Postanowienie - II SA/Ke 103/26 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach - z dnia 19 marca 2026
Teza
Odrzucono skargę. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmio. II SA/Ke 103/26 POSTANOWIENIE Dnia 19 marca 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. B. na uchwałę Rady Gminy w Łagowie (aktualnie Rada Miejska w Łagowie) z dnia 27 marca 2013 r. nr XLI/249/13 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE S. B. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach sOdrzucono skargę. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmio. II SA/Ke 103/26 POSTANOWIENIE Dnia 19 marca 2026 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. B. na uchwałę Rady Gminy w Łagowie (aktualnie Rada Miejska w Łagowie) z dnia 27 marca 2013 r. nr XLI/249/13 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE S. B. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach s
Data orzeczenia
19 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Przewodniczący
Jacek Kuza
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę
UZASADNIENIE
S. B. wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę z 12 stycznia 2026 r. na uchwałę Rady Gminy w Łagowie z 27 marca 2013 r. nr XLI/249/13 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa Lechówek na terenie gminy Łagów. Skarżący domagał się "uchylenia" powyższej uchwały "w części zabezpieczeń dz. [...] na rzecz Urzędu Gminy Ł. co jest koniecznym warunkiem wykonania zobowiązań podjętych przez Burmistrza [...] i Gminy Ł.".Zarządzeniem z 27 lutego 2026 r. skarżący został wezwany, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi do złożenie dowodu, że wezwał, przed wniesieniem skargi, Burmistrz Miasta i Gminy do usunięcia naruszenia prawa w zaskarżonej uchwale.W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący nadesłał kserokopię pism z: 16 kwietnia 2025 r., 31 lipca 2020 r., 8 marca 2016 i 7 listopada 2016 r., oraz dwa kierowane do skarżącego pisma z Urzędu Miasta i Gminy w Ł. z 23 czerwca 2022 r. i z 8 kwietnia 2016 r.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:Skargę należało odrzucić.Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zasadności skargi sąd zobowiązany jest do ustalenia, czy skarga jest dopuszczalna. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.Wniesiona w niniejszej sprawie skarga została oparta o art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (aktualnie tekst jedn. Dz. U. z 2025 r. poz. 1153 ze zm.). Stosownie do brzmienia tego przepisu sprzed 1 czerwca 2017 r. (zob. Dz. U. z 2016 r. poz. 446), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.Wezwanie właściwego organu do usunięcia naruszenia jest zatem obligatoryjnym elementem skuteczności wniesienia skargi na uchwałę organu gminy, w tym na uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z regulacją tą koresponduje art. 52 § 4 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.), wedle którego w przypadku aktów innych niż określone w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa.Wnosząc skargę na uchwałę organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego wydaną przed 1 czerwca 2017 r., w tym wypadku na uchwałę Rady Gminy w Ł. z 2013 r., strona skarżąca zobowiązana była do wyczerpania szczególnego trybu jej zaskarżenia. Wynika to z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935). Zgodnie z tym przepisem, przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.Ponadto stosownie do art. 53 § 2 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 1 czerwca 2017 r.), w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. W uchwale z 2 kwietnia 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że art. 53 § 2 p.p.s.a. znajduje zastosowanie do skarg wnoszonych do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (por. uchwałę siedmiu sędziów NSA z 2 kwietnia 2007 r., II OPS 2/07, dostępną na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl).Z treści art. 53 § 2 p.p.s.a. wynika, że już z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie jest otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie rozpoczyna bieg termin trzydziestu dni (liczony od dnia doręczenia tej odpowiedzi). Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciu dni, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa (zob. postanowienie NSA z 3 grudnia 2013 r., II GSK 2231/13, lex nr 1443377).W niniejszej sprawie, w odpowiedzi na zobowiązanie Sądu do złożenia dowodu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, skarżący złożył siedem kserokopii pism. Żadne z tych pism nie można jednak uznać za wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Pismo z 31 lipca 2020 r. jest bowiem wnioskiem o wszczęcie postępowania rozgraniczeniowego i jego przeprowadzenie przez biegłych sądowych, pismo z 7 listopada 2016 r. stanowi wniosek o przekazanie sprawy dotyczącej rozgraniczenia do sądu celem wyznaczenia biegłych, a z pisma z 8 marca 2016 r. wynika, że skarżący nie wyraził zgody na sprzedaż pasa gruntu oraz zaproponował Wójtowi Gminy Ł. kupno działki nr [...]. Z kolei pismo z 16 kwietnia 2025 r. stanowi, zdaniem Sądu, wezwanie Burmistrza [...] i Gminy Ł. do przywrócenia granic działki nr [...] zgodnie z postanowieniem Sądu Okręgowego w K. z 19 lipca 2024 r., I Ns [...] a nie wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przez Burmistrz Miasta i Gminy w [...]. W piśmie tym skierowanym do Burmistrza [...] i Gminy Ł., a nie do Burmistrz Miasta i Gminy, nie podano bowiem na czym polega interes prawny lub uprawnienie S. B., które miałyby zostać naruszone oraz w jaki sposób do tego naruszenia miałoby dojść. Jednak nawet jeśli by uznać, że pismo z 16 kwietnia 2025 r. stanowi wezwanie do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, to i tak skarga nie może podlegać merytorycznemu rozpoznaniu. Jeśli bowiem pismo to zostało złożone do organu 16 kwietnia 2025 r., to termin sześćdziesięciu dni do wniesienia skargi na powyższą uchwałę do sądu administracyjnego upłynął 16 czerwca 2025 r. (15 czerwca 2025 r. był dniem wolnym od pracy). Tymczasem skarga została wniesiona 12 stycznia 2026 r., czyli ponad pól roku po upływie terminu.Wobec powyższego Sąd uznał, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a..