Wyrok - II OSK 3/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 25 czerwca 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Egzekucyjne postępowanie, egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski sędzia del. WSA Grzegorz Antas (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych E. S. i P. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 lipca 2022 r. sygn. akt II SA/Gd 673/21 w sprawie ze skargi E. S. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora NadzOddalono skargę kasacyjną. Egzekucyjne postępowanie, egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie: sędzia NSA Tomasz Bąkowski sędzia del. WSA Grzegorz Antas (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych E. S. i P. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 lipca 2022 r. sygn. akt II SA/Gd 673/21 w sprawie ze skargi E. S. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadz
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
25 czerwca 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Grzegorz Antas
Podstawa prawna
art. 144
kpa
art. 124
kpa
art. 28
kpa
art. 145
ppsa
art. 183
ppsa
art. 32
ppsa
art. 151
ppsa
art. 141
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (6)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 20 lipca 2022 r., II SA/Gd 673/21 oddalił skargę E. S. na postanowienie Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: PWINB) z 28 września 2021 r., nr WOP.7722.90.2021.GD, utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bytowie (dalej: PINB) z 11 czerwca 2021 r., nr PINB/ID/70033/2/2021, którym wskazany organ, działając na podstawie art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), dalej k.p.a., a także art. 20 § 1 pkt 4 i art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2020 r. poz. 1427 ze zm.), dalej: u.p.e.a., oddalił wniesione przez skarżącą zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego wszczętego na podstawie skierowanego do skarżącej tytułu wykonawczego z 30 kwietnia 2021 r., nr PINB/ID/70033/2/2021.E. S. złożyła skargę kasacyjną, którą zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji, stosownie do art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej: p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:1) art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi P. S. przez Sąd I instancji w sytuacji, gdy skarżąca i uczestnik postępowania wykazali, że PWINB postanowieniem z 28 września 2021 r., nr WOP.7722.90.2021.GD bezzasadnie utrzymał w mocy postanowienie PINB z 11 czerwca 2021 r., nr PINB/ID/70033/2/202, które oddala zarzuty E. S. zgłoszone w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego przez PINB na podstawie tytułu wykonawczego nr PINB/ID/70033/2/2021 z 30 kwietnia 2021 r., gdyż w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do uwzględnienia zażalenia w całości;2) art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 29 § 1 w związku z art. 1a pkt 2 w związku z art. 26 § 1, art. 27 § 1 pkt 2 i art. 27c u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi E. S. na postanowienie z 28 września 2021 r., gdyż skarżąca i uczestnik postępowania wykazali, że organ egzekucyjny nie zbadał z urzędu dopuszczalności egzekucji w niniejszej sprawie względem małżonków E. i P. S., bezpodstawnie wystawił dwa odrębne tytuły wykonawcze na ww. osoby, mimo że egzekucja dotyczy majątku wspólnego, a w konsekwencji nieprawidłowo ustalił, że tylko E. S. jest stroną w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego PINB/ID/70033/2/2021 z dnia 30 kwietnia 2021 r. i stroną postępowania dotyczącego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie ww. tytułu wykonawczego;3) art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 34 § 1, § 4, § 5 w związku z art. 33 § 1 pkt 1, 2, 3, 5, 6, 7 i 10 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym przed 30 lipca 2020 r. w związku z art. 13 ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 2070), dalej: z.u.p.e.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi przez Sąd I instancji, gdyż skarżąca i uczestnik postępowania wykazali, że PINB procedował w niniejszej sprawie, to jest rozpatrzył zarzuty egzekucyjne, w oparciu o niewłaściwy stan prawny (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 30 lipca 2020 r.), co wprost wynika z rozstrzygnięcia i uzasadnienia postanowienia z 11 czerwca 2021 r., mimo że wszczęcie postępowania egzekucyjnego nastąpiło po 30 lipca 2020 r.;4) art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 34 § 1, § 4, § 5 w związku z art. 33 § 2 pkt 1, 2 lit. a-c, 4 i 5 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym od 30 lipca 2020 r. w związku z art. 13 ust. 1 i ust. 6 z.u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi przez Sąd I instancji w sytuacji, gdy skarżąca i uczestnik postępowania wykazali, iż organy administracji obydwu instancji bezzasadnie nie uwzględniły zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie ww. tytułu wykonawczego;5) art. 151 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 124 § 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 18, art. 34 § 1, § 4, § 5 w zw. z art. 33 § 2 pkt 1, 2 lit. a-c, 4, 5 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym od 30 lipca 2020 r. w związku z art. 13 ust. 1 i ust. 6 z.u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi przez Sąd I instancji, gdyż skarżąca i uczestnik postępowania wykazali, iż postanowienie organu I instancji z 11 czerwca 2021 r. zawiera błędną podstawę prawną (przepisy art. 33 § 1 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym przed 30 lipca 2020 r.), postanowienia organów obydwu instancji zawierają błędne rozstrzygnięcia i są wadliwie uzasadnione;6) art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 34 § 1, § 4, § 5 w zw. z art. 33 § 2 pkt 1, 2 lit. a-c, 4, 5 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym od 30 lipca 2020 r. w związku z art. 13 ust. 1 i ust. 6 z.u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym oddaleniu skargi, gdyż skarżąca i uczestnik postępowania wykazali, iż wyrok z 20 lipca 2022 r. zawiera błędne uzasadnienie, w szczególności Sąd I instancji nie uwzględnił, że organ egzekucyjny rozpatrując sprawę zastosował niewłaściwe przepisy w brzmieniu obowiązującym przed 30 lipca 2020 r., zamiast w brzmieniu obowiązującym po tej dacie;7) art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 127 § 1 w związku z art. 144 i art. 28 k.p.a. w związku z art. 1a pkt 2 i art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na sporządzeniu błędnego uzasadnienia wyroku, w którym Sąd I instancji przedstawił stan faktyczny niezgodnie z rzeczywistością i sformułował błędną ocenę prawną, iż postanowienie organu I instancji z 11 czerwca 2021 r. nie dotyczy ani praw ani obowiązków P. S., z tego powodu P. S. nie jest stroną postępowania z zarzutów wniesionych przez E. S. w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie ww. tytułu wykonawczego nr PINB/ID/70033/2/2021 z dnia 30 kwietnia 2021 r.Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.Odrębną skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył P. S., podnosząc te same zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które zarzuciła Sądowi I instancji E. S. w swojej skardze kasacyjnej, również wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Przeprowadzając kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.Oceniając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie przez skarżącą, należy stwierdzić, że nie została ona przez nią oparta na uzasadnionych podstawach.Sąd I instancji nie mógł uchybić art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a., jeżeli naruszenie ww. przepisów skarżąca kasacyjnie wiąże z "bezzasadnym oddaleniem skargi P. S. przez Sąd I instancji" w sytuacji, gdy zaskarżonym wyrokiem Sąd rozpoznał skargę wniesioną przez skarżącą i status skarżącego (art. 32 p.p.s.a.) przysługiwał wyłącznie jej, co było konsekwencją objęcia przez nią skargą skierowanego do niej postanowienia PWINB z 28 września 2021 r., utrzymującego w mocy postanowienie PINB z 11 czerwca 2021 r.Skarga kasacyjna w sposób nieuprawniony zarzuca Sądowi I instancji naruszenie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 29 § 1 w zw. z art. 1a pkt 2 w zw. z art. 26 § 1, art. 27 § 1 pkt 2 i art. 27c u.p.e.a., co ma związek z nieprawidłowym rozważeniem granic przedmiotowych postępowania, w którym zostało wydane objęte skargą postanowienie PWINB z 28 września 2021 r. Przypomnienia wymaga, że postanowieniem tym zostały rozpatrzone wniesione przez skarżącą zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej. Posłużenie się przez skarżącą jako zobowiązaną ww. środkiem prawnym skutkowało tym, że PINB i PWINB przysługiwała kompetencja do przeprowadzenia, wpadkowego z punktu widzenia postępowania egzekucyjnego, postępowania, którego przedmiotem są zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej.Zaskarżonym postanowieniem w toku instancji zostały oddalone zarzuty, co oznacza, że w wyniku postępowania wyjaśniającego PWINB doszedł do wniosku, że nie występuje żadna z okoliczności stanowiących podstawę wniesienia zarzutu, do których nawiązywało pismo skarżącej z 24 maja 2021 r. W świetle art. 33 § 1 i art. 34 § 2 u.p.e.a. zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej rozpoznaje wierzyciel, wobec czego wydając kwestionowane rozstrzygnięcie PWINB, działając jako wierzyciel, nie mógł dopuścić się naruszenia przepisów powołanych w podstawie zarzutu kasacyjnego (art. 29 § 1 w zw. z art. 1a pkt 2 w zw. z art. 26 § 1, art. 27 § 1 pkt 2 i art. 27c u.p.e.a.), ponieważ dotyczą one obowiązków ciążących na organie egzekucyjnym w zakresie podejmowanych w postępowaniu czynności egzekucyjnych.Działanie organu nadzoru budowlanego zarówno w roli organu egzekucyjnego, jak i wierzyciela nie prowadzi do zniesienia odrębności obu funkcji procesowych, co nakazuje przyjąć, że wydając zaskarżone postanowienie, PWINB nie mógł uchybić obowiązkowi ciążącemu na organie egzekucyjnym, który jest kształtowany treścią art. 29 § 1 u.p.e.a. Wymóg badania z urzędu dopuszczalności egzekucji administracyjnej jest realizowany przez organ egzekucyjny, który stwierdzając zaistnienie przyczyn niedopuszczalności egzekucji, zobowiązany jest wydać postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 1 u.p.e.a.). Jeżeli organ nadzoru budowlanego wypowiada się odnośnie do wniesionych zarzutów, swoje stanowisko jest on zobowiązany sformułować na podstawie art. 34 § 2 pkt 1-3 u.p.e.a. wyłącznie w kontekście przesłanek opisanych w art. 33 § 2 pkt 1-6 u.p.e.a. W stanie prawnym branym pod uwagę przez PWINB niedopuszczalność egzekucji administracyjnej nie stanowiła podstawy zarzutu, co różnicuje go względem stanu prawnego obowiązującego przed dniem 30 lipca 2020 r., w którym zastosowanie znajdował art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a. (por. M. Darmosz, Zasady rozpoznania zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, ST 2021, nr 4, s. 40).Powołany w zarzucie kasacyjnym art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a. stanowi, że tytuł wykonawczy powinien zawierać wskazanie imienia i nazwiska lub nazwy zobowiązanego i jego adresu, a także PESEL, NIP lub REGON, jeżeli zobowiązany taki numer posiada. W sytuacji, gdy skarżąca uważa, że wystawiony przez PINB tytuł wykonawczy nr PINB/ID/70033/2/2021 narusza wymaganie wynikające z ww. przepisu, powinna na tę okoliczność zwrócić uwagę organowi egzekucyjnemu, jako że stanowi ona podstawę umorzenia postępowania (art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a.), okoliczność ta nie może być natomiast wskazywana jako wadliwość oddziałująca na wynik sprawy, w której podlegały rozpatrzeniu przez wierzyciela wniesione przez zobowiązaną zarzuty.W odniesieniu do stanowiska skarżącej, które przyjmuje, że naruszeniu przez Sąd I instancji podlegał w kontrolowanej sprawie art. 27c u.p.e.a., wypada zauważyć, że przepis ten został uchylony z dniem 30 lipca 2020 r. przez art. 1 pkt 15 z.u.p.e.a., co powoduje, że nie mógł on kształtować sytuacji prawnej skarżącej, do którego to wniosku zresztą bezpośrednio nawiązał PINB w uzasadnieniu wydanego postanowienia (s. 5). W zaskarżonym wyroku Sąd I instancji oceny tej w żaden sposób nie zmodyfikował.Wbrew twierdzeniu skarżącej, PINB, wydając postanowienie z 11 czerwca 2021 r., "nie procedował" sprawy zgłoszonych przez zobowiązaną zarzutów w oparciu o niewłaściwy stan prawny, ponieważ kierując się prawidłowym ustaleniem, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego nastąpiło po dniu 30 lipca 2020 r., zastosował przepisy u.p.e.a. w brzmieniu nadanym im przez nowelizację wprowadzoną w z.u.p.e.a. Nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że uwzględniając treść pisma skarżącej z 24 maja 2021 r., PINB przedmiotem rozpatrzenia uczynił zarzuty, o których mowa w art. 33 § 2 pkt 1, 2, 4, 5 i 6 u.p.e.a. Orzekając o ich oddaleniu, PINB wydał postanowienie, do którego nawiązuje dyspozycja art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. Powołanie przez skarżącą kasacyjnie jako naruszonych przez Sąd przepisów art. 33 § 1 pkt 1-10 u.p.e.a. w zw. z art. 13 ust. 1 z.u.p.e.a. pozostaje stąd w całości nieuprawnione, podobnie jak łączenie błędu Sądu I instancji z pominięciem w toku kontroli zaskarżonego postanowienia naruszenia art. 124 § 1-2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Zastrzeżenia skarżącej są zasadne w zakresie, w jakim przyjąć trzeba, że pewne elementy uzasadnienia postanowienia z 11 czerwca 2021 r. potwierdzają nawiązywanie w treści tego aktu przez PINB do przepisów w brzmieniu nieobowiązującym. Wadliwość ta powinna być jednak traktowana jako oczywista omyłka podlegająca sprostowaniu, co determinuje uznanie, że nie miała ona wpływu na wynik sprawy.Niezrozumiałym jest odnoszenie w podstawach kasacyjnych do uwarunkowań sprawy rozpatrzonej zaskarżonym postanowieniem art. 13 ust. 6 z.u.p.e.a., jeżeli się zważy, że przepis ten pozostaje regulacją intertemporalną odnoszącą się do postępowania zabezpieczającego (wszczętego i niezakończonego przed dniem wejścia w życie zmian nowelizacyjnych), a więc niestosowanych przez wierzyciela przy rozpatrywaniu zarzutów przepisów działu IV u.p.e.a., pozostawiając już na boku fakt, że organ egzekucyjny w toczącym się postępowaniu nie zarządzał zabezpieczenia wykonania spornego obowiązku o charakterze niepieniężnym na zasadzie art. 167-168 u.p.e.a.Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska skarżącej kasacyjnie, że organy nadzoru budowlanego bezzasadnie nie uwzględniły zarzutów zobowiązanej, co powoduje, iż oddalenie przez Sąd I instancji wniesionej przez skarżącą skargi nie uchybia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 34 § 1, 4 i 5 w zw. z art. 33 § 2 pkt 1, 2 lit. a-c, 4 i 5 u.p.e.a.Sporny obowiązek nie jest obowiązkiem nieistniejącym w rozumieniu art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a., albowiem wynika on z pozostającej w obrocie prawnym prawomocnej decyzji PWINB z 24 czerwca 2017 r., nr WPO.7721.110.2017.GD, a także został on prawidłowo określony (art. 33 § 2 pkt 2 lit. a u.p.e.a.), ponieważ jest w pełni zbieżny z zamieszczonym w tym akcie rozstrzygnięciem nakazującym skarżącej oraz P. S. rozbiórkę zrealizowanego bez wymaganego prawem budowlanym pozwolenia na budowę budynku (hali o wymiarach 13,10 m x 12,00 m, zlokalizowanej na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości [...]). Akta administracyjne potwierdzają, że skarżącej jako zobowiązanej przed wystawieniem tytułu wykonawczego zostało doręczone upomnienie pismem z 10 marca 2021 r. (k. 4 akt adm.), co nie pozwalało PWINB uwzględnić również zarzutu, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a.Podobny wniosek odnieść należało również do zarzutu wskazującego na wygaśnięcie obowiązku. Okoliczności faktyczne sprawy nie potwierdzają zaistnienia jakiegokolwiek zdarzenia, z którym powiązany byłby ww. skutek, pozwalający uznać, że sporny nakaz przestał na skarżącej, jako zobowiązanej, ciążyć. Nie wskazuje go również sama skarżąca, albowiem w uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak jest odniesienia się przez nią do podstawy zarzutu wymienionego w art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. w celu wykazania wadliwości oceny prawnej sformułowanej w omawianym zakresie przez Sąd.Uzasadnienie wyroku z 20 lipca 2022 r. oddalającego skargę spełnia wymagania art. 141 § 4 p.p.s.a., wbrew odmiennemu stanowisku skarżącej, zawiera ono bowiem wskazanie podstawy prawnej odzwierciedlającej wynik kontroli legalności zaskarżonego aktu oraz odpowiadające mu wyjaśnienie, z którego wynika, dlaczego Sąd I instancji uznał postanowienie oddalające wniesione przez zobowiązaną zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego za zgodne z prawem, wraz z równoczesnym wyjaśnieniem w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z art. 141 § 4 p.p.s.a., powodów niepodzielenia stanowiska zajętego w skardze. Wbrew twierdzeniu skarżącej, Sąd nie przedstawił stanu faktycznego sprawy niezgodnie z rzeczywistością, albowiem wyprowadzenie przez Sąd w wyroku odmiennych, niż czyni to strona, wniosków odnośnie do zgromadzonego materiału dowodowego nie jest równoważne sytuacji, do której nawiązuje ocena skarżącej.Twierdzenie, że Sąd I instancji sformułował błędną ocenę prawną, iż postanowienie organu I instancji z 11 czerwca 2021 r. "nie dotyczy ani praw ani obowiązków P. S. i z tego powodu P. S. nie jest stroną postępowania" w sprawie dotyczącej zarzutów wniesionych przez skarżącą ma związek z przypisaniem Sądowi wypowiedzi, której tenże w żadnym miejscu uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie sformułował, toteż podstawą zwalczania omawianego stanowiska Sądu nie może być zarzut przypisujący mu naruszenie art. 141 § 4 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 127 § 1 w związku z art. 144 i art. 28 k.p.a. w związku z art. 1a pkt 2 i art. 18 u.p.e.a.Decyzji procesowej uznającej skargę kasacyjną skarżącej za niezasadną towarzyszy przyjęcie przez Naczelny Sąd Administracyjny, że skarga kasacyjna P. S. wniesiona od zaskarżonego wyroku nie może podlegać merytorycznemu rozpoznaniu, albowiem, jako niedopuszczalna, powinna podlegać odrzuceniu. Została ona bowiem złożona przez podmiot, który nie posiada legitymacji skargowej z uwagi na brak istnienia interesu prawnego do bycia stroną postępowania sądowoadministracyjnego zakończonego wydaniem zaskarżonego wyroku przez Sąd I instancji. Zgodnie z art. 178 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny odrzuca skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, z czym w łączności pozostaje regulacja art. 180 p.p.s.a., zgodnie z którą Naczelny Sąd Administracyjny jest zobowiązany odrzucić skargę kasacyjną, jeżeli podlegała ona odrzuceniu przez wojewódzki sąd administracyjny.Wyjaśniając powody przyjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny oceny stwierdzającej niedopuszczalność skargi kasacyjnej P. S., należy wskazać, że zgodnie z art. 32 p.p.s.a. w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Skarżący kasacyjnie w związku z niewniesieniem skargi na postanowienie PWINB nie pozostawał skarżącym, nie mógł również być traktowany jako uczestnik postępowania, działający na prawach strony, ponieważ podmiot, który chciałby, by taki status procesowy został mu w postępowaniu sądowym przyznany, niezależnie, czy brał udział w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonego aktu, czy też nie, musi wykazać, że wynik postępowania sądowego dotyczy jego interesu prawnego (art. 33 § 1-2 p.p.s.a.).Zaskarżonym wyrokiem Sąd I instancji poddał kontroli legalności postanowienie PWINB, którym organ ten rozpatrzył zażalenie skarżącej wniesione na postanowienie oddalające zgłoszone przez nią zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Zaskarżone postanowienie wyznaczało sytuację prawną skarżącej jako zobowiązanego (art. 1a pkt 20 u.p.e.a.) i skarżący kasacyjnie nie posiada interesu prawnego, by w tejże sprawie, jeżeli skarżąca zdecydowała się na poddanie prawidłowości działania wierzyciela kontroli sądowej, brać w tym postępowaniu udział na etapie rozpoznania skargi przez Sąd I instancji, a następnie domagać się przeprowadzenia kontroli instancyjnej wydanego przez Sąd I instancji orzeczenia. Uwzględnić trzeba, że na skarżącym kasacyjnie, będącym obok skarżącej adresatem decyzji PWINB z 24 czerwca 2017 r., ciąży wspólny obowiązek wykonania nakazu rozbiórki i z uwagi na skierowanie do niego odrębnego tytułu wykonawczego, pozostaje on zobowiązanym, wobec którego może być stosowany przymus egzekucyjny. Okoliczność ta prowadziła do wniesienia przez skarżącego kasacyjnie w swoim imieniu zarzutów. Wypada dodać, że zastrzeżenia zgłoszone przez skarżącego kasacyjnie względem sposobu rozpatrzenia przez PINB zarzutów wniesionych przez zobowiązaną zostały rozstrzygnięte postanowieniem PWINB z 29 września 2021 r., nr WOP.7722.90.2021.GD. Skarżący kasacyjnie, pozostając adresatem tego postanowienia, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na tenże akt skargę (sygn. akt II SA/Gd 674/21) i tenże środek, jak należy przyjąć, zapewnia mu ochronę prawną umożliwiającą zweryfikowanie prawidłowości prezentowanego przekonania, że tytuł wykonawczy skierowany do skarżącej "dotyczy" także jego, co powinno przekładać się na układ podmiotowy postępowania prowadzonego w przedmiocie zgłoszonych przez skarżącą zarzutów.Kierując się powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną skarżącej, jako opartą na nieusprawiedliwionych podstawach, oddalił, orzekając równocześnie o odrzuceniu skargi kasacyjnej P. S. na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 i art. 173 § 2 p.p.s.a.O zwrocie wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a..