Wyrok - II GSK 24/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 19 marca 2026
Teza
Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji i umorzono postępowanie administracyjne. Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj Sędzia del. WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Protokolant starszy asystent sędziego Dorota Onyśk po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C. Sp. z o.o. w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 września 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 682/22 w sprawie ze skargi C. Sp. z o.o. w Ł. na decyzję Głównego Inspektora FarmaceutyczUchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji i umorzono postępowanie administracyjne. Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj Sędzia del. WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Protokolant starszy asystent sędziego Dorota Onyśk po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C. Sp. z o.o. w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 września 2022 r. sygn. akt V SA/Wa 682/22 w sprawie ze skargi C. Sp. z o.o. w Ł. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycz
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
umorzono postępowanie
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
19 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Andrzej Skoczylas
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (11)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji i umorzono postępowanie administracyjne
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 1 września 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 682/22, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), oddalił skargę C. Sp. z o.o. w Ł. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia 25 stycznia 2022 r. w przedmiocie kary pieniężnej za nieprzekazanie dokumentacji związanej z prowadzeniem apteki ogólnodostępnej.Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:W związku z podejrzeniem naruszenia przez skarżącą art. 99 ust. 3 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 944 ze zm.; powoływanej dalej jako: p.f.), pismem z dnia 20 września 2019 r., Śląski Wojewódzki Inspektor Farmaceutyczny w Katowicach wezwał skarżącą do przekazania: 1. umowy franczyzowej zawartej ze spółką D. S.A. bądź innym podmiotem będącym franczyzodawcą, przez skarżącą będącą franczyzobiorcą, dot. prowadzenia ww. apteki; 2. umowy spółki skarżącej. Organ wyznaczył skarżącej trzydniowy termin na przekazanie ww. dokumentacji pod rygorem wymierzenia, na podstawie art. 127b ust. 1a i 1b p.f., kary pieniężnej w wysokości od 10.000 zł do 50.000 zł. Skarżąca nie przekazała ww. dokumentacji, natomiast w piśmie z dnia 30 września 2019 r. wniosła o niezwłoczne u morzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość.Na wniosek Śląskiego WIF w Katowicach, Główny Inspektor Farmaceutyczny wszczął wobec skarżącej postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 127d ust. 1 w zw. z art. 127b ust. 1a i art. 37at ust. 8 p.f. z tytułu nieprzekazania na wezwanie organu zezwalającego dokumentacji związanej z prowadzoną działalnością.Skarżąca przestawiła obszerne stanowisko odnośnie do prowadzonego postępowania administracyjnego oraz złożyła wniosek o dopuszczenie dowodu w postaci pisma z dnia 30 września 2019 r., stanowiącego odpowiedź na wezwanie Śląskiego WIF z dnia 20 września 2020 r. i umorzenie postępowania administracyjnego wszczętego przez GIF jako bezprzedmiotowego.W odpowiedzi na zawiadomienie GIF o zamiarze zakończenia postępowania, skarżąca przedstawiła stanowisko końcowe, wnioskując o przeprowadzenie dowodu z dotyczących spółki danych ujawnionych w KRS, z których wprost wynikają fakty, jakie organ zamierzał ustalić na podstawie dokumentów wskazanych w wezwaniu, a także o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego.Decyzją z dnia 10 czerwca 2021 r. GIF nałożył na spółkę karę pieniężną w wysokości 10.000 zł z tytułu nieprzekazania, wbrew art. 37at ust. 8 p.f., dokumentacji określonej w wezwaniu Śląskiego WIF w Katowicach. W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżąca jako podmiot prowadzący na terenie województwa śląskiego aptekę ogólnodostępną była zobowiązana do przekazania na wezwanie WIF dokumentacji związanej z prowadzoną działalnością, tj. umowy franczyzowej oraz umowy spółki skarżącej. Dalej wskazano, że postępowanie prowadzone przez GIF w trybie art. 127d ust. 1 w zw. z art. 127b ust. 1a i 1b p.f. jest autonomicznym postępowaniem administracyjnym, związanym z naruszeniem przez przedsiębiorcę art. 37at ust. 8 p.f. W postępowaniu tym GIF nie weryfikuje zasadności wszczęcia i prowadzenia przez Śląskiego WIF w Katowicach postępowania w sprawie naruszenia przez skarżącą art. 99 ust. 3 pkt 2 i 3 p.f. w związku z zezwoleniem na prowadzenie apteki ogólnodostępnej. W ocenie organu, przedmiotem weryfikacji w tym postępowaniu jest natomiast kwestia, czy przedsiębiorca wbrew przepisom art. 37at ust. 8 p.f. nie przekazał na wezwanie organu zezwalającego określonej w wezwaniu dokumentacji.W wyniku rozpoznania wniosku spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzją z dnia 25 stycznia 2022 r. GIF utrzymał w mocy własną decyzję z dnia 10 czerwca 2021 r.Organ wskazał, że Śląski WIF w Katowicach był uprawniony jako organ, który wydał spółce zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, do wezwania na podstawie art. 37at ust. 8 p.f. do przedłożenia określnych dokumentów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Natomiast strona zobligowana była do przedstawienia wskazanych w wezwaniu dokumentów. W ocenie GIF, art. 37at ust. 8 p.f. określa różne uprawnienia organu związane z zezwoleniami, a nie tylko te, które dotyczą kontroli prowadzonej działalności, co znajduje potwierdzenie w językowej wykładni tego przepisu oraz w jego umiejscowieniu w rozdziale 2B p.f. zatytułowanym "Przepisy ogólne w sprawie działalności objętych zezwoleniami". W związku z tym, organ wskazał, że był on zobowiązany do nałożenia kary pieniężnej w przypadku stwierdzenia naruszenia art. 37at ust. 8 p.f., decydując jedynie o jej wysokości. Z kolei ocena postępowania organu wojewódzkiego przez GIF może zostać dokonana dopiero po wydaniu orzeczenia w sprawie naruszenia przepisów antykoncentracyjnych.W skardze na powyższą decyzję, wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji w całości, a także o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów tj. decyzji GIF z dnia 9 listopada 2021 r. (znak: POD.503.287.2021.MPIE.1) oraz decyzji GIF z dnia 9 listopada 2021 r. (znak: PORZI.503.152.2019.MPIE.1) na okoliczność ustalenia, że zgodnie z wykładnią art. 99 ust. 3 pkt 2 i 3 p.f. stosowaną przez GIF, przepis ten ma zastosowanie jedynie w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie udzielenia zezwolenia, przeniesienia zezwolenia, bądź wygaśnięcia zezwolenia, nie jest natomiast podstawą do cofnięcia zezwolenia już wydanego, zatem każde takie postępowanie administracyjne jest bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. i podlega umorzeniu.W odpowiedzi na skargę GIF wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach.Wyrokiem z dnia 1 września 2022 r., sygn. akt V SA/Wa 682/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.Sąd I instancji wskazał, że art. 37at p.f. obejmuje różnego rodzaju uprawnienia organów w zakresie sprawowanego nadzoru nad działalnością objętą zezwoleniem, tj.: kontrole i inspekcje zapowiedziane, niezapowiedziane oraz wezwanie przedsiębiorcy w wyznaczonym terminie do przekazania dokumentacji związanej z prowadzoną działalnością. Literalna wykładnia przepisu art. 37at ust. 8 p.f. wskazuje, że nie odnosi się on wprost do postępowania kontrolnego, a jedynym warunkiem obowiązku przekazania dokumentacji jest "wezwanie organu zezwalającego". Przepis ten znajduje się w rozdziale 2b p.f. zatytułowanym: "Przepisy ogólne w sprawie działalności objętych zezwoleniami", w którym znajduje się również art. 37ap p.f. dotyczący cofnięcia zezwolenia. Niewątpliwie więc nie można odmówić organowi zezwalającemu uprawnienia do wzywania przedsiębiorcy w ramach prowadzonych czynności nadzorczych nad działalnością objętą zezwoleniem, a więc również do wzywania do nadesłania dokumentów związanych z działalnością. WSA przyjął zatem, że obowiązek przekazania dokumentów odnosi się do ogółu dokumentów związanych z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością objętą zezwoleniem, a zatem również dokumentów wskazanych w treści wezwania Śląskiego WIF w Katowicach z 20 września 2019 r. W związku z niewykonaniem wezwania, ziściła się przesłanka do wymierzenia kary pieniężnej. Jako że kara ta została określona w dolnej granicy jej wysokości (10.000 zł), Sąd I instancji nie stwierdził naruszenia art. 127b ust. 1a i 1b p.f.Odnosząc się natomiast do zasadności wszczęcia przez Śląskiego WIF w Katowicach postępowania w związku z podejrzeniem naruszenia art. 99 ust. 3 pkt 2 i 3 p.f., WSA podkreślił, że okoliczność ta nie była przedmiotem oceny GIF w ramach postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Wszczęte przez Śląskiego WIF w Katowicach postępowanie w sprawie naruszenia przez skarżącą ww. przepisów, w związku z zezwoleniem na prowadzenie apteki ogólnodostępnej, stanowiło postępowanie odrębne od wszczętego przez GIF postępowania w sprawie nałożenia kary za nieprzekazanie określonej dokumentacji. W ocenie Sądu I instancji, w ramach tego postępowania GIF nie był uprawniony do merytorycznej analizy podstaw prawnych postępowania prowadzonego przez Śląskiego WIF w Katowicach, w którego właściwości pozostaje stosowanie regulacji art. 99 ust. 3 pkt 2 i 3 p.f. WSA uznał zatem, że podnoszona przez skarżącą kwestia zasadności umorzenia postępowania prowadzonego przez Śląski WIF w Katowicach nie może mieć wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy, a tym bardziej prowadzić do umorzenia postępowania dotyczącego nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za nieprzekazanie dokumentów. Ocena zasadności prowadzenia przez Śląskiego WIF postępowania w zakresie przestrzegania przez spółkę norm antykoncentracyjnych zawartych w art. 99 ust. 3 pkt 2 i 3 p.f. mogłaby zostać dokonana przez GIF dopiero na etapie rozpoznania odwołania od wydanej w ramach tego postępowania decyzji Śląskiego WIF. Z uwagi na brak wątpliwości w sprawie, WSA nie uwzględnił również wniosku skarżącej o przeprowadzenie dowodu z decyzji GIF (badających kwestie "koncentracyjne") wydanych wobec innych podmiotów prowadzących apteki ogólnodostępne.Za niezasadne Sąd I instancji uznał także zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. WSA wskazał, że organ przychylił się do wniosku dowodowego skarżącej i przeprowadził dowód z danych ujawnionych w Rejestrze Przedsiębiorców KRS dotyczących spółki. Ponadto, z zestawienia treści wydruku z KRS oraz zakresu żądanych dokumentów i danych wskazanych w wezwaniu Śląskiego WIF z dnia 20 września 2019 r. wynika, że okoliczności, jakie na podstawie dokumentów wskazanych w wezwaniu zamierzał ustalić Śląski WIF w żaden sposób nie wynikały z rejestru przedsiębiorców KRS, bowiem z oczywistych względów nie znajduje się tam treść umowy franczyzowej zawartej ze spółką D. S.A. oraz umowy spółki. WSA nie stwierdził też, aby w sprawie doszło do naruszenia innych przepisów postępowania, ponieważ GIF podjął wszelkie niezbędne działania w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone prawidłowo.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła C. Sp. z o.o. w Ł., zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie, a także o uchylenie decyzji GIF z dnia 25 stycznia 2022 r. oraz poprzedzającej ją decyzji i wydanie orzeczenia reformatoryjnego w trybie art. 188 p.p.s.a., odmawiającego nałożenia kary na skarżącą. W razie nieuwzględnienia ww. wniosku, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Ponadto, skarżąca kasacyjnie wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu, tj. decyzji Śląskiego WIF w Katowicach z dnia 21.04.2022 r. (znak WIF.8522.1.8.2018) na okoliczność ustalenia, że Śląski WIF w Katowicach uznał, że postępowanie w sprawie naruszenia przez skarżącą art. 99 ust. 3 pkt 2 i 3 p.f. jest bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa przez profesjonalnego pełnomocnika.Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:1. prawa materialnego, tj.:a) art. 37at ust. 8 p.f. poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi, na skutek:• zastosowania jedynie akontekstowej wykładni art. 37at ust. 8 p.f. z nierzetelnym, pobieżnym i prowadzącym do błędnych wniosków dokonaniem wykładni systemowej art. 37at p.f.;• całkowitego pominięcia reguł wykładni celowościowej, a w szczególności niewzięcia pod uwagę celu, który towarzyszył ustawodawcy przy uchwalaniu art. 37at ust. 8 p.f., który to cel wyraźnie wynika z projektu ustawy wprowadzającej ww. przepis;• dokonania wykładni art. 37at ust. 8 p.f. w oderwaniu od norm wyższego rzędu (w tym norm - zasad), w szczególności zasady swobody działalności gospodarczej, prawa do prywatności czy też ochrony mienia, które to zasady zostały wskazane w Konstytucji RP;co doprowadziło Sąd I instancji do błędnego i bezpodstawnego wniosku, że:• organ Inspekcji Farmaceutycznej może skorzystać z uprawnienia określonego w art. 37at ust. 8 p.f. w innej sytuacji niż wyłącznie w ramach prowadzonej kontroli lub inspekcji, gdy w rzeczywistości znajduje on zastosowanie jedynie do inspekcji lub kontroli w rozumieniu art. 2 pkt 7c oraz 7d p.f.;• przepis ten pozwala Inspekcji Farmaceutycznej na żądanie od przedsiębiorcy dowolnych dokumentów związanych z prowadzoną przez nich działalnością, bez względu na przedmiot postępowania oraz przydatność tych dokumentów w takim postępowaniu, gdy w rzeczywistości pozwala on na żądanie tylko takich dokumentów, które bezpośrednio korelują z przedmiotem postępowania, które są istotne dla tego postępowania i które są niezbędne z uwagi na niemożność ustalenia określonych faktów przy pomocy innych środków dowodowych. Skarżąca kasacyjnie zaznaczyła również, że umowa franczyzowa nie jest dokumentem, który można uznać za związany z działalnością apteki ogólnodostępnej w rozumieniu ustawy Prawo farmaceutyczne, bowiem z natury swojej nie dotyczy ona w szczególności obrotu produktami leczniczymi;b) art. 127b ust. 1a p.f. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i oddalenie skargi, w konsekwencji czego utrzymana została nałożona na skarżącą kara pieniężna w sytuacji, gdy nie naruszyła ona treści art. 37at ust. 8 p.f. i była uprawniona – bez uprzedniego wszczęcia przez Śląskiego WIF w Katowicach stosownej kontroli – do odmowy przekazania żądanej dokumentacji,c) art. 37ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 99 ust. 3 pkt 2 i 3 p.f. poprzez ich błędną wykładnię i oddalenie skargi na skutek uznania, że Śląski WIF w Katowicach był uprawniony do wszczęcia, na podstawie ww. przepisów prawa, postępowania w sprawie naruszenia przez skarżącą (tj. podmiot prowadzący już apteki) art. 99 ust. 3 pkt 2 i 3 p.f., podczas gdy:• art. 37ap ust. 1 pkt 2 p.f. stanowi normę kompetencyjną wyłącznie do wszczęcia i prowadzenia postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki, natomiast• art. 99 ust. 3 p.f. ma zastosowanie jedynie w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie udzielenia zezwolenia, przeniesienia zezwolenia, bądź wygaśnięcia zezwolenia,a zatem żaden z ww. przepisów nie stanowi normy kompetencyjnej uprawniającej do prowadzenia postępowania w sprawie naruszenia art. 99 ust. 3 pkt 2 i 3 p.f. po wydaniu zezwolenia, co potwierdził już Śląski WIF w Katowicach w swojej decyzji z dnia 21 kwietnia 2022 r. (znak WIF.8522.1.8.2018), którą umorzył postępowanie względem skarżącej z uwagi na jego bezprzedmiotowość pierwotną,2. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 12 § 1 i 2 oraz art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691; powoływanej dalej jako: k.p.a.) poprzez ich niezastosowanie i oddalenie skargi mimo, że GIF rozpoznał sprawę nie na podstawie całokształtu materiału dowodowego, w konsekwencji czego błędnie uznał, że nałożenie na Spółkę kary pieniężnej jest zasadne, gdy w rzeczywistości Śląski WIF w Katowicach:• żądał od Skarżącej przedstawienia dokumentów (umowy franczyzowej oraz umowy spółki skarżącej) w celu ustalenia czy spełnione są warunki określone w art. 99 ust. 3 pkt 2 i 3 p.f. pomimo, że dokumenty te są i były zbędne, gdyż okoliczności te były już wykazane danymi ujawnionymi w KRS, były bezsporne (i skarżąca ich nie negowała) i nie wymagały dodatkowego postępowania dowodowego;• żądał od Spółki przedstawienia dokumentów (umowy franczyzowej) nieistotnych dla oceny sprawy pod kątem spełnienia warunków określonych w art. 99 ust. 3 pkt 2 i 3 p.f., ponieważ przepis ten wymaga badania stosunków właścicielskich, a te były już wykazane danymi ujawnionymi w KRS, były bezsporne (i skarżąca ich nie negowała) i nie wymagały dodatkowego postępowania dowodowego;b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i oddalenie skargi, mimo że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja nie posiadają uzasadnienia w przepisach prawa administracyjnego i farmaceutycznego, a tym samym zignorowanie bezprawnego działania Śląskiego WIF w Katowicach, który podjął czynności bez właściwej podstawy prawnej, naruszając przy tym zasadę praworządności określoną w ww. przepisach, w szczególności poprzez:• prowadzenie postępowania w sprawie naruszenia art. 99 ust. 3 pkt 2 i 3 p.f. bez istnienia w przepisach prawa odpowiedniej normy kompetencyjnej uprawniającej organ inspekcji do prowadzenia takiego postępowania;• niezasadne domniemanie istnienia normy kompetencyjnej do prowadzenia ww. postępowania na podstawie zakazanej wykładni rozszerzającej dwóch przepisów, które wyraźnie ograniczają zakres ich zastosowania jedynie do sytuacji prowadzenia postępowania w przedmiocie cofnięcia lub udzielania zezwolenia aptecznego,co potwierdził już Śląski WIF w Katowicach w decyzji z 21.04.2022 r. (znak: WIF.8522.1.8.2018), którą umorzył postępowanie względem skarżącej z uwagi na jego bezprzedmiotowość pierwotną;c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i oddalenie skargi, pomimo niepodjęcia przez GIF z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, dokonania przez Sąd I instancji dowolnej (nie swobodnej) oceny dowodów, niewyjaśnienie w uzasadnieniu faktycznym i prawnym przyczyn, dla których uznano istnienie kompetencji Śląskiego WIF w Katowicach do prowadzenia postępowania w sprawie naruszenia art. 99 ust. 3 pkt 2 i 3 p.f. przez skarżącą, mimo posiadania przez nią legalnie wydanego zezwolenia na prowadzenie aptek, a także nieodniesienie się do istotnych argumentów podnoszonych przez skarżącą w toku postępowania oraz nieuwzględnienie jako okoliczności wpływających na wynik sprawy, m.in. faktu, że skarżąca jako przedsiębiorca zgodnie z prawem oraz na podstawie uzasadnionych przesłanek, przedstawiła Śląskiemu WIF w Katowicach oraz GIF swoje poważne wątpliwości prawne co do zasadności i prawidłowości wszczęcia i prowadzenia postępowania w sprawie, które to wątpliwości następnie nie zostały w żaden sposób wyjaśnione przez organ,d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7a § 1 k.p.a. i art. 11 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162; powoływanej dalej jako: p.p.) poprzez ich niezastosowanie i oddalenie skargi, na skutek rozstrzygnięcia wątpliwości prawnych w zakresie:• wykładni art. 37at ust. 8 p.f. na niekorzyść skarżącej, przypisując normie wynikającej z art. 37at ust. 8 p.f. charakter znacznie szerszy niż wynika to z reguł wykładni przepisów z uwzględnieniem kontekstu oraz systematyki ustawy;• wykładni art. 37ap ust. 1 pkt 2 p.f. w zw. z art. 99 ust. 3 pkt 2 i 3 p.f. na niekorzyść strony, przypisując niesłusznie ww. przepisom charakter normy kompetencyjnej uprawniającej Śląskiego WIF w Katowicach do prowadzenia kwestionowanego postępowania;e) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. i art. 12 p.p. poprzez ich niezastosowanie i oddalenie skargi, pomimo prowadzenia przez organy farmaceutyczne postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, w tym:• sankcjonowanie naruszenia art. 8 § 1 k.p.a. i art. 12 p.p. przez Śląskiego WIF w Katowicach, w tym aprobowanie przez GIF działania polegającego na:– niezwłocznym wystosowaniu przez WIF wniosku do GIF o ukaranie skarżącej bez wyjaśnienia jej zasadności swojego żądania czy też udzielenia odpowiedzi na wątpliwości skarżącej dot. podstawy żądania dokumentacji;– dwukrotnym wystąpieniu przez WIF poza granice swoich uprawnień i kompetencji, tj. wszczęciu i prowadzeniu postępowania bez odpowiedniej normy kompetencyjnej, jak również na żądaniu przedłożenia dokumentacji bez odpowiedniej podstawy prawnej;• zbagatelizowanie praw skarżącej odnoszących się do sposobu kontrolowania działalności gospodarczej oraz gwarantujących jej określone prawa przedsiębiorcy w trakcie prowadzenia kontroli, wynikających m.in. z Prawa przedsiębiorców i zasad postępowania administracyjnego oraz zaniechanie uwzględnienia ww. zasad w procesie wykładni;f) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 9 i art. 11 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i oddalenie skargi pomimo niewyjaśnienia skarżącej zasadności przesłanek, którymi kierowano się przy załatwieniu sprawy administracyjnej, nierzetelnego i pobieżnego omówienia okoliczności prawnych mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy (na skutek czego skarżąca poniosła szkodę płacąc bezzasadną karę pieniężną) oraz dla ustalenia obowiązków skarżącej, a w szczególności niewyjaśnienie:• zasadności i prawidłowości prowadzenia przez Śląskiego WIF w Katowicach postępowania w sprawie naruszenia art. 99 ust. 3 pkt 2 i 3 p.f. pomimo braku istnienia normy kompetencyjnej uprawniającej do prowadzenia tego rodzaju postępowania wobec skarżącej;• zasadności nałożenia na Spółkę kary pieniężnej za nieprzekazanie dokumentów w ramach ww. postępowania, co do którego wszczęcia i prowadzenia brak jest jakichkolwiek podstaw prawnych;co potwierdził już Śląski WIF w Katowicach w decyzji z 21.04.2022 r. (znak WIF.8522.1.8.2018), którą umorzył postępowanie względem skarżącej z uwagi na jego bezprzedmiotowość pierwotną;g) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 99 ust. 3 pkt 2 i 3 p.f. poprzez ich niezastosowanie i oddalenie skargi, na skutek zaaprobowania niezgodnego z przepisami prawa działania Śląskiego WIF w Katowicach polegającego na prowadzeniu postępowania w sprawie naruszenia art. 99 ust. 3 pkt 2 i 3 p.f. pomimo istnienia niekwestionowanych podstaw do umorzenia postępowania z uwagi na brak kompetencji inspekcji farmaceutycznej do badania spełniania przez skarżącą, w zakresie funkcjonujących już aptek, wymogu nieprzekraczania 1 % aptek w województwie, który to wymóg może być badany wyłącznie w trakcie postępowania o wydanie zezwolenia, co potwierdził już Śląski WIF w Katowicach w decyzji z 21.04.2022 r. (znak WIF.8522.1.8.2018), którą umorzył postępowanie względem skarżącej z uwagi na jego bezprzedmiotowość pierwotną.Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie w całości, oddalenie wniosku dowodowego, zasądzenie zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga kasacyjna jest usprawiedliwiona, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie.Należy przede wszystkim podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Sąd jest więc związany podstawami i wnioskami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają wskazane w skardze kasacyjnej naruszenia konkretnych przepisów prawa materialnego albo procesowego.W okolicznościach faktycznych sprawy, w której został wydany zaskarżony wyrok, do skarżącej zostało wystosowane wezwanie w trybie art. 37at ust. 8 p.f. w związku z toczącym się postępowaniem wyjaśniającym dotyczącym przestrzegania przez skarżącą tzw. progów koncentracji określonych w art. 99 ust. 3 pkt 2 i 3 p.f. Wezwanie obejmowało przekazanie dokumentacji związanej z prowadzoną działalnością, tj. umowy franczyzowej zawartej z D. S.A. bądź innym podmiotem będącym franczyzodawcą przez skarżącą będącą franczyzobiorcą, dotyczącej prowadzenia apteki oraz umowy spółki C. Sp. z o.o.Z powodu nieprzekazania dokumentacji, na skarżącą została nałożona kara pieniężna w trybie art. 127b ust. 1a-1b p.f.Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko organów, że art. 37at ust. 8 p.f. należy interpretować zgodnie z jego literalnym brzmieniem, w związku z tym nie jest zasadne zapatrywanie skarżącej, że przepis ten ma zastosowanie wyłącznie do czynności dokonywanych w ramach inspekcji lub kontroli organu zezwalającego.Z postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów, które oparte zostały na obydwu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. i ich uzasadnienia wynika, że skarżąca kasacyjnie w istocie nie kwestionuje ustalonego przez organ stanu faktycznego sprawy, lecz przede wszystkim zarzuca, że w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżoną decyzją o nałożeniu kary pieniężnej doszło do błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 127b ust. 1a oraz art. 37at ust. 8 p.f.Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej w powyższym zakresie, należy w pierwszej kolejności wskazać, że w dotychczasowym orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się już do analogicznych problemów prawnych w zbliżonych stanach faktycznych spraw, wypowiadając się na temat prawidłowej wykładni tych przepisów (por. np. wyroki NSA z 9 lutego 2023 r., sygn. akt II GSK 1987/22 i sygn. akt II GSK 1595/22; z 21 listopada 2023 r., sygn. akt II GSK 45/23; z 13 czerwca 2024 r., sygn. akt II GSK 1776/23; z 29 sierpnia 2024 r., sygn. akt II GSK 652/24; z 12 lipca 2025, sygn. akt II GSK 148/22; z 4 listopada 2025 r., sygn. akt II GSK 740/22; z 16 października 2025 r., sygn. akt II GSK 531/22; z 16 stycznia 2026 r., sygn. akt II GSK 1351/22 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).W powołanych orzeczeniach NSA wypowiedział się na temat prawidłowej wykładni tych przepisów, wskazując w szczególności, że jakkolwiek przyjmuje się prymat wykładni językowej nad pozostałymi rodzajami wykładni, tj. systemową i funkcjonalną, to jednak ten rodzaj wykładni nie jest rozstrzygający, a zasada pierwszeństwa wykładni językowej nie oznacza braku obowiązku dokonania innych jej rodzajów. NSA wskazał, że przepis art. 37at ust. 8 p.f. nie jest jednoznaczny i odwołując się do wykładni systemowej wywiódł, że brak jest przekonujących argumentów, aby odczytywać go w oderwaniu od wyraźnie określonego tym przepisem uprawnienia organu zezwalającego do inspekcji lub kontroli działalności gospodarczej. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela to stanowisko, a zatem uznał za zasadne odwołanie się do motywów wskazanych powyżej rozstrzygnięć.W sytuacji, gdy określone sformułowanie nie jest jednoznaczne, prawidłowość przyjętego jego znaczenia na gruncie językowym należy zweryfikować za pomocą systemowych i celowościowych (funkcjonalnych) dyrektyw wykładni, odwołując się do wartości i celów, jakie można przypisać prawodawcy w związku z tą regulacją. Może się bowiem okazać, że sens przepisu okaże się wątpliwy, gdy go skonfrontujemy z innymi przepisami lub weźmiemy pod uwagę cel regulacji prawnej. O poprawności wykładni świadczy bowiem to, że wykładnia językowa, systemowa i funkcjonalna dają zgodny wynik (por. m.in. Z. Ziembiński, Problemy podstawowe prawoznawstwa, Warszawa 1980, s. 281 i 292 oraz M. Zieliński, Wykładnia prawa. Zasady. Reguły. Wskazówki. Warszawa 2002, s. 320 i nast.).Art. 37at p.f. zawiera upoważnienie dla organu zezwalającego do prowadzenia inspekcji i kontroli działalności gospodarczej, na którą zostało wydane zezwolenie (ust. 1), a kolejne jednostki redakcyjne tego artykułu (ust. 2-7) określają uprawnienia osób upoważnionych przez organ zezwalający do dokonywania tej inspekcji i kontroli. Ustawodawca umieszczając treść normatywną w strukturze danego przepisu, musi uwzględnić konsekwencje wynikające z systematyki wewnętrznej tego aktu. Nie sposób zatem znaleźć przekonujących argumentów, aby unormowanie zawarte w ostatnim z ustępów artykułu 37at p.f. (ust. 8: "przedsiębiorca jest obowiązany przekazać dokumentację związaną z prowadzoną działalnością") odczytywać w oderwaniu od wyraźnie określonego tym przepisem upoważnienia organu zezwalającego do inspekcji i kontroli działalności gospodarczej.W ocenie NSA, również wykładnia celowościowa przepisu art. 37at p.f. prowadzi do wniosku, że ten przepis nie może być wykładany rozszerzająco. Jak wynika z uzasadnienia projektu ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r., poz. 1039), na mocy której w ustawie Prawo farmaceutyczne w art. 37at dodano ust. 8 w brzmieniu wyżej cytowanym - generalnym celem tej ustawy było "zapewnienie bardziej skutecznego funkcjonowania i lepszego monitorowania przewozu towarów wskazanych w ustawie", zaś w ramach celów szczegółowych, w odniesieniu do projektowanej regulacji art. 37at Prawa farmaceutycznego wskazano, że "obowiązek ten będzie odnosił się do wszystkich rodzajów działalności gospodarczej, która reglamentowana jest w przepisach ustawy Prawo farmaceutyczne" i pozwoli na monitorowanie przewozu i wprowadzania do obrotu produktów leczniczych.Przepisy kompetencyjne nie powinny być interpretowane rozszerzająco, a taki właśnie rezultat dawałoby zastosowanie jedynie wykładni językowej art. 37a ust. 8 w zw. z art. 127b ust. 1a p.f. Taka wykładnia przepisów kompetencyjnych w obszarze działalności reglamentacyjnej byłaby sprzeczna z wolnością działalności gospodarczej wyrażoną w art. 22 Konstytucji RP. Wszelkie ograniczenia zasady wolności gospodarczej, choć są dopuszczalne w drodze ustawy ze względu na ważny interes publiczny, mają charakter wyjątkowy i tak muszą być rozumiane (zob. J. Jagielski, Glosa do wyroku NSA z 9 lutego 2023 r., sygn. akt II GSK 1987/22, OSP z 2023 r., nr 12, s. 102).W konsekwencji, nieuprawnione jest wyrażone w zaskarżonym wyroku stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że wprawdzie literalna wykładnia przepisu art. 37at ust. 8 u.p.f. wskazuje, że nie odnosi się on wprost do postępowania kontrolnego, to jednak jedynym warunkiem obowiązku przekazania dokumentacji jest "wezwanie organu zezwalającego", a przepis ten znajduje się w rozdziale 2b p.f. zatytułowanym: "Przepisy ogólne w sprawie działalności objętych zezwoleniami", w którym znajduje się również art. 37ap p.f. dotyczący cofnięcia zezwolenia. Błędne jest zatem stanowisko WSA, iż w tej sytuacji nie można odmówić organowi zezwalającemu uprawnienia do wzywania przedsiębiorcy w ramach prowadzonych czynności nadzorczych nad działalnością objętą zezwoleniem, a więc również do wzywania do nadesłania dokumentów związanych z działalnością.Powyższe prowadzi zatem do wniosku, że uzasadniony jest zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 37at ust. 8 p.f. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.Skoro w świetle przedstawionej wyżej wykładni art. 37at ust. 8 p.f. nie ma podstaw do stosowania tego przepisu poza inspekcją lub kontrolą działalności gospodarczej, to znaczy, że nie zostały spełnione przesłanki do ukarania skarżącej karą pieniężną za nieprzekazanie dokumentów żądanych od niej w piśmie z 20 września 2019 r. Na uwzględnienie zasługuje zatem również zarzut naruszenia art. 127b ust. 1a p.f. przez jego niewłaściwe zastosowanie.Odnosząc się do kolejnego z kasacyjnych zarzutów naruszenia prawa materialnego, tj. błędnej wykładni art. 37ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 99 ust. 3 pkt 2 i 3 p.f., trzeba zauważyć, że w zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji nie ustosunkował się bezpośrednio do art. 37ap ust. 1 pkt 2 p.f., który stanowi, że organ zezwalający cofa zezwolenie, w przypadku gdy przedsiębiorca przestał spełniać warunki określone przepisami prawa, wymagane do wykonywania działalności gospodarczej określonej w zezwoleniu. Można jednak nadmienić, że kwestia wykładni tych przepisów była przedmiotem rozważań NSA na gruncie spraw dotyczących odmowy zmiany zezwolenia, cofnięcia zezwolenia czy przeniesienia zezwolenia (por. np. wyroki NSA: z 4 lutego 2020 r., sygn. akt II GSK 3025 - 3027/17; z 20 kwietnia 2022 r., sygn. akt II GSK 2738/21; z 26 kwietnia 2022 r., sygn. akt II GSK 1300/18; z 9 lutego 2023 r., sygn. akt II GSK 1987/22; z 13 czerwca 2024 r., sygn. akt II GSK 2237/23; z 5 listopada 2024 r., sygn. akt II GSK 2424/23 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzeczeniach tych NSA prezentował jednolity pogląd, że antykoncentracyjny przepis art. 99 ust. 3 pkt 2 p.f. zawiera normę kompetencyjną, skierowaną do organu prowadzącego postępowanie w sprawie wydania zezwolenia na prowadzenie apteki, zakazującą wydania nowego zezwolenia podmiotowi posiadającemu już 1% aptek w województwie. Skoro art. 99 ust. 3 p.f. ustanawia normę adresowaną do organów administracji publicznej, zaś jej dyspozycją jest odmowa wydania nowego zezwolenia na prowadzenie apteki, to nie można tego przepisu stosować w innym postępowaniu. Ustawodawca wyraźnie przewidział w ustawie p.f. odmienne rodzaje postępowań administracyjnych, związanych z udzielaniem zezwoleń oraz ich zmianą czy cofaniem, których zakres i przedmiot są odmienne i wyznacza je odrębna podstawa prawna.W zarzutach naruszenia prawa procesowego skarżąca kasacyjnie powołała naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., wywodząc, że GIF nie podjął z urzędu wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji przyczyn, dla których "uznano istnienie kompetencji" Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Katowicach do prowadzenia postępowania w sprawie naruszenia przez spółkę art. 99 ust. 3 pkt 2 i 3 p.f., mimo że posiada zezwolenie na prowadzenie aptek, jednak w istocie nie zakwestionowała ustaleń faktycznych organów przyjętych przez Sąd pierwszej instancji za podstawę rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu pozostałych zarzutów procesowych skarżąca podnosiła m. in., że WSA w Warszawie niezasadnie oddalił jej skargę, mimo że organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wyjaśnił zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy administracyjnej i wbrew art. 7a § 1 k.p.a. oraz art. 11 Prawa przedsiębiorców rozstrzygnął wątpliwości prawne w zakresie wykładni art. 37at ust. 8 i art. 37ap ust. 1 pkt 2 p.f. na niekorzyść Spółki, a nadto prowadził postępowanie w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 § 1 k.p.a. i art. 12 Prawa przedsiębiorców).Odnosząc się do powyższego należy po pierwsze zauważyć, że organ i Sąd pierwszej instancji nie miał wątpliwości co do wykładni spornych przepisów prawa, co wynika wyraźnie z jednoznacznego stwierdzenia, że art. 37at ust. 8 p.f. jest jasny i nie budzi wątpliwości. Tzw. zasada przyjaznej interpretacji przepisów (art. 7a § 1 k.p.a. i art. 11 Prawa przedsiębiorców) może być odnoszona tylko do tych postępowań i przepisów, które kształtują sytuację (status) przedsiębiorcy jako uczestnika obrotu prawnego. Zatem na korzyść przedsiębiorcy można interpretować tylko takie przepisy, które ograniczają zakres działania przedsiębiorcy, odbierają albo modyfikują na niekorzyść przyznane przedsiębiorcy prawa. Przepis art. 11 ust. 1 Prawa przedsiębiorców nie może być stosowany do spraw, których przedsiębiorca jest stroną, a więc takich, które związane są z jego działalnością gospodarczą. W tym zakresie przedsiębiorca nie może korzystać z przywileju wykładni na korzyść, bowiem takie działanie prowadziłoby do złamania zasady równości w tych wszystkich przypadkach, gdy podmiotami praw i obowiązków publicznoprawnych mogą być nie tylko przedsiębiorcy (por. wyroki NSA: z 25 lipca 2023 r., sygn. akt II GSK 283/20; z 16 października 2025 r., sygn. akt II GSK 531/22 - publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 8 § 1 k.p.a. i art. 12 Prawa przedsiębiorców, poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników (przedsiębiorców) do władzy publicznej, należy przypomnieć, że w jego uzasadnieniu skarżąca kasacyjnie podała, że organ nie udzielił jej odpowiedzi na pismo z 30 września 2019 r., w którym podniosła, że przepisy antykoncentracyjne (art. 99 ust. 3 pkt 2 i pkt 3 p.f.) mają zastosowanie wyłącznie w postępowaniu o wydanie zezwolenia na prowadzenie apteki, i niezwłocznie wszczął postępowanie administracyjne w sprawie ukarania jej administracyjną karą pieniężną na podstawie art. 127b ust. 1a p.f.Trzeba podkreślić, że zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę skargi kasacyjnej, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie skarżąca jednak nie wykazała, że przytoczone naruszenia mogły wpłynąć na podjęte przez Sąd pierwszej instancji rozstrzygnięcie. W związku z tym powyższy zarzut jest nieusprawiedliwiony.NSA uznał również za nieuzasadniony ostatni zarzut procesowy, dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 99 ust. 3 pkt 2 i 3 p.f. poprzez ich niezastosowanie i oddalenie skargi, mimo że istniały podstawy do umorzenia postępowania, z uwagi na brak kompetencji inspekcji farmaceutycznej do badania spełnienia przez skarżącą tzw. wymogów koncentracyjnych, w zakresie funkcjonujących już aptek, poza postępowaniem o wydanie zezwolenia. Jak prawidłowo podniósł organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną, niniejsza sprawa nie dotyczy postępowania wszczętego przez Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w Katowicach dotyczącego zbadania przestrzegania przez Spółkę przepisów antykoncentracyjnych, lecz odrębnego postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej za nieprzekazanie dokumentacji. W związku z tym kwestia legalności tego głównego postępowania nie podlega badaniu w niniejszym postępowaniu, zakończonym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 1 września 2022 r.Za niezasadny Naczelny Sąd Administracyjny uznał wniosek skarżącej Spółki o przeprowadzenie dowodu z dokumentów, bowiem wskazany w art. 106 § 3 p.p.s.a. wyjątek umożliwiający przeprowadzenie postępowania dowodowego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, dokonującym kontroli orzeczeń sądów wojewódzkich, dotyczy jedynie możliwości uzupełniającego dowodu z dokumentu niezbędnego dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości i to pod warunkiem, że nie przedłuży nadmiernie postępowania w sprawie. Dokumenty wskazane w skardze kasacyjnej nie są niezbędne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie.Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona w rozumieniu art. 188 p.p.s.a. i w oparciu o ten przepis uchylił zaskarżony wyrok, rozpoznał skargę i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. oraz art. 145 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu decyzji zaskarżonej i decyzji ją poprzedzającej, a także o umorzeniu postępowania administracyjnego (punkty 1-3 sentencji wyroku).O kosztach postępowania sądowego orzeczono w punkcie 4 sentencji wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 203 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1964), zasądzając zwrot kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącej spółki reprezentowanej przez radcę prawnego, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji.. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1964), zasądzając zwrot kosztów postępowania od organu na rzecz skarżącej spółki reprezentowanej przez radcę prawnego, który nie prowadził sprawy w pierwszej instancji.