Wyrok - II SAB/Po 176/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu - z dnia 7 sierpnia 2025
Teza
Stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności. Administracyjne postępowanie, Przewlekłość postępowania. Dnia 7 sierpnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Asesor WSA Robert Talaga po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 sierpnia 2025 roku sprawy ze skargi M. B. na bezczynność Inne w przedmiocie świadczenia wychowawczego I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Inne do załatwienia podania skarżącej z dnia 12 kwietnia 2024 r.; II. stwierdza, że Inne dopStwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności. Administracyjne postępowanie, Przewlekłość postępowania. Dnia 7 sierpnia 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Asesor WSA Robert Talaga po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 sierpnia 2025 roku sprawy ze skargi M. B. na bezczynność Inne w przedmiocie świadczenia wychowawczego I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Inne do załatwienia podania skarżącej z dnia 12 kwietnia 2024 r.; II. stwierdza, że Inne dop
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
Stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności
Typ sprawy
sprawa administracyjna
Etap
postępowanie przed WSA
Tematy
Administracyjne postępowanie
Przewlekłość postępowania
Role w sprawie
skarżący
organ administracji
Data orzeczenia
7 sierpnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Przewodniczący
Edyta Podrazik
Podstawa prawna
art. 37
kpa
art. 12
kpa
art. 35
kpa
art. 36
kpa
art. 119
ppsa
art. 52
ppsa
art. 53
ppsa
art. 149
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (2)
Rozstrzygnięcie
Stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności
UZASADNIENIE
Pismem z dnia 2 lutego 2024 r. M. B. zwróciła się do Zakładu ubezpieczeń Społecznych o przyznanie świadczenia wychowawczego na dziecko G. B..Pismem z dnia 5 kwietnia 2024 r. znak: [...] Zakład Ubezpieczeń Społecznych poinformował M. B. o przyznaniu świadczenia wychowawczego na dziecko G. B. na okres od 1 czerwca 2024 r. do 31 maja 2025 r. w kwocie 400 zł.W piśmie z dnia 12 kwietnia 2024 r., złożonym w tej samej dacie droga elektroniczną, określonym jako odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych skierowane do Inne, M. B. zakwestionowała wysokość przyznanego jej świadczenia podnosząc, iż organ błędnie uznał, że w sprawie mamy do czynienia ze sprawowaniem opieki naprzemiennej nad dzieckiem.W pismach z 10 czerwca 2024 r., 19 czerwca 2024 r., 26 czerwca 2024 r. i 21 sierpnia 2024 r. M. B. monitowała Zakład Ubezpieczeń Społecznych o przyspieszenie terminu rozpoznania jej odwołań, w tym odwołania dotyczącego świadczenia wychowawczego na G. B.. W ostatnim z w/w pism poinformowała nadto organ o zamiarze wystąpienia na drogę sądową w związku z brakiem jakiejkolwiek odpowiedzi na jej odwołanie z 12 kwietnia 2024 r.W dniu 2 kwietnia 2025 r. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika M. B. wniosła do Wojewódzkiego sądu Administracyjnego w Poznaniu za pośrednictwem Inne, skargi na bezczynność tego organu w rozpoznaniu jej odwołań wywiedzionych pismem z 12 kwietnia 2024 r., w tym odwołania dotyczącego przyznania w zaniżonej wysokości świadczenia odwoławczego na G. B..W skierowanej skardze na bezczynność Inne M. B. wniosła o:- stwierdzeniem, że w postępowaniu z odwołania od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 5 kwietnia 2024 r. znak: [...] organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania;- zobowiązanie organu administracji do wydania decyzji;- przyznanie sumy pieniężnej w wysokości 40.000 zł;- zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania.W uzasadnieniu skargi M. B. wskazała, że w dniu 12 kwietnia 2024 r. złożyła odwołanie od rozstrzygnięcia organu, jednak do dnia wniesienia skargi, odwołanie nie zostało rozpatrzone. Kwestia przyznania świadczenia wychowawczego była już przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, jednak skarga ta została uwzględniona przez organ administracji w trybie autokontroli. Postępowanie organu pozbawione jest konsekwencji, bowiem przy niezmienionym stanie faktycznym organ zmienia stanowisko w zakresie wysokości przysługującego świadczenia wychowawczego. Takie postępowanie wymusza na skarżącej wykorzystywania przysługujących jej środków prawnych, które z kolei nie są rozpatrywane w terminie. Skarżąca zmuszana jest do przedkładania dokumentów będących już w posiadaniu organu, lub zupełnie nieistotnych dla ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego, by po ich przedłożeniu organ i tak nie zakończył postępowania w terminie. W świetle powyższego skarżąca uznała, że organ pozostaje w bezczynności.W odpowiedzi na skargę Inne wniósł o jej odrzucenie, bowiem nie została ona poprzedzona ponagleniem. W tych okolicznościach wniesienie skargi było niedopuszczalne i powinna ona zostać odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; zwanej dalej: P.p.s.a.).Organ wyjaśnił nadto, że w dniu 25 maja 2025 r. postępowanie odwoławcze zostało zakończone postanowieniem stwierdzającym niedopuszczalność odwołania.Odnosząc się jednocześnie do wniosku skarżącej o przyznanie sumy pieniężnej, organ stwierdził, że do jej przyznania powinno dochodzić jedynie w sytuacjach wyjątkowych, uzasadnionych szczególnie drastycznymi i zawinionymi uchybieniami zasad efektywnego i terminowego działania organu w załatwieniu sprawy. Natomiast w niniejszej sprawie nie doszło do rażących zawinionych uchybień uzasadniających przyznanie sumy pieniężnej. Świadczenie jest wypłacane i małoletni nie poniósł żadnej szkody.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:Skarga okazała się uzasadniona.Niniejsza sprawa rozpoznana została w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 P.p.s.a.Zgodnie z art. 52 § 1 P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W art. 52 § 2 P.p.s.a. postanowiono, że przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie, natomiast w art. 53 § 2b P.p.s.a., że skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Zgodnie z art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm.; zwanej dalej: K.p.a.) stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia w przypadku bezczynności tj. gdy nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 lub przewlekłości tj. gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. W myśl art. 37 § 2 K.p.a. ponaglenie powinno zawierać uzasadnienie. Wnosi się je do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie, bądź do organu prowadzącego postępowanie – jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 3 K.p.a.).Rozstrzygając w pierwszej kolejności kwestię dopuszczalności złożonej w niniejszej sprawie skargi, Sąd nie podzielił zapatrywania Inne w zakresie wskazanych w odpowiedzi na skargę podstaw do jej odrzucenia z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia. Skarżąca w toku postępowania odwoławczego pięciokrotnie kierowała pisma do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, w których akcentowała problem niezałatwienia sprawy w terminie (pisma z 10 czerwca 2024 r., 19 czerwca 2024 r. 26 czerwca 2024 r. 18 lipca 2024 r. oraz 21 sierpnia 2024 r.).Z ostatniego z pism wyraźnie wynika, iż poprzedza ono złożoną do Sądu skargę na bezczynność. Brak formalnego zatytułowania pisma jako ponaglenia w rozumieniu art. 37 § 1 K.p.a. nie dyskwalifikuje tego pisma jako środka zaskarżenia przed wniesieniem skargi na bezczynność. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawię dla oceny, czy pismo stanowi ponaglenie, nie ma znaczenia jego forma czy nazwa, a kluczowe jest to, czy wynika z niego, że strona jest niezadowolona z niezałatwienia sprawy w terminie oraz, że żąda od organu podjęcia niezbędnych działań. Okoliczność ta ze złożonych przez skarżącą pism niewątpliwie wynika, co pozwala przyjąć, że złożona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność została poprzedzona ponagleniem.Bez znaczenia dla oceny dopuszczalności skargi jest też podnoszona przez skarżony organ okoliczność niezaadresowania ponaglenia do organu wyższego stopnia tj. Inne. Tryb wnoszenia ponaglenia określony jest w art. 37 § 3 pkt 1 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie. Wskazać jednakże należy na specyfikę postępowania o świadczenie wychowawcze, które prowadzi oraz świadczenie to wypłaca Zakład Ubezpieczeń Społecznych, wniosek inicjujący postępowanie składa się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wyłącznie w postaci elektronicznej, przyznanie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych świadczenia wychowawczego nie wymaga wydania decyzji, a jedynie w sprawach odmowy przyznania świadczenia wychowawczego, uchylenia lub zmiany prawa do świadczenia wychowawczego oraz nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydaje decyzję.Podkreślić przy tym trzeba, iż zgodnie z art. 13a ust. 7 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2024 r. poz. 1576 ze zm.) osoba ubiegająca się o świadczenie wychowawcze lub osoba pobierająca świadczenie wychowawcze wnosi do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych pisma wyłącznie w postaci elektronicznej na swoim profilu informacyjnym.Zgodnie z art. 28 ust. 1 tej samej ustawy przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie w sprawach nieuregulowanych w ustawie o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci z zastrzeżeniem, że organem wyższego stopnia w stosunku do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych jest Inne.Ponaglenia w niniejszej sprawie skierowane i wniesione zostały do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w postaci elektronicznej na profilu informacyjnym strony, zatem zachowano szczególny tryb wnoszenia pism procesowych uregulowany w art. 13a ust. 7 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, co oznacza, że muszą one zostać uznane za prawnie skuteczne mimo, że nie zostały wniesione bezpośrednio do organu odwoławczego, to jest do Inne.Podkreślić należy, iż przejawem nadmiernego formalizmu procesowego, pozostającego w sprzeczności z istotą i celem instytucji ponaglenia, byłoby odrzucenie skargi na bezczynność z uwagi na wskazanie przez stronę w ponagleniu organu niewłaściwego do jego rozpatrzenia (tj. organu prowadzącego postępowanie zamiast organu wyższego stopnia) zwłaszcza w sytuacji, gdy pisma tego nie sporządził profesjonalny pełnomocnik tylko sama strona (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 stycznia 2021 r., II OSK 2202/20 oraz z 1 lipca 2025 r. I OSK 400/25; baza CBOSA).Uzasadnienie powodów uwzględnienia złożonej w niniejszej sprawie skargi należy poprzedzić wyjaśnieniem, że zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, a także powinny podejmować wszelkie kroki niezbędne do jej wyjaśnienia i załatwienia. Z punktu widzenia sprawności postępowania znacząca jest zasada szybkości postępowania, wyrażona w art. 12 K.p.a. Jej realizacja zagwarantowana została przepisami określającymi terminy załatwienia sprawy. Wskazać należy, że art. 35 § 1-3 K.p.a. stanowi rozwinięcie zasady szybkości postępowania, zobowiązując organy administracji publicznej do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. Wymaga podkreślenia, że - zgodnie z powołanym przepisem - niezwłocznie winny być załatwione sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Natomiast załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego winno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 K.p.a.). Zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić stronę, podając przyczyny zwłoki oraz wskazać nowy termin załatwienia sprawy.Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy w przewidzianym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, W. 2005, s. 86). Bezczynność jest stanem obiektywnie sprawdzalnym, związanym tylko z upływem terminu określonego w ustawie albo terminu wyznaczonego przez organ na podstawie art. 36 § 1 K.p.a.W okolicznościach niniejszej sprawy postępowanie odwoławcze zostało zainicjowane w dniu 12 kwietnia 2024 r. poprzez złożenie przez stronę odpowiedniego podania (odwołania) i nie zostało formalnie zakończone do dnia złożenia skargi na bezczynność.Dopiero po złożeniu skargi Inne, postanowieniem z 25 kwietnia 2025 r. stwierdził niedopuszczalność odwołania. Do dnia złożenia skargi organ nie podejmował jakichkolwiek czynność zmierzających do zakończenia postępowania oraz nie wywiązał się z wynikającego z art. 36 § 1 K.p.a. obowiązku zawiadomienia strony o niezałatwieniu sprawy w terminie, co uzasadnionym czyni podniesiony w skardze zarzut bezczynności.Spełnieniem tego obowiązku nie było skierowanie do strony pisma z 27 czerwca 2024 r. (k. 69 akt organu), albowiem nie odpowiadało ono ustawowym wymogom wynikającym z art. 36 § 1 K.p.a., w tym w szczególności nie zawierało wskazania przyczyny zwłoki oraz nowego terminu załatwienia, a nadto sporządzone zostało ponad półtorej miesiąca po upływie terminu do rozpatrzenia odwołania wynikającego z 35 § 3 in fine K.p.a.Jednocześnie, uwzględniając okoliczność, że postanowieniem z 25 kwietnia 2025 r. wydanym po wniesieniu skargi Inne zakończył postępowanie odwoławcze, postępowanie sądowoadministracyjne w części obejmującej zobowiązanie organu do wydania orzeczenia w wyznaczonym terminie podlegało umorzeniu jako bezprzedmiotowe. Załatwienie przez organ sprawy administracyjnej po wniesieniu skargi na bezczynność wyłącza bowiem możliwość zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu albo dokonania czynności. Rozstrzygnięcie Sądu w przedmiocie bezczynności winno być adekwatne do stanu faktycznego i prawnego z daty orzekania.Podkreślić należy, iż ze względu na przedmiot zaskarżenia przedmiotem oceny sądu orzekającego w sprawie ze skargi o bezczynności nie może być zgodność z prawem rozstrzygnięcia kończącego postępowanie.Sąd uznał, że stwierdzona w niniejszej sprawie bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, iż rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu 149 § 1a P.p.s.a. jest stan, w którym bez żadnych wątpliwości w okolicznościach danej sprawy można stwierdzić, że w sposób oczywisty naruszono prawo.W przypadku przekroczenia przez organ ustawowego terminu załatwienia sprawy, o tym czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, nie decyduje sam tylko przedmiot sprawy, ale wszystkie okoliczności z tym związane, w tym także czas trwania tejże bezczynności . Chodzi tutaj o wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Tym samym bezczynność o charakterze rażącego naruszenia prawa ma miejsce w sytuacji, gdy w sposób znaczący i jednoznaczny doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające winę organu za tę bezczynność. Za rażące naruszenie przepisów art. 35 k.p.a. można uznać ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy brak jakiejkolwiek aktywności organu (por. wyroki NSA z dnia 21 marca 2018 r. II OSK 3253/17; z dnia 10 października 2018 r. II OSK 721/18; z dnia 8 lipca 2015 r. I OSK 237/15, oraz z dnia 7 lipca 2021 r., II OSK 3142/20, baza CBOSA W stanie faktycznym niniejszej sprawy postępowanie odwoławcze prowadzone było przez dwanaście miesięcy. Z przedłożonych z odpowiedzią na skargę akt administracyjnych sprawy nie wynika, aby w okresie tym organ podejmował jakiekolwiek czynności zmierzające do załatwiania sprawy. Ostateczny sposób zakończenia postępowania przez Inne wskazuje, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności uzasadniające tak długi okres trwania postępowania. Organ nie widział potrzeby ustalenia nowych okoliczności faktycznych i nie prowadził korespondencji ze stroną. Przekraczając dwunastokrotnie termin określony w art. 35 § 3 K.p.a., Inne nie zawiadomił nawet strony o niezałatwieniu sprawy w terminie. Na ocenę charakteru stwierdzonej bezczynności wpływ miało także uporczywe lekceważenie licznych pism skarżącej, w których zwracała ona uwagę organowi na okoliczność niezałatwienia sprawy w terminie. W tym zakresie organ ograniczył się do stwierdzenia, że odwołanie jest rozpatrywane.Odnosząc się do zawartego w skardze wniosku o przyznanie sumy pieniężnej wyjaśnić trzeba, że zgodnie z art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6, tj. do wysokości pięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Omawiany środek prawny stanowi swoiste zadośćuczynienie dla strony za ignorowanie jej uzasadnionego interesu prawnego w terminowym załatwieniu sprawy i rekompensatę negatywnych przeżyć związanych z naruszeniem prawa do rozpoznania sprawy bez zbędnej zwłoki. Dodatkowo pełni funkcję sankcji dla organu za wadliwe zorganizowanie i prowadzenie postępowania (por. wyroki NSA z 15 czerwca 2021 r. II OSK 627/21, z 16 grudnia 2020 r. II OSK 2591/20 oraz 9 kwietnia 2024 r., II OSK 36/24; baza CBOSA Przyznanie stronie sumy pieniężnej pozostaje bez wpływu na przysługujące jej od organu odszkodowanie. Ma być ono natomiast swego rodzaju rekompensatą za krzywdę moralną spowodowaną bezczynnością organu i za wszelkiego rodzaju dolegliwości i niedogodności, jakich strona doznała na skutek opieszałego sposobu rozpoznawania jej sprawy przez organ (wyroki NSA z 11 maja 2018 r., I OSK 2230/17; z 1 sierpnia 2018 r., II OSK 1216/18 oraz z 4 grudnia 2018 r., II GSK 1551/18; baza CBOSA). Sąd nie jest związany wnioskiem ani zakresem żądania strony, zaś oceniając przesłanki do przyznania sumy pieniężnej bierze pod uwagę indywidualne okoliczności sprawy, zarówno leżące po stronie organu, jak i samej strony, takie jak np. czas trwania postępowania, stopień bezczynności, jej okoliczności indywidualne i dolegliwości, jakich w związku z tym mogła doświadczyć strona, rodzaj sprawy, w której nastąpiła bezczynność jak i przewlekłość oraz jej znaczenie dla strony skarżącej. Sąd uznał, że adekwatnym do stopnia zawinienia organu będzie przyznanie skarżącej kwoty wysokości 1.000 zł. Podejmując rozstrzygnięcie w tym zakresie Sąd z jednej strony miał na uwadze charakter niniejszej sprawy oraz stopień zawinienia organu w niezałatwieniu sprawy w terminie, z drugiej natomiast strony dostrzega, że wniesienie skargi doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia w sprawie.Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania organu do zakończenia postępowania odwoławczego (pkt 1 wyroku), na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności (pkt 2 wyroku), na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. Sąd orzekł że stwierdzona bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 3).O przyznaniu Skarżącej sumy pieniężnej orzeczono na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a. (pkt 4 wyroku).O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.) uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu od skargi (100 zł) oraz wynagrodzenia pełnomocnika z tytułu reprezentowania skarżącej w postępowaniu przed sądem administracyjnym (480 zł).. w związku § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.) uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu od skargi (100 zł) oraz wynagrodzenia pełnomocnika z tytułu reprezentowania skarżącej w postępowaniu przed sądem administracyjnym (480 zł).