Wyrok - III FSK 1060/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 19 marca 2026
Teza
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę. Podatkowe postępowanie, odpowiedzialność podatkowa osób trzecich. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Pruszyński, Sędzia NSA Bogusław Woźniak (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Marta Waksmundzka-Karasińska, po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 kwietnia 2025 r. sygn. akt I SA/Gl 1114/24 w sprawie ze skargi M.C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wUchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę. Podatkowe postępowanie, odpowiedzialność podatkowa osób trzecich. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Pruszyński, Sędzia NSA Bogusław Woźniak (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Marta Waksmundzka-Karasińska, po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 kwietnia 2025 r. sygn. akt I SA/Gl 1114/24 w sprawie ze skargi M.C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga w sprawie decyzji podatkowej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r.
Typ sprawy
sprawa administracyjna podatkowa
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
organ podatkowy
podatek dochodowy od osób fizycznych
kontrola administracyjna
sprawa podatkowa
Role w sprawie
wnioskodawca
organ podatkowy
Data orzeczenia
19 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Bogusław Woźniak
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z 15 kwietnia 2025 r., sygn. akt I SA/Gl 1114/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach po rozpoznaniu skargi M. C. uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 27 czerwca 2024 r., nr 2401-IEW1.4261.3.2024.11 UNP: 2401-24-145253 w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. wraz z odsetkami za zwłokę. Jako podstawę prawną orzeczenia Sąd I instancji wskazał art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) – dalej jako: "p.p.s.a."Sąd I instancji przedstawił następujący stan sprawy.Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. decyzją z 29 stycznia 2024 r. na wniosek M. C. rozłożył na raty zapłatę zaległości podatkowej z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r. wraz z odsetkami za zwłokę według planu spłaty przedstawionego przez stronę.Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach zaskarżoną decyzją z 27 czerwca 2024 r. utrzymał w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji.Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w całości. Skarżąca zarzuciła w niej: (1) powoływanie się na art. 259 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zm.) – dalej jako: "o.p." w sytuacji, gdy przepis ten został uchylony, a w konsekwencji błędne uznanie, iż w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 101 § 1 tej ustawy, zgodnie z którym odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych spadkodawcy są naliczane do dnia otwarcia spadku, (2) błędną wykładnię art. 165 o.p. poprzez utożsamienie pojęcia "data wszczęcia postępowania" z datą wniesienia podania o rozłożenie na raty zapłaty zaległości podatkowej, a w konsekwencji, (3) naruszenie art. 12 § 6 pkt 2 o.p. w związku z § 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz. U. z 2021 r., poz. 703 ze zm.) dalej jako: "rozporządzenia Ministra Finansów" poprzez podtrzymanie stanowiska organu I instancji, iż odsetki powinny być naliczone do dnia 28 grudnia 2023 r., czyli daty w której wniosek wpłynął do urzędu, zamiast do daty nadania wniosku o rozłożenie na raty w placówce pocztowej, (4) naruszenie art. 191 o.p. poprzez wskazanie, iż skarżąca nie dokonała sprzedaży żadnej z nieruchomości, aby uregulować zobowiązanie podatkowe, podczas gdy Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. obciążył wszystkie nieruchomości hipotekami przymusowymi i mimo składanego wniosku o wykreślenie części hipotek nie przychylił się do niego, co uniemożliwia sprzedaż nieruchomości.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 15 kwietnia 2025 r. uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 27 czerwca 2024 r.W ocenie Sądu I instancji należało zakwestionować końcową datę naliczania odsetek, którą organy określiły na dzień 28 grudnia 2023 r., w którym wniosek skarżącej wpłynął do organu podatkowego. Podstawę takiego ustalenia stanowił art. 165 § 3 o.p., zgodnie z którym datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi podatkowemu. Zdaniem Sądu I instancji błędne jest powiązanie terminu do złożenia wniosku dla strony z terminem wszczęcia postępowania podatkowego, wywołanego takim wnioskiem. Odmienni są bowiem w takich sytuacjach adresaci norm, jak i różne cele omawianych regulacji. Przepisy art. 12 § 6 o.p. (w tym mający zastosowanie art. 12 § 6 pkt 2 tej ustawy) stanowią ochronę i ułatwienie dla czynności podatnika, natomiast art. 165 § 3 tej ustawy chroni organy przed sytuacją, w której, bieg terminów działania organów rozpoczynałby się przed faktycznym otrzymaniem wniosku strony.Pozostałe zarzuty skargi Sąd I instancji uznał za niezasadne.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach. Działając na podstawie art. 173 § 1, art. 175 § 1 i art. 177 § 1 p.p.s.a. zaskarżył powyższy wyrok w całości. Na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucił zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego tj. :- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 12 § 6 pkt 2 oraz art. 165 § 3 o.p., a także § 9 rozporządzenia Ministra Finansów poprzez błędną wykładnię i przyjęcie, że sformułowanie ,,do dnia wniesienia podania" zawarte w § 9 rozporządzenia Ministra Finansów należy wykładać z uwzględnieniem przepisu art. 12 § 6 pkt 2 o.p. w sytuacji, w której dzień wniesienia podania wiązać należy, zgodnie z art. 165 § 3 o.p., z datą wszczęcia postępowania na żądanie strony, tj. z dniem doręczenia żądania organowi podatkowemu,- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 12 § 6 pkt 2 oraz art. 165 § 3 o.p., a także § 9 rozporządzenia Ministra Finansów poprzez błędne przyjęcie, że określony w rozporządzeniu dzień wniesienia podania jest końcową datę terminu, do którego zastosowanie znajdą zasady określone w art. 12 o.p., w tym w szczególności regulacja § 6 pkt 2 tego przepisu w sytuacji, w której w omawianym stanie faktycznym brak jest podstaw do przyjęcia, że określony w rozporządzeniu dzień wniesienia podania związany jest z terminem, do zachowania którego zobligowany jest wnioskodawca,- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 12 § 6 pkt 2 oraz art. 165 § 3 o.p., a także § 9 rozporządzenia Ministra Finansów poprzez niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że odsetki naliczone w zaskarżonej decyzji przez organ podatkowy określone zostały w niewłaściwej wysokości;2. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzucono zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. 151, art. 141 § 4, art. 133 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 9 rozporządzenia Ministra Finansów poprzez brak uwzględnienia, iż z niespornego stanu faktycznego ustalonego w sprawie wynika, że ostateczne ukształtowanie wniosku o zastosowanie ulgi nastąpiło 24 stycznia 2024 r. i to do tej daty winny być naliczane odsetki od zaległości podatkowej. Dostrzeżenie tej okoliczności winno spowodować oddalenie skargi, bowiem kwota odsetek naliczona do 28 grudnia 2023 r. była w takiej sytuacji mniejsza (korzystniejsza) dla skarżącej niż wynikałoby to z zastosowanych w sprawie przepisów.Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach wniósł o:1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez oddalenie skargi, ewentualnie2. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach,3. zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach oświadczył, że zrzeka się rozprawy.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego trafne są zarzuty skargi kasacyjnej jak i ich uzasadnienie stąd też skargę kasacyjną należało uwzględnić.Przepis art. 165 o.p. dotyczy m.in. podmiotu uprawnionego do wszczęcia postępowania oraz formy i daty wszczęcia postępowania. W art. 165 § 3 o.p. wskazano, że datą wszczęcia postępowania na żądanie strony (a takim żądaniem jest wniosek skarżącej o udzielenie ulgi) jest dzień doręczenia żądania organowi podatkowemu. Trafnie zatem podniesiono w skardze kasacyjnej, że to właśnie uregulowanie musi być podstawą określania daty początkowej prowadzonego postępowania, jak i skutków związanych z tym wszczęciem w omawianym przypadku — zakończeniem naliczania odsetek.Przedstawiona przez organ podatkowy wykładnia powołanych przepisów wiążąca końcowy termin naliczania odsetek z datą wszczęcia postępowania jest spójna i pozwala całościowo przeprowadzić postępowanie podatkowe w zakresie złożonego wniosku wraz z rozliczeniem należnych odsetek. To na dzień wszczęcia postępowania powinna zostać zweryfikowania wysokość zaległości podatkowej oraz naliczone od tej kwoty odsetki.Na prawidłowość takiego rozumowania wskazuje również § 10 rozporządzenia Ministra Finansów. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli decyzja odmawiająca odroczenia terminu płatności lub rozłożenia na raty zapłaty podatku albo odmawiająca odroczenia lub rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej została doręczona podatnikowi: (1) przed upływem dwóch miesięcy od dnia wniesienia podania, odsetki za zwłokę są naliczane, począwszy od dnia następującego po upływie terminu płatności podatku; (2) po upływie dwóch miesięcy od dnia wniesienia podania, dalsze odsetki za zwłokę są naliczane z wyłączeniem okresu od dnia następującego po dniu wniesienia podania do dnia doręczenia tej decyzji, łącznie z tym dniem.Powołany przepis rozstrzyga kwestię dalszego naliczania odsetek w przypadku wydania przez organ decyzji odmawiającej m.in. rozłożenia na raty zapłaty podatku. Termin wyznaczony organowi podatkowemu dla zachowania ciągłości naliczania odsetek wynosi dwa miesiące. Wykładnia prezentowana przez Sąd I instancji musiałaby zatem prowadzić do wniosku, że organy podatkowe będą dysponować różnym czasem na wydanie decyzji w zależności od tego jaki czas upłynie od momentu nadania wniosku do jego wpływu do organu podatkowego. Z uwagi na to, że rozporządzenie Ministra Finansów w kilku regulacjach odwołuje się do terminu "dzień wniesienia podania" taka wykładnia będzie czynić niespójnym sposób naliczania odsetek czy opłaty prolongacyjnej. Natomiast sposób postępowania zaproponowany przez organ podatkowy w zaskarżonej decyzji prawidłowo łączy terminy naliczania odsetek ze wszczęciem postępowania (wpływem podania — art. 165 § 3 o.p.) i w sposób systemowy rozstrzyga kwestie związane z procedowaniem opartym na wniosku podatnika. Prezentowana wykładnia w sposób jednoznaczny rozstrzyga o konieczności wydania decyzji o odmowie zastosowania ulgi w dwumiesięcznym terminie od daty wpływu żądania do organu dla zachowania ciągłości naliczania odsetek.W zaskarżonym wyroku wskazano, że odmienni są adresaci norm omawianych regulacji. Przepisy art. 12 § 6 o.p. (w tym mający zastosowanie art. 12 § 6 pkt 2) stanowią ochronę i ułatwienie dla czynności podatnika, natomiast art. 165 § 3 o.p. chroni organy przed sytuacją, w której bieg terminów działania organów rozpoczynałby się przed faktycznym otrzymaniem wniosku strony.W zaskarżonym wyroku wskazano, że w omawianej sprawie zastosowanie znajdą przepisy Ordynacji podatkowej dotyczące terminów i zasad ich obliczania. Sąd wskazał, że istotnym dla rozstrzygnięcia jest przepis art. 12 § 6 pkt 2 o.p., zgodnie z którym termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego.Autor skargi kasacyjnej słusznie podniósł, że z uwagi na powołane w zaskarżonym wyroku przepisy, należy rozważyć czy w omawianej sytuacji występuje termin do wykonania określonej czynności i jeśli tak, to czy ma on charakter terminu materialnego czy też procesowegoO charakterze terminu, to jest o tym, czy stanowi on termin prawa materialnego, czy też prawa procesowego przesądza cel, jakiemu dany termin służy. Gdy celem tym jest kształtowanie praw i obowiązków podmiotów w ramach stosunku prawnego wyznaczonego przepisami prawa materialnego, terminy, po których upływie następuje wygaśnięcie praw lub obowiązków materialnoprawnych albo niemożność uzyskania takich praw lub nałożenia obowiązków, mają charakter terminów prawa materialnego. Terminy wyznaczone do dokonania czynności procesowych są natomiast terminami prawa procesowego. Kryterium skutku prawnego uchybienia terminu determinowanego celem jego ustanowienia na gruncie konkretnego przepisu zamieszczonego w konkretnych akcie normatywnym, ma więc podstawowe znaczenie. Operując więc - jako podstawowym - kryterium skutku prawnego uchybienia terminu, na podstawie którego przeprowadzany jest zasadniczy podział na terminy materialne i terminy procesowe, w doktrynie prawa oraz w judykaturze konsekwentnie przyjmuje się, że terminem materialnym jest okres, w którym nastąpić może ukształtowanie praw lub obowiązków podmiotu w formie autorytatywnej konkretyzacji norm prawa materialnego lub bezpośrednio z mocy prawa. Upływ takiego terminu wywołuje skutek w postaci wygaśnięcia lub ograniczenia praw lub obowiązków o charakterze materialnoprawnym lub wywołuje skutek prawny materialnej trwałości ukształtowanych praw przez wyłączenie dopuszczalności uchylenia (zmiany) decyzji lub wyłączenie dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji. W takiej sytuacji stosunek materialnoprawny nie może być nawiązany, co skutkuje brakiem przedmiotu postępowania administracyjnego, a w konsekwencji brakiem przesłanek do jego wszczęcia. Wobec zaś postępowania już wszczętego skutkuje jego umorzeniem, jako bezprzedmiotowego. Nadanie przez ustawodawcę ustanowionemu przez niego terminowi charakteru materialnoprawnego zmierza więc do ukształtowania w określonym czasie pewnej konkretnej sytuacji prawnej, której po jego upływie nie można zmienić, a bezpośrednim celem ustanawiania tego rodzaju terminów jest zapewnienie stabilności stosunków prawnych. W literaturze przedmiotu w zakresie odnoszącym się do ustalenia wszystkich konsekwencji płynących z faktu ustanowienia terminu materialnoprawnego na gruncie regulacji należącej do gałęzi prawa administracyjnego zwraca się jednocześnie uwagę na to, że w prawie administracyjnym chodzi nie tylko o wygaśnięcie prawa podmiotowego lub niemożność jego realizacji przez jednostkę na skutek upływu terminu, lecz również – w związku z tym, że normy prawa administracyjnego nadają organom administracji publicznej prawo dokonywania czynności prawnych w ramach przyznanych im kompetencji - o brak możliwości realizacji kompetencji przez organ administracji w sytuacji upływu materialnoprawnego terminu do jej wykonania. Konkretyzacja normy prawnej nie jest więc dopuszczalna w przypadku upływu określonego dla niej i wyraźnie powiązanego z nią materialnego terminu ustanowionego w adresowanym do organu administracji publicznej przepisie kompetencyjnym (B. Adamiak, J. Borkowski, Glosa do wyroku NSA z 26 stycznia 1993 r., II SA 930/92, Radca Prawny 1994, Nr 3).Terminem procesowym jest zaś okres do dokonania czynności procesowej przez podmioty postępowania, tj. przez strony lub uczestników postępowania. Termin procesowy wywołuje więc skutki w płaszczyźnie procesowej uzależniając skuteczność czynności procesowych od jego zachowania. Jego uchybienie skutkuje bezskutecznością czynności procesowej. W przypadku terminów procesowych możliwe jest przeciwdziałanie negatywnym skutkom jego uchybienia przez wniosek o jego przywrócenie.Istotne znaczenie w przypadku wszelkiego rodzaju terminów, ma moment jego zakończenia. Jak bowiem wskazuje się w orzecznictwie i doktrynie termin jest zdarzeniem prawnym pewnym, w tym znaczeniu, że "w ramach rozsądnych ludzkich oczekiwań na pewno w przyszłości nastąpi" (Z. Radwański, System prawa cywilnego, Część ogólna, t I, Wrocław 1985, s. 549).Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy w uzasadnieniu skargi kasacyjnej słusznie dostrzeżono, że podatnik składający wniosek o ulgę podatkową nie jest zobligowany do zachowania konkretnego terminu. Złożenie takiego wniosku nie łączy się zatem z koniecznością zachowania terminu, od którego zależałoby ukształtowanie w określonym czasie pewnej konkretnej sytuacji prawnej. O złożeniu wniosku decyduje podatnik i to dopiero dojście do wiadomości organu (podobnie jak złożone oświadczenie woli na gruncie prawa cywilnego) wywołać może określone skutki prawne. Takie podejście konsekwentnie prezentowały organy podatkowe korelując końcową datę naliczania odsetek z datą wpływu żądania do organu i zarazem datą wszczęcia postępowania z tym żądaniem związanego.Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w zaskarżonym wyroku dokonano błędnej wykładni przepisu art. 12 § 6 pkt 2 w związku z art. 165 § 3 o.p. oraz § 9 rozporządzenia Ministra Finansów poprzez błędne przyjęcie, że określony w rozporządzeniu dzień wniesienia podania jest końcową datą terminu, do którego zastosowanie znajdują zasady określone w art. 12 o.p.. Powyższe w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego zastosowania powołanych przepisów i błędnego przyjęcia, że odsetki naliczone przez organ podatkowy w zaskarżonej decyzji określone zostały w niewłaściwej wysokości.W omawianej prawie Sąd I instancji stanął na stanowisku, że terminem końcowym do naliczania odsetek był 20 grudnia 2023 r. Biorąc jednak pod uwagę ustalony w sprawie stan faktyczny, niekwestionowany w zaskarżonym wyroku, należy zauważyć, że złożony przez skarżącą wniosek był kilkukrotnie uzupełniany. Ostatecznie w dniu 24 stycznia 2024 r. skarżąca wniosła o rozłożenie zaległości podatkowej na 11 rat w wysokości po 5 000 zł każda, terminem spłaty raty przypadającym na 20 dzień każdego miesiąca, 12 rata w pozostałej kwocie.Zasadnie organ powołał pogląd prawny wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 września 2016 r. sygn. akt I FSK 1060/16, zgodnie z którym termin, o jakim mowa w § 10 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów należy liczyć od dnia uzupełnienia wniosku. Przyjmując, że taka wykładnia rodzi również konieczność przyjęcia, że odsetki o których mowa w § 9 rozporządzenia Ministra Finansów winny być naliczane do momentu ostatecznego ukształtowania wniosku o zastosowanie ulgi, należy stwierdzić, że organy podatkowe obliczyły wartość odsetek z korzyścią dla skarżącej (odsetki naliczone do dnia 28 grudnia 2023 r., a nie do 24 stycznia 2024 r.). Wobec tego należy zgodzić się ze stwierdzeniem zawartym w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że nawet przyjęcie wykładni spornych przepisów prezentowanej w zaskarżonym wyroku oznacza, że odsetki naliczone są na korzyść podatnika i ewentualne naruszenie prawa stwierdzone przez Sąd nie ma wpływu na wynik sprawy.W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku co powinno skutkować, jak słusznie podnosi się w skardze kasacyjnej, oddaleniem skargi przez Sąd I instancji a nie jej uwzględnieniem.Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uwzględnił skargę kasacyjną, uchylając zaskarżone orzeczenie, uznając zaś, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.s. Marta Karasińska – Waksmundzka s. Jacek Pruszyński s. Bogusław Woźniak. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy.s. Marta Karasińska – Waksmundzka s. Jacek Pruszyński s. Bogusław Woźniak