Wyrok - I GSK 1298/21 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 25 czerwca 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. środki unijne. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia NSA Joanna Salachna (spr.) Sędzia del. WSA Jacek Boratyn Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Kaczmarek po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. Sp. z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 stycznia 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 577/20 w sprawie ze skargi K. Sp. z o.o. w S. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i ModernizacjiOddalono skargę kasacyjną. środki unijne. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia NSA Joanna Salachna (spr.) Sędzia del. WSA Jacek Boratyn Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Kaczmarek po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. Sp. z o.o. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 stycznia 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 577/20 w sprawie ze skargi K. Sp. z o.o. w S. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
25 czerwca 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Bogdan Fischer
Podstawa prawna
art. 107
kpa
art. 80
kpa
art. 77
kpa
art. 151
ppsa
art. 134
ppsa
art. 141
ppsa
art. 183
ppsa
art. 189
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (5)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji lub WSA) wyrokiem z 5 stycznia 2021 r., sygn. akt V SA/Wa 577/20 oddalił skargę K. Sp. z o.o. w S. (dalej: skarżąca lub spółka) na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR lub organ) z dnia 30 grudnia 2019 r., nr 58/19 w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych środków finansowych.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła spółka, w której zaskarżyła orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.), zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.:I. Naruszenie prawa materialnego.1. § 1 ust. 1 lit. c) rozporządzenia MRiRW z dnia 17 czerwca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków przyznawania-pomocy finansowej wstępnie uznanej grupie producentów owoców i warzyw oraz wykazu kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania, przez niewłaściwe zastosowanie (będące konsekwencją błędnej wykładni) – utrzymanie stanowiska Prezesa ARiMR, że w przypadku oceny dostosowania zakupu [...] kombajnów do zbioru malin do wielkości produkcji w PDU, przez wyrażenie "dostosowane do wielkości produkcji owoców i warzyw sprzedawanych przez grupę i wyprodukowanych przez jej członków" rozumie się powierzchnie uprawy roślin a nie ilość wyprodukowanych owoców malin;2. art. 44 Rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) Nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw przez niewłaściwe zastosowanie (będące konsekwencją błędnej wykładni) – uznanie, że w przypadku analizy inwestycji chłodni ocena finansowania proporcjonalności wielkości inwestycji do jej wykorzystania co do produktów członków grupy producentów, w odniesieniu do których udzielono jej wstępnego uznania dotyczy wyłącznie ostatniego roku PDU, w którym wielkość produkcji była niższa z powodów zewnętrznych - siły wyższej a nie również uwzględnienia, że zakładaną wielkość produkcji (ilość ton) grupa osiągnęła już w poprzednich latach - w dodatku z mniejszej powierzchni.Jest to istotne w sytuacji gdy zakładaną wielkość faktycznej wielkości produkcji owoców np. aronii grupa osiągnęła już, w "normalnych" pod względem warunków przyrodniczych, wcześniejszych latach a dodatkowo w latach następnych zwiększyła potencjalne możliwości wielkości produkcji poprzez zwiększenie powierzchni uprawy danej rośliny - aronii przy jednoczesnej ilości produkcji pozostałych owoców na poziomie porównywalnym z PDU;3. niewłaściwe zastosowanie - brak zastosowania w sprawie § 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 10 czerwca 2011 r. w sprawie określenia przypadków, w których spadek wartości produkcji sprzedanej wystąpił z przyczyn niezależnych od wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw lub organizacji producentów owoców i warzyw, oraz sposobu potwierdzania tego spadku - w sytuacji gdy w 2014 r. na terenie całej Polski wystąpiły szczególnie niekorzystne czynniki przyrodnicze, w tym przymrozki wiosenne i susza a te fakty były faktami powszechnie znanymi - fakty notoryjne, w powiązaniu z niewłaściwym zastosowaniem - art. 31 Rozporządzenia Rady (WE) NR 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 - poprzez uznanie, ze katalog przypadków uznawanych przez właściwy organ za działanie siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajne jest zamknięty, w sytuacji gdy ten katalog jest katalogiem przykładowym, otwartym - o czym świadczy użycie tym przepisie wyrażenia - "takich jak" - w związku z powyższym za działanie siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajne powinny być uznawane np. szczególnie niekorzystne czynniki przyrodnicze, w tym przymrozki wiosenne i susza, występujące np. przez dłuższy okres na terenie większości powierzchni Polski a te fakty były faktami powszechnie znanymi - fakty notoryjne.II. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:1. art. 151 p.p.s.a., art. 134 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie przez WSA skargi K. Sp. z o.o. w sytuacji, gdy decyzja Prezesa ARiMR została wydana z naruszeniem:1) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji gdy organ naruszył przepisy postępowania: nie dokonał dokładnego wyjaśnienia i oceny stanu faktycznego; brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ II instancji - Prezes ARiMR, kierował się przy załatwieniu sprawy (rażąca, niewyjaśniona sprzeczność postępowania organu - rozliczanie proporcjonalności inwestycji w przypadku chłodni od ilości produkcji natomiast w przypadku zakupu [...] szt. kombajnów od powierzchni upraw - ignorując faktyczną wielkość ilość produkcji/zbioru malin), brak właściwego uzasadnienia faktycznego, w szczególności nie odniesienie się do dowodów wskazanych i przekazanych przez skarżącą w sprawie, niewystarczające wskazanie faktów i dowodów, na podstawie których organ uznał, iż konieczny jest zwrot środków finansowych; brak dokonania wszechstronnego i wnikliwego rozważenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, brak rozpatrzenia wyczerpująco wszystkich materiałów zgromadzonych w sprawie, przyjęcie ustaleń i wydanie rozstrzygnięcia sprzecznego ze stanem faktyczno-prawnym przedmiotowej sprawy;2) art. 151 p.p.s.a., art. 134 p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez niedostrzeżenie, że organ uznał, że przedstawione przez stronę skarżącą dowody, w przedmiotowej sprawie, w tym np.:- wielkość produkcji aronii osiągnięta przez członków Grupy w 2012 r. i 2013 r. tj. w drugim i trzecim roku PDU;- specyfikacja techniczna, w tym zdolności wydajnościowe kombajnów do zbioru malin - pozyskane od producenta kombajnów;nie mają znaczenia dla jej rozstrzygnięcia. Dowody te w ocenie strony mają istotne znaczenie dla ustalenia, czy stronie można przypisać odpowiedzialność za naruszenie zobowiązań nakładanych na grupy i organizacje producentów oraz dokonanie ocen jedynie na podstawie części materiału dowodowego z pominięciem całokształtu materiału dowodowego przedmiotowej sprawy;2. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niedostrzeżenie, że organ nie poczynił ustaleń w zakresie zastosowania § 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 10 czerwca 2011 r. w sprawie określenia przypadków, w których spadek wartości produkcji sprzedanej wystąpił z przyczyn niezależnych od wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw lub organizacji producentów owoców i warzyw, nie zbadał, czy wobec otwartego katalogu przypadków siły wyższej zawartego w art. 31 Rozporządzenia Rady (WE) NR 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. zaistniałe w sprawie okoliczności można kwalifikować jako siłę wyższą, co uzasadniałoby odstąpienie od ustalenia Grupie K. Sp. z o.o. kwoty nienależnie pobranych środków finansowych z tytułu pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji. Nie ustalił zatem istotnych okoliczności faktycznych, zaś nieprawidłowa ocena WSA doprowadziła tu do oddalenia skargi;3. art. 141 § 4 p.p.s.a - poprzez zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdzenia, że skarżąca dopiero na etapie skargi do WSA podnosiła zagadnienia siły wyższej - w sytuacji gdy nie jest to zgodne z rzeczywistością gdyż skarżąca we wszystkich 3 kolejnych odwołaniach od decyzji organu I instancji (pierwsze z [...].02.2017 r.) podnosiła zarzuty braku uwzględnienia faktu niemożliwości osiągnięcia w ostatnim roku PDU zakładanej wielkości produkcji - zbioru [1] ton owoców z powodów okoliczności siły wyższej: przymrozki, susze, burze (porywiste wiatry - opadanie owoców), potwierdzonych w części przez ARiMR lub będących faktami notoryjnymi;4. art. 141 § 4 p.p.s.a - uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia - brak uzasadnienia w zakresie rozliczania proporcjonalności kwalifikowalności zakupu kombajnów do zbioru malin w zależności od powierzchni uprawy w sytuacji gdy podstawą rozliczania proporcjonalności inwestycji jest wielkość produkcji grupy - ilość produkcji. Nie ma praktycznie przedstawienia uzasadnienia stanowiska WSA o podtrzymaniu błędnej interpretacji przepisów przez Prezesa ARiMR - weryfikacja zasadności wielkości inwestycji w zależności od powierzchni uprawy malin a nie od faktycznej ilości zebranych owoców malin (to zagadnienie stanowi aż 90 % wartości przedmiotu zaskarżenia).W związku z powyższymi zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Skarżąca wniosła również o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania oraz zrzekła się z przeprowadzenia rozprawy.W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes ARiMR wniósł o jej oddalenie i przeprowadzenie rozprawy.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny (dalej także jako: NSA) rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami. Zaznaczenia wymaga, że zakres kontroli instancyjnej dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny jest ograniczony w tym sensie, że jest wyznaczony zarzutami i żądaniami strony zawartymi w skutecznie wniesionej skardze kasacyjnej. Innymi słowy, NSA może uwzględnić tylko te zarzuty kasacyjne, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej.Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja – będąca przepisem szczególnym – modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 p.p.s.a., stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) p.p.s.a., w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia NSA.Ze względu na zakres i konstrukcję podniesionych w petitum skargi kasacyjnej zarzutów oraz sposób w jaki je uzasadniono, wstępnie przypomnieć należy, że skarga kasacyjna powinna być sporządzona zgodnie z wymogami określonymi w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Dlatego wprowadzony został obowiązek sporządzania skargi kasacyjnej przez osoby mające odpowiednie przygotowanie zawodowe. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych i ich należyte uzasadnienie ma kluczowe znaczenie dla wyniku sprawy, ponieważ Naczelny Sąd Administracyjny, mocą art. 183 § 1 p.p.s.a., jest związany granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami. Zatem zakres kontroli instancyjnej dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny jest ograniczony w tym sensie, że jest wyznaczony zarzutami i żądaniami strony zawartymi w skutecznie wniesionej skardze kasacyjnej. Jak już wskazano, NSA może uwzględnić tylko te zarzuty kasacyjne, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej. Nie może natomiast zastępować strony i uzupełniać przytoczonych podstaw kasacyjnych oraz badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny nie może również modyfikować zgłoszonych zarzutów kasacyjnych i ich uzasadnienia pod kątem okoliczności danej sprawy. Musi bazować na zarzutach i ich uzasadnieniu sformułowanym przez wnoszącego skargę kasacyjną.Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych oznacza obowiązek wnoszącego skargę kasacyjną powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem autora skargi kasacyjnej uchybił Sąd I instancji w zaskarżonym orzeczeniu oraz uzasadnienia ich naruszenia. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego, czy naruszenia przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez sąd, z podaniem jednostki redakcyjnej (numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu). Uzasadnienie skargi kasacyjnej ma za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych. Skarżący kasacyjnie zarzucając naruszenia tzw. materialne (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) jest zobowiązany do konkretnego wskazania nie tylko, które przepisy prawa materialnego zostały przez Sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, lecz także na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia oraz właściwe zastosowanie. Zarzucając zaś naruszenie prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.) strona winna wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez Sąd I instancji i wpływ tego naruszenia na wynik sprawy, tj. na zapadłe rozstrzygnięcie, przez który należy rozumieć istnienie uprawdopodobnionego związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym podniesionym w zarzucie skargi kasacyjnej a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem Sądu I instancji.Rozpoznawana skarga kasacyjna nie spełnia wszystkich powyższych wymogów. Dotyczy to przede wszystkim zgłoszonych zarzutów naruszenia przepisów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w tym zakresie brak jest wymaganego ich uzasadnienia. Skarżąca kasacyjnie - niezależnie od tego, że w większości treści uzasadnienia, odnoszącego się do zarzutów zawartych w cz. II pkt 1-4 petitum skargi kasacyjnej, bądź to zawarła jedynie przedstawienie swojego polemicznego stanowiska w sprawie (a zatem w tych przypadkach nie skonkretyzowała na czym dane naruszenie przepisów miało polegać), bądź w istocie powtórzyła tylko zarzuty z petitum skargi kasacyjnej (w zakresie zarzutu w cz. II pkt 1 ppkt 1 oraz pkt 3) - nie podjęła nawet próby uprawdopodobnienia istotności wskazanych naruszeń na wynik sprawy. W tym zakresie niewystarczające są same twierdzenia, że wskazane naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych przyczyn formalnych zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie poddawały się ocenie merytorycznej, co oznacza ich nieskuteczność. Niezależnie jednak od tego ustalenia Naczelny Sąd Administracyjny za zasadne uznał zwrócenie uwagi, że nie wszystkie ze wskazywanych w ramach zarzutów procesowych przepisy k.p.a. mogły znaleźć zastosowanie w sprawie. Zgodnie bowiem z dyspozycją art. 10a ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa: jeżeli przepisy ustawy lub przepisy odrębne nie stanowią inaczej, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 81.W takim stanie ocena zarzutów naruszenia prawa materialnego uwzględnia niepodważony przez spółkę stan faktyczny sprawy. W tym przedmiocie wskazania wymaga - czego nawet nie kwestionowano za pomocą zarzutów procesowych - że:1) z niewyeliminowanej z obrotu prawnego decyzji z 31 maja 2017 r. Prezesa ARiMR (którą to decyzją organ uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania) wynika ustalenie, że "prawidłowym przy wyliczeniu wysokości procentowego niewykorzystania inwestycji było uwzględnienie danych określonych w PDU [planie dochodzenia do uznania - przyp. NSA] na 4 rok Planu Dochodzenia do Uznania i określenia go jako ostatniego roku realizacji PDU" (s. 12 decyzji zaskarżonej do WSA); Twierdzenie to wynikało z tego, że po pierwsze: w zmienionym PDU - decyzją Marszałka Województwa Lubelskiego z 17 września 2014 r. - grupa nie przewidywała kolejnych inwestycji w piątym roku działalności; po drugie, decyzją z [...] kwietnia 2015 r. spółka została uznana za organizację producentów, co oznaczało, że rok 2014 był ostatnim rokiem realizacji PDU przez spółkę;2) grupa producencka (spółka) w PDU - na podstawie danych dotyczących wydajności kombajnów całorzędowych zaczepianych - ustaliła przewidzianą liczbę kombajnów ([...] szt.) w stosunku do wielkości powierzchni upraw malin, tj. do [1] ha; Tymczasem w toku kontroli na miejscu ustalono powierzchnię upraw malin na [2] ha; O pomoc w tym zakresie wystąpiła z wnioskiem złożonym [...] marca 2014 r., który dotyczył kosztów inwestycji ujętych w planie dochodzenia do uznania za okres od 1 lipca do 31 grudnia 2013 r.3) grupa producencka (spółka) w PDU na czwarty rok działalności przewidziała magazynowania owoców na [1] ton, podczas gdy - jak wynika z ustaleń kontroli - zmagazynowała ona w tym okresie [-1] ton owoców.Zgłoszone przez spółkę zarzuty naruszenia prawa materialnego są niezasadne.W zakresie inwestycji dotyczącej zakupu kombajnów - skarżąca kasacyjnie wskazuje na błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie § 1 ust. 1 pkt c) [powinno być: § 1 ust. 1 pkt 1 pkt c)] rozporządzenia MRiRW z 17 czerwca 2009 r. Podnosi, że dokonując interpretacji tego przepisu w zakresie wyrażenia "wielkości produkcji owoców i warzyw sprzedawanych przez grupę i wyprodukowanych przez jej członków" - zarówno pod względem gramatycznym, jak i celowościowym, należy rozumieć ilość wyprodukowanych owoców. Wskazuje także, że celem inwestycji w postaci zakupu dwóch kombajnów był zbiór ilości malin (w tonach), a nie uprawa malin w hektarach.Powyższy zarzut jest nieskuteczny. Wskazać bowiem należy, że z uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia (jak i zaskarżonej do WSA decyzji) wynika jasno, że analizowane w sprawie były regulacje zawarte w § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MRiRW z dnia 12 lipca 2013 r., a nie - jak wskazuje spółka rozporządzenia MRiRW z 17 czerwca 2009 r. Rzeczą zaś Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest - jak już wyjaśniono na wstępie - ustalanie za skarżącego kasacyjnie zarzutów, czy też badanie sprawy w całej jej całokształcie.Niezasadny jest drugi z zarzutów naruszenia prawa materialnego w postaci niewłaściwego zastosowania art. 44 rozporządzenia wykonawczego 543/2011.Zgodnie z ww. regulacją inwestycje związane z realizacją planów uznawania, o których mowa w art. 37 lit. c) niniejszego rozporządzenia, na które przyznano pomoc zgodnie z art. 103a ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1234/2007, są finansowane proporcjonalnie do ich wykorzystania co do produktów członków grupy producentów, w odniesieniu do których udzielono jej wstępnego uznania. Interpretacja wskazanej regulacji musi uwzględniać przywołana w niej dyspozycję art. 37 lit. c) tego rozporządzenia. Zgodnie z nim projekt planu uznawania (PDU) obejmuje m.in. działania i inwestycje, jakie należy zrealizować w celu uzyskania uznania (za grupę producencką). Z kolei unormowanie krajowe, tj. § 3 ust. 3 rozporządzenia z 19 września 2013 r. w sprawie warunków wstępnego uznawania grup producentów owoców i warzyw, uznawania organizacji producentów owoców i warzyw i ich zrzeszeń oraz warunków i wymagań, jakie powinny spełniać plany dochodzenia do uznania, wskazuje że uznanie za grupę producencką możliwe jest po zrealizowaniu planu dochodzenia do uznania w zakresie określonym w art. 37 lit. c) rozporządzenia wykonawczego 543/2011. Zatem pomoc dla grupy producentów na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania jest przyznawana wyłącznie do inwestycji niezbędnych w celu uzyskania uznania za organizację producentów - co może nastąpić w oparciu o dane za ostatni okres realizacji PDU, na co z kolei wskazuje § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MRiRW z 2013 r. W tej regulacji wprost wskazano na dostosowanie inwestycji do wielkości produkcji planowanej na ostatni rok realizacji zatwierdzonego PDU.Mając powyższe na względzie, w kontekście warunków pomocy określonej w § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia MRiRW z 2013 r. prawidłowe jest ustalenie Sądu I instancji, że dostosowanie zakresu inwestycji zrealizowanych w ramach planu dochodzenia do uznania, należy weryfikować do wielkości produkcji owoców i warzyw w grupie produktów wstępnego uznania, osiągniętej przez członków grupy producentów oraz rzeczywiście sprzedanej przez grupę producentów w ostatnim roku realizacji planu dochodzenia do uznania. W przypadku ustalenia, że zakres ilościowy oraz wydajność inwestycji objętej dofinansowaniem w ramach planu dochodzenia do uznania przekracza potrzeby grupy i jej członków w odniesieniu do rzeczywiście stwierdzonej wielkości produkcji owoców i warzyw sprzedanych przez grupę i wyprodukowanych przez jej członków, w ostatnim roku planu, wstępnie uznana grupa producentów musi zwrócić przyznaną pomoc finansową proporcjonalnie do inwestycji, która przekracza dostosowanie jej do wielkości produkcji owoców i warzyw rzeczywiście uzyskanej i sprzedanej przez grupę w ostatnim roku realizacji zatwierdzonego planu dochodzenia do uznania.Na uwzględnienie nie zasługiwał ostatni z zarzutów naruszenia prawa materialnego. W jego ramach spółka podnosi brak zastosowania § 1 rozporządzenia MRiRW z 10 czerwca 2011 r. w sprawie określenia przypadków, w których spadek wartości produkcji sprzedanej wystąpił z przyczyn niezależnych od wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw lub organizacji owoców i warzyw, oraz sposobu potwierdzenia tego spadku (dalej: rozporządzenie MRiRW z 10 czerwca 2011 r.), a także niewłaściwe zastosowanie art. 31 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z 19 stycznia 2009 r.Zarzut ten nie mógł być skuteczny w uwagi na wady konstrukcyjne. Powoływany w zarzucie § 1 rozporządzenia MRiRW z 10 czerwca 2011 r. składa się z kilku jednostek redakcyjnych, a ponadto określa jedynie katalog przyczyn spadku wartości produkcyjnej sprzedanej wstępnie uznanej grupy producentów owoców i warzyw lub organizacji producentów owoców i warzyw, uznawanych za niezależne od grupy/organizacji. Spółka nie wskazała o jaką jednostkę redakcyjną tej regulacji chodzi, a ponadto brak jest powiązania z innymi regulacjami tego aktu - nie wynika to także z uzasadnienia skargi kasacyjnej. Jak już wskazywano na wstępie, NSA nie jest uprawniony do konkretyzowania zarzutów skargi kasacyjnej oraz ich uzasadnienia. Z kolei w przypadku art. 31 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z 19 stycznia 2009 r. wskazano jego niewłaściwe zastosowanie. Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że przepis ten nie był stosowany w sprawie. W odniesieniu do podnoszonej przez skarżącą okoliczności zaistnienia siły wyższej WSA ustalił, że grupa producentów nie musiałaby zwracać nienależnie wypłaconej pomocy finansowej do inwestycji w przypadkach, w których spadek wartości produkcji wystąpił z przyczyn niezależnych od grupy producentów. Ponadto zauważył, że stosownie do art. 148 rozporządzenia nr 543/2011, jeśli zgodnie z niniejszym rozporządzeniem lub rozporządzeniem nr 1234/2007, mają zostać nałożone sankcje lub kary lub wycofane korzyści lub uznanie, nie są one nakładane lub wycofywane w przypadkach zaistnienia siły wyższej - powyższe zaistnienie siły wyższej musi zostać zgłoszone - wraz odpowiednimi dowodami w sposób zgodny z wymogami właściwego organu państwa członkowskiego - temu organowi w ciągu 10 dni roboczych od dnia, w którym zainteresowany podmiot był w stanie to zrobić. To zaś w sprawie nie miało miejsca.Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.O zasądzeniu kosztów postępowania sądowego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 7 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1860).. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 7 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1860).