Wyrok - III OSK 2837/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 27 marca 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Administracyjne postępowanie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 31 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Lu 324/23 w sprawie ze skargi K. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia (...) r. znak: (...) w prOddalono skargę kasacyjną. Administracyjne postępowanie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędzia del. WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 31 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Lu 324/23 w sprawie ze skargi K. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia (...) r. znak: (...) w pr
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
27 marca 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Hanna Knysiak - Sudyka
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (10)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 31 maja 2023 r. sygn. akt II SA/Lu 324/23 oddalił skargę K. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Zamościu z dnia (...) r., znak: (...) w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania.Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.Wójt Gminy Zamość decyzją z dnia (...) r. nr (...) odmówił udostępnienia informacji publicznej.Od powyższej decyzji K. K. (dalej: "skarżący") wniósł odwołanie.Po rozpatrzeniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Zamościu (dalej: "Kolegium", "organ") postanowieniem z dnia (...) r. nr (...)stwierdziło niedopuszczalność odwołania.W uzasadnieniu postanowienia Kolegium wyjaśniło, że odwołanie od decyzji Wójta Gminy Zamość z dnia (...) r. jest niedopuszczalne, gdyż w obrocie prawnym nie ma aktualnie przedmiotowej decyzji, gdyż została ona uchylona decyzją Kolegium z dnia (...) r. nr (...), a po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji wydał nową decyzję, to jest decyzję z dnia (...) r. nr: (...).Na powyższe postanowienie K. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu oraz o rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w powołanym wyżej wyroku oddalił skargę K. K. uznając, że zaskarżone postanowienie zostało wydane zgodnie z prawem.Uzasadniając swoje stanowisko Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie zostało wydane bez naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozstrzygając w sprawie organ nie naruszył także przepisów prawa materialnego.Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie istotą sporu w przedmiotowej sprawie jest rozstrzygnięcie, czy organ odwoławczy prawidłowo zastosował art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm., zwana dalej: "k.p.a.") i stwierdził niedopuszczalność odwołania od decyzji Wójta Gminy Zamość z dnia 17 października 2022 r. nr ASO.1431.118.2022 w przedmiocie odmowy udostępniania informacji publicznej. Zdaniem skarżącego jego zamiarem nie było zaskarżenie powyższej decyzji, ale orzeczenia Wójta z dnia 9 stycznia 2023 r. nr: ASO.1431.118.2022, co niewłaściwie zostało zinterpretowane przez Kolegium.Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w realiach rozpatrywanej sprawy niewątpliwe jest, że skarżący w dniu 23 stycznia 2023 r. złożył odwołanie od decyzji Wójta Gminy Zamość w sprawie odmowy dostępu do informacji publicznej. Z treści odwołania wynika, że dotyczyło ono decyzji z dnia 17 października 2022 r. nr ASO.1431.118.2022. W nagłówku przedmiotowego pisma procesowego wpisano datę 20 października 2022 r., a w całym odwołaniu skarżący odniósł się wyłącznie do rozstrzygnięcia organu I instancji z dnia 17 października 2022 r. Wobec czytelnej i oczywistej treści odwołania (strona trzykrotnie powołała się na decyzję z dnia 17 października 2022 r.) nie można było uznać, że dotyczy ono decyzji z dnia 9 stycznia 2023 r. nr ASO.1431.118.2022. Jeżeli nawet skarżący błędnie złożył drugi raz to samo odwołanie, które wcześniej zostało już rozpatrzone przez Kolegium, to nie można uznać, iż obowiązkiem organu było wyjaśnienie tego rodzaju wątpliwości. Odwołanie K. K. nie było ponadto obarczone błędami formalnymi i organ nie miał obowiązku wzywać do uzupełniania braków formalnych w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Kolegium miało pełne podstawy do wydania postanowienia na podstawie art. 134 k.p.a., gdyż brak było przedmiotu zaskarżenia, a więc wskazanej w odwołaniu decyzji z dnia 17 października 2022 r. nr ASO.1431.118.2022.Od tego wyroku skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia wniósł K. K., zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu stosownie do art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, zwana dalej: "p.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania, tj.:1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., w zakresie w jakim przepisy te określają kompetencje sądu administracyjnego związane z kontrolą legalności decyzji administracyjnej, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieznajdującym podstaw przyjęciu przez WSA w Lublinie, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, podczas gdy postanowienie SKO w Zamościu narusza art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., bowiem:a. SKO w Zamościu naruszyło obowiązek kompleksowego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że skarżący 23 stycznia 2023 r. złożył odwołanie od decyzji Wójta Gminy Zamość z 17 października 2022 r. (ASO.1431.118.2022), podczas gdy okoliczności sprawy jasno wskazują, że odwołanie było złożone od decyzji Wójta Gminy Zamość z 9 stycznia 2023 r. (ASO.1431.118.2022 - ten sam znak), zwłaszcza zważywszy na fakt, że:i. decyzja Wójta Gminy Zamość z 17 października 2022 r. została wyeliminowana z obrotu prawnego w wyniku skutecznego złożenia przez K. K. wcześniejszego odwołania (od decyzji z 17 października 2023 r.),ii. Wójt Gminy Zamość przekazał odwołanie K. K., podpisane 23 stycznia 2023 r., przesłane przy piśmie przewodnim z tego samego dnia, tj. 23 stycznia 2023 r. jako odwołanie od decyzji z (...) r., a nie jako odwołanie od decyzji z (...) r.,iii. SKO w Zamościu w zawiadomieniu z 8 lutego 2023 r. (SKO.RÓ/40/5/2023) poinformowało o tym, że nie zostanie załatwiona w kodeksowym terminie sprawa "z odwołania K. K., na decyzję Wójta Gminy Zamość z dnia (...) r., znak: (...) w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej",iv. pismo przewodnie, przy którym 23 stycznia 2023 r. skarżący przekazał odwołanie, datowane było na 23 stycznia 2023 r., co jasno wskazuje na złożenie odwołania od decyzji z 9 stycznia 2023 r. (tj. w ciągu 14-dniowego terminu),v. odwołanie zostało podpisane profilem zaufanym 23 stycznia 2023 r., co jasno wskazuje na złożenie odwołania od decyzji z 9 stycznia 2023 r. (tj. w ciągu 14-dniowego terminu),vi. argumentacja złożonego co do meritum była adekwatna, z uwagi na tożsamą podstawę wydanej przez organ decyzji;b. naruszono kodeksowy obowiązek podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.), mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela, poprzez brak podjęcia przez SKO w Zamościu jakichkolwiek działań procesowych, zmierzających do usunięcia oczywistej omyłki pisarskiej w oznaczeniu przez stronę daty zakwestionowanej decyzji, zwłaszcza zważywszy na fakt, że zarówno Wójt Gminy Zamość, jak i SKO w Zamościu wskazywali w korespondencji, prowadzonej do czasu wydania decyzji drugoinstancyjnej, że sprawa dotyczy odwołania od decyzji z 9 stycznia 2023 r.,c. naruszono kodeksowy obowiązek prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a.), poprzez wydanie przez SKO w Zamościu rozstrzygnięcia wskutek przyjęcia, że odwołanie zostało złożone od decyzji z 17 października 2023 r., podczas gdy ten sam organ w toku postępowania odwoławczego w zawiadomieniu z 8 lutego 2023 r. (SKO.RÓ/4G/5/2023) poinformował o tym, że nie zostanie załatwiona w kodeksowym terminie sprawa "z odwołania K. K., na decyzję Wójta Gminy Zamość z dnia (...) r., znak: (...) w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej", przez co utwierdził skarżącego w przekonaniu, że w postępowaniu nie doszło do żadnej omyłki pisarskiej,d. naruszono kodeksowy obowiązek zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w tym zwłaszcza obowiązku umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji (art. 10 § k.p.a.), poprzez brak wskazania przez SKO w Zamościu na żadnym etapie, w tym zwłaszcza w etapie bezpośrednio poprzedzającym wydanie decyzji, na omyłkę pisarską, do której doszło;- wskazane uchybienie ma istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż gdyby WSA w Lublinie prawidłowo stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania w sposób mający wpływ na wynik postępowania, powinien był podjąć odmienne rozstrzygnięcie procesowe, tj. o uwzględnieniu skargi;2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 128 w zw. z art. 134 k.p.a., w zakresie w jakim przepisy te określają kompetencje sądu administracyjnego związane z kontrolą legalności decyzji administracyjnej, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieznajdującym podstaw przyjęciu przez WSA w Lublinie, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, podczas gdy postanowienie SKO w Zamościu narusza art. 128 w zw. z art. 134 k.p.a., w zakresie w jakim przepisy te stanowią o tym, że odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia i że wystarczające jest, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na uznaniu niedopuszczalności odwołania, podczas gdy z jego treści, niezależnie od omyłki pisarskiej co do daty decyzji, w sposób niebudzący wynika niezadowolenie strony z treści rozstrzygnięcia, co należało w realiach sprawy odnieść do decyzji Wójta Gminy Zamość z 9 stycznia 2023 r.,- wskazane uchybienie ma istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż gdyby WSA w Lublinie prawidłowo stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza ww. przepisy postępowania w sposób mający wpływ na wynik postępowania, powinien był podjąć odmienne rozstrzygnięcie procesowe, tj. o uwzględnieniu skargi;3) art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a., w zakresie w jakim z przepisów tych wynika, że sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, wydaje rozstrzygnięcie na podstawie akt sprawy, natomiast uzasadnienie wydanego przez sądu wyroku zawiera m.in. zwięzłe przedstawienie zarzutów przedstawionych w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na pominięciu przez WSA w Lublinie istotnych dla sprawy okoliczności, znajdujących się w aktach sprawy (tak aktach sądowych, jak i aktach administracyjnych):a. pisma Wójta Gminy Zamość z 25 stycznia 2023 r. (ASO.1431.118.2022), w którym przekazano organowi odwoławczemu m.in. "odwołanie Pana K. K. od decyzji nr (...) z dnia (...) r." - co jasno wskazywało na złożenie odwołania od decyzji z 9 stycznia 2023 r.,b. zawiadomienia SKO w Zamościu z 8 lutego 2023 r. (SKO.RÓ/40/5/2023), w którym poinformowano stronę o tym, że nie zostanie załatwiona w kodeksowym terminie sprawa "z odwołania K. K., na decyzję Wójta Gminy Zamość z dnia (...) r., znak: (...) w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej" - co jasno wskazywało na złożenie odwołania od decyzji z 9 stycznia 2023 r.c. pisma procesowego skarżącego z 14 kwietnia 2023 r., skierowanego do WSA w Lublinie, w którym skarżący poinformował o zaistniałej omyłce pisarskiej.- wskazane uchybienie ma istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż gdyby WSA w Lublinie dokonał wszechstronnej oceny sprawy, z uwzględnieniem ww. istotnych dla sprawy okoliczności, powinien był dojść do przekonania, że zaskarżone postanowienie SKO w Zamościu powinno być wyeliminowane z obrotu prawnego.Mając powyższe na uwadze skarżący kasacyjnie wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku WSA w Lublinie w całości oraz uchylenie zaskarżonego postanowienia SKO w Zamościu. Jednocześnie skarżący kasacyjnie wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych, a także zrzekł się rozpatrzenia skargi na rozprawie.Nadto skarżący kasacyjnie wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, z uwagi na fakt, że w dniu, w którym upływał termin do jej wniesienia (piątek 4 sierpnia 2023 r.), miała miejsce przerwa techniczna serwisu ePUAP, trwająca do godz. 2.15 dnia kolejnego (soboty 5 sierpnia 2023 r.), co uniemożliwiało zarówno podpisanie przez skarżącego pełnomocnictwa przy użyciu profilu zaufanego, opatrzenie skargi kasacyjnej podpisem zaufanym przez pełnomocnika, jak i w końcu złożenie skargi kasacyjnej przez ePUAP w dniu upływu terminu.Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.Postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowił przywrócić termin do wniesienia skargi kasacyjnej.Przewodniczący Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zarządzeniem z dnia 18 września 2023 r. uznał, że skarga kasacyjna została wniesiona w terminie.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.Zgodnie z art. 182 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. Z kolei według art. 182 § 3 p.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym Naczelny Sąd Administracyjny orzeka w składzie jednego sędziego, a w przypadkach, o których mowa w § 2, w składzie trzech sędziów. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie strona skarżąca kasacyjnie złożyła stosowny wniosek, a strona przeciwna nie przedstawiła odmiennych wniosków procesowych, skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.).Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez NSA, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Należy zatem wskazać konkretne przepisy prawa, którym - zdaniem skarżącego - uchybił sąd i zamieścić uzasadnienie podstawy kasacyjnej, czyli uzasadnić uchybienia zarzucane sądowi. Uzasadnienie podstaw kasacyjnych polega na wykazaniu przez autora skargi kasacyjnej, że stawiane przez niego zarzuty mają usprawiedliwioną podstawę i zasługują na uwzględnienie. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia, lub jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca powyższym wymaganiom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności.W rozpoznawanej sprawie zarzuty skargi kasacyjnej obejmują wyłącznie naruszenie przepisów postępowania.Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności należy podnieść, że nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 133 § 1 w związku z art. 134 § 1 w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. Z ostatniego z wyżej wymienionych przepisów wynika, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie, a jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. mamy do czynienia w przypadku, gdy uzasadnienie nie odpowiada wymogom tego przepisu, przy czym nie każde naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Zarzut naruszenia tego przepisu mógłby być skuteczny wówczas, gdyby sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił podstawy prawnej rozstrzygnięcia w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, to jest nie wyjaśnił, dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego, dlaczego sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Powołany przepis można naruszyć w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jeżeli uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, którymi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na jego kontrolę kasacyjną, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia.Zaskarżony wyrok został zaopatrzony w uzasadnienie, które zawiera wszystkie wymagane przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a. elementy, a z jego treści wystarczająco jednoznacznie wynika, z jakich przyczyn sąd a quo uznał zaskarżone postanowienie za zgodne z prawem. To, że strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z motywami zaskarżonego wyroku, nie dowodzi jeszcze naruszenia powołanego przepisu odnoszącego się do wymogów formalnych uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego. Z wywodów Sądu pierwszej instancji wynika, dlaczego w jego ocenie w realiach niniejszej sprawy wniesione przez skarżącego w dniu 23 stycznia 2023 r. odwołanie zostało uznane za niedopuszczalne i co stanowiło podstawę prawną rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym wyroku. Sąd pierwszej instancji ocenił stanowisko strony skarżącej, nie mając przy tym bezwzględnego obowiązku odnoszenia się osobno do każdego z argumentów podnoszonych w toku postępowania. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego brak szczegółowego odniesienia się przez wojewódzki sąd administracyjny do wszystkich zarzutów zawartych w skardze, czy argumentów odpowiedzi na skargę i skoncentrowanie się tylko na istotnych kwestiach, nie jest wadliwe, o ile te kwestie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, a wątki pominięte mają jedynie charakter uboczny i nie rzutują na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 2633/04, LEX 173345; wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2014 r., I OSK 2721/13). Przedstawiony w uzasadnieniu wyroku Sądu pierwszej instancji wywód prawny sprawia, że zaskarżony wyrok poddaje się kontroli instancyjnej, a merytoryczna poprawność wyroku nie mogła być skutecznie podważana za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. "sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". Przepis ten określa zatem granice rozpoznania skargi przez Sąd pierwszej instancji, a granice danej sprawy wyznacza jej przedmiot wynikający z treści zaskarżonego działania organu administracji publicznej. Oznacza to, że o naruszeniu normy wynikającej z powyższego przepisu można byłoby mówić, gdyby sąd wykroczył poza granice sprawy, w której została wniesiona skarga, albo - pomimo wynikającego z tego przepisu obowiązku - nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, np. nie zauważając naruszeń prawa, które nie były powołane w skardze, a które Sąd pierwszej instancji zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę niewątpliwie orzekał w granicach sprawy, oceniając postępowanie organu w procesie podjęcia postanowienia z dnia 28 lutego 2023 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji Wójta Gminy Zamość z 17 października 2022 r. nr ASO.1431.118.2022 w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować dokonanej przez Sąd pierwszej instancji oceny ustalonego stanu faktycznego z punktu widzenia jego zgodności lub niezgodności z mającym zastosowanie w sprawie stanem prawnym, czy też prawidłowości dokonanej przez Sąd oceny działań organu administracji publicznej pod kątem zachowania przepisów procedur obowiązujących ten organ (por. wyrok NSA z 25 marca 2011 r. sygn. akt I FSK 1862/09; wyrok NSA z 11 kwietnia 2007 r. sygn. akt II OSK 610/06; postanowienie NSA z 11 stycznia 2012 r. sygn. akt I OSK 2438/11; wyrok NSA z 15 października 2015 r. sygn. akt I GSK 241/14). W ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. nie można kwestionować prawidłowości zajętego stanowiska prawnego i wyrażonych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku poglądów (por. wyrok NSA z 2 lipca 2015 r., I OSK 450/15), ani prawidłowości oceny materiału dowodowego (por. wyrok NSA z 21 października 2010 r., I GSK 264/09, LEX nr 744745).Z kolei zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Wyrok może być wydany na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym albo jeżeli ustawa tak stanowi. Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu oceny materiału dowodowego, jak i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego dokonanej przez sąd pierwszej instancji. Obowiązek wydania wyroku na podstawie akt sprawy w rozumieniu art. 133 § 1 p.p.s.a. oznacza zakaz wyjścia poza materiał znajdujący się w aktach sprawy.Trzeba podnieść, że treść wskazywanych przez skarżącego kasacyjnie pism (Wójta Gminy Zamość z 25 stycznia 2023 r., SKO w Zamościu z 8 lutego 2023 r. i skarżącego z 14 kwietnia 2023 r.) nie miała znaczenia dla dokonania przez organ odwoławczy oceny treści odwołania skarżącego kasacyjnie wniesionego w dniu 23 stycznia 2023 r. Dwa pierwsze pisma nie pochodziły od strony postępowania administracyjnego, nie mogły mieć zatem wpływu na interpretację treści pisma strony ani sposób odczytania jej intencji. Błędna kwalifikacja pisma strony przez organ pierwszej instancji czy też organ odwoławczy na etapie przed rozpoznaniem odwołania nie może mieć wpływu na ocenę treści pisma strony. Ostatnie pismo z 14 kwietnia 2023 r. nosi datę późniejszą niż postanowienie stanowiące przedmiot kontroli sądu administracyjnego, zatem jego treść również nie może być brana pod uwagę w procesie oceny legalności tego postanowienia.Z powyższych przyczyn nie jest zasadny również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Konstrukcja powyższego zarzutu jest po części wadliwa. Trzeba podkreślić, że art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 151 p.p.s.a. określają kompetencje orzecznicze sądu administracyjnego odpowiednio w sytuacji uwzględnienia i oddalenia skargi, dlatego nie mogą zostać zastosowane - a tym samym naruszone – jednocześnie. Z kolei art. 8 k.p.a. zawiera dwa paragrafy o różnej treści normatywnej, a skarżący kasacyjnie nie wskazał, naruszenie którego z nich zarzuca. Przez podstawę kasacyjną należy natomiast rozumieć konkretny przepis prawa, którego naruszenie przez Sąd pierwszej instancji zarzuca skarga kasacyjna, a w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (tak NSA np. w wyroku z 23 maja 2024 r., I OSK 1654/22).W istocie jednak – mimo powołania licznych regulacji prawnych – omawiany zarzut sprowadza się do kwestii błędnej interpretacji treści pisma skarżącego wniesionego w dniu 23 stycznia 2023 r. Należy podnieść, że treść wniesionego w tej dacie przez skarżącego kasacyjnie odwołania nie budziła żadnych wątpliwości. Zarówno w nagłówku, jak i w treści pisma wskazano jako zaskarżaną decyzję Wójta Gminy Zamość z 17 października 2022 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Brak było jakichkolwiek podstaw do przypisania pismu odmiennej treści, jak również do wzywania skarżącego do sprecyzowania treści pisma, która nie budziła wątpliwości interpretacyjnych. W tej sytuacji nie są zasadne zarzuty naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego – prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) i przekonywania (art. 11 k.p.a.). Nie jest zasadny także zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., gdyż Sąd pierwszej instancji trafnie stwierdził, w oparciu o treść odwołania wniesionego w dniu 23 stycznia 2023 r., iż dotyczyło ono decyzji z dnia 17 października 2022 r., co zostało wyraźnie – trzykrotnie – wskazane w treści pisma procesowego.Nie jest zasadny również zarzut naruszenia art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 128 k.p.a. w związku z art. 134 k.p.a. Zgodnie z art. 128 k.p.a. odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy, jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Przepisy szczególne mogą ustalać inne wymogi co do treści odwołania. Odwołanie jest jednak jednocześnie podaniem w rozumieniu art. 63 k.p.a. i zgodnie z § 2 tego przepisu powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres, również w przypadku złożenia podania w postaci elektronicznej, i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Prawdą jest, że uprawnienie do określenia żądania, a w razie wątpliwości sprecyzowania żądania należy wyłącznie do strony, a nie do sfery ocennej organu. Organ nie może zatem wyręczyć strony i zdecydować za nią, w jakim przedmiocie będzie toczyć się postępowanie zainicjowane jej podaniem. Brak w podaniu określenia żądania w sposób precyzyjny i nienasuwający jakichkolwiek wątpliwości jest brakiem formalnym, który uniemożliwia wszczęcie i prowadzenie postępowania administracyjnego. W przypadku, gdy treść żądania nie jest jednoznaczna lub nasuwa wątpliwości organu, powinien on - na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. - wezwać stronę o wyjaśnienie bądź sprecyzowanie złożonego żądania, a więc do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania (por. wyrok NSA z 12 grudnia 2023 r., I OSK 841/23). Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie. Treść pisma wniesionego przez skarżącego kasacyjnie w dniu 23 stycznia 2023 r. do organu jednoznacznie wskazywała, że przedmiotem żądania w nim zawartego jest odwołanie od decyzji Wójta Gminy Zamość z 17 października 2022 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Także treść uzasadnienia odwołania nie wskazywała w żaden sposób na to, by przedmiotem odwołania miała być inna decyzja. Organ nie ma obowiązku podejmowania niejako "na wyrost" działań w kierunku zniwelowania skutków podejmowanych przez stronę błędnych czynności procesowych, nie jest bowiem pełnomocnikiem strony. Jeśli treść pisma procesowego nie nasuwa wątpliwości, brak jest podstaw do wzywania strony o jego sprecyzowanie.Z tych przyczyn omawiany zarzut skargi kasacyjnej jest bezzasadny. Natomiast zgodnie z art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Artykuł 134 k.p.a. nie określa, jakie warunki decydują o dopuszczalności bądź niedopuszczalności środka zaskarżenia, wynikają one jednak z innych przepisów procesowych stanowiących o przedmiocie zaskarżenia i toku postępowania. Niedopuszczalność środka zaskarżenia może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak i podmiotowym. Niedopuszczalność środka zaskarżenia z przyczyn przedmiotowych obejmuje w szczególności przypadki braku przedmiotu zaskarżenia. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdyż decyzja Wójta Gminy Zamość z 17 października 2022 r. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 10 listopada 2022 r. nr SKO.RÓ/40/8/2022.Z uwagi na to, że zarzuty skargi kasacyjnej okazały się nieusprawiedliwione, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o jej oddaleniu.., orzekł o jej oddaleniu.