Wyrok - III FSK 102/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 19 marca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. odpowiedzialność podatkowa osób trzecich. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Pruszyński (sprawozdawca), Sędzia NSA Bogusław Woźniak, Sędzia WSA (del.) Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant asystent sędziego Ewa Gmurczyk, po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 października 2024 r. sygn. akt I SA/Gl 325/24 w sprawie ze skargi R.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach zOddalono skargę kasacyjną. odpowiedzialność podatkowa osób trzecich. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Pruszyński (sprawozdawca), Sędzia NSA Bogusław Woźniak, Sędzia WSA (del.) Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant asystent sędziego Ewa Gmurczyk, po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej R.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 8 października 2024 r. sygn. akt I SA/Gl 325/24 w sprawie ze skargi R.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna podatkowa
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
organ podatkowy
podatek dochodowy od osób fizycznych
kontrola administracyjna
sprawa podatkowa
Role w sprawie
organ podatkowy
Data orzeczenia
19 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Bogusław Woźniak
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
1. Wyrok Sądu pierwszej instancji.Zaskarżonym wyrokiem z 8 października 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 325/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę R.S. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 22 grudnia 2023 r., nr 2401-IEW1.4123.26.2023.10 UNP: 2401-23-290718 w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej w podatku od towarów i usług za III kwartał 2018 r. wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi.Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).2. Skarga kasacyjna.Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji wniósł skarżący. Działający w jego imieniu pełnomocnik, na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.), zaskarżył wyrok w całości.W skardze kasacyjnej wniósł o:1. jej rozpoznanie na rozprawie,2. uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w Gliwicach z 8 października 2024 r. w całości oraz o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 22 grudnia 2023 r., nr 2401-IEW1.4123.26.2023.10 oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z 30 czerwca 2023 r., nr 2417-SEW-2.4123.19.2023.30.DT - a w razie nieuwzględnienia tego wniosku o:3. uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w Gliwicach z 8 października 2024 r. w całości oraz o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 22 grudnia 2023 r., nr 2401-IEW1.4123.26.2023.10 oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z 30 czerwca 2023 r., nr 2417-SEW-2.4123.19.2023.30.DT - względnie o:4. uchylenie zaskarżonego wyroku WSA w Gliwicach z 8 października 2024 r. w całości oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji,5. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z opłatą skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17,00 zł.Autor skargi kasacyjnej powołując się na podstawy o których mowa w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżanemu wyrokowi zarzucił, iż został on wydany z naruszeniem:1) przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i - w konsekwencji - niewłaściwe zastosowanie, tj.:a) art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. oraz w zw. z art. 107 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383, dalej: o.p.) i art. 116 § 1 o.p. - poprzez oddalenie skargi w całości w sytuacji, w której nie zaistniały ustawowo określone przesłanki wydania decyzji o odpowiedzialności skarżącego kasacyjnie jako byłego członka zarządu U. Sp. z o.o. z siedzibą w K., będącego zarazem osobą trzecią w stosunku do tej spółki, solidarnie ze spółką za jej zaległości podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu wypłaconych pracownikom wynagrodzeń (PIT-4) za okres styczeń - grudzień 2019 r., albowiem organy podatkowe obu instancji dokonały błędnego ustalenia w zakresie zaistnienia przesłanki bezskuteczności egzekucji prowadzonej przeciwko U. Sp. z o.o. pomimo, iż skarżący kasacyjnie wskazywał składniki mienia należącego do tej spółki, w stosunku do których organ egzekucyjny mógł podjąć czynności egzekucyjne, czego jednak z budzących uzasadnione wątpliwości względów nie uczynił, wobec czego zarówno decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 22 grudnia 2023 r., nr 2401-IEW1.4123.26.2023.10, jak i poprzedzająca jej wydanie decyzja organu podatkowego pierwszej instancji - Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z 30 czerwca 2023 r., nr 2417-SEW-2.4123.19.2023.30.DT powinny zostać przez Sąd pierwszej instancji uchylone;b) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 o.p. oraz w zw. z art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 oraz art. 9 ust. 1 i 1d ustawy z dnia 13 października 1995 r. o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 375 ze zm.) - poprzez oddalenie skargi w całości w sytuacji, gdy WSA w Gliwicach, w ślad za organami podatkowymi obu instancji przyjął, powołując się na wskazane wyżej przepisy ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników oraz na dane wynikające z prowadzonej na ich podstawie ewidencji podatników i płatników, że miejscem zamieszkania skarżącego w dniu 11 kwietnia 2023 r., tj. w dacie rzekomego skutecznego doręczenie skarżącemu kasacyjnie postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. w przedmiocie wszczęcia postępowania podatkowego był S. w sytuacji, gdy w tejże dacie skarżący miał miejsce zamieszkania w miejscowości G., wobec czego doręczenie postanowienia z 5 kwietnia 2023 r. w przedmiocie wszczęcia wobec skarżącego kasacyjnie postępowania podatkowego dokonane w dniu 11 kwietnia 2023 r. pod adresem w S. przy ul. S. [...] do rąk J.S. nie mogło zostać uznane za skuteczne.2) przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:a) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 o.p. oraz w zw. z art. 148 § 1, art. 149 § 1 o.p. i art. 165 § 4 o.p. - poprzez oddalenie skargi w całości w sytuacji, w której decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 22 grudnia 2023 r., nr 2401-IEW1.4123.26.2023.10 oraz poprzedzająca jej wydanie decyzja organu podatkowego pierwszej instancji - Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z 30 czerwca 2023 r., nr 2417-SEW-2.4123.19.2023.30.DT zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 o.p. polegającym na tym, że wskazane decyzje podatkowe, rozstrzygające co do istoty sprawę odpowiedzialności skarżącego kasacyjnie jako byłego członka zarządu U. Sp. z o.o. z siedzibą w K., będącego zarazem osobą trzecią w stosunku do tej spółki, solidarnie ze spółką za jej zaległości podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu wypłaconych pracownikom wynagrodzeń (PIT-4) za okres styczeń - grudzień 2019 r. zostały wydane mimo braku prawidłowego wszczęcia wobec skarżącego kasacyjnie postępowania podatkowego, a to ze względu na bezskuteczne doręczenie postanowienia o wszczęciu tego postępowania z 5 kwietnia 2023 r. pod adresem w S. przy ul. S. [...], który w przyjętej przez organy podatkowe obu instancji oraz przez WSA w Gliwicach w dacie tego doręczenia (tj. 11 kwietnia 2023 r.) nie był już adresem zamieszkania skarżącego kasacyjnie, albowiem zamieszkiwał on wówczas pod nowym adresem [...] G., ul. A. [...], wobec czego nie sposób uznać, iż postępowanie podatkowe w sprawie odpowiedzialności podatkowej skarżącego kasacyjnie za zaległości podatkowe U. Sp. z o.o. zostało skutecznie wszczęte, a tym samym należało uznać, że wskazane wyżej decyzje organów podatkowych obu instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 o.p.;b) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122 o.p., art. 187 § 1 o.p., art. 191 o.p. i art. 193 § 1 o.p. - poprzez oddalenie skargi w całości w sytuacji, w której decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 22 grudnia 2023 r., nr 2401-IEW1.4123.26.2023.10 oraz poprzedzająca jej wydanie decyzja organu podatkowego pierwszej instancji - Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K. z 30 czerwca 2023 r., nr 2417-SEW-2.4123.19.2023.30.DT zostały wydane mimo niewyjaśnienia istotnych dla merytorycznego rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych, w szczególności okoliczności dotyczących wykazania podstawowej przesłanki umożliwiającej organowi podatkowemu wydanie decyzji w przedmiocie odpowiedzialności osoby trzeciej - członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zobowiązania podatkowe tej spółki, tzn. bezskuteczności egzekucji prowadzonej wobec niej, zwłaszcza w kontekście wskazywania przez skarżącego kasacyjnie składników majątku U. Sp. z o.o., do których organ egzekucyjny mógł skierować podejmowane przez siebie czynności egzekucyjne. Nadto organy pominęły mienie spółki ujęte w księgach rachunkowych oraz sprawozdaniach finansowych składanych przez spółkę pomimo, iż dokumentom tym przysługuje wynikające z art. 193 § 1 o.p. domniemanie rzetelności, zaś korzystające z tego domniemania księgi rachunkowe stanowią dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów.Powołując się na art. 106 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie na rozprawie uzupełniającego dowodu z dokumentów, tj. z deklaracji podatkowych skarżącego kasacyjnie PIT-11 oraz PIT-8C za rok podatkowy 2022 - na fakt dokonania przez skarżącego zgłoszenia aktualizacyjnego danych adresowych w sposób, o którym mowa w art. 9 ust. 1d) ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników oraz posiadania przez organy podatkowe orzekające w sprawie wiedzy o aktualnych danych adresowych skarżącego.Pełnomocnik Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o:1) oddalenie skargi kasacyjnej,2) zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego) według norm przepisanych.3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Skarga kasacyjna jest niezasadna.Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych.Nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 o.p. oraz w zw. z art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 oraz art. 9 ust. 1 i 1d ustawy NIP oraz odpowiednio art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 247 § 1 pkt 3 oraz w zw. z art. 148 § 1, art. 149 § 1 i art. 165 § 4 o.p. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo uznano skuteczność doręczenia skarżącemu postanowienia o wszczęciu postępowań podatkowych w sprawach dotyczących odpowiedzialności podatkowej skarżącego.W myśl art. 148 § 1 o.p. pisma doręcza się osobom fizycznym pod adresem miejsca ich zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju. Według art. 149 o.p. w przypadku nieobecności adresata w miejscu zamieszkania albo pod adresem do doręczeń w kraju pisma doręcza się za pokwitowaniem pełnoletniemu domownikowi, a gdyby go nie było lub odmówił przyjęcia pisma - sąsiadowi, zarządcy domu lub dozorcy - gdy osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi.Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko, że adresem zamieszkania osoby fizycznej, o którym mowa w art. 148 § 1 o.p., jest miejsce, w którym ona przebywa z zamiarem stałego pobytu w rozumieniu art. 25 k.c. i przebywania, o którym z kolei stanowi art. 25 ust. 1 ustawy z 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U. z 2022 r. poz. 1191). Ustalając, jaki adres jest właściwy, organ powinien korzystać z wszelkich dostępnych informacji, w pierwszej kolejności z dostępnych danych rejestrowych, w tym szczególne znaczenie mają informacje wskazane w pismach pochodzących od samej strony.W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że do "osób trzecich" nie mają zastosowania przepisy ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników. Jeżeli więc w sprawie jako strona postępowania występuje osoba fizyczna, to pisma powinny być kierowane zgodnie z regułami określonymi w art. 148 o.p. (zob. wyroki NSA z 26 maja 2023 r., III FSK 591/22 oraz III FSK 658/22). Zgodnie z ww. orzeczeniami, art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 i art. 9 ust. 1 i 1d ustawy NIP nie nakładają na osoby trzecie odpowiadające za zaległości podatkowe podatnika i płatnika obowiązku aktualizowania danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym i z tego powodu nie można obciążać ich skutkiem braku aktualizacji danych w zakresie doręczenia im pism w postępowaniu podatkowym.Naczelny Sąd Administracyjny, co do zasady, podziela te poglądy zaznaczając jednocześnie, że okoliczności faktyczne danej sprawy mogą wskazywać, że adres widniejący w ewidencji prowadzonej dla potrzeb identyfikacji podatników i płatników, czy też w ewidencji prowadzonej dla potrzeb działalności gospodarczej, może być jednocześnie "adresem zamieszkania" lub "adresem do doręczeń", o których mowa w art. 148 § 1 o.p. W tym zakresie stanowisko Sądu pierwszej instancji wymaga skorygowania.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w okolicznościach niniejszej sprawy, skierowanie postanowienia z 5 kwietnia 2023 r. o wszczęciu postępowania podatkowego w sprawie dotyczącej odpowiedzialności podatkowej skarżącego na adres widniejący w systemie rejestracyjnym podatników CRP KEP było prawidłowe, gdyż zachodziły podstawy do uznania, że adres ten był jednocześnie adresem zamieszkania, o jakim mowa w art. 148 o.p., czyli zamierzonym miejscem przebywania czy pobytu.Z akt sprawy wynika, że korespondencja została wysłana na znany organom podatkowym w dacie nadania przesyłki adres zamieszkania strony tj. S. ul. S. [...]. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru z 11 kwietnia 2023 r. wynika, że przesyłka została odebrana przez pełnoletniego domownika J.S.W sprawie nie ma podstaw do kwestionowania adresu zamieszkania skarżącego przyjętego przez organ podatkowy pierwszej instancji. Organ miał prawo użyć wspomnianego adresu jako zaczerpniętego z posiadanych baz danych, w których wspomniany adres figurował jako zgłoszony przez podatnika adres zamieszkania. Nie wystąpiły zdarzenia, które powinny zostać odczytane jako świadczące o nieprawidłowości/nieaktualności adresu. Prawidłowość określenia adresu znalazła odzwierciedlenie w fakcie odbioru przesyłki przez osobę, która potwierdziła, że jest domownikiem skarżącego. Następnie sam skarżący w dniu 19 kwietnia 2023 r. w zeznaniu podatkowym złożonym do Urzędu Skarbowego w S., podał jako adres zamieszkania S. Do czasu złożenia korekt deklaracji podatkowych w dniu 22 kwietnia 2023 r. wszystkie informacje pochodzące od skarżącego wskazywały zatem na adres w S. Woli zmiany adresu zamieszkania nie mógł potwierdzać fakt złożenia przez płatnika do [...] US w C. informacji PlT-8C. Doręczenie postanowienia na wskazany adres w S. nie uchybiło zatem przepisom dotyczącym doręczeń, a tym samym wywołało zarówno skutki materialnoprawne, jak i procesowe.Należy zaznaczyć, że organ podatkowy odpowiednio zareagował na zmianę danych ewidencyjnych i podanie nowego adresu zamieszkania, do której doszło po doręczeniu postanowienia o wszczęciu z urzędu postępowania podatkowego. Kolejne pisma kierowane były bowiem na adres w G. Organ podatkowy w szczególności skierował do podatnika na nowy adres zawiadomienie o wyznaczeniu terminu załatwienia sprawy. Naczelnik przed wydaniem decyzji, na żądanie strony udostępnił kopię dokumentacji sprawy, co obejmowało również postanowienia o wszczęciu z urzędu postępowania. Skarżący przed wydaniem decyzji podatkowej przez Naczelnika miał zatem możliwość powzięcia pełnej wiedzy o zakresie przedmiotowym prowadzonego postępowania oraz zapoznania się w dogodny dla niego sposób ze zgromadzonym materiałem.Niezasadne są również zarzuty naruszenia art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. oraz w zw. z art. 107 § 1 i art. 116 § 1 o.p., a także art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 193 § 1 o.p. W sprawie prawidłowo stwierdzono występowanie przesłanki pozytywnej dla orzeczenia o odpowiedzialności skarżącego w zakresie stwierdzenia, że egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna.Bezskuteczność egzekucji w rozumieniu art. 116 § 1 o.p. oznacza, że w wyniku wszczęcia i przeprowadzenia przez organ egzekucyjny egzekucji skierowanej do majątku dłużnika (spółki) nie doszło do przymusowego zaspokojenia wierzyciela. Pod pojęciem bezskutecznej egzekucji należy rozumieć sytuację, w której nie zachodzi żadna możliwość zaspokojenia egzekwowanej wierzytelności z jakiejkolwiek części majątku spółki (por. wyrok NSA z 29 listopada 2023 r., III FSK 4521/21). Zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2008 r., sygn. II FPS 6/08, stwierdzenie bezskuteczności egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu.W niniejszej sprawie organ egzekucyjny podejmował czynności w celu ustalenia majątku. W toku egzekucji zastosowano różne środki egzekucyjne, które nie doprowadziły do ściągnięcia należności w kwocie wystarczającej na pokrycie części kosztów samego postępowania egzekucyjnego. Egzekucja skierowana do znanych składników majątku ujawniła zbiegi z egzekucją prowadzoną z wniosków innych wierzycieli. Bezskuteczność egzekucji została potwierdzona postanowieniem organu egzekucyjnego o umorzeniu postępowego z uwagi na jego bezskuteczność z 15 czerwca 2020 r., od którego spółka nie wniosła środka zaskarżenia.W orzecznictwie przyjmuje się, że postępowanie z art. 116 § 1 o.p. nie służy przeprowadzaniu kontroli prawidłowości prowadzenia postępowania egzekucyjnego, które jako postępowanie wykonawcze stanowi odrębną procedurę opatrzoną specyficznymi środkami odwoławczymi takimi jak zarzuty, czy skarga na czynności egzekucyjne (por. wyrok NSA z 18 czerwca 2009 r., I FSK 608/08). Ewentualna wadliwość postępowania egzekucyjnego powinna być podnoszona i skarżona przewidzianymi środkami w tym właśnie postępowaniu (por. wyrok NSA z 25 maja 2010 r., I FSK 949/09).W art. 116 § 1 pkt 2 o.p. wymieniona jest jedna z przesłanek egzoneracyjnych, których wykazanie uwolnić może członka zarządu spółki kapitałowej od ponoszenia odpowiedzialności podatkowej. Stosownie do powołanego przepisu członek zarządu może ponosić odpowiedzialność podatkową jeżeli nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Zaznaczyć przy tym należy, że mienie, o którym mowa w art. 116 § 1 pkt 2 o.p. powinno istnieć, być łatwo identyfikowalne, nadawać się do egzekucji i przedstawiać realną wartość (por. wyrok NSA z 9 maja 2024 r., III FSK 844/22).Wskazanych kryteriów nie spełniały akcje B. S.A., jakie przysługiwać miały spółce, w której zarządzie zasiadał skarżący. Jak ustalono, występujące w sprawie spółki kapitałowe pod nazwami B. Sp. z o.o., B. S.A., B.B. Sp. z o.o. współdzieliły adres wskazywany jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej tj. S. ul. M. [...]. Podmioty te pozostawały ze sobą powiązane przez osobę skarżącego albo osób stanowiących rodzinę skarżącego. Organ odwoławczy trafnie zauważył, że wobec ujawnionego w KRS zadłużenia spółki, wyzbywania się majątku, odmowy wpisu do rejestru podatników podatku od towarów i usług, innych sygnałów świadczących o braku działalności tego podmiotu - prawo majątkowe w postaci wskazanych akcji nie przedstawiało realnej wartości. W momencie uruchomienia postępowania w przedmiocie orzekania o odpowiedzialności podatkowej B. S.A. nie dysponowała środkami trwałymi w postaci nieruchomości, gdyż wyzbyła się ich na rzecz skarżącego. Spółka miała natomiast zaległości wobec wierzycieli publicznoprawnych przy równoczesnym braku śladów realnej aktywności gospodarczej.Skarżący nie wskazał zatem mienia, które faktycznie, realnie umożliwiało zaspokojenie istniejących zaległości podatkowych spółki w znacznej części.W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a., a także § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265).sędzia del. WSA Marta Waksmundzka-Karasińska sędzia NSA Jacek Pruszyński sędzia NSA Bogusław Woźniak., a także § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265).sędzia del. WSA Marta Waksmundzka-Karasińska sędzia NSA Jacek Pruszyński sędzia NSA Bogusław Woźniak