Wyrok - VII SA/Wa 1887/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - z dnia 19 marca 2026
Teza
Oddalono skargę. Planowanie przestrzenne, Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły Sędziowie: sędzia WSA Izabela Ostrowska asesor WSA Lucyna Staniszewska (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 marca 2026 r. sprawy ze skargi K. M. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia: 6 czerwca 2025 r., znak DOA-WPPOH.612.114.2024.IWo w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowOddalono skargę. Planowanie przestrzenne, Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły Sędziowie: sędzia WSA Izabela Ostrowska asesor WSA Lucyna Staniszewska (sprawozdawca) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 marca 2026 r. sprawy ze skargi K. M. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia: 6 czerwca 2025 r., znak DOA-WPPOH.612.114.2024.IWo w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżonym postanow
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola decyzji administracyjnej
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
opłata za szczególne korzystanie z wód
kontrola decyzji administracyjnej
odprowadzanie ścieków
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
19 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Przewodniczący
Izabela Ostrowska
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (9)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 6 czerwca 2026 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej: "GDOŚ") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (dalej "k.p.a.") oraz art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej "u.p.z.p."), po rozpatrzeniu zażalenia K.M. (dalej "Skarżący", "Inwestor’’) na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...], (dalej: "RDOŚ", "Organ I instancji") z dnia [...] lutego 2024 r. znak: [...], którym odmówiono uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy wraz z wydzieleniem działek dla inwestycji polegającej na budowie trzynastu budynków mieszkalnych jednorodzinnych na części działki nr ewid. [...], obręb [...], gmina [...]- utrzymał w mocy ww. postanowienie. Uzasadniając postanowienie organ II instancji wyjaśnił, że pismem z dnia [...] stycznia 2024 r., znak: [...], Wójt Gminy [...] , dalej: "Wójt", zwrócił się do RDOŚ o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy wraz z wydzieleniem działek dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych jednorodzinnych na części działki nr ewid. [...], obręb [...], gmina [...].Postanowieniem z dnia [...]lutego 2024 r., znak: [...] Organ I instancji odmówił uzgodnienia ww. projektu decyzji z uwagi na brak dołączenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto w związku z lokalizacją inwestycji w granicach Parku Krajobrazowego "[...] ", na terenie którego obowiązuje rozporządzenie Nr [...] Wojewody [...]z dnia [...]sierpnia 2008 r. w sprawie Parku Krajobrazowego "[...]" (Dz. Urz. Woj. [...], nr [...], poz. [...] ), dalej: "Rozporządzenie", Organ I instancji przeanalizował zgodność projektu decyzji z wymienionymi w Rozporządzeniu zakazami i stwierdził, że planowana inwestycja narusza następujące zakazy określone w: § 3 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia, tj. zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, z późn. zm.); § 3 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia, tj. zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nawodnych, jeżeli nie wynikają z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej lub zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego, wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania remontów lub naprawy urządzeń wodnych; § 3 ust. 1 pkt 6 Rozporządzenia, tj. zakaz dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli zmiany te nie służą ochronie przyrody lub racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej, wodnej lub rybackiej; § 3 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia, tj. zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej.Następnie RDOŚ przeanalizował możliwość zastosowania odstępstw od wyżej wspominanych zakazów wymienionych w Rozporządzeniu, a także odstępstw wymienionych w art. 17 ust. 2 oraz 3 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2024 r. poz. 1478 z późn. zm.), dalej jako "u.o.p.", jednak nie znalazł podstaw do ich zastosowania w niniejszej sprawie. GDOŚ zrelacjonował, że w ocenie RDOŚ planowana inwestycja stoi w sprzeczności z niektórymi celami ochrony Parku Krajobrazowego "[...] " - trwała zabudowa zaburzy tereny cenne przyrodniczo i doprowadzi do zniszczenia szaty roślinnej - w tym charakterystycznego układu mozaiki leśno-łąkowo-polnej oraz spowoduje powstanie dysharmonii w krajobrazie. Działka nr [...] jest położona częściowo w zasięgu obszaru Natura 2000 [...] w [...] i w wyniku przeprowadzonej analizy stwierdził, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia może negatywnie oddziaływać na ww. obszar Natura 2000. Zdaniem RDOŚ z uwagi na fakt, że działka nr [...] graniczy także bezpośrednio z obszarem rezerwatu przyrody [...] zachodzi wysokie prawdopodobieństwo negatywnego wpływu na tę formę ochrony przyrody.Na powyższe postanowienie zażalenie z dnia 6 marca 2024 r., złożył Skarżący. Organowi I instancji zarzucono rażące błędy formalne, poświadczenie nieprawdy oraz naruszenie prawa własności. Inwestor wskazuje, że wizja terenowa została przeprowadzona niezgodnie z prawem, gdyż zawiadomienie z dnia 6 lutego 2024 r. o przeprowadzeniu wizji zostało doręczone Skarżącemu w dniu 12 lutego 2024, co stanowi naruszenie k.p.a. Ponadto Skarżący podnosi, że ciek wodny Dopływ spod [...] nie jest naturalnym ciekiem, tylko ściekiem z oczyszczalni ścieków w [...]. Inwestor wskazuje, że roślinność szuwarowa powstała na działce na skutek działania Bobrów oraz braku czyszczenia ścieku/rowu przez Wody Polskie. Co prawda trzcina jest na działce do dzisiaj, ale przez cały rok sucha, a pomiędzy nią rozrosła się pokrzywa i jeżyna, które nie są roślinnością szuwarową. Skarżący podnosi, że w protokole z wizji terenowej poświadczono nieprawdę, gdyż na jego działce występuje tylko jeden gatunek drzew - młode samosiejki olchy, natomiast gatunki drzew wymienione w protokole istnieją na terenie sąsiadującego rezerwatu [...]. Inwestor wskazuje na niejednoznaczne przedstawienie przez RDOŚ przywołanych przepisów dotyczących sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zarzuca naruszenie konstytucyjnego prawa własności, poprzez objęcie jego działki obszarem Parku Krajobrazowego "[...] " bez jego wiedzy, i tym samym objęcie jej przepisami Rozporządzenia. Pomimo, iż zgodnie z decyzją Trybunału Konstytucyjnego "wszelkie decyzje środowiskowe organów państwa nie mogą naruszać praw obywatela ani jego dóbr...".Po przeanalizowaniu akt sprawy Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, dalej: "GDOŚ", zważył, co następuje.Zaskarżone postanowienie wydane zostało w toku postępowania uzgodnieniowego toczącego się na podstawie art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., zgodnie z którym decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska, w odniesieniu do innych niż parki narodowe i ich otuliny obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów u.o.p.Wyjaśnić należy, że inwestycja, której dotyczy projekt decyzji o warunkach zabudowy, planowana na działce nr ewid. [...], obręb [...], gmina [...], zlokalizowana jest w granicach Parku Krajobrazowego "[...]", na terenie którego obowiązuje Rozporządzenie, a południowy fragment terenu inwestycji znajduje się w granicach obszaru Natura 2000 [...] w [...], dla którego obowiązuje Rozporządzenie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 5 kwietnia 2023 r. w sprawie specjalnego obszaru ochrony siedlisk [...]w lasach nad [...] ) (Dz. U. poz. 968). W związku z powyższym, w przedmiotowym postępowaniu uzgodnieniowym ww. projekt decyzji o warunkach zabudowy wymagał przeprowadzenia analizy w zakresie jej zgodności z przepisami tworzącymi szczególny reżim prawny dla wskazanych form ochrony przyrody, a w szczególności czy nie narusza ona ograniczeń tam zawartych.W tym miejscu należy również wyjaśnić, że niewielki, wschodni fragment działki nr ewid. [...] znajduje się na obszarze rezerwatu przyrody [...], utworzonego na mocy Rozporządzenia nr [...]Wojewody [...]z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie uznania za rezerwat przyrody (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...] , poz. [...] ). Należy jednak zwrócić uwagę, że wyodrębniony teren inwestycji nie obejmuje tego fragmentu działki, tym samym znajduje się w całości poza obszarem rezerwatu. Zatem ograniczania dotyczące tej formy ochrony przyrody nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie.W ocenie GDOŚ, zaskarżone rozstrzygnięcie Organu I instancji odmawiające uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy jest prawidłowe.Planowana inwestycja dotyczy budowy trzynastu budynków mieszkalnych jednorodzinnych wraz z wydzieleniem działek na części działki nr ewid. [...], obręb [...], gmina [...]. Organ I instancji słusznie wskazał, że w projekcie decyzji o warunkach zabudowy błędnie podano, iż dotyczy on inwestycji polegającej na budowie czterech silosów zbożowych płaskodennych na terenie zagrody w [...]przy ul. [...]. Zarówno z pisma przekazującego, z parametrów zabudowy, informacji zawartych w uzasadnieniu projektu decyzji, jak również z załączonego wniosku o ustalenie inwestycji celu publicznego albo warunków zabudowy oraz z map stanowiących załączniki do projektu, jednoznacznie wynika zakres, charakter oraz miejsce planowanej inwestycji.Zgodnie z aktami sprawy, pismem z dnia [...] lutego 2024 r. znak: [...] Organ I instancji zawiadomił strony postępowania o przeprowadzeniu oględzin terenu na działce nr ewid. [...], obręb [...], gmina [...]. W dniu 16 lutego 2024 r. została przeprowadzona wizja terenowa, podczas której sporządzono protokół, dokumentację fotograficzną oraz pomiary terenowe wykonane za pomocą technologii GIS. Z protokołu wynika, że oględziny odbyły się w obecności przedstawiciela Urzędu Gminy [...]oraz pracownika Biura Geodezyjnego. Inwestor nie był obecny.Zgodnie z danymi dostępnymi na geoportai.gov.pl, a także danymi zawartymi w projekcie decyzji o warunkach zabudowy działka inwestycyjna ma powierzchnię 4,766 ha i składa się z gruntów rolnych oznaczonych jako ŁIV - łąki trwałe na glebach klasy IV, WV - grunty pod rowami na glebach klasy V, WIV - grunty pod rowami na glebach klasy IV, W - grunty pod rowami, N - nieużytki. Przedmiotowa działka jest działką niezabudowaną, przylegającą od północy do niezabudowanych działek nrewid. [...], [...], [...] [...] [...], [...]oraz [...] od wschodu i południa do niezabudowanej działki nrewid. [...]stanowiącej las, a od zachodu do działki nr ewid. [...]- drogi za którą rozciągają się tereny otwarte stanowiące grunty rolne. Najbliższa zabudowa znajduje się w odległości ok 94 m na północ od przedmiotowej działki. Działka znajduje się w oddaleniu od zabudowań miejscowości [...]. Na mapie załączonej do projektu decyzji został wyodrębniony teren inwestycji obejmujący zachodnią część działki. Zgodnie z załączonym do projektu decyzji wnioskiem o ustalenie inwestycji celu publicznego albo warunków zabudowy na terenie inwestycji o powierzchni 2,0837 ha planowana jest budowa trzynastu budynków jednorodzinnych. Na mapie stanowiącej załącznik do projektu decyzji, wzdłuż północnej granicy terenu inwestycji znajduje się rów - W. Przebieg wskazanego obiektu hydrologicznego jest zgodny z danymi udostępnionymi przez Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie, dostępnymi na portalu Hydroportal.gov.pl (https://wody.isok.gov.pl), zgodnie z którymi stanowi on naturalny ciek o nazwie [...]. Przedmiotowy teren inwestycji jest zlokalizowany prawie w całości w pasie 100 m od ww. cieku. Zgodnie z mapą z danymi BDOTIOk dostępną na Geoportal.gov.pl, wzdłuż południowej granicy działki, w obrębie terenu inwestycji, znajduje się teren leśny lub zadrzewiony. Występowanie zadrzewień w obrębie terenu inwestycji potwierdziła także wizja terenowa oraz treść zażalenia, w której Skarżący wskazuje, że na jego działce występuje tylko jeden gatunek drzew - samosiejki olchy. Z wizji terenowej wynika również, że cała powierzchnia terenu inwestycji jest podmokła, a miejscami widoczne są zastoiska wody. Wzdłuż cieku wodnego w północnej części działki stwierdzono roślinność szuwarową oraz ślady bytowania bobrów.Ponadto z akt sprawy wynika, że dla przedmiotowej działki Wójt prowadził już postępowanie w związku z wnioskiem tego samego Inwestora, w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, dla inwestycji polegającej na budowie 30 budynków mieszkalnych, jednorodzinnych wraz z wydzieleniem działek (znak sprawy [...]). Ww. projekt decyzji nie został uzgodniony przez RDOŚ (postanowienie z dnia [...] listopada 2023 r., znak: [...]) z uwagi na naruszenie zakazów określonych w § 3 ust. 1 pkt 1, 3, 6 i 7 Rozporządzenia oraz z uwagi, na fakt iż planowane zamierzenie niesie ze sobą wysokie prawdopodobieństwo zmiany i braku możliwości zachowania właściwego stanu przedmiotów ochrony obszaru Natura 2000 [...]. W ww. sprawie nie wpłynęło zażalenie.Jak wskazano powyżej z załączonego do projektu decyzji wniosku o ustalenie inwestycji celu publicznego albo warunków zabudowy wynika, że teren przeznaczony pod realizację przedmiotowej inwestycji ma powierzchnię 2,0837 ha, a planowana do realizacji inwestycja polega na budowie 13 budynków mieszkalnych.Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 55 lit b tiret pierwsze Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. poz. 1839 z późn. zm.), dalej: "rozporządzenie OOŚ", do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowę mieszkaniową wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą nieobjętą ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchnizabudowy nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 u.o.p., lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy. Należy wskazać, że art. 6 ust. 3 u.o.p. odnosi się do parków krajobrazowych.Przy czym zgodnie z § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia OOŚ przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia, w tym tymczasowego, w celu realizacji przedsięwzięcia. Stąd też przez "powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia" rozumie się powierzchnię terenu, której rzeczywisty sposób zagospodarowania ulegnie zmianie w związku z realizacją przedsięwzięcia i mogą to być zmiany krótko, bądź długoterminowe. Podkreślić należy, że powierzchnia przeznaczona do przekształcenia stanowi podstawę do kwalifikacji inwestycji do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z katalogiem zawartym w rozporządzeniu OOŚ.Przedsięwzięcia, które opisywane są za pomocą "powierzchni przeznaczonej do przekształcenia" to różnego rodzaju zabudowy z towarzyszącą im infrastrukturą. Pomijając budowle wymienione w pierwszej części definicji "powierzchni zabudowy, za powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia należy uznać tę powierzchnię, która uległa zmianie w związku z realizacją przedsięwzięcia. Należy wliczyć tu m.in. powierzchnię parkingów, dróg dojazdowych, chodników, placów budowy, placów składowych, podjazdów, ramp, inne powierzchnie utwardzone, czy płaty roślinności, które zostaną usunięte (np. wylesienie, usunięcie zadrzewień, zakrzewień, czy zbiorowisk murawowych lub łąkowych).Jak wskazano powyżej wnioskiem objęta jest część działki nr ewid. [...] o powierzchni 2,0837 ha, w związku z tym powierzchnia przeznaczona do przekształcenia to 2,0837 ha.Biorąc powyższe pod uwagę należało stwierdzić, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 55 lit b tiret pierwsze rozporządzenia OOŚ planowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ponieważ jej powierzchnia przeznaczona do przekształcenia jest większa niż 0,5 ha.W tym miejscu należy wskazać, że zapisy w przedłożonym projekcie decyzji o warunkach zabudowy są niespójne. W punkcie 2.7 lit. a) określającym zgodność z przepisami odrębnymi, zamieszczono zapis, że "stosownie do przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska planowana inwestycja nie jest zaliczana do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko", natomiast w uzasadnieniu zamieszczono zapis "stosownie do przepisów ustawy z dnia 3 października o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. Dz.U. 2020 r. 283 z późn. zm.) planowana inwestycja jest zaliczana do przedsięwzięć wymagających przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko".Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 2 u.o.o.ś dla przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymagane jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.Zgodnie z art. 53 ust. 5ba w związku z art. 64 ust. 1b u.p.z.p. regionalny dyrektor ochrony środowiska odmawia uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy w przypadku niedołączenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o ile jest wymagana, do projektów tych decyzji. W związku z powyższym, biorąc pod uwagę fakt, iż do przedmiotowego projektudecyzji nie została dołączona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, a planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należało odmówić uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji.W związku z lokalizacją terenu inwestycji w granicach Parku Krajobrazowego "[...]" należało przejść do analizy zgodności projektu decyzji z obowiązującym aktem prawa miejscowego dla wskazanej formy ochrony przyrody, tj. Rozporządzeniem.W projekcie decyzji w ustępie 2, pkt 2.3 lit. b, zamieszczono zapis, że "teren projektowanej inwestycji nie jest zlokalizowany na terenie Parku Krajobrazowego [...]". Należy wyjaśnić, że zgodnie z dostępną dokumentacją określającą zakres powierzchni terenu ww. parku, fakt położenia przedmiotowej działki na terenie Parku Krajobrazowego "[...]" nie budzi wątpliwości.Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia na terenie Parku Krajobrazowego "[...]" obowiązuje zakaz "realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150, z późn. zm.)". Pomimo, że powyższy przepis ustawy z dnia 27 kwietnia Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2025 r. poz. 647), dalej: "u.p.o.ś.", utracił moc z dniem 14 listopada 2008 r. na mocy art. 144 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2024 r. poz. 1112 z późn. zm.), dalej: "u.o.o.ś.", to realizacja przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko stała się przedmiotem regulacji u.o.o.ś, co oznacza, że pojęcie "przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko", o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia, należy stosować w rozumieniu tej ustawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 października 2014 r., sygn. akt II OSK 897/13).Jak wykazano powyżej planowane przedsięwzięcie zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 55 lit b tiret pierwsze rozporządzenia OOŚ należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, zatem należy uznać, że przedłożony projekt decyzji narusza zakaz określony w § 3 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia.Od powyższego zakazu ustanowiono odstępstwo określone w § 3 ust. 2 Rozporządzenia, zgodnie z którym na obszarach, na których w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego gmin, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Z 1999 r. Nr 15, poz. 139, z późna, zm.) oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego gmin obowiązujących w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia dopuszczono lokalizację przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub zabudowy mieszkaniowej, zabudowy usługowej oraz obiektów produkcyjnych, składów i magazynów - nie obowiązuje m. in. zakaz określony w § 3 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia. Zgodnie z treścią projektu decyzji, teren inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ponadto z informacji uzyskanych z Urzędu Gminy [...], w planie zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]zatwierdzonym uchwałą Nr [...]z dnia [...].11.1993 r., który utracił moc prawną z dniem 31 grudnia 2003 r., wskazany teren był przeznaczony pod dolesienie i nie dopuszczono na nim lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Zatem omawiane odstępstwo nie ma zastosowania.W niniejszej sprawie nie zachodzą również odstępstwa, o których mowa w art. 17 ust. 2 u.o.p. Wnioskowane przedsięwzięcie nie będzie bowiem realizowane w ramach wykonywaniazadań na rzecz obronności kraju i bezpieczeństwa państwa, ani prowadzenia akcji ratowniczej czy też działań związanych z bezpieczeństwem powszechnym, nie jest realizacją inwestycji celu publicznego, ani nie wynika z planu ochrony, zadań ochronnych lub planu zadań ochronnych.Odnosząc się do odstępstwa określonego w art. 17 ust. 3 u.o.p, zgodnie z którym omawiany zakaz określony w § 3 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia, nie dotyczy realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko nie jest obowiązkowe i przeprowadzona procedura oceny oddziaływania na środowisko wykazała brak niekorzystnego wpływu na przyrodę i krajobraz parku krajobrazowego, należy wskazać, że nie ma ono zastosowania w niniejszej sprawie. W kontekście powyższego odstępstwa Skarżący zarzucił Organowi I instancji niejednoznaczne przedstawienie przywołanych przepisów dotyczących sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko. Tut. Organ wyjaśnia, że RDOŚ w uzasadnieniu postanowienia na stronie 7 przywołał zakaz określony w § 3 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia, który przedłożony projekt decyzji narusza, oraz treść ww. obowiązującego od niego odstępstwa zgodnie z art. 17 ust. 3 u.o.p. Zarówno sporządzenie raportu o odziaływaniu na środowisko jak również procedura oceny oddziaływania na środowisko są przeprowadzane w celu wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w stosunku do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jak wskazano na wstępie uzasadnienia niniejszego postanowienia do przedmiotowego projektu decyzji nie została dołączona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto z akt sprawy nie wynika, aby dla zamierzonej inwestycji została przeprowadzona procedura oceny oddziaływania na środowisko. W związku z powyższym odstępstwo nie zachodzi.Z załącznika graficznego do projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika, że w obrębie terenu inwestycji, wzdłuż jego północnej granicy przebiega rów melioracyjny, ponadto w treści decyzji zamieszczono zapis o następującej treści: "na terenie objętym wnioskiem występują urządzenia melioracji wodnych - sieć drenarska i rów melioracyjny’’. Natomiast zgodnie z informacjami udostępnionymi przez Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie na portalu Hydroportal.gov.pl (https://wody.isok.gov.pl) powyższy obiekt hydrologiczny jest wyszczególniony jako ciek wodny pod nazwą [...]o charakterze naturalnym. Jest to zgodne z danymi [...] dostępnymi na geoportal.gov.pl, gdzie powyższy ciek jest zakwalifikowany do kategorii "Rzeka i strumień". Zgodnie z art. 5 ust. 16a u.o.p. przez rzekę rozumie się każdy naturalny ciek w rozumieniu art. 16 pkt 5 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2024 r. poz. 1087 z póżn. zm.), dalej "Prawo wodne". Z kolei zgodnie z art. 16 pkt 5 Prawa wodnego przez ciek naturalny rozumie rzeki, strugi, strumienie i potoki oraz inne wody płynące w sposób ciągły lub okresowy, naturalnymi lub uregulowanymi korytami. Skoro w ustawie o ochronie przyrody ustalono definicję legalną dla pojęcia rzeka, to tak ustalone znaczenie jest wiążące dla organów uzgadniających przy stosowaniu tej ustawy, mimo, że definicja ta odbiega od znaczenia tego pojęcia w innych dziedzinach (wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 stycznia 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 2976/18). W świetle powyższego należało uznać, że ciek pod nazwą [...] jest ciekiem naturalnym, tym samym zarzut Skarżącego, wskazujący że ciek wodny [...] nie jest naturalnym ciekiem tylko ściekiem z oczyszczalni ścieków w [...], należy uznać za bezzasadny. Należy także wskazać, że zgodnie z danymi dostępnymi na Hydroportal.gov.pl, omawiany ciek wodny bierze swój początek w zachodniej części miejscowości [...], w znacznej odległości od oczyszczalni ściekówznajdującej się w tej miejscowości. Również mapa z danymi BDOTIOk oraz mapa topograficzna dostępne na geoportal.gov.pl potwierdzają ten fakt.W związku z tym, że przedmiotowy teren inwestycji jest zlokalizowany prawie w całości w pasie 100 m od [...], należało zgodzić się Organem I instancji i stwierdzić, że przedłożony projekt decyzji narusza zakaz określony w § 3 ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia, tj. zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej.Dla powyższego zakazu przewidziano wyjątki od jego stosowania, wymienione w Rozporządzeniu oraz w u.o.p. W tym miejscu należało przejść do ich analizy.Odstępstwo wymienione w samym zakazie wyłącza jego stosowanie jeśli planowana do realizacji inwestycja należy do obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Inwestycja, której dotyczy przedłożony projekt decyzji o warunkach zabudowy obejmuje budowę budynków mieszkalnych jednorodzinnych, a zatem nie można zastosować omawianego odstępstwa. Budynek mieszkalny jednorodzinny nie jest obiektem służącym turystyce wodnej. Zgodnie z przyjętym orzecznictwem sądów wyrażonym m.in. w wyroku NSA z dnia 19 października 2022 r., sygn. akt. II OSK 1492/21 "Obiekty służące turystyce wodnej to obiekty budowlane, bez istnienia których uprawianie turystyki wodnej nie byłoby możliwe." Ponadto inwestycja ta nie może być zaliczona w poczet inwestycji związanych z prowadzeniem gospodarki wodnej bądź rybackiej. Gospodarka wodna obejmuje racjonalne zarządzanie wodami oraz szeroko pojętą ochronę jej zasobów i prowadzi się ją z zachowaniem zasady racjonalnego i całościowego traktowania zasobów wód powierzchniowych i podziemnych z uwzględnieniem ich ilości i jakości. Budowle służące do kształtowania zasobów wodnych lub korzystania z tych zasobów zostały ujęte w art. 16 pkt. 65 Prawa wodnego, powyższy katalog nie obejmuje budynku mieszkalnego. Ponadto zgodnie z załącznikiem do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2025 r. poz. 418), określającym kategorie obiektów budowlanych, obiekty gospodarki wodnej zostały ujęte w kategorii XXIV, jako zbiorniki wodne i nadpoziomowe i stawy rybne. Nie uwzględniono w niej budynku mieszkalnego. Wobec powyższego budynek mieszkalny nie jest w żaden sposób związany z gospodarką wodną. Odnosząc się do ewentualnego wykorzystania obiektu w ramach gospodarki rybackiej, należy wskazać, że zgodnie z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2009 r., sygn. akt. IV SA/Wa 759/09 przez obiekty służące gospodarce rybackiej należy rozumieć obiekty przeznaczone wyłącznie do prowadzenia tego rodzaju gospodarki i nie można uznać, że w pojęciu tym mieszczą się budynki mieszkalne.Odstępstwo określone w § 3 ust. 2 Rozporządzenia, zgodnie z którym na obszarach, na których w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego gmin, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Z 1999 r. Nr 15, poz. 139, z późna, zm.) oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego gmin obowiązujących w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia dopuszczono lokalizację przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko lub zabudowy mieszkaniowej, zabudowy usługowej oraz obiektów produkcyjnych, składów i magazynów - nie obowiązuje zakaz, o którym mowa w ust. 1 pkt 7 Rozporządzenia. Jak już wyjaśniono powyżej, teren inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ponadto w nieobowiązującym już miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, teren był przeznaczony pod dolesienie i nie dopuszczono na nim lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływaćna środowisko jak również zabudowy mieszkaniowej. Zatem omawiane odstępstwo nie ma zastosowania.Organ I instancji w zaskarżonym postanowieniu wskazał, że przedmiotowy projekt decyzji narusza zakaz określony w § 3 ust. 1 pkt 6 Rozporządzenia, tj. zakaz dokonywania zmian stosunków wodnych, jeżeli zmiany te nie służą ochronie przyrody lub racjonalnej gospodarce rolnej, leśnej, wodnej lub rybackiej. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego, w obrębie terenu inwestycji, wzdłuż jego północnej granicy przebiega ciek wodny [...]. Dodatkowo zgodnie z wizją terenową przeprowadzoną przez RDOŚ wzdłuż wskazanego cieku znajduje się roślinność szuwarowa, zaobserwowano ślady świadczące o obecności bobrów oraz stwierdzono, że cała powierzchnia terenu inwestycji jest podmokła z miejscami widocznymi zastoiskami wody. Roślinność szuwarowa, tworząca znacznej szerokości pas wzdłuż cieku, jest również widoczna na orotofomapach dostępnych na geoportal.gov.pl (mapa z 2016 r., 2018 r., 2021 r.) co świadczy o tym, że wzdłuż cieku wodnego występuje teren, który charakteryzuje się wysokim poziomem wód gruntowych. Obszary podmokłe to środowiska pośrednie między typowo wodnymi i typowo lądowymi, występujące na ich pograniczu i kształtujące się pod wpływem stałego lub okresowego przesycenia podłoża wodą. Zmiana warunków wodno-gruntowych prowadzi do przekształcenia systemu terenów podmokłych i występującej na nim roślinności, przyspiesza niekorzystną dla nich sukcesję. Działania przeprowadzone w jednej części płatu podmokłych siedlisk, łączące się ze zmianą warunków wodno-gruntowych i roślinności, oddziałują na tereny okoliczne, a skala powiązań zależy od wielkości dokonywanych zmian. Realizacja obiektów budowalnych wraz z infrastrukturą techniczną na takim terenie wiąże się z ingerencją w warunki wodno-glebowe. Ze względu na wysoki poziom wód gruntowych wymagane jest specjalne przygotowanie gruntu pod obiekty budowlane, co wpływa na obniżenie wód gruntowych.Biorąc powyższe pod uwagę oraz istniejące uwarunkowania przyrodnicze terenu inwestycji, należy uznać, że przygotowanie go pod planowaną inwestycję polegającą na budowie 13 budynków mieszkalnych jednorodzinnych, własnych ujęć wody (zgodnie z projektem decyzji zaopatrzenie w wodę dla 13 wydzielonych działek ma zapewnić studnia kopana lub sieć wodociągowa w przypadku otrzymania pozytywnych warunków od eksploatatora sieci wodociągowej, co oznacza, że na obecną chwilę nie ma zapewnionej sieci wodociągowej i jest dopuszczona studnia) oraz bezodpływowych osadników ścieków z okresowym opróżnianiem będzie się wiązało z przekształceniem terenu i naruszeniem powierzchni gruntu tj. likwidacją roślinności, pracami ziemnymi (wykonaniem wykopów, nawiezieniem podłoża mineralnego w celu ustabilizowania gruntu oraz zapewnienia odpowiedniego drenażu). Tym samym wskazane prace będą niewątpliwie ingerować w poziom wód gruntowych. W związku z powyższym należało zgodzić się z Organem I instancji i uznać, że przedmiotowy projekt decyzji narusza zakaz określony w § 3 ust. 1 pkt 6 Rozporządzenia.W tym miejscu należy odnieść się do zarzutu Skarżącego dotyczącego naruszenia przez Organ I instancji przepisów k.p.a. w związku z tym, że wysłane przez RDOS zawiadomienie z dnia 6 lutego 2024 r., o zamiarze przeprowadzenia oględzin terenu zostało doręczone w dniu 12 lutego 2024 r., a wizja terenowa została przeprowadzona dnia 16 lutego 2024 r i tym samym nie został dotrzymany siedmiodniowy termin określony w art. 79 § 1 k.p.a. Powyższy zarzut jest zasadny, nie mniej jednak pozostaje on bez wpływu na rozstrzygnięcie. Należy wskazać, że dowód w postaci ustaleń poczynionych podczas oględzin terenu nie był rozstrzygający w przedmiotowej sprawie. Rozstrzygnięcie zostałowydane na podstawie szczegółowych analiz zarówno zapisów projektu decyzji o warunkach zabudowy, danych BDOTIOk udostępnionych przez Urząd Geodezji i Kartografii, danych udostępnionych przez Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie oraz ortofotomap i zasobów będących w posiadaniu RDOŚ. Wizja terenowa nie była konieczna zarówno do stwierdzenia, że planowane przedsięwzięcie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, co jak wyjaśniono powyżej jest podstawą do odmowy uzgodnienia przedłożonego projektu, jak również do stwierdzenia naruszenia zakazów określonych w § 3 ust. 1 pkt 1 i 7 Rozporządzenia. Na tej podstawie należy uznać, że skorzystanie przez Organ I instancji z informacji pozyskanych podczas oględzin terenu miało charakter pomocniczy i nie stanowiło jedynego, ani głównego dowodu. Dodatkowo należy wskazać, że zgodnie z informacjami zawartymi w zażaleniu, Inwestor w dniu doręczenia - 12 lutego 2024 r" pomimo, że zgodnie z adnotacją pracownika poczty Polskiej zawiadomienie odebrał inny domownik, był już zaznajomiony z jego treścią (w dniu 12 lutego 2024 r. kontaktował się z RDOŚ w jego sprawie). Tym samym należy uznać, że doręczenie było skuteczne. Skarżący podnosi również, że w protokole z wizji terenowej poświadczono nieprawdę, gdyż na jego działce występuje tylko jeden gatunek drzew - młode samosiejki olchy, natomiast gatunki drzew wymienione w protokole istnieją na terenie sąsiadującego rezerwatu [...]. Odnosząc się do powyższego należy zauważyć, że w trakcie wizji terenowej, zgodnie ze wskazaniem RDOŚ w zawiadomieniu z dnia [...] lutego 2024 r., znak: [...]skierowanym do Wójta o przeprowadzeniu dowodu z oględzin, był obecny pracownik biura geodezyjnego, który wyznaczył granice terenu objętego wnioskiem. W świetle powyższego zarzut Skarżącego należy uznać za bezzasadny.Dla zakazu, określonego w § 3 ust. 1 pkt 6 Rozporządzenia, przewidziano wyjątki od jego stosowania, wymienione w Rozporządzeniu. W tym miejscu należało przejść do ich analizy.Odstępstwo określone w § 3 ust. 2 Rozporządzenia zostało już rozpatrzone powyżej i nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie.Zakaz ujęty w § 3 ust. 1 pkt 6 Rozporządzenia nie ma zastosowania zgodnie z § 3 ust. 3 Rozporządzenia, na obszarach, na których w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego uchwalonych po dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia gmin dopuszczono lokalizację: zabudowy mieszkaniowej, zabudowy usługowej, obiektów produkcyjnych, składów i magazynów oraz terenów komunikacji i terenów infrastruktury technicznej. Jak już wyjaśniono powyżej, teren inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatem omawianego odstępstwa nie można zastosować.Teren inwestycji nie jest obszarem, na którym są lub będą prowadzone prace związane z poszukiwaniem i rozpoznaniem lub wydobyciem kopalin, zatem w przedmiotowej sprawie nie zachodzi również odstępstwo określone w § 3 ust. 4 Rozporządzenia.W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia RDOŚ wskazał, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia naruszy zakaz określony w § 3 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia tj. zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nawodnych, jeżeli nie wynikają z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej lub zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego, wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania remontów lub naprawy urządzeń wodnych.Tut. Organ przeanalizował zasoby Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii, usługi WMS, Bazy Danych Obiektów Topograficznych (BDOTIOk). Wyjaśnić należy, że BDOTIOk to ogólnokrajowy system udostępniania danych topograficznych, będący źródłem danych przestrzennych o nowej jakości w stosunku do dotychczasowych map topograficznych. Standard BDOTIOk określa Rozporządzenie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie bazy danych obiektów topograficznych oraz bazy danych obiektów ogólnogeograficznych, a także standardowych opracowań kartograficznych (Dz.U. z 2021 r., poz. 1412). Analizie poddano również dane udostępnione na portalu Lasów Państwowych Bank Danych o Lasach (www.bdl.lasy.gov.pl). Ze wskazanych zasobów wynika, że przedmiotowy teren od strony południowej i wschodniej graniczy z terenami leśnymi będącymi w zarządzie Nadleśnictwa [...] Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych [...]. Wskazany zalesiony teren, który sąsiaduje z terenem inwestycji stanowi rezerwat przyrody [...]. Rezerwat został ustanowiony w celu ochrony naturalnego lasu łęgowego wraz z całym bogactwem gatunkowym flory i fauny. Jednym z podtypów lasu łęgowego jest łęg olszowo-jesionowy, który jest zdominowany przez olszę czarną (jesion może, ale nie musi występować w domieszce). Należy wyjaśnić, że teren rezerwatu stanowi jednocześnie zachodnią część obszaru Natura 2000 [...]. Przedmiotem ochrony na ww. obszarze jest siedlisko [...] , topolowe, olszowe i jesionowe, którego elementem jest dobrze wykształcony drzewostan złożony przede wszystkim z gatunku typowego dla siedliska - olszy czarnej. Zgodnie z danymi BDOTIOk wzdłuż południowej granicy działki, w obrębie terenu inwestycji, znajduje się las liściasty, w którym gatunkiem dominującym jest olsza. Ponadto występowanie zadrzewień olszy potwierdził sam Skarżący w treści zażalenia, wskazując, że na jego działce występuje tylko jeden gatunek drzew - samosiejki olchy. Zgodnie z protokołem wizji terenowej w obrębie terenu inwestycji stwierdzono zadrzewienia m. in. olszy, potwierdzają to załączone zdjęcia, które dodatkowo przedstawiają zwartości gatunków drzewiastych. Istotny w przedmiotowej sprawie jest również fakt, że zadrzewiony cienki pas terenu inwestycji, wzdłuż południowej granicy działki leży w obszarze Natura 2000 [...], w którym jak wskazano powyżej przedmiotem ochrony jest siedlisko leśne [...] wierzbowe, topolowe, olszowe i jesionowe. Z analizy porównawczej ortofotomap z 1997 r., z 2009 r., 2016 r., 2019 r. oraz z 2021 r. dostępnych na portalu geoprtal.gov.pl, jednoznacznie wynika, że roślinność leśna, znajdująca się wzdłuż południowej granicy działki, w wyniku sukcesji, zachowując ciągłość objęła fragment przedmiotowej działki w postaci terenu rolnego nieużytkowanego rolniczo.Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz.U. z 2025 r. poz. 567), lasem jest grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony przeznaczony do produkcji leśnej lub stanowiący rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo wpisany do rejestru zabytków, bądź też związany z gospodarką leśną, zajęty pod wykorzystywane dla potrzeb gospodarki leśnej: budynki i budowle, urządzenia melioracji wodnych, linie podziału przestrzennego lasu, drogi leśne, tereny pod liniami energetycznymi, szkółki leśne, miejsca składowania drewna, a także wykorzystywany na parkingi leśne i urządzenia turystyczne. Wobec braku definicji legalnej roślinności leśnej konieczne jest wykorzystanie definicji wykorzystywanej w naukach przyrodniczych, w związku z czym roślinnością leśną będą z pewnością zbiorowiska roślinne, w których podstawową strukturę zbiorowiska tworzą gatunki drzewiaste rosnące w zwarciu,czyli zespoły leśne (także te nietypowe, o słabo wykształconych warstwach), w tym także lasy gospodarcze.Informację, czy dane zbiorowisko jest lasem, może stanowić ewidencja gruntów i budynków. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2024 r" poz. 1151) dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych. Nie oznacza to jednak, że o tym, czy mamy do czynienia z lasem decyduje organ prowadzący ewidencję. Zgodnie z definicją zawartą w art. 2 pkt 8 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne ewidencja gruntów i budynków to system informacyjny zapewniający gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju, informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami. Z definicji tej wynika, że zapisy ewidencji mają charakter deklaratoryjny (potwierdzający istniejący stan), a nie konstytutywny (tworzący, kształtujący). Z uwagi na powyższe nie są więc przesądzające zapisy ewidencji gruntów, ale stan faktyczny (grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną).Należy przy tym podkreślić, iż podstawą rozróżnienia między "lasem" - jako gruntem pokrytym roślinnością leśną, a "gruntami zadrzewionymi i zakrzewionymi" - jako również gruntem pokrytym roślinnością leśną-jest wyłącznie kryterium obszarowe. Dodatkowe kryteria dotyczą bowiem gruntów o obszarze co najmniej 0,10 ha przejściowo pozbawionych roślinności leśnej (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. IV CSK 353/08). Tym samym za las w świetle art. 3 pkt 1 wskazanej ustawy należy uznać także grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha, pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym, który nie spełnia żadnego dodatkowego kryterium z art. 3 pkt 1 tej ustawy tzn. nie jest przeznaczony do produkcji leśnej, nie stanowi rezerwatu przyrody ani nie został wpisany do rejestru zabytków (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2010 r., sygn. I CSK 258/09, postanowienie Sąd Najwyższy z dnia 20 września 2012 r., sygn. IV CSK 41/12).Po analizie całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, GDOŚ stoi na stanowisku, że drzewa występujące na terenie inwestycji stanowią roślinność leśną, która w sposób naturalny poprzez samosiejki z sąsiedniego lasu / rezerwatu, rozprzestrzeniła się na przedmiotowej działce z powodu braku użytkowania rolniczego tego terenu.Tym samym należało stwierdzić, że projekt decyzji nie narusza zakazu określonego w § 3 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia tj. zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nawodnych, jeżeli nie wynikają z potrzeby ochrony przeciwpowodziowej lub zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego, wodnego lub budowy, odbudowy, utrzymania remontów lub naprawy urządzeń wodnych.W związku z tym, że projekt decyzji o warunkach zabudowy dopuszcza realizację inwestycji na terenie, na którym występuje roślinność leśna należało przeanalizować czy planowana inwestycja narusza zakaz wskazany w § 3 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia, tj. zakaz realizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, jak wykazano powyżej w rozumieniu u.o.o.ś. w kontekście likwidacji roślinności leśnej.Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 88 lit. c rozporządzenia OOŚ, jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wskazano zmianę lasu, innego gruntuo zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha pokrytego roślinnością leśną - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub nieużytku na użytek rolny lub wylesienie mające na celu zmianę sposobu użytkowania terenu na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 u.o.p., lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy.Przedmiotowy teren inwestycji ma powierzchnię 2,0837 ha. Z pomiaru wykonanego przez tut. Organ, na podstawie mapy z danymi BDOTIOk, teren zadrzewiony zajmuje powierzchnię ok. 0,40 ha. Pozwala to stwierdzić, że teren pokryty roślinnością leśną przekracza 0,10 ha. Wskazać należy, że zmierzony obszar pokryty roślinnością leśną pokrywa się z obszarem zadrzewionym stwierdzonym podczas wizji terenowej.Należy wyjaśnić, że "(...) dla prawidłowego rozpoznania niniejszej sprawy kluczowe znaczenie ma nie pierwszy lecz drugi człon § 3 ust. 1 pkt 88 lit. c) rozporządzenia OOŚ. W cytowanym, bowiem wyżej przepisie rozporządzenia jednoznacznie określono, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zmianę lasu, innego gruntu o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha pokrytego roślinnością leśną - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub nieużytku na użytek rolny lub wylesienie mające na celu zmianę sposobu użytkowania terenu na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust.1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy. A zatem zauważenia wymaga, że we wskazanym przepisie jest mowa również o innym gruncie o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha pokrytym roślinnością leśną (drzewami i krzewami oraz runem leśnym) (...) nie ulega również wątpliwości, że planowana inwestycja będzie powodowała zmianę sposobu użytkowania terenu na obszarze chronionego krajobrazu a zatem objętym jedną z form ochrony przyrody o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 4, gdyż aby mogła ona powstać będzie konieczne dokonanie wycinki drzew a tym samym przekształcenie istniejącego terenu. A zatem planowane przedsięwzięcie, co do zasady prawidłowo zostało zaklasyfikowane przez organ jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko" (wyrok WSA z dnia 30 marca 2021 r., sygn. IV SA/Wa 2535/20).Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy, należało stwierdzić, że realizacja inwestycji na przedmiotowym terenie inwestycji, pokrytym w części roślinnością leśną, będzie wiązała się z koniecznością wylesienia mającego na celu zmianę sposobu użytkowania terenu zlokalizowanego na obszarze parku krajobrazowego (art. 6 ust. 3 u.o.p.), co stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, w myśl § 3 ust. 1 pkt 88 lit. c rozporządzenia OOŚ. Tym samym przedmiotowy projekt decyzji jest niezgodny z § 3 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia, który zabrania realizacji tego typu przedsięwzięć w granicach Parku Krajobrazowego "[...]".Odstępstwa przewidziane do ww. zakazu zostały już rozpatrzone w niniejszym postanowieniu, w związku z zakwalifikowaniem przedmiotowej inwestycji do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie § 3 ust. 1 pkt 55 lit b tiret pierwsze rozporządzenia OOŚ.Skarżący zarzuca naruszenie konstytucyjnego prawa własności, poprzez objęcie jego działki obszarem Parku Krajobrazowego "[...]" bez jego wiedzy, i tym samym objęcie jej przepisami Rozporządzenia. Odpowiadając na powyższy zarzut należy zauważyć, iż zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 z póżn. zm.), ograniczenia w zakresiekorzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Tego rodzaju sytuacja występuje w przedmiotowej sprawie. Z przepisu art. 130 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2022 r. poz. 2556) wynika jednoznacznie, iż ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości w związku z ochroną zasobów środowiska może nastąpić przez poddanie ochronie obszarów lub obiektów na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody, a więc w niniejszej sprawie na podstawie art. 16 i 17 ustawy o ochronie przyrody. Wobec tego zarzut ten jest bezzasadny.Potwierdza to orzecznictwo sądowe, zgodnie z którym: "groźba bezpowrotnej utraty takich walorów przyrodniczych uzasadnia wprowadzenie zakazów niezbędnych dla ochrony przyrody, które w swych skutkach ograniczać będą interes prawny właścicieli nieruchomości położonych na wyznaczonym obszarze chronionego krajobrazu (...). Własność, jako prawo podmiotowe, nie jest prawem bezwzględnym. Ograniczenie sposobu korzystania z rzeczy, zawarte w ustawach i wynikające z prawa miejscowego, może więc uprawnienie to modyfikować w sposób zgodny z prawem. Podkreślić trzeba, że ochrona środowiska ma za przedmiot służącą całemu społeczeństwu przyrodę. Ochrona własności ma za przedmiot ochronę indywidualnych praw podmiotowych, przy czym zasada ochrony prawa własności nie ma charakteru bezwzględnego, zaś zgodnie z art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. z 2020 r. poz. 1740) właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy i rozporządzać nią zgodnie ze społeczno- gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, ale w granicach określonych m.in. przez ustawy (wyrok WSA w Warszawie z 30.05.2023 r., sygn. akt VII SA/Wa 537/23).Badanie wpływu planowej inwestycji na obszar Natura 2000 [...], w sytuacji, kiedy jest ona niezgodna z rozporządzeniem w sprawie Parku Krajobrazowego "[...]", nie miałoby wpływu na wynik rozstrzygnięcia, dlatego też Organ odwoławczy, w oparciu o zasadę ekonomiki postępowania, odstępuje od rozpatrywania sprawy w tym zakresie.Po analizie całości materiału dowodowego należało stwierdzić, że przedmiotowa inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko na podstawie § 3 ust. 1 pkt 55 lit b tiret pierwsze rozporządzenia OOŚ, jak również na podstawie § 3 ust. 1 pkt 88 lit. c rozporządzenia OOŚ, a do projektu decyzji nie dołączono decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto przedłożony projekt decyzji narusza zakazy określone w § 3 ust. 1 pkt 1,6,7 Rozporządzenia. Zatem w niniejszej sprawie zaistniały okoliczności uniemożliwiające uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy wraz z wydzieleniem działek dla inwestycji polegającej na budowie budynków mieszkalnych jednorodzinnych na części działki nrewid. [...], obręb [...], gmina [...].W związku z powyższym, orzeczono jak w sentencji.Pouczenie:Niniejsze postanowienie jest ostateczne w administracyjnym toku instancji.Na postanowienie, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 oraz art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 z póżn. zm.), dalej "p.p.s.a.", służy Inwestorowi skarga wnoszona na piśmie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska ([...] ePUAP:/gdosgovpl/skrytka, adres do eDoręczeń: [...]), w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia. Wpis od skargi wynosi 100 zł. Skarżący może ubiegać się o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy.Zgodnie z art. 83 § 3 p.p.s.a. oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe, którym obecnie jest Poczta Polska S.A. jest równoznaczne z jego wniesieniem do sądu. Oddanie pisma w placówce innego operatora będzie skuteczne, o ile zostanie ono doręczone przed upływem terminu na jego wniesienie.i wniósł o jej oddalenie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżone postanowienie prawa w sposób opisany powyżej nie naruszało, a skarga nie była zasadna.Na wstępie wyjaśnić należy, że ochrona przyrody, rozumianej, jako środowisko w którym żyjemy, ma rangę konstytucyjną (art. 5 Konstytucji RP). Istotność udzielania ochrony przyrodzie przepisami rangi ustawy zasadniczej prowadzi do tego, że w jej imię dopuszczalne jest ograniczenie w zakresie korzystania przez obywateli z ich konstytucyjnych wolności i praw (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP). Ochrona środowiska jest obowiązkiem władz publicznych, które muszą prowadzić politykę zapewniającą bezpieczeństwo ekologiczne współczesnemu i przyszłym pokoleniom (art. 74 ust. 1 i 2 Konstytucji RP). Co więcej, każdy obywatel jest obowiązany do dbałości o stan środowiska i ponosi odpowiedzialność za spowodowane przez siebie jego pogorszenie (art. 86 Konstytucji RP).Ochrona przyrody – co należy na wstępie wyjaśnić – nie polega wyłącznie na podejmowaniu działań uniemożliwiającym bezpośrednie zagrożenie jej dobrostanowi; jej celem podstawowym, istotnym w niniejszej sprawie, jest utrzymanie procesów ekologicznych i stabilności ekosystemów, zachowanie różnorodności biologicznej, zapewnienie ciągłości istnienia gatunków zwierząt, wraz z ich siedliskami (a więc obszarem ich występowania w ciągu całego życia lub dowolnym stadium ich rozwoju – art. 5 pkt 18 u.o.p.), przez ich utrzymywanie lub przywracanie do właściwego stanu ochrony, utrzymywanie właściwego stanu ochrony siedlisk przyrodniczych, a także pozostałych zasobów, tworów i składników przyrody (art. 2 ust. 2 u.o.p.).Konstytucyjnie zapewniona ochrona przyrody konkretyzowana jest w ustawach i rozporządzeniach, a także w innych źródłach prawa, jakimi są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Przykładem takiego prawa miejscowego w niniejszej sprawie jest Uchwała Nr XXII/430/12 Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z 27 listopada 2012 r. w sprawie wyznaczenia Obszaru Chronionego Krajobrazu Krainy Wielkich Jezior Mazurskich.Zgodnie z § 4 ust. 3 pkt 1 i 9 ww. Uchwały ustalenia dotyczące czynnej ochrony ekosystemów wodnych Obszaru obejmują m.in. zachowanie i ochronę zbiorników wód powierzchniowych wraz z pasem roślinności okalającej, poza rowami melioracyjnymi; utrzymanie i wprowadzanie zakrzewień i szuwarów wokół zbiorników wodnych, jako bariery ograniczającej dostęp do linii brzegowej; utrzymanie lub tworzenie pasów zakrzewień i zadrzewień wzdłuż cieków, jako naturalnej obudowy biologicznej ograniczającej spływ zanieczyszczeń z pól uprawnych. Koresponduje z tym zakaz, wprowadzony w § 5 ust. 1 pkt 1 Uchwały, zgodnie z którym na Obszarze wprowadza się zakaz zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk, złożonej ikry, z wyjątkiem amatorskiego połowu ryb oraz wykonywania czynności związanych z racjonalną gospodarką rolną, leśną, rybacką i łowiecką. Powyższe zakazy, ustanowione w prawie miejscowym, stanowią recypowanie przepisów ustawowych, zawartych w art. 24 ust. 1 u.o.p., a dotyczących właśnie obszarów chronionych.Jednym ze sposobów rzeczywistej realizacji ochrony przyrody jest ustawowy nakaz uzgadniania projektów decyzji o warunkach zabudowy na obszarach chronionych w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 u.o.p. Decyzję o warunkach zabudowy na takim obszarze, zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 977, dalej: "u.p.z.p.") wydaje właściwy organ, ale po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Uzgodnień dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a. (art. 53 ust. 5 u.p.z.p.). Uzgodnienie jest formą wiążącego wpływu jednego organu na drugi, przez uzależnienie możliwości wydania aktu od akceptacji jego treści przez organ uzgadniający. Dotyczy ono oceny zgodności decyzji z przepisami prawa regulującymi konkretną sprawę, w związku z którą ustawodawca nakłada obowiązek uzgodnienia. Stosownie do art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., jednym z organów uzgadniających decyzję o warunkach zabudowy jest regionalny dyrektor ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody.Inwestycja będąca przedmiotem uzgodnienia w sprawie niniejszej (budowa pomostu rekreacyjno-wędkarskiego) z racji zamiaru jej lokalizacji na działce nr ewid. [...],, stanowiącej Jezioro [...],, obręb [...],, przy działce o nr ewid. [...],obręb [...], , gmina [...],w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu Krainy Wielkich Jezior Mazurskich, czyli formy ochrony wymienionej w art. 6 ust. 1 pkt 4 u.o.p., była przedmiotem uzgodnienia RDOŚ.Rozważając opisane powyżej kwestie zasadnicze (potrzebę ochrony przyrody w obszarze chronionym) organ II instancji – w ocenie tut. Sądu – wbrew stanowisku skarżącego, wyrażonemu w skardze, stosownie do art. 75 § 1 k.p.a., jako dowód w sprawie dopuścił wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy i nie było sprzeczne z prawem. Nie oparł się wyłącznie na ustalonym przez organ I instancji stanie faktycznym, ale w trybie art. 136 § 1 1 k.p.a. zlecił RDOŚ m.in. przeprowadzenie wizji lokalnej. W jej wyniku, w miejscu planowanego pomostu organ stwierdził przesiekę w istniejącym trzcinowisku. Dokonując analizy opisanych, a dostępnych w internecie, map oraz zdjęć GDOŚ doszedł do logicznego przekonania, że ta analiza jednoznacznie wskazuje na usunięcie pasa trzcinowiska w celu budowy planowanego pomostu. Okoliczność taką potwierdzał materiał zdjęciowy, załączony do protokołu wizji z 26 września 2022 r., przeprowadzonej przez RDOŚ. Na załączonych zdjęciach widoczny jest brzeg jeziora z wykonana przecinką trzcinowiska - wyciętymi trzcinami w miejscu dawnej lokalizacji zniszczonego pomostu, zaś istnienie widocznych odkosów trzciny i miejsca, w których zaczyna ona odrastać wskazują na to, że przecinkę wykonano pod instalację nowego pomostu.Skarżący twierdzi, że zamierzał wybudować pomost pływający, a więc – jak należy rozumieć – nieoparty o konstrukcję słupową, umieszczoną w dnie jeziora. Po pierwsze jednak, powyższe nie wynika z projektu decyzji o warunkach zabudowy, który opiewa na budowę pomostu na działce nr ewid. [...],, a więc z założenia obiektu związanego z gruntem (dnem jeziora – co wynika z załącznika graficznego do projektu decyzji). Po drugie, organ wyraźnie zastrzegł w projekcie decyzji wymóg uzyskania zgody wodnoprawnej – a ta wymagana jest wyłącznie w wypadku zamiaru budowy urządzeń wodnych. Pomost zaś jest wyłącznie wówczas urządzeniem wodnym, jeśli jest budowlą stałą – a więc ustabilizowaną w gruncie, służącą do połowu ryb lub do pozyskiwania innych organizmów wodnych (art. 16 pkt. 65 lit g ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, t. jedn. Dz.U. z 2023 poz.1478).W kontekście twierdzeń skarżącego odnośnie nieaktualnych informacji pozyskiwanych z internetu należy też wskazać, że organ administracji publicznej zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a., na którą powołuje się skarżący, jest zobowiązany nie tylko z urzędu, ale i na wniosek stron podejmować wszelkie czynności zmierzające do wyjaśnienia i załatwienia sprawy. Zatem skarżący, jako strona postępowania uzgodnieniowego, na każdym z jego etapów (w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, czy w postępowaniu zażaleniowym) miał prawo wykazać się inicjatywą dowodową, wnioskową i uzupełniającą materiał dowodowy zgromadzony przez organa, tym sposobem dowodząc swych racji. Jednakże, zarówno wyżej opisana kwestia tego, kiedy pomost jest urządzeniem wodnym, jak również analiza zdjęć załączonych do protokołu wizji usprawiedliwiały wnioski organów obu instancji co do dokonanej wycinki trzcin, przygotowującej teren pod budowę pomostu stałego. Tym samym nie sposób skutecznie prawnie zarzucać organom naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 (a także 107 § 3) k.p.a. przez błędne ustalenia stanu faktycznego.Znaczenia prawnego nie miał też zarzut skarżącego, wywodzony z art. 8 § 1 k.p.a., a odnoszący się do tego, że w pobliżu znajdują się inne pomosty wędkarskie. Po pierwsze bowiem nie wynika z akt sprawy, że powstały one legalnie. Po drugie, nawet jeśli organ ochrony środowiska pozytywnie uzgodnił decyzje o warunkach zabudowy tych sąsiednich pomostów, to nie oznacza, że tak samo powinien uczynić w sprawie niniejszej. Zwrócić należy uwagę – co podkreśla zwłaszcza GDOŚ w swym postanowieniu – że uzgodnienie pozytywne w sprawie niniejszej spowodowałoby sui generis legalizację działań, polegających na usunięciu części trzcinowiska, niezgodnych z § 4 ust. 3 pkt 1 Uchwały – a więc wymogiem czynnej ochrony ekosystemów wodnych Obszaru przez zachowanie i ochronę zbiorników wód powierzchniowych wraz z pasem roślinności okalającej, poza rowami melioracyjnymi.Biorąc pod uwagę powyższe, organa obu instancji słusznie i zgodnie z poprawnie ustalonym stanem faktycznym uznały - zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego – że trzcinowiska sprzyjają rozwojowi bytujących w jeziorze gatunków ryb, "gdyż to na ich liściach przedstawiciele ichtiofauny składają ikrę, która wśród trzcinowisk znajduje sprzyjające warunki rozwoju. Dla gatunków ryb występujących w jeziorze trzcinowiska stanowią również miejsce żeru i schronienia. Budowa pomostu może zatem negatywnie wpłynąć na ichtiofaunę poprzez usunięcie miejsc schronienia, żeru, rozrodu czy też tarła. Jednocześnie występujące w pasowym układzie roślinności zwarte płaty szuwaru stanowią naturalną barierę będącą częścią strefy ekotonowej jezior. Strefa szuwarowa posiada właściwości buforujące w stosunku do substancji biogennych dopływających z zewnątrz, jak również retencyjne wobec metali ciężkich i środków ochrony roślin (pestycydów). Fragmentacja tej strefy skutkuje łatwiejszym i bardziej wzmożonym dopływem substancji biogennych oraz zanieczyszczeń do wód. Realizacja inwestycji polegających na budowie pomostów, wiążących się z niszczeniem szuwaru, powoduje zwiększenie zanieczyszczenia i użyźnienia wód jeziora, co utrudnia dostęp do światła roślinności wodnej, a populacja bytujących w jeziorze ryb maleje".W kontekście omawianych zasad ochrony przyrody, istotnych w sprawie niniejszej, tut. Sąd wskazuje też na konieczność uwzględniania tzw. zasady przezorności. Zasada ta, sformułowana w art. 6 ust. 2 ustawy z27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (t. jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2556) stanowi, że kto podejmuje działalność, której negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest jeszcze w pełni rozpoznane, jest obowiązany, kierując się przezornością, podjąć wszelkie możliwe środki zapobiegawcze. Norma ta jest realizacją zawartej w art. 191 ust. 2 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. z 2004, Nr 90, poz. 864/2, dalej "TFUE") polityki Unii Europejskiej w dziedzinie środowiska. Wskazano w nim, że polityka ta opiera się na zasadzie ostrożności oraz na zasadach działania zapobiegawczego, naprawiania szkody w pierwszym rzędzie u źródła i na zasadzie "zanieczyszczający płaci". Zasada ostrożności stanowi ogólną zasadę prawa unijnego nakładającą na odpowiednie władze obowiązek podjęcia stosownych środków w celu zapobieżenia określonemu potencjalnemu ryzyku, nadając przy tym pierwszeństwo wymogom związanym z ochroną (m.in. środowiska naturalnego) przed innymi interesami. Należy podkreślić, że środki ochronne przyjęte przez UE w ramach realizacji polityki w dziedzinie ochrony środowiska nie stanowią przeszkody dla państwa członkowskiego w utrzymaniu lub ustanawianiu bardziej rygorystycznych środków ochronnych. Państwa członkowskie mają obowiązek wyboru środków i formy ochrony najbardziej właściwych dla zapewnienia skuteczności dyrektyw. Przepis art. 6 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska stanowi bezpośrednie odbicie zasady przezorności i nakłada na organy ochrony środowiska obowiązek rozstrzygania z jej uwzględnieniem. Z zasady ostrożności wynika ciążący na wszystkich podmiotach obowiązek dołożenia należytej staranności w ocenie skutków, jakie dla środowiska może przynieść nowa inwestycja, czy działalność. Jeżeli zatem nie można wiarygodnie uzasadnić, że oddziaływanie jest nieznaczące, to należy przyjąć, że może być ono znaczące. Racjonalne wątpliwości co do ryzyka wystąpienia oddziaływania zawsze interpretuje się na korzyść środowiska, a nie na korzyść inwestycji (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2017 r. II OSK 2002/15).To, czy w sprawie wyjaśniono, jak konkretnie budowa pomostu albo jego istnienie miałoby wpłynąć negatywnie na bytowanie ryb w tym miejscu nie ma znaczenia prawnego, wystarczy wynikające z zasady przezorności prawdopodobieństwo wystąpienia negatywnych skutków, które zostało wykazane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Słusznie zatem w ocenie tut. Sądu, uwzględniając dodatkowo ww. zasadę przezorności, organ uznał, że realizacja przedmiotowej inwestycji wiązać się będzie ze złamaniem zakazu określonego w § 5 ust. 1 pkt 1 Uchwały tj. zabijania dziko występujących zwierząt, niszczenia ich nor, legowisk, innych schronień i miejsc rozrodu oraz tarlisk, złożonej ikry.W ocenie tut. Sądu GDOŚ przeanalizował poprawnie prawnie wszelkie dopuszczalne odstępstwa od zakazu, wynikającego zarówno z przepisów u.o.p., jak i Uchwały, nie uznając, że w tej sprawie występują. Co więcej, nietrafne były twierdzenia skarżącego, że przedmiotowy pomost, który ma być wykorzystywany m.in. do amatorskiego połowu ryb wpisuje się w wyłączenia z zakazu z § 5 ust. 1 pkt 1 Uchwały. Organy trafnie wyjaśniły, że definicja amatorskiego połowu ryb zawarta w ustawie o rybactwie śródlądowym nie wskazuje, aby do prowadzenia takiego rodzaju połowu konieczne było istnienie pomostów, gdyż pozyskiwanie ryb może być prowadzone zarówno z brzegu, jak i z łodzi. Danie możliwości amatorskiego połowu ryb oznacza rozumienie tego wyjątku, jako określonego działania. Nie jest natomiast tożsame z działaniami negatywnymi, wymienionymi w § 5 ust. 1 pkt 1 Uchwały, tj. zabijaniem zwierząt czy niszczeniem np. tarlisk. Wyjątek dotyczy jedynie amatorskiego połowu ryb, a nie budowy pomostu, ułatwiającego wykonywanie takiego połowu. Odnośnie zaś do drugiego z wyjątków, dopuszczalnego zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 1 Uchwały, to wyjaśnić trzeba, że budowy pomostu nie można rozważać w kategoriach "wykonywania czynności związanej z racjonalną gospodarką", w tym przypadku gospodarką rybacką.Dlatego też zarzuty, ujęte w pkt 1 – 6 oraz pkt 10 skargi nie były zasadne.Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 32 ust. 1 Konstytucji RP "w zw. z art. 8 § 1 i 2 i art. 7 oraz z art. 75 § 1 i art. 136 k.p.a." wyjaśnić należy, co następuje. Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy zasadniczej wszyscy są wobec prawa równi i mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne. Konstytucyjna zasada równości oznacza wymóg "zachowania równości i niestosowania dyskryminacji na płaszczyźnie stanowienia prawa (równość wobec prawa) oraz na płaszczyźnie stosowania prawa. Nakaz takiego samego traktowania osób znajdujących się w takiej samej sytuacji oraz odmiennego traktowanie osób znajdujących się w sytuacji odmiennej, adresowany jest przede wszystkim do prawodawcy, który tworząc normy generalno-abstrakcyjne, powinien brać pod uwagę konieczność stanowienia norm o takiej samej lub różnej treści w zależności od wskazanych powyżej sytuacji. Równe traktowanie osób wymaga natomiast, by organy stosujące prawo dokonywały konkretyzacji norm generalno-abstrakcyjnych w normy konkretno-indywidualne bez nieuzasadnionego różnicowania. Innymi słowy, by nie traktowały odmiennie osób ze względu na takie ich cechy, które nie są prawnie relewantne. Wydawanie odmiennych rozstrzygnięć na skutek innej wykładni prawa oderwane jest od cech podmiotów, których dotyczą rozstrzygnięcia. Nie jest więc skutkiem traktowania odmiennie podmiotów ze względu na takie ich cechy, które nie są prawnie relewantne" (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 13 kwietnia 2021 r., sygn. akt I GSK 3327/18 (CBOSA). Tym samym, niezachowanie równości w stosowaniu prawa polega na wydawaniu odmiennych rozstrzygnięć w tożsamym stanie faktycznym.Jak już była o tym mowa, z akt sprawy nie wynika – a skarżący w żaden sposób tego nie wykazał – aby istniejące w sąsiedztwie pomosty wędkarskie powstały legalnie i na skutek pozytywnego uzgodnienia projektów decyzji o warunkach ich zabudowy. Nie wynika ponadto żadną miarą, aby potencjalne uzgodnienia takich projektów dokonywane były w takim samym stanie faktycznym, jaki występuje w sprawie niniejszej. Polski system prawa nie jest systemem prawa precedensowego (odmiennie, jak anglosaski common law), ale systemem prawa stanowionego. Oznacza to, że każdorazowo przedmiot sprawy i przesłanki rozstrzygnięcia oceniane są zarówno przez sądy, jak i organa administracji publicznej indywidualnie i na podstawie zindywidualizowanego stanu faktycznego. Stąd też zarówno forma budowania zaufania do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.), jak i utrwalona praktyka rozstrzygania spraw (art. 8 § 2 k.p.a.) jest zależna od tożsamości spraw porównywanych. Naruszenie ww. zasad może więc nastąpić wyłącznie wówczas, gdy w sprawach przedmiotowo tożsamych organ podejmuje różne rozstrzygnięcia. Taka zaś okoliczność w niniejszej sprawie nie została wykazana, gdyż z samego faktu istnienia w okolicy innych pomostów nie wynika bynajmniej, że RDOŚ i GDOŚ powinny pozytywnie uzgodnić także i projekt decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie pomostu na działce o nr ewid. [...], stanowiącej Jezioro [...],, obręb [...],, przy działce o nr ewid. [...],, obręb [...],, gmina [...],.Zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. "poprzez podjęcie rozstrzygnięcia bez zaznajomienia strony z zebranym materiałem dowodowym i bez umożliwienia jej wypowiedzenia się co do zebranego materiału" jest o tyle nieskuteczny procesowo, że skarżący nie wykazał, jakich czynności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy nie mógł dokonać.Należy też podkreślić, że organ II instancji nie dokonywał żadnych innych ustaleń, poza zleceniem RDOŚ przeprowadzenia "dodatkowego postepowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów" w sposób określony w piśmie z 30 sierpnia 2022 r., przekazanym do wiadomości skarżącemu. RDOŚ zawiadomił skarżącego pismem z 5 września 2022 r. o oględzinach, pouczając o treści art. 79 § 2 k.p.a. i o tym, że może wnosić uwagi do protokołu z wizji i zapoznać się z aktami sprawy. Skarżący żadnych uwag jednak nie wniósł. RDOŚ przesłał ponadto skarżącemu do wiadomości pismo przewodnie, kierowane do GDOŚ z 26 września 2022 r. GDOŚ natomiast trzykrotnie przedłużał termin załatwienia sprawy, a skarżący w tym czasie ani nie zapoznawał się z aktami sprawy, ani nie składał dodatkowych wyjaśnień lub wniosków, mając przecież zapewnioną możliwość wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów.Potencjalne uchybienie art. 10 § 1 k.p.a. może stanowić podstawę uchylenia decyzji jedynie wówczas, gdy wykaże się, że naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy. Innymi słowy, to strona musi wykazać, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, wynik sprawy byłby odmienny – czego skarżący nie uczynił (por. wyrok NSA z 20 czerwca 2023 r., sygn. akt II OSK 2157/20, CBOSA). Dlatego też zarzut skarżącego w tym zakresie był nieskuteczny.GDOŚ, utrzymując w mocy prawidłowe postanowienie RDOŚ nie mógł tym samym naruszyć art. 138 § 1 ust. 1 w zw. z art. 144 k.p.a. "oraz art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8" u.p.z.p. – gdyż dodatkowo, własnym działaniem w trybie art. 136 § 1 k.p.a. potwierdził prawidłowość rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego, a to z kolei nakazywało zastosowanie przepisu, stanowiącego podstawę prawną zaskarżonego postanowienia organu II instancji.Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a..