Postanowienie - III OZ 618/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 25 listopada 2025
Teza
Oddalono zażalenie. Odpady. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2025 r. sygn. akt IV SA/Wa 624/25 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 8 stycznia 2025 r. nr DIŚOddalono zażalenie. Odpady. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 kwietnia 2025 r. sygn. akt IV SA/Wa 624/25 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 8 stycznia 2025 r. nr DIŚ
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
25 listopada 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Piotr Korzeniowski
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 14 kwietnia 2025 r. sygn. akt IV SA/Wa 624/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA w Warszawie"), po rozpoznaniu wniosku B. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca", "wnioskodawca", "Spółka"), odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Ministra Klimatu i Środowiska z 8 stycznia 2025 r. nr DIŚ-III.411.145.2024.KCJ w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów innych niż niebezpieczne.W uzasadnieniu orzeczenia WSA w Warszawie wskazano, że skarżąca poza lakonicznym uzasadnieniem sprowadzającym się do stwierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji wygeneruje znaczne koszty po stronie Spółki i narazi na szkodę w majątku, nie poparła tego oświadczenia żadnymi dokumentami finansowymi. Bez wskazania konkretnej kwoty jaką skarżąca może ponieść w związku z usunięciem odpadów i bez porównania dokumentów obrazujących obecny stan majątkowy Spółki z szacunkowymi kosztami wykonania zaskarżonej decyzji nie jest możliwa ocena czy w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków.Pismem z 30 września 2025 r. skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, wywiodła zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 kwietnia 2025 r. sygn. akt IV SA/Wa 624/25 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania.Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy ti.:1. art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 39 § 1 k.p.a. oraz art. 8 i 9 ust. 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1045 ze zm.) poprzez doręczenie zaskarżonej przedmiotową skargą decyzji Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 8 stycznia 2025 r., znak; DIŚ-III.411.145.2024.KCJ wydanej w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów innych niż niebezpieczne (...) przesyłką pocztową za pośrednictwem operatora pocztowego, podczas gdy z treści ww. przepisu k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej doręcza pisma na adres do doręczeń elektronicznych, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych, zwany dalej "adresem do doręczeń elektronicznych", chyba że doręczenie następuje na konto w systemie teleinformatycznym organu albo w siedzibie organu, wobec czego decyzja zaskarżona przedmiotową skargą na skutek wadliwego doręczenia nie weszła do obrotu i nie otwarty został termin do wniesienia skargi, a w związku z tym rozpoznania wniosku w przedmiocie wstrzymania wykonalności decyzji, zaś sama skarga jawi się jako przedwczesna;2. art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 58 § 1 pkt 2 i 3 p.p.s.a w zw. z § 33 ust. 1 Rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 5 sierpnia 2015 r. Regulamin Wewnętrznego Urzędowania Wojewódzkich Sądów Administracyjnych polegające na przedwczesnym wydaniu zaskarżonego postanowienia z uwagi na fakt, że pismem z dnia 5 maja 2025 r. (doręczonym w dniu 9 maja 2025 r.) pełnomocnik skarżącej został wezwany przez Sąd do uzupełnienia braku formalnego złożonej skargi poprzez przedłożenie uwierzytelnionej kopii udzielonego mu pełnomocnictwa w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia, co oznacza, że zaskarżone postanowienie wydano przed uzupełnieniem przez skarżącą braków formalnych skargi uniemożliwiających nadanie skardze prawidłowego biegu;3. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, będące skutkiem błędnego uznania, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, podczas gdy z zasad doświadczenia życiowego wynika, że gdyby skarżąca zastosowała się do decyzji Ministra Środowiska z dnia 8 stycznia 2025 r., którą to decyzją utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję Marszalka Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 23 lipca 2024 r. i m.in. określono termin wykonania obowiązku usunięcia odpadów i negatywnych skutków w środowisku lub szkód w środowisku (...) na własny koszt niecelowe byłoby dalsze prowadzenie postępowania, albowiem nawet w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi nie uzyskałaby korzystnego dla siebie rezultatu.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.Przesłanki materialne uwzględnienia wniosku na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. odwołują się do takich - nadzwyczajnych ze swej istoty - okoliczności związanych z wykonaniem treści zaskarżonego aktu (zaskarżonej czynności), które świadczą o realnym niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody majątkowej albo niemajątkowej, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia lub inne formy rekompensaty, albo które realnie mogą spowodować powstanie nieodwracalnych lub trudnych do odwrócenia skutków rozumianych jako takie zmiany w rzeczywistości, które uniemożliwiają przywrócenie pierwotnego stanu rzeczy albo których zniesienie w celu restytucji stanu poprzedniego byłoby możliwe tylko po podjęciu wyjątkowych działań lub po dokonaniu niewspółmiernych nakładów sił i środków. Restryktywna interpretacja powyższych przesłanek jest konsekwencją ustawodawczego założenia, że ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wykonywania ostatecznych aktów i czynności administracyjnych (art. 61 § 1 p.p.s.a.).Odnosząc się do zarzutu wskazanego w pkt 1) petitum zażalenia przypomnieć należy, że sądy administracyjne rozpoznając wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej nie są uprawnione do rozstrzygania o istocie sprawy. Uprawnienia tego nie posiada również Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający zażalenie od takiego postanowienia. Kwestia ewentualnego wadliwego doręczenia i braku wejścia decyzji do obrotu pozostaje poza sferą oceny przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Ocena prawidłowości wezwania pełnomocnika skarżącej do uzupełniania braków formalnych skargi przez nadesłanie uwierzytelnionej kopii udzielonego pełnomocnictwa procesowego z 8 marca 2023 r. również wykracza poza ramy oceny przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej. Przypomnieć przy tym należy, że pełnomocnik skarżącej w odpowiedzi na wezwanie Sądu I instancji w dniu 16 maja 2025 r. nadesłał uwierzytelnioną kopię pełnomocnictwa z 8 marca 2023 r. Umocowanie pełnomocnika skarżącej do złożenia w dniu 24 lutego 2025 r. (dzień nadania skargi) wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej nie budzi w tym stanie wątpliwości, a zatem zarzut sformułowany w pkt 2 petitum zażalenia nie zasługiwał na uwzględnienie.Jedynym zarzutem odnoszącym się do przedmiotu postanowienia WSA w Warszawie z 14 kwietnia 2025 r. sygn. akt IV SA/Wa 624/25 jest zarzut sformułowany w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, będące skutkiem błędnego uznania, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, podczas gdy z zasad doświadczenia życiowego wynika, że gdyby skarżąca zastosowała się do decyzji Ministra Środowiska z dnia 8 stycznia 2025 r., którą to decyzją utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję Marszalka Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 23 lipca 2024 r. i m.in. określono termin wykonania obowiązku usunięcia odpadów i negatywnych skutków w środowisku lub szkód w środowisku (...) na własny koszt niecelowe byłoby dalsze prowadzenie postępowania, albowiem nawet w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi nie uzyskałaby korzystnego dla siebie rezultatu.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego okoliczności powoływane przez skarżącą we wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej są typowymi następstwami "wykonania" decyzji stwierdzającej wygaśnięcie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie odzysku odpadów innych niż niebezpieczne, a także określającej termin wykonania obowiązku usunięcia odpadów i negatywnych skutków w środowisku lub szkód w środowisku w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie, w ramach prowadzonej działalności objętej zezwoleniem, na własny koszt. Ustawodawca nie przewidział wstrzymania wykonania decyzji w tym przedmiocie z mocy prawa w przypadku zaskarżenia jej do sądu administracyjnego. Skarżąca nie przedstawiła zaś zindywidualizowanych okoliczności uprawdopodabniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. We wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej, ani w zażaleniu nie przedstawiono szczegółowego wywodu dotyczącego rzekomej niecelowości dalszego prowadzenia postępowania w przypadku wykonania decyzji przed prawomocnym rozstrzygnięciem sprawy. Twierdzenia w tym zakresie pozbawione są wyczerpującego uzasadnienia, a zażalenie koncentruje się na okolicznościach nie związanych z przesłankami udzielenia ochrony tymczasowej.Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.., orzekł jak w sentencji postanowienia.