Wyrok - II GSK 23/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 19 marca 2026
Teza
Uchylono zaskarżony wyrok i uchylono zaskarżone postanowienie. Administracyjne postępowanie, Nadzór sanitarny. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj Sędzia del. WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Dorota Onyśk po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 3955/21 w sprawie ze skargi M. M. na postanowienie Mazowieckiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora SanUchylono zaskarżony wyrok i uchylono zaskarżone postanowienie. Administracyjne postępowanie, Nadzór sanitarny. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj Sędzia del. WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Dorota Onyśk po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 maja 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 3955/21 w sprawie ze skargi M. M. na postanowienie Mazowieckiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora San
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
uchylono orzeczenie
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
19 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Andrzej Skoczylas
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (6)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżony wyrok i uchylono zaskarżone postanowienie
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny ("WSA") w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi, powoływanej dalej jako: "ppsa", wyrokiem z 18 maja 2022 r. V SA/Wa 3955/21 oddalił skargę M. M., dalej: "skarżącego" lub też "skarżącego kasacyjnie", na postanowienie Mazowieckiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, dalej: "Inspektora Sanitarnego" lub "organu", z 15 czerwca 2021 r. w przedmiocie stwierdzenia wniesienia odwołania z uchybieniem terminu.Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym.W dniu 4 marca 2021 r. przedstawiciele Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego ("PPIS") w m.st. Warszawie w asyście funkcjonariuszy Policji przeprowadzili kontrolę w lokalu "PI." przy [...] w W. W protokole kontroli stwierdzono naruszenie przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii poprzez gromadzenie się osób w przestrzeni zamkniętej bez zachowania bezpiecznego odstępu oraz bez zakrywania ust i nosa. Jak wynika z dokumentacji skarżący wyznaczył swojego pełnomocnika do podpisania i odebrania protokołu, który w konsekwencji nie został ani podpisany, ani odebrany i został pozostawiony w obiekcie.Następnie, tego samego dnia PPIS wydał decyzję nakazującą zaprzestanie prowadzenia działalności polegającej na gromadzeniu się osób w przestrzeni zamkniętej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności.Skarżący obecny w obiekcie oświadczył, że ustanawia pełnomocnika do podpisania protokołu kontroli – r.pr. W. S. Pełnomocnik oświadczył, że nie przyjmie przygotowanej decyzji, ponieważ takie polecenie otrzymał od skarżącego. W związku z odmową przyjęcia decyzji, PPIS zastosował art. 47 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, t.j. Dz. U. 2020.256, dalej: "kpa".Skarżący zaskarżył powyższą decyzję PPIS odwołaniem z 18 maja 2021 r.Inspektor Sanitarny skarżonym postanowieniem z 15 czerwca 2021 r. stwierdził, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia określonego w art. 129 § 2 kpa, uznając, że w analizowanej sprawie 14-dniowy termin, uprawniający do wniesienia odwołania, upłynął w dniu 18 marca 2021 r.Skarżący, nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, wywiódł skargę do WSA w Warszawie, wskazując, że w czasie prowadzenia czynności kontrolnych zakończonych wydaniem decyzji skarżący uczestniczył w czynnościach przeszukania lokalu prowadzonych przez funkcjonariuszy Policji i do czynności kontrolnych przybrał pełnomocnika w osobie radcy prawnego, który nie miał upoważnienia do odbioru jakichkolwiek decyzji administracyjnych.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.Zaskarżonym wyrokiem Sąd pierwszej instancji oddalił skargę, uznając, że materiał dowodowy zebrany w sprawie dawał wystarczające podstawy do przyjęcia, że doręczenie stronie skarżącej decyzji organu pierwszej instancji nastąpiło 4 marca 2021 r. Zdaniem Sądu, z materiałów aktowych wynika bowiem, że skarżący okazywał wyjątkowo złą wolę w kwestii zarówno podpisania, jak i odebrania, protokołu stwierdzającego naruszenie przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii.Sąd pierwszej instancji podkreślił, że skarżący wyznaczył pełnomocnika do podpisania i odebrania protokołu, który z niewiadomych przyczyn nie został podpisany ani odebrany. Ponadto, 4 marca 2021 r. przebywał na kontrolowanym obiekcie i nie odebrał tamże decyzji oraz zakazał obecnym odbioru decyzji, o której mowa, oraz uniemożliwił jej odczytanie. W ocenie Sadu, taki stan rzeczy upoważniał pracowników organu do uznania, że skarżący odmówił jej przyjęcia w rozumieniu art. 47 § 1 kpa. Wobec zaś trafnego uznania że decyzja została skarżącemu doręczona 4 marca 2021 r., słusznie stwierdzono, że wniesione od niej w dniu 18 maja 2021 r. odwołanie uchybiało czternastodniowemu terminowi przewidzianemu w art. 129 § 2 kpa.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący, zaskarżając to orzeczenie w całości oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i skarżonego postanowienia i postanowienia z 14 czerwca 2021 r. odmawiającego przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji z 4 marca 2021 r., ewentualnie o uchylenie skarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Ponadto, wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania w postępowaniu skargowym wg norm przepisanych.Na podstawie art. 174 § 1 i 2 ppsa skarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:1) art. 54 ust. 1 w zw. z art. 54 ust. 4 ustawy Prawo przedsiębiorców przez jego niezastosowanie, w sytuacji gdy wobec stwierdzenia, że wobec skarżącego prowadzone były czynność kontrolne innego organu, wówczas konieczne było odstąpienie przez inspektorów PPIS od czynności kontrolnych, a podjęte działania, w tym wydaną decyzję, należało uznać za niebyłe;2) art. 141 § 4 ppsa przez sporządzenie wadliwego uzasadnienia wyroku przejawiające się brakiem jakiegokolwiek odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do zarzutów skargi;3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 kpa przez:a) wybiórcze odniesienie się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności pominięcie przez Sąd pierwszej instancji faktu, że w trakcie czynności kontrolnych prowadzonych w dniu 4 marca 2021 r. w lokalu, w tym samym czasie z udziałem skarżącego prowadzone były czynności przeszukania przez funkcjonariuszy Policji w związku z postępowaniem prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową Warszawa-Śródmieście w Warszawie za sygn. akt [...] (co wynika również z protokołu czynności kontrolnych), wobec czego nie miał on fizycznej możliwości brania udziału w czynnościach kontrolnych, odmowy odbioru decyzji, a nadto zabraniania komukolwiek odbioru decyzji, a na powyższą okoliczność przedłożono stosowny dokument w ślad za skargą;b) oparcie orzeczenia wyłącznie na twierdzeniach wynikających z oświadczeń i notatek przedstawicieli PPIS, z pominięciem faktu, że czynności kontrolne w dniu 4 marca 2021 r. prowadzone były w sposób bezprawny, w trakcie przeszukania lokalu przez funkcjonariuszy Policji, co winno implikować daleko idącą ostrożność w wiarę dawaną w ww. twierdzenia,c) pominięcie okoliczności, że w trakcie czynności kontrolnych organu w dniu 4 marca 2021 r. prowadzone były jednocześnie czynności kontrolne pracowników Krajowej Administracji Skarbowej,d) pominięcie przez organ drugiej instancji faktu, że do czynności kontrolnych w dniu 4 marca 2021 r. skarżący przybrał osobę radcy prawnego W. S. i nie brał osobiście udziału w czynnościach, natomiast przybrany pełnomocnik nie miał upoważnienia do odbioru decyzji administracyjnych, co wprost organ pierwszej instancji przyznał w piśmie z 13 kwietnia 2021 r. w sprawie za sygn. akt HŻN.054.00045.2021.WA;4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 47 § 1 i 2 kpa przez uznanie, że skarżący odmówił odbioru decyzji z 4 marca 2021 r., a w konsekwencji uznanie pisma za doręczone w dniu odmowy jego przyjęcia, w sytuacji gdy w czasie prowadzenia czynności kontrolnych zakończonych wydaniem decyzji skarżący uczestniczył w czynnościach przeszukania lokalu prowadzonych przez funkcjonariuszy Policji i do czynności kontrolnych przybrał pełnomocnika w osobie radcy prawnego W. S., który nie miał upoważnienia do odbioru jakichkolwiek decyzji administracyjnych, w konsekwencji czego z uwagi również na treść m.in. art. 54 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców organ zobowiązany był do doręczenia decyzji w sposób przewidziany w art. 39 kpa;5) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 6, art. 8 § 1 oraz art. 10 § 1 kpa przez usankcjonowanie przez Sąd pierwszej instancji działania przez organy administracji publicznej z przekroczeniem prawa w sposób naruszający zasadę praworządności oraz zasady pogłębiania zaufania, a w szczególności w sposób uniemożliwiający udział w każdym stadium postępowania, w sytuacji gdy w dniu 4 marca 2021 r. względem skarżącego prowadzone były jednoczesne czynności kontrolne organów sanitarnych i Krajowej Administracji Skarbowej, jak również czynności przeszukania w związku z prowadzonym postępowaniem przygotowawczym, co uniemożliwiało skarżącemu obronę swoich praw, w związku z czym wydanie i doręczenie mu decyzji w trakcie ww. czynności nastąpiło z nadużyciem prawa przez organy;6) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 134 w zw. z art. 129 § 2 kpa przez stwierdzenie, że odwołanie w sprawie zostało wniesione z uchybieniem terminu, w sytuacji gdy decyzja w sprawie nigdy nie została doręczona skarżącemu, w konsekwencji czego termin na wniesienie od niej odwołania nigdy nie rozpoczął biegu.Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 ppsa), Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do zagadnienia prawidłowości oceny dokonanej przez Sąd pierwszej instancji. Z tego względu, przy rozpoznaniu niniejszej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ppsa).Skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach.W świetle art. 129 § 2 kpa, odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie – od dnia jej ogłoszenia stronie. Warunkiem skuteczności czynności procesowej wniesienia odwołania jest zatem zachowanie ustawowego terminu do jej dokonania. Złożenie odwołania zaś po terminie powodować może różne skutki procesowe w zależności od tego, czy strona złożyła jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia tego środka zaskarżenia (art. 58 § 1 i 2 kpa), czy też z prośbą taką nie wystąpiła. Jednakże organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne (art. 134 kpa).Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje nadto, że zgodnie z art. 47 § 1 i 2 kpa, jeżeli adresat odmawia przyjęcia pisma przesłanego mu przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe lub inny organ albo w inny sposób, pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy. Pismo wraz z adnotacją włącza się do akt sprawy. Uznaje się, że pismo doręczone zostało w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata.Podkreślenia wymaga zatem, że przyjęcie fikcji prawnej polegającej na uznaniu pisma za doręczone w dniu odmowy jego przyjęcia jest możliwe tylko przy zachowaniu ściśle określonych warunków. Skuteczność doręczenia zachodzi bowiem, gdy omawianą czynność dokonano z zachowaniem wszystkich przesłanek określonych przez prawodawcę dla danego, wykorzystanego przez organ, sposobu doręczenia. Z odmową przyjęcia pisma można mieć zatem do czynienia jedynie wówczas, gdy doręczający zaoferuje wprost przekazanie pisma adresatowi, umożliwiając mu jego fizyczny odbiór, natomiast adresat wyraźnie oświadczy doręczającemu, że pisma nie przyjmuje albo też w inny sposób uzewnętrzni wolę odmowy przyjęcia pisma. Odmowa odbioru pisma zawsze musi mieć charakter wyraźny. Okoliczność tę ma potwierdzać stosowna adnotacja doręczyciela o odmowie jego przyjęcia wraz z datą odmowy. Wiąże się to z gwarancyjnym charakterem ustalonych przepisami prawa zasad doręczania pism w postępowaniu administracyjnym, przy czym ten charakter gwarancyjny skierowany jest zasadniczo wobec stron postępowania (wyrok NSA z 14 czerwca 2024 r. III OSK 2244/22).Tymczasem w okolicznościach niniejszej sprawy inspektor PPIS sporządził jedynie lakoniczną adnotację służbową z 4 marca 2021 r. o odmowie przyjęcia przez r. pr. W. S. ("ustnie upoważnionego przez skarżącego", jak wskazał organ) decyzji, w sytuacji gdy do czynności kontrolnych w dniu 4 marca 2021 r. skarżący przybrał osobę r. pr. W. S. i nie brał osobiście udziału w czynnościach, natomiast przybrany pełnomocnik nie miał upoważnienia do odbioru decyzji administracyjnych. W pełnomocnictwie z 4 lutego 2021 r. zawarto bowiem zapis, że wskazane pełnomocnictwo nie zawiera upoważnienia do odbioru jakichkolwiek decyzji administracyjnych lub postanowień organu w imieniu skarżącego. Powyższe potwierdza adnotacja urzędowa z 4 marca 2021 r., w której wskazano, że skarżący ustanowił pełnomocnika, r.pr. W. S. do przyjęcia protokołu kontroli.W ocenie NSA, taki sposób procedowania należy uznać za wadliwy. Działania organu wynikały – jak się wydaje – z potrzeby dopełnienia nieznajdującej zastosowania w niniejszej sprawie procedury określonej przepisem art. 46 § 2 kpa, która dotyczy wyłącznie sytuacji, w których odbierający pismo uchyla się od dokonania pokwitowania jego odbioru, taka zaś sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Z akt sprawy wynika bowiem, że 4 marca 2021 r. skarżący przebywał na kontrolowanym obiekcie, jednakże lektura adnotacji służbowej z 4 marca 2021 r. nie pozwala, wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji, uznać, że inspektora PPIS faktycznie podjął się próby doręczenia decyzji skarżącemu. Próba doręczenia decyzji r.pr. W. S. była zaś nieskuteczna, bowiem nie był on uprawniony do odbioru tej decyzji.Prawidłowość doręczeń jest natomiast jednym z kluczowych warunków przestrzegania praw strony, a same przepisy traktujące o doręczeniach (w tym art. 47 kpa) mają charakter gwarancyjny. Dlatego też NSA stoi na stanowisku, że wszelkie wątpliwości w tym zakresie powinny być zatem tłumaczone na korzyść strony, natomiast błędy przy doręczaniu korespondencji stronom obciążają na zasadzie ryzyka organ administracyjny.Tym samym Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że zarówno adnotacja służbowa, jak i adnotacja urzędowa, z 4 marca 2021 r. prawidłowo dokumentowała fakt odmowy przyjęcia decyzji przez skarżącego, co uniemożliwiło przyjęcie, że rozstrzygnięcie zostało doręczone w dniu odmowy jego przyjęcia przez adresata, tj. 4 marca 2021 r., co w konsekwencji miałoby oznaczać, że termin do złożenia odwołania upływał dla skarżącego 18 marca 2021 r. To końcowo czyniło nieuprawnionym stwierdzenie przez Inspektora Sanitarnego, następnie powielone przez WSA w Warszawie, że złożenie odwołania miało miejsce z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania.W tym stanie rzeczy za uzasadnione należało uznać zarzuty mającego istotny wpływ na wynik sprawy naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 134 i art. 47 kpa. Zaskarżony wyrok w tym zakresie nie odpowiada bowiem prawu.Pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie.Wskazać bowiem należy, że art. 141 § 4 ppsa jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest więc jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. Przepis ten naruszony zostaje, gdy uzasadnienie wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wyżej wymienionych warunków, a skutkiem tego wydany wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego nie poddaje się kontroli sądowoadministracyjnej. Przypadek taki zachodzi zaś, gdy w uzasadnieniu brakuje którejkolwiek wymaganych prawem części, a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu.Analiza uzasadnienia skarżonego wyroku pozwala na przyjęcie, że objęło ono wszystkie niezbędne wymogi, o których mowa w powołanym przepisie, a przedstawiony w nim wywód prawny w toku kontroli instancyjnej pozwala na ocenę, jakie znaczenie Sąd pierwszej instancji nadał zastosowanym normom prawnym i co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w sentencji. Jednocześnie zakres badania sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny jest szeroki i z przyczyn czysto praktycznych, ocena dokonana przez ten sąd musi skupiać się na okolicznościach mających istotne znaczenie dla sprawy i nie ma obowiązku ustosunkowania się do wszystkich zarzutów podniesionych w skardze (zob. m.in. wyrok NSA z 19 września 2023 r. I OSK 178/22). Z tego względu WSA w Warszawie Wojewódzki nie musiał odnosić się do wszystkich zarzutów skargi, a jedynie do tych, które mogą mieć wpływ na ocenę, czy skarżone postanowienie zostało, w jego ocenie, wydane zgodnie z prawem. Istota sprawy sprowadzała się bowiem do interpretacji i zastosowania w okolicznościach tej sprawy przepisu art. 47 § 1 i § 2 kpa.Inną natomiast kwestią jest – co trzeba podkreślić w odpowiedzi na omawiany zarzut – siła przekonywania zawartych w nim argumentów, co prowadzi do wniosku, że brak przekonania strony, czy też skarżącego kasacyjnie odnośnie do trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa – którego prawidłowość, aby mogła być oceniona wymaga postawienia innych zarzutów kasacyjnych – czy też odnośnie do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, których rezultat nie koresponduje z ich oczekiwaniami, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Fakt natomiast, że stanowisko zajęte przez Sąd pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną, nie oznacza, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne, nie poddaje się kontroli kasacyjnej, czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia.W przypadku pozostałych zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, podkreślić należy, że prawidłowo sformułowany zarzut tego typu winien wskazywać konkretne regulacje procesowe, którym uchybił wojewódzki sąd administracyjny, a także to, że naruszenie tego rodzaju regulacji mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie może więc ograniczyć się tylko do wskazania, że do naruszenia określonych przepisów faktycznie doszło, ale musi wykazać, co najmniej potencjalny związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem a wynikiem sprawy, tj. treścią zapadłego orzeczenia. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 ppsa, nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stąd zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 kpa, tym bardziej że przywołany przez skarżącego jako wzorzec kontroli art. 107 kpa. składa się z kilku jednostek redakcyjnych. Co więcej, organ nie mógł w niniejszej sprawie naruszyć art. 107 kpa, gdyż ten dotyczy elementów składowych decyzji, a skarżonym aktem administracyjnym jest postanowienie, którego elementy składowe zawiera art. 124 kpa. Zaniechanie wskazania konkretnego przepisu, który w ocenie autora skargi kasacyjnej naruszony został przez wojewódzki sąd administracyjny, uniemożliwia NSA odniesienie się do takiego zarzutuBez wątpienia nadto WSA w Warszawie nie mógł naruszyć przepisów art. 54 ust. 1 w zw. z art. 54 ust. 4 ustawy Prawo przedsiębiorców, bo ich nie stosował. Kontrola kasacyjna wyroku odnosi się zaś do działań Sądu pierwszej instancji, zatem przepisów, które ten Sąd stosował lub których nie zastosował. Skarga kasacyjna jako profesjonalny i sformalizowany środek prawny powinna dostrzegać specyfikę sądowej kontroli działań administracji, a tego nie czyni.Ponownie rozpoznając sprawę, Inspektor Sanitarny weźmie pod uwagę wyżej poczynione wywody i uzna, że zastosowanie trybu doręczenia z art. 47 kpa jest w niniejszej sprawie niezasadne.Kierując się przedstawionymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, a zatem działając na podstawie art. 188 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa orzekł, jak w punkcie 1 i 2 sentencji.O kosztach postępowania Naczelny Sąd Administracyjny postanowił w punkcie 3 sentencji na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 200 ppsa oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 2015). oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 2015).