Wyrok - II GSK 2216/22 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 19 marca 2026
Teza
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę. Transport, transport drogowy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia del. WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) Protokolant asystent sędziego Maciej Pleban po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 408/22 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Głównego Inspektora TrUchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę. Transport, transport drogowy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędzia del. WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska (spr.) Protokolant asystent sędziego Maciej Pleban po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 408/22 w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Głównego Inspektora Tr
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
płatnik składek / pracodawca
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
19 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska
Podstawa prawna
art. 108
kp
art. 80
kpa
art. 107
kpa
art. 77
kpa
art. 7
kpa
art. 145
ppsa
art. 174
ppsa
art. 183
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (2)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 14 lipca 2022 r., VI SA/Wa 408/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi M. S., uchylił decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 10 grudnia 2021 r. w przedmiocie stwierdzenia utraty dobrej reputacji przewoźnika drogowego.Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy.W dniu [...] czerwca 2020 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył karę pieniężną na przedsiębiorcę M. S. za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem bez aktualnego badania technicznego. Z kolei, w dniu [...] grudnia 2020 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną m.in. za: posługiwanie się przez kierowcę kartą kierowcy, która nie jest jego własną kartą, naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu, przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godziny, skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego.Zawiadomieniem z dnia [...] lipca 2021 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej – GITD) poinformował skarżącego o wszczęciu z urzędu postępowania w zakresie spełnienia wymogu dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego M. S. z uwagi na ww. naruszenia.Decyzją z dnia 28 września 2021 r. GITD, na podstawie art. 7d ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2021 r. poz. 919 ze zm., dalej - u.t.d.), stwierdził utratę dobrej reputacji przewoźnika drogowego pod firmą [...] S. M.W terminie do zgłoszenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący złożył pismo zatytułowane "[...]" w którym wskazał, iż uprawomocnienie wydanej decyzji oznaczać będzie dla niego koniec działalności, a dla jego pracowników koniec zatrudnienia. Wskazał przy tym, iż podjął odpowiednie starania, aby w przyszłości nie miały miejsca podobne nieprawidłowości, jakich dopuścili się jego kierowcy (wyciągnięto konsekwencje wobec kierowcę który dopuścił się przewinienia, wyznaczono osobę odpowiedzialną w firmie za przeglądy, przeprowadzono szkolenia). Wskazano również, iż skarżący dołoży wszelkich starań, aby w przyszłości nie miały miejsca podobne nieprawidłowości.Decyzją z dnia 10 grudnia 2021 r. GITD, rozpoznając sprawę jako organ II instancji, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ podkreślił m.in., iż podjęte działania naprawcze nie są adekwatne do rodzaju popełnionych naruszeń i wystarczające do uznania, że w przyszłości nie dojdzie do popełnienia przez przedsiębiorcę podobnych naruszeń. Organ zwrócił uwagę, że skarżący mimo wezwania nie przedstawił dokumentów i nie udowodnił powoływanych procesów naprawczych. W ocenie organu interes społeczny nie stoi na przeszkodzie zawieszeniu lub cofnięciu stronie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika, a odebranie dobrej reputacji będzie proporcjonalną reakcją na stwierdzone naruszenia.Po rozpoznaniu skargi M. S., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2022 poz. 329, dalej – p.p.s.a.).Sąd I instancji stwierdził, że organ administracyjny dokonał wybiórczych ustaleń faktycznych w kontekście informacji zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz nieprawidłowo uzasadnił zaskarżoną decyzję. Przedmiotowe naruszenia polegały w szczególności na niewystarczającym zbadaniu, czy istnieje powoływana przez skarżącego możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w tym, czy w przedsiębiorstwie podjęto działania mające na celu wdrożenia prawidłowej dyscypliny pracy lub procedury zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego.W toku postępowania administracyjnego, po wezwaniu organu z [...] lipca2021 r. skarżący nie przedłożył organowi żadnych dokumentów oraz wyjaśnień w sprawie. Jednakże we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący podniósł istotne okoliczności dotyczące przeprowadzonych szkoleń kierowców w zakresie czasu pracy oraz warunków jazdy. Skarżący wskazał liczbę kierowców oraz przeciętnie wykonywanych tygodniowo kursów. Do pisma dołączono listy płac, jak i trzy listy referencyjne wykazujące pozytywny i profesjonalny obraz przedsiębiorstwa skarżącego.Sąd zwrócił uwagę, że przy dokonywaniu oceny dobrej reputacji w zakresie przesłanki z art. 7d ust. 2 pkt 2 u.d.p., organ wziął pod uwagę ww. okoliczności, jednakże uznał je za niewystarczające i nieadekwatne do popełnionych naruszeń. Ta okoliczność, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, stanowiła podstawę negatywnej oceny dobrej reputacji skarżącej w zakresie wskazanej wyżej przesłanki. Katalog okoliczności, które organ bierze pod uwagę dokonując oceny dobrej reputacji na podstawie art. 7d ust. 4 u.d.p., ma charakter otwarty. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika natomiast, że organ realnie w ogóle nie zbadał powoływanych okoliczności co do podjętych działań naprawczych. Mimo obszernego uzasadnienia zawierającego treść wszystkich zastosowanych przepisów prawa jedyna analiza powoływanych przez skarżącego okoliczności zamyka się de facto w jednym ocennym zdaniu, iż podjęte działania nie są wystarczające dla zapewnienia właściwej organizacji pracy.Sąd zgodził się, iż co do zasady ciężar przeprowadzenia dowodu spoczywa na tym, kto wywodzi dla siebie skutki prawne, a odpowiedzialność za zatrudnionych kierowców obciąża właściciela przedsiębiorstwa, jednakże zbyt rygorystyczne traktowanie stron (a takie w ocenie Sądu miało miejsce w tej sprawie) spowoduje w zasadzie iluzoryczność oceny dobrej reputacji w oparciu o art. 7d ust. 4 u.d.p. doprowadzając do sytuacji wydawania tzw. decyzji związanych z pominięciem obowiązku rzetelnego rozpoznania sprawy w oparci o zgodną z przepisami i zasadami prawa uznaniowość decyzji.W ocenie Sądu, w sytuacji ujawnienia się okoliczności podejmowania czynności naprawczych, na etapie postępowania przed organem II instancji organ administracyjny niedający wiary powoływanym okolicznościom winien ponownie wezwać stronę skarżącą do wykazania dopuszczalnym środkiem dowodowym powoływanych istotnych okoliczności naprawczych. Dopiero w sytuacji ponownego "przemilczenia" takiego wezwania przez stronę skarżącą organ ma prawo do powołania się na brak inicjatywy dowodowej i odmowę uwzględnienia powoływanych okoliczności. W przedmiotowej sprawie organ II instancji uznał powoływane twierdzenia za nieadekwatne, wskazując przy tym, iż nie zostały one udowodnione i nie powiadomił o fakcie odmowy wiarygodności przed wydaniem zaskarżonej decyzji, a zatem w ocenie Sądu przedwcześnie dokonał oceny, czy utrata dobrej reputacji będzie stanowiła proporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia.W ocenie Sądu I instancji uchybienie to stanowi naruszenie przepisów postępowania - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ bowiem pominął przy ocenie utraty dobrej reputacji w kontekście proporcjonalnej reakcji za popełnione naruszenia, działania zmierzające do faktycznych ustaleń, jakie konkretnie działania naprawcze podjęto w sprawie (co warto też dodać w okresie pandemii i związanych z tym ograniczeń w zakresie szkoleń) i jak też należy ocenić te działania w przypadku niedużego przedsiębiorcy (7 kierowców). Organ winien mieć tutaj na uwadze przy dokonywaniu przedmiotowej oceny nie tylko to, jakie działania podjęto w przypadku jakich naruszeń, ale także jakie przedsiębiorstwo stanowi przedmiot oceny (np. małe firmy charakteryzuję się bowiem mniejszą potrzebą sformalizowanych działań jako opierające się na bardzo dobrym kontakcie pracodawcy z pracownikiem, duże podmioty posiadające kilkaset jednostek z racji faktycznego braku kontaktu bezpośredniego osoby zarządzającej z pracodawcą opierają się na szczegółowych procedurach i systemach kontrolnych). Z uzasadnienia decyzji nie sposób dowiedzieć się, dlaczego podjęte przez skarżącego działania naprawcze są niewystarczające.Sąd I instancji wskazał, że organ rozpatrując ponownie sprawę, winien dokonać oceny, czy utrata dobrej reputacji będzie stanowiła proporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia po uzupełnieniu materiału dowodowego w zakresie faktycznych czynności naprawczych podjętych przez skarżącego (po wezwaniu do wskazania, jakie konkretnie działania podjęto oraz w oparciu o jakie czynności).W skardze kasacyjnej GITD zaskarżył wyrok w całości, podnosząc zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że organ administracji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, gdyż nie podjął czynności zmierzających do faktycznych ustaleń, jakie działania naprawcze podjął przedsiębiorca, podczas gdy organ wzywając stronę do przedstawienia dowodów m. in. na okoliczności związane z wdrożeniem prawidłowej dyscypliny pracy i procedur zapobiegających powstawaniu naruszeń obowiązków, wypełnił ciążące na nim obowiązki określone w art. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., a zaskarżona decyzja odpowiadała prawu (art. 107 § 3 k.p.a.), zawierając przy tym uzasadnienie faktyczne i prawne rzetelnie wyjaśniające motywy zapadłego orzeczenia.Powołując takie zarzuty w ramach podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., organ wniósł uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, a także o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.M. S. nie skorzystał z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.Skarga kasacyjna oparta została za zarzucie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że organ administracji dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, gdyż nie podjął czynności zmierzających do faktycznych ustaleń, jakie działania naprawcze podjął przedsiębiorca, podczas gdy organ wzywając stronę do przedstawienia dowodów m. in. na okoliczności związane z wdrożeniem prawidłowej dyscypliny pracy i procedur zapobiegających powstawaniu naruszeń obowiązków, wypełnił ciążące na nim obowiązki określone w art. art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., a zaskarżona decyzja odpowiadała prawu (art. 107 § 3 k.p.a.), zawierając przy tym uzasadnienie faktyczne i prawne rzetelnie wyjaśniające motywy zapadłego orzeczenia, a zarzut ten okazał się skuteczny.Przystępując do oceny zgłoszonego zarzutu przypomnienia wymaga, że przedmiot postępowania determinują normy prawa materialnego, które wyznaczają zakres postępowania wyjaśniającego w sprawie, tj. zakres niezbędnych do przeprowadzenia w nim ustaleń, wyznaczając tym samym zbiór koniecznych do załatwienia sprawy prawnie relewantnych faktów. To one stanowią bowiem podstawę zwolnienia z obowiązku czy też jego nałożenia, przyznania uprawnienia, jego cofnięcia lub uszczuplenia. Tym samym zakres postępowania wyjaśniającego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji wyznaczały przepisy u.t.d., a także rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 oraz rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403.I tak, zgodnie z art. 7d ust. 1 u.t.d., organ wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji, jeżeli wobec przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c wydano wykonalną decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie określone w załączniku nr 3 lub 4 do ustawy lub załączniku nr 1 do ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 zostało zakwalifikowane jako najpoważniejsze naruszenie.W myśl art. 7d ust. 4 u.t.d. przy dokonywaniu oceny dobrej reputacji, organ bierze pod uwagę w szczególności:1) czy liczba stwierdzonych naruszeń jest nieznaczna w stosunku do liczby kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorcę bądź będących w jego dyspozycji oraz skali prowadzonych operacji transportowych;2) czy istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w tym czy w przedsiębiorstwie podjęto działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub wdrożono procedury zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego;3) interes społeczny kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, w szczególności jeżeli cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego spowodowałoby w znaczący sposób wzrost poziomu bezrobocia w miejscowości, gminie lub regionie;4) opinię polskiej organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającej przewoźników drogowych, działającej od co najmniej 3 lat, której przedsiębiorca jest członkiem.Należy przy tym wskazać, że zgodnie z art. 7d ust. 1 u.t.d. organ jest zobowiązany wszcząć postępowanie dotyczące badania dobrej reputacji w przypadku stwierdzenia popełnienia przez przedsiębiorcę już tylko jednego najpoważniejszego naruszenia. Tym samym, zgodnie z powyższym przepisem, już jedno najpoważniejsze naruszenie może być podstawą do wszczęcia postępowania w sprawie badania dobrej reputacji, a tym samym także do stwierdzenia w decyzji jej utraty. Inna wykładnia tych przepisów byłaby bowiem nieracjonalna – dlaczego ustawodawca nakazywałby organowi wszczynanie postępowania w przypadku jednego najpoważniejszego naruszenia, skoro z założenia sankcja utraty dobrej reputacji w takiej sytuacji miałaby być nieproporcjonalna.Z art. 6 ust. 2 lit. a przywołanego rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 wynika zaś, że jeśli przedsiębiorca transportowy został, w jednym lub kilku państwach członkowskich, skazany za popełnienie poważnego przestępstwa lub nałożono na niego sankcje za jedno z najpoważniejszych naruszeń przepisów wspólnotowych, wymienionych w załączniku IV, właściwy organ państwa członkowskiego, w którym przedsiębiorca ma siedzibę, przeprowadza w odpowiedni i terminowy sposób należycie zakończone postępowanie administracyjne obejmujące w odpowiednich przypadkach kontrolę w lokalach danego przedsiębiorstwa. W ramach postępowania ustala się, czy w określonym przypadku i w danych okolicznościach utrata dobrej reputacji stanowiłaby nieproporcjonalną reakcję. W ramach tej oceny właściwy organ bierze pod uwagę liczbę poważnych naruszeń przepisów krajowych i unijnych, o których mowa w ust. 1 akapit trzeci, a także liczbę najpoważniejszych naruszeń przepisów unijnych, określonych w załączniku IV, w odniesieniu do których zarządzający transportem lub przedsiębiorca transportowy został skazany lub nałożono na niego sankcję. Każda taka decyzja musi być należycie umotywowana i uzasadniona. Jeśli właściwy organ uzna, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła nieproporcjonalną reakcję, może zdecydować, że dobra reputacja pozostanie nienaruszona.Przypomnieć też należy, iż zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej zawartą w art. 7 k.p.a. na organie spoczywa obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego do załatwienia sprawy, mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli, z kolei stosownie do art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z kolei przepis art. 80 k.p.a. ustanawia zasadę swobodnej oceny dowodów, a art. 107 § 1 k.p.a. określa elementy (składowe) decyzji administracyjnej, stanowiąc w § 3, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne wyjaśnienie podstawy prawej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.Na organie ciążył zatem obowiązek wszechstronnego i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W doktrynie i judykaturze przyjmuje się, że w postępowaniu administracyjnym, w tym szczególności w sprawach sankcji administracyjnych, to na organie spoczywa ciężar dowodu. Jednak obowiązki organów administracji publicznej w zakresie przeprowadzenia dowodów z urzędu celem odtworzenia prawdy obiektywnej nie sięgają tak daleko, aby zwalniały stronę ze współudziału w zebraniu materiału dowodowego (por. wyroki NSA z: 17 lutego 2011 r., II GSK 273/10, 10 grudnia 2010 r., II OSK 1677/10, CBOSA). W ramach lojalnego współdziałania w celu wyjaśniania okoliczności faktycznych, strona powinna przedstawić wszystkie informacje niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak również udostępnić dowody znajdujące się w jej posiadaniu lub które tylko ona może przedstawić, potwierdzające okoliczności istotne dla merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Tym niemniej cały czas podkreśla się, że obowiązki te w żaden sposób nie wyłączają wymogu dążenia przez organ administracji do wyjaśnienia prawdy materialnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Organ ma zatem obowiązek poszukiwania dowodów, jednak obowiązek ten nie jest nieograniczony w swoim zakresie, bowiem z przepisu art. 77 § 1 k.p.a. nie wynika wcale, że na organ został przerzucony cały ciężar dowodowy w sprawie. Z cytowanego wyżej przepisu nie daje się w szczególności wyprowadzić konkluzji, że organy administracji obowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony, w sytuacji gdy ta ostatnia środków takich nie przedstawia. Nie można bowiem w takim przypadku założyć, że przy bierności strony, cały ciężar dowodzenia faktów mających przemawiać przeciwko ustaleniom poczynionym przez organy administracji spoczywa na tych organach (por. wyrok NSA z 20 maja 1998 r., sygn. akt I SA/Ka 1605/96). Organ zatem nie ma obowiązku poszukiwania dowodów dla wykazania słuszności stanowiska strony.Z akt sprawy wynika, że skarżący pismem z dnia [...] lipca 2021 r. został zawiadomiony o wszczęciu postępowania w przedmiocie oceny dobrej reputacji i jednocześnie wezwany do przedstawienia i udokumentowania informacji dotyczących liczby zatrudnionych kierowców oraz tych będących w dyspozycji przedsiębiorcy w okresie 3 miesięcy od dnia odebrania zawiadomienia, skali prowadzonych operacji transportowych w okresie 3 miesięcy od dnia odebrania zawiadomienia, a także do przedstawienia wyjaśnień i dowodów potwierdzających, że w przedsiębiorstwie podjęto działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy oraz dotyczących wdrożenia przez przedsiębiorcę procedur zapobiegających powstaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego. W pouczeniu organ wskazał na przykłady środków dyscypliny pracy - m.in. kary porządkowe określone w art. 108 kodeksu pracy, rozwiązanie stosunku pracy uzasadnione popełnieniem naruszeń obowiązków i warunków transportu drogowego, regulamin premiowania uzależniający prawo do otrzymania premii od liczby i rodzaju naruszeń obowiązków i warunków przewozu drogowego, pociągnięcie do odpowiedzialności materialnej za szkodę związaną z zapłatą kary za naruszenia warunków i obowiązków przewozu drogowego, kary umowne przy osobach zatrudnionych na innych podstawach niż stosunek pracy, wypowiedzenie umowy. Jednocześnie skarżący został poinformowany m.in. o treści art. 7d ust. 4 u.t.d. Powyższe zawiadomienie zostało osobiście odebrane przez skarżącego w dniu [...] lipca 2021 r.W tej sprawie skarżący, pomimo wcześniejszego wezwania organu, dopiero składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przedstawił referencje od współpracujących z nim przedsiębiorców oraz listę wypłacanych wynagrodzeń. Jednak pozytywne opinie innych przedsiębiorców mogą stanowić dowód dobrej współpracy ze skarżącym, to jednak nie stanowią dowodu na podejmowane wewnątrz przedsiębiorstwa działania mające przeciwdziałać w przyszłości powstawaniu naruszeń przepisów transportowych. Podobnie rzecz ma się w odniesieniu do przedstawionej przez przedsiębiorcę listy płac. Tak referencje wystawione przez innych przedsiębiorców jak również lista wypłacanych wynagrodzeń w istocie rzeczy pozostawały bez jakiegokolwiek związku z okolicznościami, o których mowa w art. 7d ust. 4 pkt 2 u.t.d. Skarżący nie wskazał natomiast na konkretne działania naprawcze, które poparte zostałyby równie konkretnym dowodem.W tym stanie rzeczy nie sposób zarzucić organowi, że ten naruszył art. 7, art. 77§ 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Poprzez prawidłowe sporządzenie i doręczenie skarżącemu wezwania do przedłożenia dokumentów na okoliczności związane z wdrożeniem prawidłowej dyscypliny pracy i procedur zapobiegających powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, a zatem na okoliczności, co do których wyłączną wiedzę ma przedsiębiorca i których wykazanie leży niewątpliwie w jego interesie, organ wypełnił ciążący na nim obowiązek dążenia do wszechstronnego oraz rzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Trafnie argumentował skarżący kasacyjnie organ, że żaden przepis prawa nie nakłada na organ obowiązku ponownego wzywania strony o przedstawienie dowodów i okoliczności, o które strona była już wzywana. W postępowaniu odwoławczym, czy też w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ ma obowiązek ponownego rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego, a nie powtarzania dokonanych już przez organ orzekający w I instancji czynności w ramach postępowania wyjaśniającego. Nie zasługuje na akceptację twierdzenie, że w okolicznościach faktycznych sprawy organ na etapie ponownego rozpatrywania sprawy winien był wystosować kolejne wezwanie i dopiero ewentualny brak odpowiedzi na ponowne wezwanie, mógł rodzić dla strony negatywne konsekwencje. Skoro wezwanie sporządzone i doręczone skarżącemu w dniu [...] lipca 2021 r. było prawidłowe, sformułowane w sposób jasny i zrozumiały, a mimo to skarżący nie podjął próby zastosowania się do jego treści, co leżało w jego interesie, to w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut naruszenia przez GITD art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. nie znajduje uzasadnienia.Tym samym, w świetle powyższego przyjąć należy, że organ nie miał obowiązku ponownego wzywania skarżącego do przedstawienia kolejnych dowodów, które uzasadniałyby odstąpienie od nałożenia sankcji w postaci stwierdzenia utraty dobrej reputacji, skoro sam skarżący nie skorzystał z takiej możliwości przed organem w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, a później złożone dokumenty nie okazały się adekwatne i wystarczające.Nie można również tracić z pola widzenia, że w przypadku postępowań w przedmiocie oceny dobrej reputacji wymagana jest pewna dynamika ich prowadzenia. Wynika to z faktu, że zgodnie z art. 94b u.t.d. nałożoną karę pieniężną za najpoważniejsze naruszenie określone w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 lub poważne naruszenie określone w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 uważa się za niebyłą po upływie roku od dnia wykonania decyzji administracyjnej o jej nałożeniu. Organ nie może więc dopuścić do przewlekania sprawy, natomiast to rzeczą skarżącego jest dostarczenie organowi dowodów, które mogły prowadzić do wydania pozytywnego dla niego rozstrzygnięcia, a które nie są dla organu dostępne czy znane.Zwracanie się z kolejnymi pismami wzywającymi do przedstawienia konkretnych dowodów byłoby sprzeczne z zasadą odpowiedniej w takiej jak rozpoznawana sprawie dynamiki i ekonomii postępowania. To skarżący powinien dbać o własne interesy i przedstawić organowi korzystne dla siebie okoliczności oraz dowody na ich poparcie. Wskazania wymaga, że Sąd I instancji w tej sytuacji doszedł do błędnej konstatacji o konieczności dalszego, wnikliwego rozpatrywania niniejszej sprawy w zakresie przesłanki proporcjonalności. Takie działanie prowadziłoby do skutku niemożliwego do zaakceptowania z punktu widzenia specyfiki takich postępowań. Obstrukcja strony oraz nieprzedstawianie przez nią dowodów, o które jest wzywana, uniemożliwiałoby organowi wydanie rozstrzygnięcia o utracie dobrej reputacji, mimo niekwestionowanego popełnienia przez przewoźnika bardzo poważnego naruszenia (tak NSA w wyroku z dnia 12 lutego 2026 r., II GSK 1481/22, CBOSA).W rozpoznawanej sprawie, poza sporem pozostaje, że przewoźnik drogowy dopuścił się najpoważniejszych naruszeń, przedsiębiorca nie współpracował z organem w toku postępowania administracyjnego, nie przedstawił konkretnych dowodów na okoliczność tego, jakie działania mające na celu poprawę sytuacji w jego przedsiębiorstwie zostały przez niego podjęte i czy są one adekwatne do stwierdzonego bardzo poważnego naruszenia, a złożone dokumenty nie odpowiadają w znacznej mierze treści wezwania skierowanego przez organ.Organ prawidłowo więc ustalił stan faktyczny sprawy na podstawie dostępnego mu materiału dowodowego. Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za skuteczne podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisów postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., gdyż ocena przeprowadzonego postępowania administracyjnego okazała się wadliwa. WSA wyprowadził nietrafne wnioski, nakładając na organ obowiązek przeprowadzenia dalszego postępowania dowodowego poprzez powielanie wezwań do strony.W myśl art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Sprawę należy przy tym uznać za dostatecznie wyjaśnioną, gdy jest ona wyjaśniona w stopniu, w jakim, uwzględniając charakter postępowania odwoławczego przed NSA, Sąd ten może prawomocnie zweryfikować dokonaną przez wojewódzki sąd administracyjny kontrolę legalności zaskarżonego aktu. Taki stan wyjaśnienia sprawy ma miejsce w niniejszym przypadku. Naczelny Sąd Administracyjny uznał bowiem, że stan prawny i faktyczny sprawy daje możliwość oceny legalności zaskarżonej decyzji GITD.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgromadzony przez organ materiał dowodowy dawał podstawę do zastosowania przepisów u.t.d., a także rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 oraz rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403. GITD dokonał prawidłowej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego do przesłanek wynikających z normy prawnej określającej, kiedy następuje utrata przez przewodnika dobrej reputacji. Organ podjął bowiem wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i prawidłowo ocenił materiał dowodowy, który był dla niego dostępny z urzędu i który został przedstawiony przez skarżącego. W konsekwencji należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.Mając na względzie powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości, a następnie rozpoznając skargę, uznał, że podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 w zw. z art. § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz. U. z 2026 r. poz. 118).O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 w zw. z art. § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tj. Dz. U. z 2026 r. poz. 118).