Wyrok - I SA/Gl 1263/24 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach - z dnia 25 czerwca 2025
Teza
Oddalono skargę. Egzekucyjne postępowanie, egzekucja świadczeń pieniężnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Rotter, Sędziowie WSA Dorota Kozłowska (spr.), Katarzyna Stuła-Marcela, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi Syndyka Masy Upadłości M. N. J. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 9 sierpnia 2024 r. nr 2401-IEW1.720.7.2024.12 UNP: 2401-24-135397 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. UZASADNIENIE Dyrektor IzOddalono skargę. Egzekucyjne postępowanie, egzekucja świadczeń pieniężnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Rotter, Sędziowie WSA Dorota Kozłowska (spr.), Katarzyna Stuła-Marcela, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi Syndyka Masy Upadłości M. N. J. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 9 sierpnia 2024 r. nr 2401-IEW1.720.7.2024.12 UNP: 2401-24-135397 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. UZASADNIENIE Dyrektor Iz
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
utrzymano w mocy zaskarżone postanowienie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna podatkowa
Kwota główna
403.144,00 zł · zaległość podatkowa z decyzji
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tematy
skarga administracyjna
podatek dochodowy od osób prawnych
kontrola administracyjna
sprawa podatkowa
Role w sprawie
apelujący / skarżący
skarżąca/podatnik
Data orzeczenia
25 czerwca 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Przewodniczący
Anna Rotter
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: organ odwoławczy) postanowieniem z 9 sierpnia 2024 r. nr 2401-IEW1.720.7.2024.12 UNP: 2401-24-135397, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 z późn. zm.), dalej: K.p.a. oraz art. 33 § 2 pkt 2 i 4 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2505 z późn. zm.), dalej: u.p.e.a. po rozpoznaniu zażalenia M. N. (dalej: zobowiązany, skarżący), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. (dalej: organ pierwszej instancji) z 27 lutego 2024 r. nr [...] o oddaleniu zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej na podstawie tytułów wykonawczych z 16 stycznia 2024 r. o numerach: 2430-723.28835.2004, 2430-723.28844.2004, 2430-723.28934.2004, 2430-723.28869.2004, 2430-723.28946.2004, 2430-723.28915.2004, 2430-723.28930.2004, 2430-723.28866.2004, 2430-723.28944.2004, 2430-723.28880.2004, 2430-723.28906.2004, 2430-723.28922.2004, 2430-723.28856.2004, 2430-723.28936.2004, 2412-723.28873.2004, 2412-723.28950.2004.Powyższe postanowienie organu odwoławczego zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym:Organ odwoławczy decyzją z 29 grudnia 2023 r. nr 2401-10V4.4103.149.2021.KP utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z 26 listopada 2019 r. nr [...], określającą zobowiązanemu zobowiązanie w podatku od towarów i usług za miesiące od lipca 2014 r. do marca 2015 r. oraz podatek do zapłaty, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, wykazany w fakturach niedokumentujących rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, wystawionych w poszczególnych miesiącach od sierpnia 2014 r. do lutego 2015 r.W związku z nieuregulowaniem należności wynikających z ww. decyzji, organ pierwszej instancji, działając jako wierzyciel, wystawił 16 stycznia 2024 r. tytuły wykonawcze nr: 2430-723.28835.2004, 2430-723.28844.2004, 2430-723.28934.2004, 2430-723.28869.2004, 2430-723.28946.2004, 2430-723.28915.2004, 2430-723.28930.2004, 2430-723.28866.2004, 2430-723.28944.2004, 2430-723.28880.2004, 2430-723.28906.2004, 2430-723.28922.2004, 2430-723.28856.2004, 2430-723.28936.2004, 2412-723.28873.2004, 2412-723.28950.2004.Ww. tytuły wykonawcze przekazano do realizacji do właściwego organu egzekucyjnego.Organ egzekucyjny 16 stycznia 2024 r. nadał klauzulę o skierowaniu tych tytułów wykonawczych do egzekucji. Odpisy tytułów wykonawczych zostały doręczone zobowiązanemu 17 stycznia 2024 r. wraz z zawiadomieniami z 16 stycznia 2024 r. o zajęciu wynagrodzenia za pracę.Pismem z 24 stycznia 2024 r. zobowiązany wniósł zarzuty, podnosząc naruszenie:1. art. 33 § 2 pkt 2 u.p.e.a. poprzez określenie obowiązku niezgodnie z treścią orzeczenia stanowiącego jego podstawę,2. art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. poprzez brak doręczenia zobowiązanemu upomnienia przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego.Organ pierwszej instancji postanowieniem z 27 lutego 2024 r. oddalił wniesione przez skarżącego zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej.Skarżący złożył zażalenie na postanowienie organu pierwszej instancji, zarzucając mu naruszenie:1. art. 33 § 2 pkt 2 u.p.e.a. poprzez wadliwe uznanie, iż egzekwowany obowiązek określony został zgodnie z treścią orzeczenia stanowiącego jego podstawę,2. art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. poprzez nieuprawnione przyjęcie, iż przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, nie było koniecznym doręczenie zobowiązanemu upomnienia,3. art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 8 w zw. z art. 11 w zw. z art. 124 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na zaniechaniu przytoczenia w uzasadnieniu faktów, które uznano za udowodnione, informacji o dowodach, które stanowiły podstawę faktyczną poczynionych przez organ ustaleń w zakresie stanu faktycznego oraz brak przytoczenia w uzasadnieniu wyjaśnienia podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia wraz z wykładnią stosowanych przepisów, przez co w znacznym stopniu ograniczona została możliwość zapoznania się przez stronę z procesem myślowym, który doprowadził do wydania takiego, a nie innego rozstrzygnięcia.Postanowieniem z 9 sierpnia 2024 r. organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji.Organ odwoławczy rozpatrując zażalenie, w pierwszej kolejności odniósł się do kwestii wymagalności zobowiązań objętych wystawionymi tytułami wykonawczymi. W tym aspekcie organ wskazał, że zawiadomieniem z 6 listopada 2019 r., doręczonym pełnomocnikowi zobowiązanego 12 listopada 2019 r., organ pierwszej instancji poinformował zobowiązanego, na podstawie art. 70c O.p., że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od lipca 2014 r. do marca 2015 r. uległ zawieszeniu, w związku z wszczęciem 24 października 2019 r. przez Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. postępowania karnego skarbowego o przestępstwo skarbowe, którego podejrzenie wiąże się z niewykonaniem ww. zobowiązania podatkowego. Zatem z dniem 24 października 2019 r. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia, zgodnie z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej w zakresie podatku od towarów i usług za ww. okresy rozliczeniowe, z którego niewykonaniem wiązało się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego. Następnie postępowanie zostało zakończone prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w G. z 14 listopada 2023 r., sygn. akt [...], utrzymującym w mocy wyrok Sądu Rejonowego w T. z 27 marca 2023 r., sygn. akt [...]. Tak więc bieg terminu przedawnienia, po zawieszeniu postępowania zaczął biec dalej od 15 listopada 2023 r.Następnie organ egzekucyjny w ramach postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie wystawionych tytułów wykonawczych dokonał 16 stycznia 2024 r. zajęcia wynagrodzenia za pracę, a 17 stycznia 2024 r. zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w P S.A. i I S.A. Z zestawienia rozliczenia uzyskanych kwot w okresie od 1 stycznia 2024 r. do 17 lipca 2024 r. wynika, że uzyskano kwotę 1.004,14 zł. Wyżej wymienione środki egzekucyjne doprowadziły do przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od lipca 2014 r. do marca 2015 r.Dalej organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu z art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a., tj. braku uprzedniego doręczenia upomnienia, jeżeli jest wymagalne wyjaśnił, że egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego oraz inne dane niezbędne do prawidłowego wykonania obowiązku przez zobowiązanego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia (art. 15 § 1 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym od 20 lutego 2021 r.). Z przepisu art. 15 § 1 u.p.e.a. wynika więc zasada ogólna postępowania egzekucyjnego, zwana zasadą zagrożenia egzekucją. Wyjątki od stosowania tej zasady zawarte zostały w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 15 § 5 u.p.e.a., zgodnie z którym minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, inne niż określone w § 3a należności pieniężne, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia, kierując się celowością doręczenia upomnienia oraz potrzebą zapewnienia efektywności czynności wierzyciela zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych.Z treści § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1626) wynika, że jednym z wyjątków, kiedy możliwe jest wszczęcie egzekucji bez uprzedniego przesłania zobowiązanemu upomnienia jest przypadek, gdy dotyczy należności pieniężnych, których obowiązek uiszczenia powstaje z mocy prawa, a wysokość tych należności została określona w ostatecznym orzeczeniu - co ma miejsce w niniejszej sprawie.Przepis ten został wskazany w części D w pozycji 11, tytułów wykonawczych z 16 stycznia 2024 r., zatytułowanej "podstawa prawna braku obowiązku doręczenia upomnienia/data doręczenia upomnienia/data doręczenia powiadomienia (wskazano w nich wprawdzie na "§ 2 punkt 1-9", niemniej jednak ten brak sprecyzowania nie mógłby prowadzić do uznania zasadności zarzutu naruszenia art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a., gdyż w takiej sytuacji istotne jest, że istnieje przepis aktu prawnego, czyli podstawa prawna braku obowiązku doręczania zobowiązanemu upomnienia).Organ odwoławczy z kolei odnosząc się do zarzutu z art. 33 § 2 pkt 2 lit. a) u.p.e.a. tj. określenia obowiązku niezgodnie z treścią orzeczenia stanowiącego jego podstawę wyjaśnił, iż wysokość należności z tytułu podatku od towarów i usług za okres od lipca 2014 r. do marca 2015 r. wskazana w tytułach wykonawczych, została określona w decyzji organu pierwszej instancji z 26 listopada 2019 r. nr [...], która została utrzymana w mocy decyzją organu odwoławczego z 29 grudnia 2023 r. nr 2401-IOV4.4103.149.2021.KP.Po uwzględnieniu dokonanych wpłat do zapłaty pozostała kwota 403.144,00 zł, co szczegółowo organ odwoławczy przedstawił na str. 9-13, odnosząc się do każdego z wystawionych tytułów wykonawczych. Zatem wskazane w tytułach wykonawczych wysokości należności są tożsame z wysokościami należności (kwotami podatku do zapłaty będącymi zaległościami podatkowymi) wynikającymi z ostatecznej decyzji - co dowodzi, że egzekucja dotyczy właśnie tych należności.Skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika - radcę prawnego, złożył skargę na postanowienie organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Wniósł on o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji, jak również o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.Skarżący zarzucił naruszenie:1. art. 33 § 2 pkt 2 u.p.e.a. poprzez wadliwe uznanie, iż egzekwowany obowiązek określony został zgodnie z treścią orzeczenia stanowiącego jego podstawę,2. art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. poprzez nieuprawnione przyjęcie, iż przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, nie było koniecznym doręczenie skarżącemu upomnienia,3. art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 8 w zw. z art. 11 w zw. z art. 124 K.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na zaniechaniu przytoczenia w uzasadnieniu faktów, które uznano za udowodnione, informacji o dowodach, które stanowiły podstawę faktyczną poczynionych przez organ ustaleń w zakresie stanu faktycznego oraz brak przytoczenia w uzasadnieniu wyjaśnienia podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia wraz z wykładnią stosowanych przepisów, przez co w znacznym stopniu ograniczona zostało możliwość zapoznania się przez stronę z procesem myślowym, który doprowadził do wydania takiego, a nie innego rozstrzygnięcia,4. art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 138 § 1 w zw. z art. 144 K.p.a. poprzez jego bezzasadne zastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia, która stoi w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa.W uzasadnieniu skarżący wywodził, że w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego wystąpił błąd co do jego przedmiotu, polegający na przymusowym wykonywaniu obowiązku innej treści niż obowiązek określony w akcie stanowiącym podstawę egzekucji administracyjnej.Dalej skarżący podniósł, że zgodnie z art. 15 u.p.e.a. wierzyciel przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, winien skierować do zobowiązanego pisemne upomnienie z wezwaniem do uregulowania należności, pod rygorem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego. Dochodzone wobec niego należności nie znajdują się w katalogu określonym w § 2 aktu wykonawczego, tj. rozporządzenia Ministra Finansów wydanego w oparciu o zawartą w ustawie delegację.Ponadto skarżący podniósł, że sposób formułowania uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie odpowiada wymogom ustawowym, bowiem nierzetelne i niepełne uzasadnienie godzi w przyjętą w art. 11 K.p.a. zasadę przekonywania organów administracji. W jego ocenie organ odwoławczy popełnił szereg błędów, które uniemożliwiają sklasyfikowanie zaskarżonego postanowienia, jako przekonywującego, co jest wyrazem naruszenia art. 124 K.p.a.W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy potrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:W wyniku przeprowadzonej kontroli zaskarżonego postanowienia stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.Na wstępie Sąd zauważa, że zarzuty skargi oraz ich argumentacja są tożsame z zawartymi w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji.Zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym stanowią swoisty środek zaskarżenia przysługujący zobowiązanemu, różniący się od odwołania w ogólnym postępowaniu administracyjnym oraz w postępowaniu podatkowym.Przepis art. 33 § 2 u.p.e.a. przewiduje zamknięty katalog sytuacji, które mogą być podstawą do wniesienia zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Ich wniesienie wszczyna postępowanie zmierzające do ich rozpoznania i rozstrzygnięcia.Podstawą zarzutu może być tylko:1) nieistnienie obowiązku;2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;3) błąd co do zobowiązanego;4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b.Zarówno poglądy doktryny jak i orzecznictwo sądów administracyjnych są zgodne, że zarzuty mogą być oparte tylko na podstawach wyczerpująco uregulowanych w art. 33 u.p.e.a. (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 lutego 2012 r., sygn. akt II FSK 1469/10 - dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zaś kontrola Sądu odnosi się do oceny wystąpienia okoliczności wymienionych w tym przepisie.Sąd wyjaśnia, że w przypadku zarzutu określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia bada się jedynie, czy nie doszło do zniekształcenia w sferze przedmiotu postępowania egzekucyjnego, ujawnionego w tytule wykonawczym w porównaniu do obowiązku wynikającego z orzeczenia.Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 33 § 2 pkt 2 u.p.e.a. należy wskazać, że wysokość należności z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące od lipca 2014 r. do marca za 2015 r. wskazana w wystawionych tytułach wykonawczych, wynika z decyzji ostatecznej. Organ odwoławczy decyzją z 29 grudnia 2023 r. utrzymał bowiem w mocy decyzję organu pierwszej instancji z 26 listopada 2019 r., w której to organ wskazał, że należny podatek VAT za miesiące od lipca 2014 r. do marca za 2015 r. wynosi 265.286,00 zł, przy czym w złożonych deklaracjach podatnik już zadeklarował i rozliczył podatek za te miesiące w kwocie 3.845,00 zł, stąd pozostała do zapłaty kwota (różnica stanowiąca zaległość podatkową) wynosi 261.441.00 zł, do tego podatek do zapłaty wynikający z art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług - 141.703.00 zł, razem zobowiązanie w łącznej wysokości stanowi kwotę 403.144,00 zł - co szczegółowo opisał organ odwoławczy na str. 9-13 zaskarżonego postanowienia i które to kwoty są tożsame ze wskazanymi w tytułach wykonawczych z 16 stycznia 2024 r.W przypadku bowiem określenia w decyzji zobowiązań podatkowych, zastępujących rozliczenie z deklaracji, zaległości do wpłaty - wskazane następnie w tytułach wykonawczych jako kwoty należności pieniężnych - stanowią różnicę pomiędzy kwotami zobowiązań podatkowych określonymi przez organ w sentencji decyzji, a kwotami zobowiązań podatkowych wykazanymi w deklaracjach i wpłaconymi przez zobowiązanego. W przypadku kwot podatku do zapłaty w trybie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, określone w decyzji kwoty także zostały wskazane w wystawionych tytułach wykonawczych.W konsekwencji należy uznać, że zarzut określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, jest bezzasadny.Przechodząc do zarzutu naruszenia art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. wskazać należy, że zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. należy zobowiązanemu doręczyć upomnienie, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. W myśl art. 15 § 5 u.p.e.a. Minister właściwy do spraw finansów publicznych określi, w drodze rozporządzenia, inne niż określone w § 3a należności pieniężne, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia, kierując się celowością doręczenia upomnienia oraz potrzebą zapewnienia efektywności czynności wierzyciela zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych. I tak z treści § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1626) wynika, że jednym z wyjątków, kiedy możliwe jest wszczęcie egzekucji bez uprzedniego przesłania zobowiązanemu upomnienia jest przypadek, gdy dotyczy należności pieniężnych, których obowiązek uiszczenia powstaje z mocy prawa, a wysokość tych należności została określona w ostatecznym orzeczeniu.Warunkiem wszczęcia egzekucji bez uprzedniego upomnienia na podstawie § 2 pkt 2 ww. rozporządzenia Ministra Finansów jest zatem spełnienie w sposób kumulatywny następujących przesłanek:1) przedmiotem egzekucji administracyjnej jest należność pieniężna, której obowiązek uiszczenia powstał z mocy prawa,2) zostało wydane w tym przedmiocie ostateczne orzeczenie, w którym została określona wysokość dochodzonych należności.Warunki wynikające z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 30 października 2014 r. zostały w rozpoznawanej sprawie spełnione.Tym samym niezasadny okazał się zarzut naruszenia art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a.Organ odwoławczy nie naruszył także przepisów postępowania i to w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Organ odwoławczy w zaskarżonym postanowieniu odniósł się do wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, w kontekście oceny zarzutów złożonych przez skarżącego w sprawie egzekucji administracyjnej. Postanowienie organu odwoławczego zawiera oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania, czym spełnia wszystkie warunki z art. 124 § 1 K.p.a. Z kolei uzasadnienie zaskarżonego postanowienia spełnia wszystkie wymogi, o których mowa w art. 124 § 2 K.p.a., zawiera bowiem uzasadnienie faktyczne i prawne. Co więcej organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wyczerpująco wyjaśnił także zasadność oddalenia wniesionych zarzutów, przez co nie można dopatrywać się naruszenia ogólnych zasad postępowania administracyjnego, określonych w wyżej powołanych przepisach, w tym zasady przekonywania, tj. art. 11 K.p.a, jak również zasady pogłębiania zaufania do władzy publicznej, tj. art. 8 K.p.a.Niezasadny zatem okazał się zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 8, art. 11 i art. 124 K.p.a.W świetle powyższych rozważań organ odwoławczy prawidłowo, zgodnie z treścią art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 144 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji z 27 lutego 2024 r.Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) oddalił skargę.. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji z 27 lutego 2024 r.Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) oddalił skargę.