Wyrok - II SA/Kr 1630/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 19 marca 2026
Teza
Oddalono skargę. Administracyjne postępowanie, Budowlane prawo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Sędziowie: WSA Małgorzata Łoboz WSA Magda Froncisz Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2026 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 8 października 2025 r. znak: WI-I.7840.9.3.2025.PI w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargOddalono skargę. Administracyjne postępowanie, Budowlane prawo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Sędziowie: WSA Małgorzata Łoboz WSA Magda Froncisz Protokolant: sekretarz sądowy Joanna Biegalska – Ciepacz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2026 r. sprawy ze skargi S. P. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 8 października 2025 r. znak: WI-I.7840.9.3.2025.PI w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji dotyczącej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skarg
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
Oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa administracyjna
Etap
postępowanie przed WSA
Tematy
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
pozwolenie na budowę
Role w sprawie
skarżący
organ administracji
Data orzeczenia
19 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Magda Froncisz
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (13)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 8 października 2025 r. nr WI-I.7840.9.3.2025.PI Wojewoda Małopolski, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) i art. 80 ust. 1 pkt 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Starosty Wadowickiego z dnia 24 kwietnia 2025 r. nr NBZ.6740.8.51.2020 o odmowie uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji Starosty Wadowickiego z dnia 30 października 2020 r. nr 912/2020 znak: NBZ.6740.8.51.2020.Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.Decyzją z dnia 30 października 2020 r. nr 912/2020 znak: NBZ.6740.8.51.2020. Starosta Wadowicki zatwierdził projekt budowlany i udzielił Gminie T. pozwolenia na budowę sieci elektroenergetycznej oświetleniowej do 1kV – oświetlenie boiska treningowego na działkach nr [...] i [...] zlokalizowanych w miejscowości T..W dniu 8 marca 2021 r. do Starostwa Powiatowego w Wadowicach wpłynął wniosek S. P. (zwanego dalej także skarżącym) o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty Wadowickiego z dnia 30 października 2020 r. nr 912/2020. Jako podstawę wznowienia skarżący wskazał art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 6 w związku z art. 147 i art. 148 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji z uwagi na rażące uchybienie dotyczące zarówno przepisów postępowania jak i przepisów prawa, mające istotny wpływ na wynik postępowania, tj. a) rażące naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego polegające na wydaniu skarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę w sytuacji braku rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ, tj. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wadowicach prowadzącego postępowanie administracyjne w/s samowolnie wybudowanego boiska treningowego przez Gminę T. , zlokalizowanego na działce nr [...] w miejscowości T., dla którego Starosta Wadowicki wydał przedwcześnie przedmiotowe pozwolenie na budowę (dobudowanie) instalacji oświetleniowej; b) rażące naruszenie art. 145 § 1 pkt 6 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez wydanie skarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę instalacji oświetleniowej bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska PINB w Wadowicach w związku z prowadzonym, a więc nie zakończonym postępowaniem w sprawie samowoli budowlanej dotyczącej wybudowania boiska treningowego, dla którego Starosta Wadowicki wydał przedwcześnie pozwolenie na budowę oświetlenia.W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że w ww. postępowaniu o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę nie uczestniczył bez własnej winy z uwagi na celowe pominięcie go przez organ I instancji jako strony postępowania, w wyniku czego został pozbawiony prawa do obrony interesu prawnego oraz dochodzenia praworządności w dwuinstancyjnym toku postępowania administracyjnego, co stanowi rażące naruszenie art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącego, organ I instancji pozbawił go prawa do sądu, czym rażąco naruszył art. 45 Konstytucji RP. Powyższa okoliczność stanowi przesłankę, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego. O wydaniu zaskarżonej decyzji skarżący dowiedział się w dniu 26 lutego 2021 r. po tym jak organ I instancji doręczył mu powyższą decyzję o pozwoleniu na budowę. Ponadto skarżący wskazał, że okolicznością do wznowienia postepowania stanowi również przesłanka z art. 145 § 1 pkt 6 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż przed wydaniem decyzji z dnia 30 października 2020 r. organ nie uzyskał stanowiska Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wadowicach, który prowadzi postępowanie w sprawie samowoli budowlanej boiska treningowego na działce nr [...] w miejscowości T.. Skarżący wyjaśnił, że przedmiotowe boisko zrealizowane na zasadzie samowoli budowlanej, Gmina T. wybudowała w odległości niespełna 10 metrów od granicy jego nieruchomości, w miejscu niczym nieuzasadnionego prawnie jak i faktycznie wycięcia naturalnej bariery o szerokości ok. 30 metrów i długości ok. 90 metrów, chroniącej tereny pod zabudowę mieszkalną jednorodzinna od uciążliwości związanych z funkcjonowaniem drugiego biska do gry w piłkę nożną, powstałego prawdopodobnie w 1948 r. Skarżący stwierdził, że zlikwidowanie naturalnej bariery akustycznej powoduje ograniczenia w zagospodarowaniu jego działek i uniemożliwia korzystanie z nich w trybie prawem przewidzianym. W związku z powyższym skarżący stwierdził, że decyzja z dnia 30 października 2020 r. została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 Prawa budowlanego obowiązującego w dacie wydania decyzji, a w związku z tym nie może się ona ostać w obiegu prawnym, albowiem została wydana z rażącym naruszeniem prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 in fine Kodeksu postępowania administracyjnego.Postanowieniem z dnia 30 marca 2021 r. nr NBZ.6740.8.51.2020 Starosta Wadowicki na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tego organu z dnia 30 października 2020 r. nr 912/2020 znak: NBZ.6740.8.51.2020.Decyzją z dnia 18 maja 2021 r. nr NBZ.6740.8.51.2020 organ I instancji odmówił uchylenia ww. decyzji Starosty Wadowickiego z dnia 30 października 2020 r.nr 912/2020 znak: NBZ.6740.8.51.2020.Na skutek wniesionego przez skarżącego odwołania, Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 25 marca 2022 r. nr WI-I.7840.9.17.2021.EZ uchylił powyższą decyzję Starosty Wadowickiego z dnia 18 maja 2021 r. nr NBZ.6740.8.51.2020. Organ II instancji stwierdził, że Starosta W. nie zbadał, czy termin do złożenia wniosku na podstawie art. 145 § 1 pkt 6 Kodeksu postępowania administracyjnego został zachowany. Ponadto organ ten nie zbadał, czy skarżącemu przysługuje przymiot strony w postępowaniu w związku z § 293 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Brak bowiem analizy materiału dowodowego pod kątem, czy oświetlenie boiska może oddziaływać na okna istniejących lub hipotetycznie wybudowanych budynków mieszkalnych na działkach skarżącego. Organ odwoławczy stwierdził także, że organ I instancji wznowił postępowanie jedynie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, pomijając art. 145 § 1 pkt 6 tego Kodeksu.W toku ponownego rozpatrywania sprawy Starosta Wadowicki postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2022 r. nr NBZ.6740.8.51.2020, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i 6 Kodeksu postępowania administracyjnego, wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną tego organu z dnia 30 października 2020 r. nr 912/2020 znak: NBZ.6740.8.51.2020.Decyzją z dnia 3 czerwca 2022 r. nr NBZ.6740.8.51.2020 Starosta Wadowicki ponownie odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia 30 października 2020 r. nr 912/2020 znak: NBZ.6740.8.51.2020.Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 12 września 2022 r. nr WI-I.7840.9.11.2022.SD uchylił decyzję Starosty Wadowickiego z dnia 3 czerwca 2022 r. nr NBZ.6740.8.51.2020 nakazując by wniosek o wznowienie postępowania został rozpoznany przez pracownika, który nie brał udziału w wydaniu decyzji z dnia 30 października 2020 r. nr 912/2020 znak: NBZ.6740.8.51.2020 w celu kompleksowego przeanalizowania wszystkich okoliczności występujących w sprawie i podnoszonych przez wnioskującego.Postanowieniem z dnia 22 września 2022 r. nr NBZ.6740.8.51.2020 Starosta Wadowicki, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i 6 Kodeksu postępowania administracyjnego, wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 30 października 2020 r. nr 912/2020 znak: NBZ.6740.8.51.2020.Następnie decyzją z dnia 7 listopada 2022 r. nr NBZ.6740.8.51.2020 Starosta Wadowicki po raz kolejny odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia 30 października 2020 r. znak: NBZ.6740.8.51.2020.Decyzją z dnia 5 lutego 2024 r. nr WI-I.7840.9.27.2022.PI Wojewoda Małopolski uchylił decyzję Starosty Wadowickiego z dnia 7 listopada 2022 r. nr NBZ.6740.8.51.2020 i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem organu odwoławczego, z treści decyzji organu I instancji wynika, że została ona wydana po rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 8 marca 2021 r. o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty Wadowickiego z dnia 30 października 2020 r. nr 912/2020. Natomiast z akt sprawy wynika, że organ rozpatrzył już wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania ww. decyzji postanowieniem z dnia 3 listopada 2022 r. nr NBZ.6740.8.51.2020 o odmowie wstrzymania jej wykonania. Z kolei z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak i okoliczności sprawy organ odwoławczy oraz strony postępowania mogą jedynie domniemywać, że przedmiotem rozpatrzenia był wniosek skarżącego z dnia 3 marca 2021 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty Wadowickiego z dnia 30 października 2020 r. nr 912/2020. Zdaniem organu II instancji, jest to niedopuszczalne, gdyż rozstrzygnięcie decyzji powinno być sformułowane w sposób jasny, wyrazisty i jednoznaczny.Decyzją z dnia 19 marca 2024 r. nr NBZ.6740.8.51.2020 Starosta Wadowicki po raz kolejny odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia 30 października 2020 r. nr 912/2020.Decyzją z dnia 7 stycznia 2025 r. nr WI-I.7840.9.5.2024.PI Wojewoda Małopolski uchylił powyższą decyzję Starosty Wadowickiego z dnia 19 marca 2024 r. nr NBZ.6740.8.51.2020 wskazując w uzasadnieniu przesłanki jej uchylenia, tj. rozszerzenie przez skarżącego na etapie postępowania odwoławczego wniosku o wznowienie postępowania o kolejne (inne niż wcześniej przywołane) przesłanki wznowienia, tj. art. 145 § 1 pkt 1 i 5 Kodeksu postępowania administracyjnego.Pismem z dnia 21 lutego 2025 r. Starosta Wadowicki wezwał skarżącego do:1) określenie dnia, w którym dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 Kodeksu postępowania administracyjnego,2) przedłożenia dowodu potwierdzającego, że na jaw wyszły istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję,3) przedłożenia prawomocnego orzeczenia Sądu lub innego organu stwierdzającego, że dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe.W odpowiedzi skarżący nadesłał pismo z dnia 22 marca 2025 r., w którym wskazał, że samowola urbanistyczna mająca miejsce na rzekomym boisku treningowym, dla którego organ I instancji wydał wadliwe pozwolenie na budowę instalacji oświetleniowej była znana organowi już w listopadzie 2022 r. Ponadto skarżący stwierdził, że zgodnie z zasadami prowadzenia postępowań administracyjnych uregulowanych w Kodeksie postępowania administracyjnego, to na organie I instancji ciąży obowiązek szczególnie wnikliwego wyjaśnienia wszystkich przesłanek (okoliczności) dotyczących sprawy administracyjnej, w tym obowiązek przeprowadzenia dowodów z urzędu i dopiero po wykonaniu niniejszych obowiązków, organ administracji publicznej uprawniony jest do wydania decyzji lub innego aktu administracyjnego w sprawie, czego w niniejszej sprawie zabrakło.Następnie skarżący wyjaśnił, że nowe okoliczności i nowe dowody o istotnym znaczeniu dla przedmiotowej sprawy zostały zamieszczone w skardze do WSA w Krakowie z dnia 18 stycznia 2025 r., na okoliczność realizowania samowoli urbanistycznej na fragmencie działki nr [...], dla którego Starosta wydał wadliwą decyzję o pozwoleniu na budowę oświetlenie boiska treningowego na działce nr [...] i przylegającego do niej pasa drogowego z poboczami o nr działki [...] w m. Tomice w sytuacji, kiedy fragment działki nr [...], dla którego organ wydał pozwolenie jest zwykłym terenem zielonym, łąką, a zatem nie stanowi obiektu budowlanego w formie boiska w rozumieniu Prawa budowlanego co oznacza, iż ustawa Prawo budowlane nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Co więcej później okazało się, że ów teren zielony (łąka) jest nieprzerwanie gruntem leśnym ZL pomimo, że nie ma na nim już roślinności leśnej – lasu – bowiem Gmina T. dokonała wycinku lasu w 2007 r. bez stosownego pozwolenia na wycinkę wydawanego przez organ leśny, bez wymaganej prawem decyzji na zmianę przeznaczenia terenu leśnego ZL na nieleśny i samowolnie zagospodarowała go pod usługi o oznaczeniu US (rekreacja i sport). Skarżący dodał, że las ten pełnił m.in. funkcję pasa zieleni izolacyjnej, czego słuszność potwierdza § 23 ust. 2 pkt 8 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego od 4 marca 2019 r. oraz § 22 ust. 2 pkt 8 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego od 8 marca 2023 r. co oznacza, że pod żadnym pretekstem nie można było go usunąć, gdyż umożliwiał funkcjonowanie obok siebie tych dwóch odmiennych stref akustycznych, pełniąc funkcję ochrony zabudów mieszkalnych przed hałasem.Ponadto skarżący podniósł, że decyzja z dnia 30 października 2020 r. o pozwoleniu na budowę instalacji oświetleniowej dla boiska obarczona jest wadą rażącego naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż została wydana bez właściwej podstawy prawnej. Organ powołał się bowiem na ustawę Prawo budowlane, która nie reguluje kwestii udzielenia pozwolenia na budowę instalacji oświetleniowej, faktycznie, dla terenu zielonego (łąki) w sytuacji, kiedy "boisko" nie posiada znamion obiektu budowlanego.W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie w całości decyzji o pozwolenie na budowę, ewentualnie zawieszenie przedmiotowego postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego do czasu wydania prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego w sprawie przedmiotowej samowoli urbanistycznej.Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2025 r. nr NBZ.6740.8.51.2020 Starosta Wadowicki odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia 30 października 2020 r. nr 912/2020 znak: NBZ.6740.8.51.2020.Decyzją z dnia 24 kwietnia 2025 r. nr NBZ.6740.8.51.2020 Starosta Wadowicki odmówił uchylenia swojej decyzji z dnia 30 października 2020 r. nr 912/2020 znak: NB.6740.8.51.2020. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że podczas prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji ustalony został obszar oddziaływania obiektu. Organ przytoczył treść art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz wyjaśnił, że przepisami odrębnymi wyznaczającymi obszar oddziaływania obiektu są przepisy powszechnie obowiązującego prawa o charakterze materialnym wprowadzające ograniczenia w jego zagospodarowaniu. Organ zaznaczył, że w każdym przypadku obszar oddziaływania obiektu musi być określony w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa, a samo subiektywne odczucie określonego podmiotu, że inwestycja oddziałuje na jego nieruchomość nie jest wystarczające do uznania, że nieruchomość ta jest usytuowana w obszarze oddziaływania danego przedsięwzięcia. Według organu, aby skutecznie powoływać się na argument braku udziału w postępowaniu w przedmiocie udzielania pozwolenia na budowę, niezbędne jest wskazanie konkretnego przepisu przewidującego ograniczenie w swobodnym korzystaniu z danej nieruchomości. Tylko bowiem takie ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, które są związane z konkretnym przepisem prawa wprowadzającym je, dają właścicielowi, zarządcy lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości prawo do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na budowę. Ustalenie obszaru oddziaływania konkretnego obiektu ma więc decydujące znaczenie dla ustalenia stron postępowania administracyjnego i następuje w oparciu o przedłożony projekt budowlany i przyjęte w nim rozwiązania.Organ I instancji stwierdził, że rozpatrując wniosek o pozwolenie na budowę ustalono obszar oddziaływania obiektu obejmujący wyłącznie działki nr [...] i [...] położone w miejscowości T.. Jak wynika z projektu budowlanego, projektowana budowa sieci elektroenergetycznej oświetleniowej nie zagraża środowisku oraz nie wpływa ujemnie na higienę oraz zdrowie użytkowników działek i są spełnione wymagania art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego. Inwestycja ta nie powoduje hałasu i nie wpływa ujemnie na zdrowie i higienę i zdrowie użytkowników obiektów na terenie działek inwestycyjnych i sąsiednich. Obszar oddziaływania obiektu wynosi do 0,5 m od osi przewodów projektowanej sieci, zgodnie z normą N SEP-E-003. Ponadto, jak wskazano w projekcie budowlanym, projektowana sieć elektroenergetyczna oświetleniowa niskiego napięcia nie generuje pola elektroenergetycznego i innych zakłóceń szkodliwego dla użytkowników działek.Na podstawie powyższej argumentacji organ I instancji uznał, że krąg stron postępowania został ustalony prawidłowo, a działki nr [...] i [...] położone w miejscowości T., których skarżący jest współwłaścicielem, nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, a co za tym idzie nie powinien on być stroną w prowadzonym postępowaniu. W odniesieniu do tych nieruchomości nie wystąpiły bowiem ograniczenia w możliwości ich zagospodarowania, które wynikałyby z przepisów prawa i związane byłyby z realizacją wskazanej inwestycji. Ponadto organ I instancji dodał, że jak wskazał Wojewoda Małopolski w postanowieniu z dnia 12 stycznia 2021 r. nr WI-I.7840.9.34.2020.JL, wprowadzona nowelizacja ustawy Prawo budowlane wyklucza ustalenie stron postępowania na podstawie przepisów Kodeksu cywilnego, jak żądał tego wnioskodawca.Odnośnie natomiast przesłanki wznowieniowej wydania decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, organ I instancji zauważył, że przesłanka ta dotyczy sytuacji, gdy obowiązek współdziałania został ustanowiony przepisami prawa materialnego. Tryb jego realizacji określa art. 106 Kodeksu postepowania administracyjnego. W niniejszej sprawie nie ma, zdaniem organu, takiego przepisu prawa materialnego, który uzależniałby wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę oświetlenia od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w zakresie ewentualnej samowoli budowlanej boiska treningowego.Organ I instancji dodał, że w dniu 21 października 2020 r. otrzymał decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 21 października 2020 r. nr 519/2020 znak: WOB.7721.418.2020.AJANN utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wadowicach z dnia 27 sierpnia 2020 r. nr 160/2020 znak: PINB.7355.11.2020.4 umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie robót budowlanych związanych z budową oświetlenia boiska sportowego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w miejscowości T.. Decyzja ta jest ostateczna w administracyjnym toku instancji.Następnie organ I instancji wskazał, że z pisma skarżącego z dnia 9 lipca 2024 r., skierowanego do Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie wynika, że jako dodatkowe przesłanki wznowienia postępowania wskazana została również przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 1 i 5 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ stwierdził, że w odpowiedzi na wezwanie z dnia 21 lutego 2025 r. skarżący nie określił dnia, w którym dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, nie przedłożył dowodu potwierdzającego, że na jaw wyszły istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, a także nie przedłożył prawomocnego orzeczenia Sądu lub innego organu stwierdzającego, że dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe.Niezależnie od powyższego organ I instancji wskazał, że skoro działki nr [...] i [...] położone w miejscowości T., których skarżący jest współwłaścicielem, nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, to żądanie wznowienia postępowania w oparciu o przesłanki wynikające z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 Kodeksu postępowania administracyjnego również nie pochodzi od strony postępowania. Nie pojawiły się żadne dowody, które nie zostały ujawnione w toku postępowania I instancji. Zdaniem organu I instancji, sprawy poruszane przez skarżącego nie stanowią żadnej nowej okoliczności czy dowodu, które nie byłyby znane organowi przy udzielaniu pozwolenia na budowę. Organ I instancji uznał zatem, że przesłanki wznowieniowe określone przez skarżącego w piśmie z dnia 9 lipca 2024 r. nie zostały spełnione i nie mogłyby stanowić podstawy do wznowienia postępowania.Organ I instancji podniósł, że dokonał ponownej szczegółowej analizy zgromadzonego materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie i ustalił, że na dzień wydania decyzji z dnia 30 października 2020 r. nr [...] na terenie objętym pozwoleniem na budowę obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego miejscowości T. - obszar 1 zatwierdzony uchwałą Nr V/51/2019 Rady Gmina T. z dnia 4 marca 2019 r. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 19 marca 2019 r. poz. 2355. W ocenie organu, inwestycja objęta niniejszą decyzją nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowa inwestycja zlokalizowana jest bowiem zgodnie z częścią graficzną w jednostkach oznaczonych symbolami: 3U1 - teren usług publicznych i 1US - teren sportu i rekreacji. Zgodnie z § 13 pkt 1 lit. b w/w planu miejscowego, "we wszystkich terenach wymienionych w § 4, ust. 1, pkt. 7 niniejszej uchwały, za wyjątkiem terenów leśnych oznaczonych na rysunku planu symbolami ZL.ZN, ZL.ZN(ZZ), ZL oraz z zastrzeżeniem § 25, ust. 5 i § 26, ust. 6 niniejszej uchwały, dopuszcza się lokalizowanie niewyznaczonych na rysunku planu urządzeń i sieci infrastruktury technicznej, niezbędnych dla obsługi w zakresie zaopatrzenia w wodę, odprowadzania i oczyszczania ścieków, elektroenergetyki, zaopatrzenia w gaz, zaopatrzenia w ciepło, telekomunikacji, w sposób niewykluczający możliwości ich zagospodarowania zgodnie z ich przeznaczeniem oraz zasadami zagospodarowania i zabudowy określonymi w niniejszej uchwale".Z kolei, jak wynika z informacji uzyskanej z rejestru gruntów Starostwa Powiatowego w Wadowicach z dnia 29 lipca 2020 r., przedmiotowa inwestycja zlokalizowana została na następujących użytkach: Lzr-Ps (grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych), Bz - tereny rekreacyjne -wypoczynkowe oraz dr - Drogi.Organ I instancji stwierdził, że przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany wykonany i sprawdzony został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane oraz legitymujące się aktualnym na dzień opracowania i sprawdzenia projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Ponadto organ uznał, że projekt ten jest zgodny z art. 34 ust. 1 i ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego.Organ I instancji wskazał, że orzekając w przedmiocie pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej związany jest przepisami Prawa budowlanego, które określają zasady działania tych organów w sprawach pozwolenia na budowę. Spełnienie wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz art. 32 ust. 4 tej ustawy skutkuje wydaniem pozwolenia na budowę, co wynika wprost z zapisów art. 35 ust. 4. Zdaniem organu, prowadzone postępowanie jak również środki dowodowe w oparciu, o które wydawane jest pozwolenie na budowę, mieszczą się w granicach zakreślonych przepisami Prawa budowlanego. Organ rozstrzygnął zatem sprawę w zakresie objętym wnioskiem, w oparciu o zebrany materiał dowodowy i na podstawie przepisów Prawa budowlanego. Organ I instancji uznał zatem, że przesłanki wznowieniowe nie potwierdziły się, a w związku z tym odmówił uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę.W odwołaniu od powyższej decyzji Starosty W. skarżący wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie decyzją o pozwoleniu na budowę oświetlenia boiska treningowego na działce nr [...] położonej w Gminie T. , jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a także zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Wojewodę Małopolskiego zagadnienia wstępnego dotyczącego ważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej ww. działki oraz legalności zmiany przeznaczenia gruntu leśnego. Skarżący wskazał, że nie brał udziału w pierwotnym postępowaniu bez własnej winy. Nie został bowiem należycie zawiadomiony o jego wszczęciu, mimo że decyzja dotyczy inwestycji oddziałującej na jego interesy prawne, w szczególności prawo do sąsiedztwa zgodnego z Prawem ochrony środowiska, ładu przestrzennego i racjonalnego zagospodarowania przestrzenią. Organ zignorował ten fakt, co stanowi samodzielną przesłankę do uchylenia decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego.Ponadto zdaniem skarżącego, decyzja została wydana bez uprzedniego rozstrzygnięcia istotnego zagadnienia prawnego, tj.: a) czy działka, na której realizowana jest inwestycja, została skutecznie wyłączona z produkcji leśnej zgodnie z ustawą o ochronie gruntów rolnych i leśnych; b) czy zmiana przeznaczenia gruntu leśnego na inne cele niż leśne została dokonana zgodnie z ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustawą o lasach; c) czy przedmiotowe boisko sportowe, którego dotyczy oświetlenie, faktycznie istnieje jako obiekt budowlany i czy spełnia definicję zawartą w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego.Zdaniem skarżącego, w realiach przedmiotowej sprawy brak jest istniejącego boiska sportowego co czyni decyzję fikcyjną i prawnie niewykonalną. Skarżący wskazał, że PINB w Wadowicach prowadząc postępowanie w 2020 r. w sprawie samowolnie wybudowanego boiska sportowego na tym samym gruncie, dla którego Starosta wydał przedmiotowe pozwolenie na budowę orzekł "iż jest to zwykły teren zielony (łąka), a zatem przepisy Prawa budowlanego nie mają zastosowania w owej sprawie" i umorzył postępowanie. Zasadność stanowiska PINB potwierdził MWINB w Krakowie, a następnie WSA w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 18 maja 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 221/22, co dowodzi, że teren dla którego organ I instancji wydał pozwolenie na budowę oświetlenia nie jest boiskiem sportowym jako obiekt budowlany w rozumieniu Prawa budowlanego.Odnośnie naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego skarżący wskazał, że skoro toczy się postępowanie nadzorcze przed Wojewodą w sprawie nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz postępowanie w RDOŚ o naruszenie przepisów ochrony gruntów leśnych i środowiska przez Gminę T. , a także toczy się postępowanie w sprawie samowoli urbanistycznej zrealizowanej przez gminę, co ma charakter prejudycjalny i może wpłynąć na ważność decyzji budowlanej, to organ powinien był z urzędu zawiesić postępowanie. Działka nr [...] objęta decyzją o pozwoleniu na budowę, stanowi bowiem grunt leśny. W 2004 r. Gmina T. dokonała jednak, bez wymaganej zgody ministra właściwego do spraw środowiska zmiany przeznaczenia gruntu na cele rekreacyjno-sportowe (symbol US w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego) co stanowi naruszenie art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych.Wymienioną na wstępie decyzją z dnia 8 października 2025 r. Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję Starosty Wadowickiego z dnia 24 kwietnia 2025 r. W pierwszej kolejności organ odwoławczy wyjaśnił, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w stanie prawnym sprzed nowelizacji, która weszła w życie 19 września 2020 r., na mocy art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw.Następnie organ II instancji wskazał, że skarżący upatrywał przesłankę wznowienia postępowania m.in. w tym, że bez własnej winy nie brał udziału w sprawie ostatecznie zakończonej decyzją Starosty Wadowickiego z dnia 30 października 2020 r. nr NBZ.6740.8.51.2020. W ocenie organu odwoławczego, przeprowadzone przez organ I instancji postępowanie zasadnie wykazało, iż wnioskodawcy nie przysługiwał przymiot strony we wskazanym postępowaniu administracyjnym. Organ II instancji wyjaśnił, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, przymiot strony określa się na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, według którego stronami takiego postępowania są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei przez obszar oddziaływania obiektu budowlanego rozumieć należy - stosownie do art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji – teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu.Organ odwoławczy wskazał, że skarżący swój interes prawny w postępowaniu wywodzi z prawa współwłasności działek nr [...] i [...], obr. [...]. Natomiast zakres przedmiotowej inwestycji jest następujący: budowa sieci elektroenergetycznej oświetleniowej do 1kV – oświetlenie boiska treningowego na działkach nr: [...] i [...] zlokalizowanych w miejscowości T.. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że obszar oddziaływania omawianej inwestycji zamyka się w działce inwestycyjnej (nr ewid. [...] i [...]).Organ stwierdził, że na dzień wydania spornego pozwolenia na budowę zarówno na terenie działki inwestycyjnej jak i nieruchomości skarżącego obwiązywały zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości T. – obszar 1, zatwierdzonego uchwałą Nr V/51/2019 Rady Gminy T. z dnia 4 marca 2019 r. Organ przytoczył treść § 5 i § 15 ww. planu miejscowego i stwierdził, że działki skarżącego przeznaczone są pod zabudowę budynkami kubaturowymi. Niemniej sam fakt możliwości zabudowy działek wnioskodawcy nie przesądza, zdaniem organu, o przymiocie strony skarżącego w niniejszym postępowaniu.Organ odwoławczy wskazał, że projektowane zamierzenie budowlane zlokalizowane jest w całości na działkach nr [...] i [...]. Z tym, że działka nr [...] oznaczona jest w rejestrze gruntów jako działka drogowa. Z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, że na ww. działkach zbudowane są słupy sieci elektroenergetycznej oświetleniowej zasilanej ze stacji transformatorowej T. , BBW30100, do której jest planowane włączenie oświetlenia. Na działce nr [...] zlokalizowane jest boisko treningowe, które będzie oświetlane oraz bisko główne. Z kolei z zatwierdzonego projektu zagospodarowania terenu wynikają następujące odległości przedmiotowej inwestycji do działek (nr ewid. [...] i [...]) będących współwłasnością skarżącego: istniejący słup [...],[...],5 (D) zlokalizowany jest w odległości 15,2 m od granicy z działką nr ewid. [...]; istniejący słup [...],[...],5 (C) zlokalizowany jest w odległości 15,1 m od granicy z działką nr ewid. [...]; istniejący słup [...],[...],5 (A) zlokalizowany w odległości ok. 29 m, od najbliżej położonego narożnika działki nr [...]; projektowany słup [...] (B) będzie zlokalizowany w odległości ok 52,5 m od najbliżej położonego narożnika działki nr [...]; projektowany słup [...] (F) będzie zlokalizowany w odległości ok. 62,5 m od najbliżej położonej granicy działki nr [...]; projektowany słup [...] (E) będzie zlokalizowany w odległości ok. 37m od najbliżej położonej granicy działki nr [...].Zdaniem organu odwoławczego, z uwagi na zakres inwestycji oraz jej lokalizację względem działek skarżącego nie ma podstaw, aby te jego nieruchomości znajdowały się w obszarze oddziaływania spornej inwestycji, a tym samym aby przysługiwał mu przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu. Żaden bowiem z projektowanych elementów tej inwestycji nie będzie lokalizowany na działce nr ewid. [...] ani na działkach nr ewid.: [...], [...] i [...], zaś natężenie światła nie jest parametrem bezpośrednio decydującym o statusie strony pozwolenia na budowę w sytuacji, gdy w okoliczności niniejszej sprawy natężenia światła spełnia normy określone w obowiązujących przepisach. Same natomiast odczucia skarżącego co do funkcjonowania w otoczeniu boiska z oświetleniem ma charakter niemierzalny i świadczy o interesie faktycznym, a nie prawnym bycia stroną w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją. Organ II instancji stwierdził, że immisje pośrednie jakie może wywoływać dana inwestycja mogą być dochodzone na drodze cywilnej, a nie w postępowaniu administracyjnym jakim jest wznowienie postępowania w tej sprawie. Tego rodzaju immisje, w okolicznościach niniejszej sprawy świetlne nie wpływają bowiem na zagospodarowanie i zabudowę działek skarżącego. Organ II instancji zaznaczył przy tym, że postępowanie wznowieniowe to nie to samo co postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. W tej fazie tego nadzwyczajnego postępowania badana jest kwestia wyłącznie obszaru oddziaływania konkretnej inwestycji objętej danym pozwoleniem na budowę, a nie inne okoliczności czy chociażby cele przedmiotowego zamierzenia budowlanego i jego zasadność.W ocenie organu II instancji, taki stan rzeczy wskazuje, że lokalizacja przedmiotowej inwestycji nie wprowadzi ograniczenia w możliwości zagospodarowania działek skarżącego w zakresie dopuszczonym zapisami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Innymi słowy ich właściciel może bez przeszkód zagospodarować swoją nieruchomość w granicach jej własności, zaś usytuowanie spornej inwestycji nie wpływa na zakres – wyznaczony przepisami prawa - dopuszczalnego zagospodarowania.Organ II instancji uznał zatem, że skarżącemu nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu, czego dowodem jest prawidłowo wydana decyzja przez Starostę Wadowickiego. Poza sporem pozostaje, że nieruchomości skarżącego znajdują się częściowo w bezpośrednim sąsiedztwie działki, na której zaprojektowano przedmiotowe zamierzenie, co jednocześnie przesądza o istnieniu interesu faktycznego, a nie prawnego dającego podstawę do przyznania statusu strony w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. Położenie nieruchomości w sąsiedztwie planowanej inwestycji nie jest bowiem tożsame ze znajdowaniem się tej nieruchomości w obszarze oddziaływania obiektu. Wykazanie przepisu prawa materialnego daje podstawę do przyznania statusu strony. Sąsiedztwo takiego uprawnienia nie daje. Zdaniem organu odwoławczego, brak jest przepisów prawa, które potwierdzałyby tezę, że nieruchomość skarżącego znajduje się w obszarze oddziaływania tej inwestycji. Omawiany obiekt budowlany został zaprojektowany zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, w tym z zapewnieniem odpowiednich warunków higienicznych i zdrowotnych oraz ochrony środowiska, z poszanowaniem, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. W żadnym z aspektów, regulujących kwestię oddziaływania działek inwestycyjnych na działki skarżącego, przez pryzmat przepisów, organ II instancji nie dopatrzył się jakiegokolwiek oddziaływania planowanej inwestycji na te nieruchomości. Organ podkreślił, że nie można interesu prawnego upatrywać w ogólnym przepisie art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny. Tylko natomiast ograniczenia w zagospodarowaniu i zabudowie nieruchomości wynikające z konkretnego przepisu prawa dają podstawę do uczestnictwa w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym, dotyczącym pozwolenia na budowę. Takiego przepisu prawa, który ograniczałby zagospodarowanie czy też zabudowę działki nr ewid. [...] i [...] z uwagi na lokalizację przedmiotowej inwestycji, organ odwoławczy jednak nie dopatrzył się. W konsekwencji organ II instancji uznał, że skoro planowana inwestycja w żaden sposób nie oddziałuje na nieruchomości skarżącego, to przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego nie ziściła się, a ocena Starosty Wadowickiego w tej materii była właściwa.Odnosząc się z kolei do pozostałych wymienionych przez skarżącego przesłanek wznowienia, tj. art. 145 § 1 pkt 1, pkt 5 i pkt 6 Kodeksu postępowania administracyjnego organ II instancji wyjaśnił, że wznowienie postępowania w oparciu o te przesłanki możliwe jest m.in. na wniosek strony. Oznacza to, że z podaniem o wznowienie postępowania może wystąpić tylko strona, tj. osoba, która brała udział w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną lub która wprawdzie w postępowaniu zwykłym nie uczestniczyła, lecz może wykazać istnienie swego interesu prawnego lub obowiązku w rozumieniu art. 28 Kodeksu postępowania administracyjnego, uzasadniającego jej udział.Organ II instancji stwierdził, że skarżący nie legitymuje się przymiotem strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane, jako że z uwagi na zachowanie odległości oraz brak ingerencji w jego prawo własności, jego nieruchomości nie doznają żadnych ograniczeń w zagospodarowaniu wynikających z przepisów odrębnych. Powyższe dowodzi, zdaniem organu II instancji, że wniosek o wznowienie z przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 1, pkt 5 i pkt 6 Kodeksu postępowania administracyjnego złożyła osoba nie będąca stroną postępowania głównego i której taki status nie przysługuje. W związku z tym brak jest prawnej możliwości oceny merytorycznej tych przesłanek, bowiem na ich zaistnienie powołał się podmiot nieuprawniony.Co więcej, skarżący przywołując przesłankę z art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 5 Kodeksu postępowania administracyjnego, pomimo wezwania organu I instancji skutecznie nie wskazał terminu dowiedzenia się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia (art. 148 Kodeksu postępowania administracyjnego). Wobec czego skarżący w zakresie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 i 5 Kodeksu postępowania administracyjnego nie wskazał formalnej przesłanki do wszczęcia postępowania wznowieniowego. Organ odwoławczy podkreślił, że przystąpienie do merytorycznego rozpoznania sprawy wznowieniowej w przypadku niedotrzymania przez wnioskodawcę ustawowego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty, na podstawie art. 151 Kodeksu postępowania administracyjnego, dotknięte jest wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego z powodu rażącego naruszenia art. 148 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.Odnosząc się do wszelkich zarzutów dotyczących zgodności planowanej inwestycji z przepisami prawa organ II instancji wyjaśnił, że w tym etapie postępowania, który dotyczy wyłącznie badania zaistnienia przesłanki wznowieniowej organ nie dokonuje oceny ww. zagadnień, bowiem decyzja wydana w oparciu o dyspozycję art. 151 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stanowi rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Niedopuszczalna jest zatem taka ocena z uwagi na fakt, że dokonuje się jej w kolejnym etapie postępowania wznowieniowego.Odnośnie zarzutu, że wydanie pozwolenie na budowę oświetlenia dla nieistniejącego boiska sportowego (treningowego) może stanowić decyzję wydaną bez podstawy prawnej, jeśli oświetlenie to jest integralnie związane z boiskiem jako obiektem budowlanym, zaś oświetlenie boiska sportowego nie jest samodzielnym celem budowlanym, organ II instancji wskazał, że w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy ustalił, iż przed organami nadzoru budowanego toczyły się następujące postępowania:1. postępowanie w przedmiocie samowolnej budowy boiska sportowego na działce nr [...] położonej w T. . Omawiane postępowanie zostało zakończone ostateczną decyzją Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 8 grudnia 2021 r. nr 539/2021 znak: WOB.7721.510.2021.AJAN, którą utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wadowicach nr 151/2021 z dnia 27 sierpnia 2021 r., znak: PINB.7355.2.2020.3 o umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek skarżącego z dnia 8 czerwca 2020 r. W sprawie zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 221/22, oddalający skargę na ww. decyzję.2. postępowanie w przedmiocie robót budowlanych związanych z budową oświetlenia terenu ZSP w T. w rejonie boiska sportowego bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę zlokalizowanego na działce nr [...] położonej w miejscowości T. (obręb 0003, Gmina T.). Omawiane postępowanie zostało zakończone ostateczną decyzją Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie nr 519/2020 z dnia 21 października 2020 r., znak: WOB.7721.418.2020.AJAN, którą utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Wadowicach nr 160/2020 z dnia 27 sierpnia 2020 r., znak: PINB.7355.11.2020.4, o umorzeniu na podstawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego ww. postępowania administracyjnego.3. postępowanie wznowieniowe – wznowione postanowieniem nr 432/2021 z dnia 11 maja 2021 r., znak: WOB.771.1.4.2021.JKUR na wniosek D. P. – w stosunku do postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie nr 519/2020 z dnia 21 października 2020 r., znak: WOB.7721.418.2020.AJAN. Postępowanie zostało zakończone ostateczną decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia 15 lutego 2022 r., znak: DON.7100.25.2022.ANE, utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie nr 547/2021, znak: WOB.771.1.4.2021.JKUR, którą orzeczono iż ostateczna decyzja Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie nr 519/2020 z dnia 21 października 2020 r., znak: WOB.7721.418.2020.AJAN została wydana z naruszeniem prawa w związku z brakiem udziału strony (D. P.) bez jej winy w postępowaniu oraz odmówiono uchylenia ww. decyzji z uwagi na fakt, iż w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej. Z uwagi na zaskarżenie ww. decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 lipca 2022 r., sygn. akt VII SA/Wa 704/22 odrzucił skargę.Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że postępowanie wznowieniowe to nie to samo co postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. W tej fazie tego nadzwyczajnego postępowania badana jest kwestia wyłącznie obszaru oddziaływania konkretnej inwestycji objętej danym pozwoleniem na budowę (niniejszą decyzja przesądzono o braku przymiotu strony skarżącego).Zdaniem organu, wszelkie zarzuty dotyczące prawidłowości wydanej ostatecznej decyzji pozwolenia na budowę nie mogą zatem odnieść skutku w okolicznościach tej sprawy. Analiza tych zarzutów mogłaby bowiem nastąpić w sytuacji gdyby organ stwierdził zaistnienie przesłanki wznowieniowej, na którą powołuje się skarżący, co w tej sprawie nie ma miejsca.Odnośnie wniosku skarżącego o zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postepowania administracyjnego organ II instancji stwierdził, że brak jest przesłanek warunkujących zawieszenie postępowania odwoławczego. Również organ I instancji zasadnie postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2025 r. znak: NBZ.6740.8.51.2020 odmówił zawieszenia przedmiotowego postępowania wznowieniowego. W tej fazie nadzwyczajnego postępowania badana jest bowiem kwestia wyłącznie obszaru oddziaływania konkretnej inwestycji objętej danym pozwoleniem na budowę. Zatem podnoszone przez skarżącego przesłanki do zawieszenia postępowania nie stanowią zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postepowania administracyjnego.Jednocześnie na etapie postępowania odwoławczego organ II instancji ustalił, iż przed Regionalną Dyrekcji Ochrony Środowiska w Krakowie nie toczy się żadne postępowanie administracyjne, dotyczące naruszenia przepisów ochrony gruntów leśnych i środowiska przez Gmina T.. Ponadto ustalono, iż do ww. organu wpływały pisma skarżącego, kwalifikowane jako interwencje/skargi, które zostały rozpatrzone. Obecnie przed sądem administracyjnym toczy się postępowanie ze skargi na bezczynność RDOŚ.Ponadto organ II instancji wskazał, że skarżący zwrócił się do niego o stwierdzenie nieważności uchwały Rady Gminy T. nr LXVI/486/2023 z dnia 8 grudnia 2023 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości T. – obszar 1. W związku z powyższym Wojewoda Małopolski pismem z dnia 16 czerwca 2025 r., znak: WN-II.4100.96.2025 poinformował skarżącego, że nie znalazł podstaw do jej zakwestionowania. Poza tym organ dodał, że w dacie sporządzenia kwestionowanego przez skarżącego planu miejscowego (tj. 2023 r.) działka nr [...] nie stanowiła gruntu leśnego, o którym mowa w przepisach art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Wobec powyższego, jej przeznaczenie na cele nieleśne nie naruszało prawa.Ponadto organ II instancji uznał, że organ I instancji nie naruszył zasad postępowania administracyjnego określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, gdyż stanowisko zawarte w decyzji uwzględnia zaistniały stan faktyczny i prawny, mający wpływ na prawa i obowiązki nie tylko wnioskodawcy, ale ogółu, a organ I instancji wyjaśnił przesłanki, którymi kierował się wydając rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie.Z powyższą decyzją Wojewody Małopolskiego nie zgodził się S. P. i pismem z dnia 18 listopada 2025 r. wniósł na nią skargę, domagając się jej uchylenia wraz z decyzją organu I instancji oraz stwierdzenia ich nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 5 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zaskarżonej decyzji skarżący w pierwszej kolejności zarzucił naruszenie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez zignorowanie wiążących wskazań sądu oraz wydanie decyzji sprzecznej z prawomocnym wyrokiem. W uzasadnieniu tego zarzutu skarżący wskazał, że PINB w Wadowicach decyzją z dnia 27 sierpnia 2021 r. nr 151/2021, Małopolski WINB w Krakowie decyzją z dnia 8 grudnia 2021 r. nr 539/2021 znak: WOB.7721.510.2021.AJAN oraz prawomocny wyrok WSA w Krakowie z dnia 18 maja 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 221/22 jednoznacznie potwierdziły, że fragment działki nr [...] (dla którego Starosta wydał obecną, zaskarżoną decyzję) nie jest boiskiem sportowym w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, lecz zwykłym terenem zielonym - łąką (Wójt Gminy T. w wielu toczących się obecnie rożnych postępowaniach administracyjnych określa przedmiotowy fragment działki nr [...] - łąką). Organy stwierdziły też, że Gmina T. nie posiada pozwolenia na budowę boiska, bowiem faktycznie nie jest/nie było one wymagane, z ww. przyczyn. Skarżący stwierdził, że organy miały pełną wiedzę o tych rozstrzygnięciach, a mimo to wydały decyzję dla fikcyjnego "boiska treningowego", które nie istnieje, co stanowi rażące naruszenie prawa. Starosta miał zatem więc pełną wiedzę, że boisko nie istnieje jako obiekt budowlany, przedmiotowy teren jest łąką i wcześniejsze oświetlenie było samowolą, a mimo to Gmina i Starosta podjęli działania zmierzające do ponownego zalegalizowania tego samego stanu faktycznego, zaakceptowanego przez Wojewodę Małopolskiego. Zdaniem skarżącego, naruszenie art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi czyni decyzję bezskuteczną w sensie materialnym, bo opiera się na stanie faktycznym wykluczonym prawomocnym wyrokiem, stanowi samodzielną przesłankę do uchylenia decyzji, jest kwalifikowane jako rażące naruszenie prawa z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego i oznacza, że decyzja została wydana bez podstawy prawnej, gdyż pominięcie oceny prawnej sądu "wyłącza" możliwość stosowania przepisów w sposób odmienny niż wskazał sąd.Kolejny podniesiony przez skarżącego zarzut dotyczył naruszenia art. 35 ustawy o lasach oraz art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, gdyż organ wydał pozwolenie na budowę na terenie leśnym trwale przekształconym bez wymaganej zgody ministra właściwego do spraw środowiska. Zdaniem skarżącego, budowa oświetlenia jest inwestycją o charakterze trwałym, służącą funkcji sportowej, co wymaga formalnoprawnej zmiany przeznaczenia gruntu leśnego.Zdaniem skarżącego, doszło do wydania pozwolenia dla terenu bezprawnie przekształconego (miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obarczony wadą nieważności). Skarżący wskazał, że Gmina T. w 2004 r. samowolnie bez ustawowych podstaw zmieniła przeznaczenie gruntu leśnego na sportowy (fragment działki nr [...], dla którego Starosta wydał przedmiotowe pozwolenie na budowę), a następnie w 2007 r. dokonała wycinki lasu z przedmiotowej części działki nr [...], uzyskują w ten sposób grunt, dla którego starosta wydał pozwolenie na budowę oświetlenia. Skarżący dodał, że złożył wniosek o stwierdzenie nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części dotyczącej działki nr [...] do MSWiA (postępowanie w toku).Skarżący zarzucił także naruszenie § 6 ust. 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczącego zakazu działalności uciążliwej, gdyż oświetlenie boiska generuje hałas, w szczególności wieczorami, zanieczyszczenie światłem (olśnienia użytkowników zabudowy mieszkalnej zlokalizowanej zaledwie 14 metrów od działki nr [...], tj. od granicy A fragmentu działki, dla którego starosta wydał pozwolenie), wibracje (uderzenia piłek/piłki nożnej przez uczestników zajęć), uciążliwości wykraczające poza granice działki. Tymczasem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jednoznacznie zakazuje takich czynności.Kolejny podniesiony przez skarżącego zarzut dotyczył naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez zaniechanie ustalenia stanu faktycznego, gdyż organ nie przeprowadził żadnego istotnego dowodu pomijając postępowanie dotyczące samowoli urbanistycznej, informacje o zniszczeniu siedlisk i pasa zieleni izolacyjnego, aspekty świetlne i akustyczne oraz wpływ inwestycji na prawo własności.Skarżący zarzucił także naruszenie art. 35 Prawa budowlanego, gdyż organ powinien wnikliwie i obiektywnie zbadać zgodność inwestycji z przepisami o ochronie środowiska, ustawą o lasach, ustawą o gruntach rolnych oraz miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w zakresie zakazu uciążliwości, czego jednak nie uczynił.Ponadto skarżący zarzucił również naruszenie prawa własności - art. 64 Konstytucji RP oraz art. 140 Kodeksu cywilnego, gdyż hałas, halogenowe światło LED oddziałuje na niego, zwiększony ruch i zniszczenie pasa zieleni izolacyjnej chroniącej zabudowy mieszkalne, a w szczególności jego zabudowę najbliżej zlokalizowaną (14 metrów) wobec działki nr [...] od uciążliwości użytkowania tej działki, powodując znaczące naruszenie istoty prawa własności jego nieruchomości.Ostatni podniesiony przez skarżącego zarzut dotyczył naruszenia prawa unijnego, poprzez brak oceny wpływu na siedliska. Skarżący stwierdził, że wycinka drzew pozbawiła siedlisk przeróżnych gatunków, w tym chronionych. Jego zdaniem, organy miały obowiązek zbadać wpływ inwestycji na faunę, czego zaniechały. Według najnowszych ustaleń (pomiary powierzchni istniejącego po dziś lasu od strony wschodniej i zachodniej działki odjętej od całej powierzchni lasu wynikającej z rejestru gruntów z dnia 15 lutego 2005 r.) powierzchnia bezprawnie i nielegalnie wyciętego lasu to ok. 0,42 ha.Zdaniem skarżącego, organy zignorowały obowiązek zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż w dacie prowadzenia postępowania istniały liczne, równoległe postępowania prejudycjalne, w tym dwie sprawy przed NSA dotyczące samowoli urbanistycznej, postępowanie w sprawie nieważności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w części dot. działki nr [...] przed MSWiA, postępowanie przed MWINPiK w zakresie klasyfikacji gruntów oraz dwa postępowania przed Starostą w sprawie zmiany przeznaczenia gruntów działki nr [...], w tym fragmentu od jej strony północnej. Zdaniem skarżącego, łącznie zatem toczy się co najmniej siedem postępowań prejudycjalnych - wszystkie w toku.W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie.Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Co więcej, pozostaje zobowiązany do wzięcia z urzędu pod rozwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodniesionych w skardze, pozostających jednak w związku z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd jednak podkreśla, że w świetle zaś art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Wojewody Małopolskiego oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty Wadowickiego orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie naruszają one prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a skarga rozpatrywana w niniejszej sprawie jest bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.W przedmiotowym postępowaniu mamy do czynienia z instytucją wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej. Jej wzruszenie może nastąpić tylko w ściśle określonych przypadkach przewidzianych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego lub ustaw szczególnych. Jednym z tzw. nadzwyczajnych trybów postępowania jest instytucja wznowienia postępowania (art. 145 i nast. ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm., znanej dalej k.p.a.). W postępowaniu w sprawie wznowienia wyodrębnia się dwa zasadnicze etapy. W pierwszym, zwanym etapem wstępnym (wyjaśniającym), bada się jedynie zagadnienie formalnej dopuszczalności przeprowadzenia postępowania wznowieniowego. Z kolei etap drugi (właściwy), rozpoczynający się po wydaniu postanowienia o wznowieniu, ma na celu zbadanie zaistnienia przesłanek wznowienia i zmierza do przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie. Oznacza to, że przedmiotem drugiego etapu postępowania jest: 1) ustalenie, czy postępowanie było dotknięte jedną z wad wymienionych w art. 145 § 1 i art. 145a, art. 145aa, bądź art. 145b; 2) przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną lub postanowieniem (zob. M. Jaśkowska [w:] M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, M. Jaśkowska, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2023, art. 149 k.p.a.).W drugim etapie zatem postępowania wznowieniowego właściwy organ w pierwszej kolejności bada spełnienie ustawowej przesłanki (bądź przesłanek) wznowienia, a następnie - w przypadku pozytywnego rozstrzygnięcia tej kwestii - rozpatruje sprawę w zakresie wpływu danej wady kwalifikowanej na decyzję wydaną w trybie zwyczajnym (zob. wyroki NSA: z dnia 25 maja 2023 r. sygn. akt II GSK 145/23, Lex nr 3578119; z dnia 3 grudnia 2024 r. sygn. akt II GSK 444/24, Lex nr 3788095). Oznacza to, że istota wznowienia postępowania polega na ponownym rozpatrzeniu sprawy w celu sprawdzenia (zweryfikowania), czy dana wada postępowania - a mianowicie, jedna z wad enumeratywnie wymienionych w przywołanych przepisach prawa - nie wpłynęła na treść rozstrzygnięcia.Wznowienie postępowania zmierza zatem do usunięcia określonych wad postępowania administracyjnego, które ujawniły się po wydaniu decyzji ostatecznej. Jego istotą nie jest ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, lecz rozpatrzenie danej sprawy wyłącznie pod kątem wpływu kwalifikowanej wady, jakimi obarczone było postępowanie w ramach którego wydano tą decyzję. Podkreślić należy, że postępowanie prowadzone w trybie art. 145 i n. k.p.a. jest postępowaniem nadzwyczajnym. Dlatego też z uwagi na zasadę trwałości decyzji ostatecznych wynikającą z art. 16 k.p.a. wykładnia przesłanek stanowiących podstawę wznowienia winna mieć charakter zawężający.Zasadniczą przesłanką, która była wskazywana w toku postępowania dla wykazania zasadności wznowienia postępowania była okoliczność opisana w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Aby zastosować przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i uznać zaistnienie tej przesłanki, to w sprawie zakończonej decyzją ostateczną należy wykazać, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Sytuacja, gdy strona bez własnej winy nie bierze udziału w postępowaniu administracyjnym, występuje zarówno wówczas, kiedy strona nie miała możliwości uczestniczenia w całym postępowaniu, jak i w niektórych jego etapach. Nie ma przy tym znaczenia, czy udział strony mógł przełożyć się na wynik sprawy i ewentualnie w jakim zakresie. Ważne jest, że strona bez własnej winy nie mogła wziąć udziału w postępowaniu i chodzi tutaj o przeszkody od niej niezależne, których obiektywnie nie była w stanie przezwyciężyć (zob. wyrok NSA z dnia 5 lutego 2025 r. sygn. akt I GSK 230/24, Lex nr 3837594). Podnieść zatem należy, że podmiot, który zamierza zakwestionować decyzję w toku postępowania nadzwyczajnego, domagając się wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., winien wykazać, że w dacie jej wydania legitymował się interesem prawnym, który nie został przez organ uwzględniony.Skarżący powoływał jednocześnie przesłanki z art. 145 § 1, 5 i 6 k.p.a. dla poparcia swojego wniosku o wznowienie postępowania. W sytuacji jednak, gdy okaże się, że S. P. nie powinien być stroną w postępowaniu zakończonym wydaniem pozwolenia na budowę, to wnioski z art. 145 § 1 pkt 1, 5 i 6 k.p.a. nie mogły zostać uwzględnione, bowiem nie pochodziły od strony postępowania.Dla rozstrzygnięcia legitymacji procesowej skarżącej do uczestniczenia w charakterze strony w postępowaniu, w którym wydano pozwolenie na budowę, konieczne było sięgnięcie do uregulowań ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2020r., poz. 1333 z późn. zm.), obowiązujących w tamtej dacie. Przede wszystkim należało wziąć pod uwagę art. 28 ust. 2 P.b., który jest przepisem lex specialis w stosunku do ogólnej zasady wynikającej z art. 28 k.p.a. W myśl art. 28 ust. 2 P.b. stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Wyjaśnienie obszaru oddziaływania obiektu zdefiniowane zostało w art. 3 pkt 20 P,.b., (w brzmieniu znajdującym zastosowanie w dacie wydania ostatecznej decyzji) zgodnie z którym przez obszar oddziaływania obiektu - należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu.Mając na uwadze powyższe regulacje wskazać należy, że dla objęcia nieruchomości obszarem oddziaływania inwestycji musi rzeczywiście wystąpić prawne ograniczenie w możliwości jej zagospodarowania w tym zabudowy, a nie tylko potencjalna możliwość jakiegokolwiek oddziaływania projektowanego obiektu. Wobec tego, sama okoliczność, że dany podmiot jest właścicielem sąsiedniej nieruchomości nie jest wystarczająca do przyjęcia, że podmiotowi temu przysługuje status strony. Chodzi bowiem nie o jakiekolwiek oddziaływanie na nieruchomość, ale o oddziaływanie w sposób ograniczający jej zagospodarowanie, w tym zabudowę. Niezbędne jest sprecyzowanie konkretnego przepisu prawa administracyjnego, wykluczającego bądź ograniczającego zagospodarowanie, w tym zabudowę działki sąsiedniej. Ograniczenia wyprowadzane ze wskazanego przepisu prawa muszą być rzeczywiste, a nie hipotetyczne. Potencjalne oddziaływanie nie może zostać sprowadzone do spekulacji, a konieczne jest wskazanie jakiego rodzaju konkretne ograniczenia sąsiedniej działki zaktualizują się na skutek projektowanej inwestycji.Przedmiotem inwestycji było zamierzenie pn.: budowa sieci elektroenergetycznej oświetleniowej do 1kV – oświetlenie boiska treningowego na działkach nr [...] i [...] zlokalizowanych w miejscowości T.. Jak wynika z dokumentacji projektowej, obszar oddziaływania obiektu obejmuje wyłącznie działki nr [...] i [...] położone w miejscowości T.. Projektowana budowa sieci elektroenergetycznej oświetleniowej nie zagraża środowisku oraz nie wpływa ujemnie na higienę oraz zdrowie użytkowników działek i spełnia wymagania art. 5 ust. 1 Prawa budowlanego. Obszar oddziaływania obiektu wynosi do 0,5 m od osi przewodów projektowanej sieci, zgodnie z normą N SEP-E-003. Projektowana sieć elektroenergetyczna oświetleniowa niskiego napięcia nie generuje pola elektroenergetycznego i innych zakłóceń szkodliwego dla użytkowników działek. Działka nr [...], to działka drogowa. Z projektu budowlanego wynika, że na działkach inwestycyjnych zbudowane są słupy sieci elektroenergetycznej oświetleniowej zasilanej ze stacji transformatorowej T. , BBW30100, do której jest planowane włączenie oświetlenia. Na działce nr [...] zlokalizowane jest boisko treningowe, które będzie oświetlane oraz bisko główne. Z projektu zagospodarowania terenu wynikają następujące odległości inwestycji do działek (nr ewid. [...] i [...]) będących współwłasnością skarżącego: istniejący słup [...],[...],5 (D) zlokalizowany jest w odległości 15,2 m od granicy z działką nr ewid. [...]; istniejący słup [...],[...],5 (C) zlokalizowany jest w odległości 15,1 m od granicy z działką nr ewid. [...]; istniejący słup [...],[...],5 (A) zlokalizowany w odległości ok. 29 m, od najbliżej położonego narożnika działki nr [...]; projektowany słup [...] (B) będzie zlokalizowany w odległości ok 52,5 m od najbliżej położonego narożnika działki nr [...]; projektowany słup [...] (F) będzie zlokalizowany w odległości ok. 62,5 m od najbliżej położonej granicy działki nr [...]; projektowany słup [...] (E) będzie zlokalizowany w odległości ok. 37m od najbliżej położonej granicy działki nr [...]. Z uwagi na zakres inwestycji oraz jej lokalizację względem działek skarżącego nie ma podstaw, aby te jego nieruchomości znajdowały się w obszarze oddziaływania inwestycji, a tym samym aby przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu dot. pozwolenia na budowę. Żaden bowiem z projektowanych elementów inwestycji nie będzie lokalizowany na działce nr ewid. [...], ani na działkach nr ewid.: [...], [...] i [...], a natężenie światła nie jest parametrem bezpośrednio decydującym o statusie strony pozwolenia na budowę. Same subiektywne odczucia skarżącego, co do funkcjonowania w otoczeniu boiska z oświetleniem świadczą jedynie o interesie faktycznym skarżącego, a nie prawnym. Lokalizacja inwestycji nie wprowadzi ograniczenia w możliwości zagospodarowania działek skarżącego w zakresie dopuszczonym zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.Na podstawie powyższej argumentacji organy obu instancji prawidłowo uznały, że krąg stron postępowania został ustalony prawidłowo, a działki nr [...] i [...] położone w miejscowości T., których skarżący jest współwłaścicielem, nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, a co za tym idzie skarżący nie powinien być i nie był stroną w prowadzonym postępowaniu, którego wznowienia domaga się. W odniesieniu do nieruchomości skarżącego nie wystąpiły ograniczenia w możliwości ich zagospodarowania, które wynikałyby z przepisów prawa i związane byłyby z realizacją inwestycji.Nie ma też racji skarżący, że hałas, halogenowe światło LED, zwiększony ruch i zniszczenie pasa zieleni izolacyjnej chroniącej zabudowy mieszkalne, oddziaływuje w ten sposób, że powoduje znaczące naruszenie istoty prawa własności jego nieruchomości. Są to uciążliwości, które zwykle związane są z działalnością inwestycyjną jednak ani nie naruszają istoty prawa własności (art. 140 k.c.) ani nie są sprzeczne z Konstytucją RP (art. 64) Immisje pośrednie mogą być przedmiotem odrębnego postępowania cywilnego. W okolicznościach niniejszej sprawy w żaden sposób nie wpływają na zagospodarowanie i zabudowę działek skarżącego.Prawidłowo organy obu instancji wyjaśniły, że skarżącemu nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu głównym. Podkreślić należy, że tylko ograniczenia w zagospodarowaniu, czy zabudowie nieruchomości wynikające z konkretnego przepisu prawa dają podstawę do uznania za stronę postępowania. Tymczasem ani przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., ani też przepisy ustawy Prawo budowlane nie pozwalają przyjąć, że planowana inwestycja oddziałuje na nieruchomości skarżącego. Również skarżący nie podał w jaki sposób miałoby dojść do ograniczenia w zagospodarowaniu bądź zabudowy jego nieruchomości. Nie doszło zatem do naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarżący (w braku przymiotu strony postępowania głównego) nie był zatem uprawniony do żądania wznowienia postępowania.Odnośnie podnoszonych przez skarżącego w piśmie – żądaniu wznowienia kolejnych przesłanek wznowienia określonych w art. 145 § 1 pkt 1,5 i 6 k.p.a. (we wniesionej skardze pominięto ten wątek), to jest zarzutu, że dowody na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe, wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nie znanych organowi, który wydał decyzję, wydania decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, - wskazać należy, że przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja wydana w postępowaniu administracyjnym wznowionym na żądanie strony. Ramy tego postępowania określał wniosek skarżącego, który jako zasadniczą podstawę wznowienia wskazał przesłankę z art. 145 § pkt 4 k.p.a.. Stwierdzenie braku przymiotu strony w zakończonym postępowaniu głównym nie prowadzi do potrzeby merytorycznej oceny przez organ lub Sąd spełnienia przesłanek z art.145 § 1 pkt. 1, 5 i 6 podnoszonych przez żądającego wznowienia. Zarzuty pochodzą od podmiotu nieuprawnionego, bowiem wniosek o wznowienie w tym zakresie złożyła osoba nie będąca stroną postępowania głównego i której taki status nie przysługuje. W tym etapie postępowania, który dotyczy wyłącznie badania zaistnienia przesłanki wznowieniowej organ nie dokonuje oceny merytorycznej, bowiem decyzja wydana w oparciu o dyspozycję art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. nie stanowi rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, a organ ogranicza się do stwierdzenia braku podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b. Dodatkowo trafnie wyjaśniono w zaskarżonej decyzji, że skarżący skutecznie nie wskazał terminu dowiedzenia się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia (art. 148 k.p.a.). Nie wskazał też precyzyjnie na te istotne dowody i nowe okoliczności faktyczne objęte dyspozycją art. 145 § 1 pkt 1 i 5 k.p.a. Skarżący nie przedłożył dowodu potwierdzającego, że na jaw wyszły istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, a także nie przedłożył prawomocnego orzeczenia Sądu lub innego organu stwierdzającego, że dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe.Odnośnie powoływanej przesłanki wznowieniowej wydania decyzji bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, - organy obu instancji trafnie zauważyły, że przesłanka ta dotyczy sytuacji, gdy obowiązek współdziałania został ustanowiony przepisami prawa materialnego. Tryb jego realizacji określa art. 106 k.p.a.. W kontrolowanej sprawie nie ma takiego przepisu prawa materialnego, który uzależniałby wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę oświetlenia od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w zakresie ewentualnej samowoli budowlanej boiska treningowego.Wbrew twierdzeniom skargi, w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia art. 153 p.p.s.a. Prawomocny wyrok z dnia z dnia 18 maja 2022 r ., sygn. akt II SA/Kr 221/22 dotyczył umorzenia postępowania administracyjnego wszczętego na wniosek S. P. z dnia 08 czerwca 2020r. w sprawie samowolnej budowy boiska sportowego na działce nr [...] położonej w miejscowości T.. Organ II instancji utrzymał tą decyzję w mocy. Sąd orzekający stwierdził, że "dokonane przez organ ustalenia stanu faktycznego są wyczerpujące i prawidłowe. Trafna jest też ocena organu, że z dokonanych ustaleń nie wynika aby na części terenu działki nr [...] w T. doszło do zrealizowania obiektu budowlanego w postaci drugiego szkolnego boiska sportowego. Z powyższych przyczyn, z uwagi na brak przedmiotu postępowania leżącego w kognicji organu nadzoru budowlanego, prawidłowym było umorzenie wszczętego postępowania administracyjnego jako bezprzedmiotowego."Skarżący nie wykazał, by zaskarżona decyzja naruszała ustalenia obowiązującego miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego miejscowości T. - obszar 1 zatwierdzony uchwałą Nr V/51/2019 Rady Gminy T. z dnia 4 marca 2019 r., art. 35 ustawy z 28 września 1991 r o lasach (Dz.U.2025.567 t.j. z dnia 2025.04.29), art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U.2024.82 t.j. z dnia 2024.01.24), art. 35 ustawy z 7 lipca 1994 r prawo budowalne (t.j. Dz.U. z 2020r. poz. 1333 z późn. zm.).Skarżący wskazuje na toczące się postępowania w zakresie "wadliwego MPZP, błędnej klasyfikacji gruntów i naruszeń środowiskowych", "samowoli urbanistycznej, zmiany przeznaczenia gruntów", jednocześnie odwołując się do "co najmniej siedmiu postępowań prejudycjalnych" nie wskazuje na żadne prawomocne decyzje czy wyroki kończące postępowania w sprawach, które pozostawałyby w adekwatnym związku z przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.Stosownie do art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.Zawieszenie postępowania administracyjnego ma charakter wyjątkowy, bowiem tamuje tok postępowania administracyjnego. Obowiązkiem organu jest wskazanie konkretnej, znajdującej poparcie w okolicznościach sprawy, podstawy zawieszenia powiązanej z ustaloną przeszkodą do wydania decyzji.W orzecznictwie wskazuje się, że na konstrukcję "zagadnienia wstępnego" składają się cztery elementy: (1) zagadnienie to wyłania się w toku postępowania administracyjnego; (2) wymaga ono "uprzedniego" rozstrzygnięcia, tzn. musi poprzedzać rozpatrzenie danej sprawy i wydanie decyzji; (3) rozstrzygnięcie należy do kompetencji innego organu albo sądu; (4) istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji (Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 1020/18). Podzielić należy przy tym pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 1 marca 2017 r., I OSK 732/15, zgodnie z którym "związek zagadnienia wstępnego z rozpoznaniem sprawy administracyjnej i wydaniem decyzji w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., wyraża się relacją, w której brak rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, jawi się jako bezwzględna przeszkoda do wydania decyzji w prowadzonej przez organ sprawie. W razie gdy związek ten nie występuje, nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania. Zawieszając postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ nie może kierować się przewidywaniami, co do wyniku postępowania, lecz tym, czy w świetle posiadanych materiałów dowodowych i obowiązującego prawa jest możliwe rozpoznanie sprawy. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno bowiem zależeć rozpoznanie sprawy w ogóle, a nie wydanie mniej lub bardziej pozytywnej bądź negatywnej dla wnioskodawcy decyzji. Organ musi tym samym ustalić bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej a zagadnieniem wstępnym."W rozpatrywanej sprawie żadne zagadnienie wstępne nie zaistniało, a ocena organów obu instancji w tym względzie była prawidłowa.Wbrew oczekiwaniom skargi istotą kontrolowanego postępowania nie było ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, lecz rozpatrzenie sprawy wyłącznie pod kątem wpływu zarzucanej wady, jakimi miało być obarczone postępowanie w ramach którego wydano decyzję. W tej sytuacji zarzuty skargi nie mogły doprowadzić do merytorycznego podważenia wydanej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Gminie T. pozwolenia na budowę sieci elektroenergetycznej oświetleniowej do 1kV – oświetlenie boiska treningowego na działkach [...] i [...] w T. .Mając powyższe na względzie, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji we wskazanym zakresie, Sąd doszedł do przekonania, iż decyzja ta jest zgodna z prawem. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania. Wydanie zaskarżonych decyzji przez organy obu instancji poprzedzone zostało dokładnym wyjaśnieniem okoliczności istotnych dla sprawy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego), co znalazło odzwierciedlenie w sporządzonych uzasadnieniach tych decyzji. Do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego zostały zastosowane odpowiednie przepisy prawa, których rozumienie organy przedstawiły w wydanych rozstrzygnięciach. W ocenie Sądu, organy działały zatem w niniejszej sprawie w oparciu o obowiązujące przepisy prawa.W tej sytuacji Sąd stwierdza, że zarzuty skargi nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, gdyż nie były one zasadne. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie tych decyzji (art. 134 p.p.s.a.). Zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji są zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik, dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.., orzekł jak w sentencji wyroku.