Wyrok - II SA/Łd 195/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - z dnia 25 czerwca 2025
Teza
Uchylono decyzję I i II instancji. Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia. Dnia 25 czerwca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Asesor WSA Marcin Olejniczak (spr.) Protokolant st. asystent sędziego Nina Krzemieniewska-Oleszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2025 roku sprawy ze skargi S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 22 stycznia 2025 roku nrUchylono decyzję I i II instancji. Środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia. Dnia 25 czerwca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Asesor WSA Marcin Olejniczak (spr.) Protokolant st. asystent sędziego Nina Krzemieniewska-Oleszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2025 roku sprawy ze skargi S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sieradzu z dnia 22 stycznia 2025 roku nr
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
samorząd terytorialny
Data orzeczenia
25 czerwca 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Przewodniczący
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Uchylono decyzję I i II instancji
UZASADNIENIE
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Sieradzu, decyzją z 22 stycznia 2025r. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy N. z 2 grudnia 2024 r., odmawiającą S. spółce z o.o. w W. środowiskowej zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą: "Zabudowa produkcyjna służąca do wytwarzania energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii", w ramach którego przewidziana została budowa farm fotowoltaicznych do 8 MW wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą na działkach nr: [...] oraz części działek nr: [...] obręb D., gm. N.Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z 27 września 2024 r. spółka wystąpiła o wydanie decyzji środowiskowej dla powyżej wskazanego przedsięwzięcia.Wskutek owego wniosku, decyzją z 2 grudnia 2024 r., organ pierwszej instancji odmówił zgody na realizację przedsięwzięcia z uwagi na brak zgodności inwestycji z przepisami uchwały Rady Gminy N. z 30 grudnia 2013 r., nr 149/XXIV/13, w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentów obszarów położnych w gminie N. w miejscowościach: N., D., D., K., P., W. Organ wskazał, że plan nie przewiduje możliwości lokalizacji farm fotowoltaicznych. W planie nie zostały wyznaczone obszary, o których mowa w art. 10 ust. 2a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, obowiązującym do dnia 24 września 2023 r. Organ wyjaśnił, że teren inwestycji znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem 2 P,U - tereny zabudowy produkcyjnej i usługowej o przeznaczeniu podstawowym - zabudowa produkcyjna i przeznaczeniu dopuszczalnym - zabudowa usługowa; w granicach terenów określonych na rysunku planu symbolem 2 P,U dopuszcza się zagospodarowanie poszczególnych działek budowlanych wyłącznie dla jednej z funkcji określonych w pkt 1 i 2 lub dla obu funkcji jednocześnie. Ponadto od strony drogi publicznej części działek nr [...] znajdują się na obszarze KD-Z - tereny dróg publicznych - drogi zbiorcze o przeznaczeniu podstawowym tereny dróg publicznych, przeznaczenie dopuszczalne - tereny urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązane z prowadzeniem ruchu drogowego.Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymując w mocy powyższą decyzję wskazało, że planowane przedsięwzięcie zalicza się do wskazanych w § 3 ust. 1 pkt 54a lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839). Spółka planuje budowę farm fotowoltaicznych na działkach nr: [...] oraz na części działek nr: [...] obręb D., gm. N.. Nieruchomości te są położone na terenie objętym ww. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, oznaczonym symbolem 2 P,U oraz KD-Z.Organ wyjaśnił, że jak wynika z § 24 ust. 1 planu dla terenów oznaczonych na rysunkach planu symbolami 1P,U, 2P,U i 3P,U ustala się:1) przeznaczenie podstawowe: zabudowa produkcyjna;2) przeznaczenie dopuszczalne: zabudowa usługowa;3) zasady i warunki zagospodarowania terenów:a) tereny przeznaczone dla lokalizacji zabudowy produkcyjnej lubusługowej,b) w granicach terenów określonych na rysunkach planu symbolem 1 P,U i 3P,U zachowuje się istniejącą zabudowę produkcyjno-usługową z dopuszczeniem: -rozbudowy i nadbudowy istniejących obiektów budowlanych, - lokalizacji nowych obiektów o funkcji produkcyjnej i usługowej, c) w granicach terenów określonych na rysunku planu symbolem 2 P,U dopuszcza się zagospodarowanie poszczególnych działek budowlanych wyłącznie dla jednej z funkcji określonych w pkt 1 i 2 lub dla obu funkcji jednocześnie.Na podstawie § 36 ust. 1 pkt 1 i 2 planu dla terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem: KD-Z ustala się:1) przeznaczenie podstawowe: tereny dróg publicznych;2) przeznaczenie dopuszczalne: tereny urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązane z prowadzeniem ruchu drogowego. W granicach terenów oznaczonych na rysunku planu miejscowego symbolami KD-Z dopuszcza się, pod warunkiem zachowania regulacji wynikających z przepisów odrębnych; lokalizację: - obiektów mieszczących się w definicji:"drogi" i "korony drogi" w rozumieniu przepisów z zakresu dróg publicznych, - przystanków komunikacyjnych i zieleni przydrożnej, - urządzeń infrastruktury technicznej nie związanych z prowadzeniem ruchu drogowego w tym w szczególności stacji transformatorowych oraz obiektów małej architektury i urządzeń budowlanych, pod warunkiem uwzględnienia planowanej budowy lub przebudowy dróg (pkt 3 lit. c); wprowadza się zakaz: - lokalizacji kubaturowych nadziemnych obiektów budowlanych innych niż dopuszczone w pkt c obiekty, a w szczególności budynków i wiat, w tym jako obiektów tymczasowych, - zalesiania terenu (pkt 3 lit. e).Ponadto Kolegium zauważyło, że plan w § 3 ust. 3 pkt 12 lit.f przewiduje możliwość lokalizowania elektrowni wiatrowych na terenach objętych symbolem EW (§ 27 i § 28 planu). Dokument planistyczny nie uwzględnia lokalizacji innych, poza wyżej wymienionym, źródeł energii odnawialnej.Wobec takich ustaleń planistycznych, Kolegium podzieliło pogląd organu pierwszej instancji, że przepisy obowiązującego planu nie przewidują zabudowy systemami fotowoltaicznymi o mocy przekraczającej 100kW, zaś jedyna instalacja wytwarzająca energię z odnawialnych źródeł energii (elektrownia wiatrowa) o mocy przekraczającej 100kW może być realizowana na terenie oznaczonym symbolem EW.Interpretując postanowienia planu Kolegium uwzględniło, że w czasie, w którym był on uchwalany przez Radę Gminy N. obowiązywały art. 10 ust. 2a oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), które przewidywały, że:- jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu; w studium ustala się ich rozmieszczenie (art. 10 ust. 2a).- w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a, oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko (art. 15 ust. 3 pkt 3a).Zdaniem Kolegium z ww. regulacji u.p.z.p., w brzmieniu obowiązującym w chwili uchwalania planu wynikało, że gdy wolą organu planistycznego było dopuszczenie na terenie objętym planem miejscowym lokalizacji urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 100 kW, obowiązkiem organu planistycznego było wskazanie konkretnych terenów przeznaczonych pod taką zabudowę. A contrario, w sytuacji, w której organ planistyczny chciał dopuścić na terenie objętym planem lokalizację urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej mniejszej niż 100 kW, nie był zobowiązany w planie miejscowym wskazywać konkretnych terenów przeznaczonych pod te urządzenia. W taki właśnie sposób zachował się prawodawca lokalny uchwalając oceniane w niniejszej sprawie przepisy planu. W sposób wyraźny wskazał miejsce lokalizacji urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy większej niż 100 kW (tereny oznaczone symbolem EW). Planowane przedsięwzięcie nie jest przewidziane do realizacji na terenie oznaczonym symbolem EW, nie polega na budowie elektrowni wiatrowej, a ponadto przeznaczone jest do wytwarzania energii elektrycznej o mocy przewyższającej 100kW (planowana moc 8 MW). Wszystkie te okoliczności, w ocenie Kolegium, powodują, że wskazana przez spółkę lokalizacja przedsięwzięcia nie jest zgodna z ustaleniami planu, a co za tym idzie nie jest możliwe wydanie dla przedmiotowego przedsięwzięcia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, Kolegium wskazało, że niezależnie od zakwalifikowania farm fotowoltaicznych do zabudowy o charakterze przemysłowym/produkcyjnym bądź urządzeń infrastruktury technicznej farmy te są urządzeniami wytwarzającymi energię elektryczną z odnawialnych źródeł energii. W taki sposób są również zaklasyfikowane na gruncie aktualnego brzmienia art. 14 ust. 6a pkt 2 u.p.z.p., który odnosi się do lokalizowania "instalacji odnawialnych źródeł energii". Przepis ten podobnie jak uprzednio obowiązujący art. 10 ust. 2 oraz art. 15 ust. 3a u.p.z.p wprowadza ograniczenia w lokalizowaniu takich inwestycji wskazując, że zmiana zagospodarowania terenu, dotycząca: niezamontowanych na budynku instalacji odnawialnych źródeł energii lokalizowanych: a) na użytkach rolnych klasy I-III i gruntach leśnych, b) na użytkach rolnych klasy IV, o mocy zainstalowanej elektrycznej większej niż 150 kW lub wykorzystywanych do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania energii elektrycznej, c) na gruntach innych niż wskazane w lit. a i b, o mocy zainstalowanej elektrycznej większej niż 1000 kW - następuje na podstawie planu miejscowego. Zatem również w przypadku budowy instalacji odnawialnych źródeł energii o dużej mocy na podstawie planów miejscowych w oparciu o znowelizowane we wrześniu 2023 r. przepisy u.p.z.p. konieczne będzie wskazanie przez prawodawcę lokalnego miejsca realizacji takiego rodzaju przedsięwzięć.Wobec tego, zdaniem Kolegium błędne jest przekonanie spółki, że samo zakwalifikowanie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii do zabudowy przemysłowej/produkcyjnej oznacza dopuszczalność ich realizacji w oparciu o przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które nie przewidują w sposób wyraźny tego rodzaju przedsięwzięć na terenach zabudowy produkcyjno-usługowej (P,U). Nadto skoro wskazywane przez spółkę nieobowiązujące już uregulowania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, tj. przepis § 3 pkt 54 rozporządzenia, który dotyczy zabudowy przemysłowej lub magazynowej od dnia 13 września 2023 r. nie obejmuje już zabudowy systemami fotowoltaicznymi, zostały przeniesione do odrębnego przepisu, tj. dodanego w § 3 ust. 1 pkt 54a. Nie sposób zatem, w ocenie organu odwoławczego, obecnie również na gruncie normatywnym kwalifikować zabudowy systemami fotowoltaicznym wprost jako zabudowy tożsamej z każdą inną zabudową o charakterze przemysłowym/produkcyjnym. Rozróżnienie takie istniało i istnieje również aktualnie zarówno na gruncie przepisów o ocenach oddziaływania na środowisko jak i przepisów planistycznych. Tym samym skoro plan przewiduje na obszarze objętym jego postanowieniami miejsca lokalizacji urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przewyższającej 100kW, to ich lokalizacja może nastąpić wyłącznie w miejscach wskazanych w planie, a nie w każdym miejscu przeznaczonym w planie pod zabudowę produkcyjną.W skardze spółka zarzuciła naruszenie:- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, pomimo, iż narusza ona przepisy prawa materialnego oraz procesowego;- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego i w konsekwencji przyjęcie, że zgłoszona inwestycja jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;- naruszenie art. 80 ust. 2 oraz art. 59a ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie przez organ drugiej instancji, że przepisy te mogą stanowić podstawę do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji, pomimo, że w niniejszej sprawie nie zachodzi niezgodność lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy N. zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej Gminy N. nr 194/XXIV/13 z dnia 30 grudnia 2013 roku;- § 24 ust. 3 lit b m.p.z.p., poprzez jego błędne niezastosowanie oraz uznanie, że planowana inwestycja nie mieści się w określonym dla terenów 2 P,U dopuszczalnym przeznaczeniu, a w konsekwencji, że planowana inwestycja jest niezgodna z planem;- art. 10 ust. 2a, w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 3a u.p.z.p. w brzmieniu z dnia uchwalania m.p.z.p. oraz art. 14 ust. 6a pkt 2 u.p.z.p. w brzmieniu aktualnie obowiązującym poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że na ich podstawie wymagane jest wyznaczenie w niniejszej sprawie w obowiązującym studium i miejscowym planie terenu pod lokalizację planowanego przedsięwzięcia.Mając na uwadze powyższe zarzuty spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, argumentując jak dotychczas.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:Skarga jest zasadna.Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 - p.p.s.a.)., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.Zasadniczą osią sporu pomiędzy stronami postępowania jest ustalenie, czy w stanie faktycznym kontrolowanej sprawy organ prawidłowo orzekł o odmowie udzielenia spółce środowiskowej zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą: "Zabudowa produkcyjna służąca do wytwarzania energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii", w ramach którego przewidziana została budowa farm fotowoltaicznych do 8 MW wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą na działkach nr: [...] oraz części działek nr: [...] obręb D., gm. N., znajdujących się na terenie 2 P,U. Planowana inwestycja według organu nie może zostać zrealizowana na wnioskowanym terenie, ze względu na jej sprzeczność z ustaleniami m.p.z.p., podczas gdy zdaniem skarżącej spółki m.p.z.p. pozwala na realizację spornej inwestycji.Rację w tym sporze sąd przyznaje stronie skarżącej.Zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2024 r., poz. 1112 ze zm. - u.o.ś.), przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1.Planowane przedsięwzięcie, co nie jest kwestionowane, zalicza się do wskazanego w § 3 ust. 1 pkt 54a lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839). Zgodnie z owym przepisem do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowa systemami fotowoltaicznymi o powierzchni wyznaczanej po obrysie zewnętrznych skrajnych modułów paneli nie mniejszej niż 2 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a-z wyłączeniem zabudowy systemami fotowoltaicznymi lokalizowanej na dachach i elewacjach obiektów budowlanych. W realiach sprawy, co także nie jest sporne, powierzchnia wyznaczana po obrysie zewnętrznych skrajnych modułów paneli wynosi do ok. 5,4 ha, koniecznym jest zatem uzyskanie decyzji środowiskowej.Zgodnie z art. 80 ust. 2 u.o.ś. właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku gdy przedsięwzięcie jest realizowane na obszarze morskim - z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej, jeżeli plany te zostały odpowiednio uchwalone albo przyjęte.Jak wynika z art. 59a ust. 1 pkt 2 u.o.ś. przystąpienie do analizy w zakresie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - w przypadku przedsięwzięcia, o którym mowa w art. 59 ust. 1 pkt 2, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedza analizą zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku gdy przedsięwzięcie jest realizowane na obszarze morskim - z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej, jeżeli plany te zostały odpowiednio uchwalone albo przyjęte. Zgodnie z art. 59a ust 2 pkt 1 u.o.ś. w przypadku stwierdzenia niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku gdy przedsięwzięcie jest realizowane na obszarze morskim - z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia.Jak wynika z treści § 24 ust. 1 uchwały Rady Gminy N. z 30 grudnia 2013 r., nr 149/XXIV/13 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego fragmentów obszarów położnych w gminie N. w miejscowościach: N., D., D., K., P., W. dla terenów oznaczonych na rysunkach planu symbolami 1P,U, 2P,U i 3P,U ustala się: 1) przeznaczenie podstawowe: zabudowa produkcyjna; 2) przeznaczenie dopuszczalne: zabudowa usługowa; 3) zasady i warunki zagospodarowania terenów: a) tereny przeznaczone dla lokalizacji zabudowy produkcyjnej lub usługowej, b) w granicach terenów określonych na rysunkach planu symbolem 1 P,U i 3 P,U zachowuje się istniejącą zabudowę produkcyjno-usługową z dopuszczeniem: - rozbudowy i nadbudowy istniejących obiektów budowlanych, - lokalizacji nowych obiektów o funkcji produkcyjnej i usługowej, c) w granicach terenów określonych na rysunku planu symbolem 2 P,U dopuszcza się zagospodarowanie poszczególnych działek budowlanych wyłącznie dla jednej z funkcji określonych w pkt 1 i 2 lub dla obu funkcji jednocześnie. Plan nie przewiduje możliwości lokalizacji farm fotowoltaicznych, a jedynie w § 3 ust. 3 pkt 12 lit. f przewiduje możliwość lokalizowania elektrowni wiatrowych na terenach objętych symbolem EW (§ 27 i § 28). Dokument planistyczny nie uwzględnia lokalizacji innych, poza wyżej wymienionym, źródeł energii odnawialnej.Z treści wskazanego już art. 80 ust. 2 u.o.ś. wynika, że zgodność lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (jeśli obowiązuje na danym terenie) jest podstawowym kryterium oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stwierdzenie niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z postanowieniami planu zwalnia organ prowadzący postępowanie z konieczności przeprowadzania postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie. Wobec wyraźnego wskazania w art. 80 ust. 2 u.o.ś. na wymóg zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, brak jest podstaw do dokonywania oceny lokalizacji przedsięwzięcia pod kątem nie tylko zgodności z planem, ale też z zapisami studium czy też ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jedynie więc w sytuacji, gdy plan miejscowy nie przewiduje przeznaczenia terenu pozwalającego na realizację określonego przedsięwzięcia lub też wprost go zakazuje, organ ma obowiązek, wobec braku zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z planem miejscowym, wydać decyzję odmowną bez dalszego prowadzenia postępowania.Podkreślić w tym miejscu trzeba, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego. Normatywny charakter tego aktu oznacza, że zawiera on stwierdzenia wyznaczające adresatom sposób zachowania się w postaci nakazu, zakazu lub uprawnienia. Stanowi źródło powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organu, który go ustanowił (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest zatem prawem dla wszystkich, którzy znajdują się w przewidzianej w tym akcie sytuacji. Zapisy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy chociaż bezwzględnie wiążą organy gminy przy sporządzaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 9 ust. 4 u.p.z.p.), nie czynią studium aktem prawa miejscowego i nie ma on mocy powszechnie obowiązującej na danym terenie. To plan miejscowy jako akt normatywny stanowi podstawę do wydania decyzji administracyjnej. W sytuacji, gdy w studium, a następnie w planie zagospodarowania nie zostały wyznaczone obszary na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii, to o możliwości lokalizacji takich urządzeń na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego decydować będą obowiązujące na danym obszarze regulacje zawarte w planie miejscowym.W przedmiotowej sprawie okolicznością niekwestionowaną jest, że działki inwestycyjne, na których zaplanowano umieszczenie zespołu elektrowni fotowoltaicznych, położone są na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem 2 P,U - tereny zabudowy produkcyjnej i usługowej (teren o przeznaczeniu podstawowym - zabudowa produkcyjna oraz dopuszczalnym zabudowa usługowa). Według określonych w planie zasad i warunków zagospodarowania są to tereny przeznaczone dla lokalizacji zabudowy produkcyjnej lub usługowej, a w granicach terenów określonych na rysunku planu symbolem 2 P,U - dopuszcza się zagospodarowanie poszczególnych działek budowlanych wyłącznie dla jednej z owych funkcji lub dla obu funkcji jednocześnie. Według § 5 planu przeznaczenie terenu to ustalony planem rodzaj użytkowania, zagospodarowania lub zabudowy terenu (pkt 4); przeznaczenie podstawowe terenu to ustalone planem determinujące przeznaczenie terenu określające jedną lub kilka funkcji zabudowy i zagospodarowania i któremu jest podporządkowane przeznaczenie terenu określone jako dopuszczalne (pkt 5); przeznaczeniu dopuszczalnym terenu to rozumieć ustalone planem przeznaczenie określające jedną lub kilka funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu wzbogacających lub uzupełniających przeznaczenie podstawowe, i mogących z nim harmonijnie współistnieć (pkt 6); produkcja to prowadzenie działalności gospodarczej związanej z wytwarzaniem dóbr materialnych, a także składowaniem lub magazynowaniem (pkt 9), zaś usługi to prowadzenie czynności usługowych nie związanych z wytwarzaniem dóbr materialnych, a także składowaniem lub magazynowaniem (pkt 8).Niewątpliwie zatem na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem "2 P,U" realizacja obiektów produkcyjnych mieści się w przeznaczaniu podstawowym terenu. Sporna farma fotowoltaiczna służy wytwarzaniu dobra materialnego jakim jest prąd, spełniając definicję produkcji zawartą w planie, wpisując się jednocześnie w definicję funkcji podstawowej terenu 2 P,U - skoro samoistnym celem produkcyjnym przedmiotowego przedsięwzięcia jest wytwarzanie energii elektrycznej celem jej zbycia zakładowi energetycznemu, a więc działalność produkcyjna, co wydaje się być poza sporem.Tutejszy sąd podziela prezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, że elektrownie fotowoltaiczne, których podstawowym celem jest produkcja i sprzedaż energii elektrycznej nie stanowią urządzeń infrastruktury technicznej - pełniących ze swej istoty jedynie funkcję pomocniczą, wspierającą i obsługującą określone obiekty, zakłady czy jednostki przestrzenne (por. wyrok NSA z 29 listopada 2022 r., III OSK 630/21; wyrok WSA w Krakowie z 28 lutego 2023 r., II SA/Kr 27/23; wyrok WSA w Łodzi z 21 kwietnia 2021 r., II SA/Łd 798/20; wyrok WSA w Lublinie z 14 grudnia 2023 r., II SA/Lu 868/23 - orzeczenia.nsa.gov.pl). Stanowisko to dodatkowo wspiera dokonana ustawą z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1524) nowelizacja art. 61 ust. 3 u.p.z.p., na mocy której ustawodawca wyróżnił instalacje oze, jako kolejne obiekty, obok m.in. urządzeń infrastruktury technicznej, zwolnione z wymogu spełnienia zasady dobrego sąsiedztwa w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy.Odnosząc się natomiast do funkcji podstawowej terenu oznaczonego symbolem "P,U" - określonej w planie miejscowym jako tereny zabudowy produkcyjnej i usługowej, wskazać należy, że przedmiotowe przedsięwzięcie jest zgodne z tym przeznaczaniem (funkcją terenu), gdyż ma charakter zabudowy produkcyjnej (przemysłowej), a zabudowa produkcyjna została wprost przewiedziana na terenie jednostki planistycznej oznaczonej symbolem "2 P,U", w obszarze której usytuowane są działki inwestycje. Planowane przedsięwzięcie obejmuje budowę zespołu elektrowni fotowoltaicznych o łącznej mocy do 8 MW i powierzchni wyznaczanej po obrysie zewnętrznych skrajnych modułów paneli wynoszącej ok. 5,4 ha, w ramach której to inwestycji przewidziano m.in. realizację do 16 000 paneli fotowoltaicznych wraz z infrastrukturą, a cechy inwestycji prowadzą do jednoznacznego wniosku, że planowana inwestycja stanowić ma zakład produkcyjny (przemysłowy), który będzie produkował energię elektryczną wykorzystując promieniowanie słoneczne (o łącznej mocy do 8 MW) i przekazywał ją do sieci elektroenergetycznej w następstwie jej sprzedaży zakładom energetycznym. Podkreślić należy, że w stanie prawnym obowiązującym do dnia 12 września 2023 r. rozporządzenie środowiskowe z dnia 10 września 2019 r. wprost kwalifikowało w § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b systemy fotowoltaiczne jako zabudowę przemysłową, określając jednoznacznie że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowę przemysłową, w tym zabudowę systemami fotowoltaicznymi, lub magazynową, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit.a. Tożsamą regulację zawierało rozporządzenie środowiskowe z dnia 9 listopada 2010 r. (§ 3 ust. 1 pkt 52 lit. b). Prawodawca na potrzeby wydania decyzji środowiskowej, a zatem w aspekcie postępowania środowiskowego stanowiącego przedmiot kontroli tutejszego sądu, uznawał więc literalnie zabudowę systemami fotowoltaicznymi o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 1 ha - a z taką powierzchnią mamy do czynienia w sprawie - za zabudowę przemysłową. Od 13 września 2023 r. nastąpiła zamiana stanu prawnego polegająca na tym, że zmieniona została treść § 3 ust. 1 pkt 54 lit. b, poprzez pominięcie w nim słów "w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi", a po § 3 ust. 1 pkt 54 dodano pkt 54a stanowiący, iż do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowa systemami fotowoltaicznymi o powierzchni wyznaczanej po obrysie zewnętrznych skrajnych modułów paneli nie mniejszej niż 2 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a (lit. b) - z wyłączeniem zabudowy systemami fotowoltaicznymi lokalizowanej na dachach i elewacjach obiektów budowlanych. Sąd stoi jednak na stanowisku, że celem dokonanej zmiany było określenie innego kryterium powierzchniowego dla zabudowy systemami fotowoltaicznymi, a nie utrata statusu zabudowy przemysłowej (produkcyjnej) przez systemy fotowoltaiczne zajmujące dużą powierzchnię, w sytuacji gdy działalność tych systemów polega na wytwarzaniu (produkcji) energii elektrycznej, celem następnie jej sprzedaży. Potwierdza to także przyjęta systematyka rozporządzenia, w ramach której zabudowę systemami fotowoltaiczne ujęto w pkt 54a, a nie w kolejnym niezwiązanym z pkt 54 - punkcie § 3 rozporządzenia. Reasumując stwierdzić należy, że skoro sporna inwestycja polega na realizacji zabudowy systemami fotowoltaicznymi dla potrzeb produkcji, a więc wytwarzania energii elektrycznej z wykorzystaniem promieniowania słonecznego, a następnie jej sprzedaży zakładowi energetycznemu, i skoro planowana inwestycja ma stanowić dużą instalację oze, tj. ma mieć moc do 8 MW i zajmować powierzchne wyznaczanej po obrysie zewnętrznych skrajnych modułów paneli - ok 5,4 ha, to tym samym oznacza to, że w sprawie mamy do czynienia z zabudową realizującą cel produkcyjny (przemysłowy). Wobec tego, że plan miejscowy obowiązujący dla terenu działek inwestycyjnych, przewiduje na terenie oznaczonym symbolem "2 P,U" w ramach funkcji podstawowej realizację zabudowy produkcyjnej, i jednocześnie nie przewiduje na tym terenie zakazu lokalizacji elektrowni fotowoltaicznych, a także nie przewiduje możliwości lokalizacji farm fotowoltaicznych, to należało w sprawie stwierdzić, że w świetle zapisów planu miejscowego zmierzona inwestycja na trenie jednostki planistycznej "2 P,U" jest zgodna z przewidzianym dla tego terenu przeznaczaniem podstawowym.Odnośnie do stanowiska organów, że dopuszczenie realizacji dużej instalacji oze, zgodnie z obowiązującymi na dzień sporządzenia planu miejscowego przepisami art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., wiązałoby się z koniecznością bezpośredniego wskazania w planie miejscowym terenu na taką, wyjaśnić należy, że z treści wskazanych przepisów - nieobowiązujących już w dniu wydania podjętych w sprawie decyzji - wynikało jedynie, że urządzenia wytwarzające energię z oze o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW (100 kW), a także ich strefy ochronne związane z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, musiały zostać rozmieszczone w studium, aby później ich dopuszczalna lokalizacja została wprowadzona w planie miejscowym, o ile taki plan zostanie uchwalony (patrz wyrok NSA: z 11 stycznia 2023 r., II OSK 2619/22). Wskazanych regulacji nie można jednak rozumieć w ten sposób, że jeżeli obszary, na których rozmieszone będą urządzenia wytwarzające energię z oze o wskazanej mocy, i ich sfery ochronne, nie zostały w studium, a następnie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego "wprost" wyznaczone, to na terenach objętych obowiązującymi planami nie można w ogóle lokować tego rodzaju urządzeń i ich stref ochronnych (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 24 czerwca 2016 r., II SA/Gl 248/16, wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 lipca 2020 r., SA/Wa 2784/19). Stanowiłoby to wprowadzenie istotnych ograniczeń w możliwości realizacji instalacji oze niewynikających wyraźnie ani z zapisów ww. przepisów i celu ich wprowadzenia, ani też z zapisów zawierającego przepisy powszechnie obowiązujące na terenie gminy - miejscowego planu zagospodarowania przestanego (w którym nie określono wprost możliwości realizacji instalacji oze).Sąd jednocześnie zaznacza, że przepisy art. 10 ust. 2a, w zw. z art. 15 ust. 3 pkt 3a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostały wprowadzone do porządku prawnego ustawą z dnia 6 sierpnia 2010 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2010 r., Nr 155, poz. 1043) zatem po uchwaleniu studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla terenu inwestycji. Zgodnie z art. 3 ust. 1 tej ustawy obowiązujące w dniu jej wejścia w życie studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego oraz plany zagospodarowania przestrzennego województw zachowują moc. Skoro studium obowiązywało w dniu wejścia w życie art. 10 ust. 2a, w zw. z art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p., to przepisy te nie mogą stanowić przeszkody do ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Konsekwentnie skoro przy uchwalaniu planu organ uchwałodawczy był związany zapisami studium wskazane przepisy nie mogą stanowić podstawy do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.Zaznaczyć trzeba, że w sytuacji braku wyraźnego wskazania w planie obszarów, na których rozmieszczone mają być ww. urządzenia i ich sfery ochronne, dopuszczalność lokalizacji dużych instalacji oze na danym terenie zależała w okresie obowiązywania przepisów art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. od treści obowiązującego planu miejscowego. Jak wskazano wytwarzanie energii z oze stanowi działalność produkcyjną. Podstawowym rodzajem terenu, na którym prowadzi się działalności produkcyjną, i który został przeznaczony w przedmiotowym planie miejscowym do takiej dzielności, jest teren oznaczony symbolem "2 P,U" - a więc teren zabudowy produkcyjnej. W przedmiotowym planie miejscowym nie unormowano na terenie jednostki "2 P,U" zakazu lokalizacji elektrowni fotowoltaicznej. Oznacza to, że we wskazanym zakresie, z punktu widzenia samych unormowań przedmiotowego planu miejscowego, zachodzi dopuszczalność lokalizacja elektrowni fotowoltaicznej na trenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem "2 P,U", a więc na terenie zabudowy produkcyjnej, a dopuszczalność ta wynika z samej funkcji terenu (zbieżnej z funkcją jaką pełnią duże instalacje oze), niewymagającej w związku z tym wyraźnego określenia w planie obszarów, o których mowa w art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p.Ponadto wskazywane przez organ przepisy art. 10 ust. 2a, art. 15 ust. 3 pkt 3a czy art. 14 ust.6a u.p.z.p. adresowane są do lokalnego uchwałodawcy a nie do organu rozpoznającego wniosek o ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Zgodność lokalizacji przedsięwzięcia, o której mowa w art. 80 ust. 2 u.o.ś. to zgodność wyłącznie z ustaleniami m.p.z.p., nie zaś z postanowieniami jakiegokolwiek innego aktu z zakresu kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej na terenie gminy (por.: wyrok WSA w Lublinie z 6 czerwca 2023r., II SA/Lu 285/23). Zatem ani postanowienia studium, ani ustawy o planowaniu i zagospodarowania przestrzennym, w tym nieobowiązujące z dniem 24 września 2023 r. przepisy art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a (art. 14 ust. 6a u.p.z.p.) nie mogą stanowić podstawy do wydania decyzji odmawiającej określenia środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia. Przepisy te były (są) adresowane do prawodawcy lokalnego i nie mogły (nie mogą) stanowić podstawy od wydawania aktu stosowania prawa jakim jest decyzja administracyjna. Przepisy te odnosiły (odnoszą) się do tzw. lokalnego porządku planistycznego i zakres ich stosowania był i jest ograniczony wyłącznie do gminnych uchwał z zakresu kształtowania i prowadzenia polityki przestrzennej, a nie decyzji środowiskowych. Powyższe prowadzi do konkluzji, że brak rozmieszczenia w studium urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 (100) kW nie wyłącza a priori dopuszczalności określenia środowiskowych uwarunkowań dla takiego rodzaju przedsięwzięcia, ani nie powoduje, że w stosunku do niego nie będzie spełniony wymóg z art. 80 ust. 2 u.o.ś.W tym stanie rzeczy, biorąc pod wszystkie wskazane okoliczności, sąd stwierdził, że stanowisko organów o niezgodności lokalizacji inwestycji z postanowieniami planu miejscowego jest nieprawidłowe i istotnie narusza art. 80 ust. 2 u.o.ś. w zw. z § 24 ust. 1 planu miejscowego.Sąd końcowo wskazuje, że jak wynika z załącznika graficznego panele fotowoltaiczne zlokalizowane mają być jedynie na terenie 2 P,U nie zaś na terenie KDZ, a tym samym regulacje planistyczne w zakresie dróg także nie mogą stanowić podstawy do odmowy wydania wnioskowanej decyzji.Wobec powyższego sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a, w zw. z art. 135 p.p.s.a., uchylił obie wydane w sprawie decyzje. W ponownie prowadzonym postępowaniu należy uwzględnić ocenę wyrażoną w niniejszym wyroku, w ramach której sąd wykazał, że w świetle samych zapisów planu miejscowego nie można stwierdzić niezgodności lokalizacji planowanej instalacji oze na terenie jednostki planistycznej oznaczonej symbolem "2 P,U"O kosztach postępowania, obejmujących uiszczony wpis sądowy, orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu od skargi.dc., uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu od skargi.dc