Postanowienie - II GZ 222/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 9 czerwca 2026
Teza
Uchylono zaskarżone postanowienie. transport drogowy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. w H., R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2026 r., sygn. akt VI SA/Wa 4088/25 w zakresie odrzucenia skargi i zwrotu wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi A. w H., R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 października 2025 r., nr BP.702.915.2025.E.0747.BKOE.7493Uchylono zaskarżone postanowienie. transport drogowy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia A. w H., R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 marca 2026 r., sygn. akt VI SA/Wa 4088/25 w zakresie odrzucenia skargi i zwrotu wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi A. w H., R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 24 października 2025 r., nr BP.702.915.2025.E.0747.BKOE.7493
Data orzeczenia
9 czerwca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Dorota Dąbek
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżone postanowienie
UZASADNIENIE
IZaskarżonym postanowieniem z 19 marca 2026 r., sygn. akt VI SA/Wa 4088/25, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. w H., R. (dalej: skarżąca, spółka) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD) z 24 października 2025 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku polegającego na dołączeniu odwzorowań cyfrowych dokumentów potwierdzających dane pojazdu samochodowego do rejestru uiszczających opłatę elektroniczną.Sąd pierwszej instancji orzekał w następujących okolicznościach sprawy:Pismem z 28 listopada 2025 r. skarżąca, będąca spółką [...], reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną powyżej decyzję GITD. Do skargi dołączone zostało pełnomocnictwo z 22 maja 2024 r. podpisane przez J. H.Pismem z 21 stycznia 2026 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI WSA w Warszawie z 30 grudnia 2025 r., skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie oryginałów lub poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii dokumentów rejestrowych spółki wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski w celu wykazania sposobu jej reprezentacji, obejmujących swym zakresem dzień załączonego do skargi pełnomocnictwa – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi.Wezwanie zostało doręczone skarżącej 26 stycznia 2026 r. (zpo k. 17 akt sądowych).Pismem z 29 stycznia 2026 r. (nadanym 30 stycznia 2026 r.) skarżąca przedłożyła odpis z rejestru handlowego skarżącej spółki wydany na dzień 14 marca 2024 r. wraz z tłumaczeniem uwierzytelnionym na język polski, wskazując, że z przedłożonego odpisu wynika, że osoba, która podpisała pełnomocnictwo, była upoważniona do samodzielnej reprezentacji spółki.Zarządzeniem sędziego sprawozdawcy z 12 lutego 2026 r. (k. 24) uznano, że brak formalny skargi został uzupełniony w terminie, a pełnomocnik strony skarżącej jest prawidłowo umocowany, wobec czego sprawę skierowano do rozpoznania na rozprawie.Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI WSA w Warszawie z 18 marca 2026 r. (k. 30), zdjęto sprawę z rozprawy.W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżąca nie wykonała prawidłowo wezwania Sądu do uzupełnienia braków formalnych, bowiem przedłożone Sądowi przy piśmie z 29 stycznia 2026 r. dokumenty rejestrowe spółki obejmowały dane ważne na 14 marca 2024 r., tj. przed dniem udzielenia załączonego do skargi pełnomocnictwa (22 maja 2024 r.). Zatem, skoro braki formalne skargi nie zostały prawidłowo uzupełnione, Sąd pierwszej instancji za zasadne uznał odrzucenie skargi, w podstawie prawnej przyjętego rozstrzygnięcia wskazując m.in. art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: p.p.s.a).IIZażaleniem z 22 kwietnia 2026 r. (nadanym 27 kwietnia 2026 r.), spółka zaskarżyła w całości wydane w sprawie postanowienie, zarzucając:1) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. – poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odrzucenie skargi pomimo usunięcia przez pełnomocnika braków formalnych w przepisanym terminie, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik postępowania z uwagi na uniemożliwienie merytorycznego rozpoznania skargi;2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na odrzuceniu skargi w sytuacji, gdy w wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych skargi użyto nieprecyzyjnego sformułowania, iż należy dostarczyć dokumenty rejestrowe spółki obejmujące swym zakresem dzień załączonego do skargi pełnomocnictwa i bezzasadne uznanie, iż przesłany odpis nie obejmował swym zakresem dnia załączonego pełnomocnictwa, co miało istotny wpływ na wynik postępowania z uwagi na uniemożliwienie merytorycznego rozpoznania skargi;3) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowaniu polegające na odrzuceniu skargi w sytuacji, gdy żaden przepis prawa nie wymaga od pełnomocnika, aby do skargi załączył odpis z rejestru spółki z tej samej daty, co data udzielenia pełnomocnictwa.Wskazując na powyższe zarzuty, spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.IIINaczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie było postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którym odrzucono skargę spółki na decyzję GITD w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie obowiązku polegającego na dołączeniu odwzorowań cyfrowych dokumentów potwierdzających dane pojazdu samochodowego do rejestru uiszczających opłatę elektroniczną, z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi. Jako podstawę prawną postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał m.in. art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że odrzucenie skargi nastąpiło z uwagi na fakt, że skarżąca nie wykonała prawidłowo wezwania Sądu do uzupełnienia braków formalnych, bowiem przedłożone Sądowi pierwszej instancji w uzupełnieniu braków formalnych dokumenty rejestrowe spółki obejmowały dane ważne na 14 marca 2024 r., tj. przed dniem udzielenia załączonego do skargi pełnomocnictwa(22 maja 2024 r.).Zażalenie zasługuje na uwzględnienie, choć nie wszystkie jego zarzuty należało uznać za zasadne.W pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że niezasadnie wnosząca zażalenie spółka upatruje naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. "z uwagi na uniemożliwienie merytorycznego rozpoznania skargi", bowiem takiemu merytorycznemu rozpoznaniu poddana może zostać jedynie skarga spełniająca wymogi formalne, określone w p.p.s.a. Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewiduje, że niespełnienie przez pismo inicjujące postępowanie w sprawie (w tym przez skargę) wymogów formalnych określonych m.in. w art. 46 i 48 p.p.s.a. obliguje Sąd, zgodnie z art. 49 p.p.s.a., do wezwania do uzupełnienia braków formalnych takiego pisma w terminie 7 dni, a ich nieuzupełnienie w przypadku pisma będącego skargą skutkuje jej odrzuceniem (art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.).Odrzucenie skargi z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych skargi jest jednak możliwe jedynie wtedy, gdy braki te rzeczywiście zaistnieją. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w okolicznościach przedmiotowej sprawy, braki takie jednak nie zaistniały. Analiza akt sprawy wskazuje bowiem, że znajdują się w nich dwa odpisy z rejestru handlowego skarżącej spółki wraz z tłumaczeniami uwierzytelnionymi na język polski, wydane na dzień: 14 marca 2024 r. (k. 19-22 akt sądowych) oraz 19 maja 2025 r. (k. 74-77 akt administracyjnych, także przedłożone przy zażaleniu – k. 56-60 akt sądowych). Z dokumentów tych bezspornie wynika, że osoba udzielająca pełnomocnictwa umocowana jest do ich udzielania od 8 listopada 2005 r.Tym samym, wobec przedłożenia wraz ze skargą pełnomocnictwa udzielonego 22 maja 2024 r., podnoszony przez Sąd pierwszej instancji brak formalny w istocie nie istniał, bowiem z akt sprawy wynikało umocowanie osoby udzielającej pełnomocnictwa do jej reprezentacji w latach 2005-2025.W okolicznościach przedmiotowej sprawy należało zatem uznać, że skoro w aktach sprawy znajdował się dokument potwierdzający umocowanie do udzielenia pełnomocnictwa, to nieprawidłowe było odrzucenie skargi z uwagi na nieuzupełnienie braku formalnego w tym przedmiocie.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowisko przyjęte przez WSA stanowi wyraz nadmiernego formalizmu, pozostając w sprzeczności z wyraźnie widocznym w aktualnych regulacjach prawnych likwidowaniem barier biurokratycznych, czego wyrazem jest m.in. nowelizacja p.p.s.a. dokonana ustawą z dnia 12 września 2025 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 1427), która weszła w życie z dniem 5 listopada 2025 r., zmieniająca treść art. 37 poprzez dodanie zdania, że "Złożenie dokumentu wykazującego umocowanie lub jego uwierzytelnionego odpisu nie jest wymagane, jeżeli stwierdzenie przez sąd umocowania jest możliwe na podstawie wykazu lub innego rejestru, do którego sąd ma dostęp drogą elektroniczną.". Sąd zatem może i powinien samodzielnie weryfikować umocowanie strony lub pełnomocnika na podstawie danych ujawnionych w rejestrze publicznym, a ratio legis tej zmiany była konieczność eliminacji nadmiernego formalizmu w postępowaniach sądowoadministracyjnych, w celu realizacji zasady szybkości i sprawności postępowania oraz zasady jawności rejestrów publicznych, gdyż skoro państwo prowadzi publiczne, oficjalne i w pełni zdigitalizowane bazy danych, w rażącej sprzeczności z ideą nowoczesnego państwa pozostawało zmuszanie obywatela do pobierania z nich danych, drukowania ich i przedkładania do sądu. Wprawdzie przepis ten nie znajduje bezpośredniego zastosowania w niniejszej sprawie, jednak biorąc pod uwagę to, że dokument potwierdzający umocowanie do udzielenia pełnomocnictwa pełnomocnikowi skarżącej znajdował się w aktach sprawy, za niezasadne uznać należało zastosowanie przez Sąd rygoru odrzucenia skargi kasacyjnej. Zaskarżone postanowienie bezpodstawnie ograniczając gwarantowane konstytucyjnie prawo do sądu, naruszyło zasadę zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa.Naczelny Sąd Administracyjny zauważa ponadto, że rację ma skarżąca podnosząc w zażaleniu nieprecyzyjność skierowanego do niej wezwania Sądu. W wezwaniu zawarto sformułowanie: "złożenie oryginałów lub poświadczonych za zgodność z oryginałem kopii dokumentów rejestrowych spółki wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski w celu wykazania sposobu jej reprezentacji, obejmujących swym zakresem dzień załączonego do skargi pełnomocnictwa". W okolicznościach niniejszej sprawy tj. wobec znajdujących się już uprzednio w aktach sprawy odpisów z rejestru na dzień 14 marca 2024 r. oraz na dzień 19 maja 2025 r., spółka miała podstawy do uznania, że wykonanie przez nią wezwania przy piśmie z dnia 29 stycznia 2026 r. jest prawidłowe, przedłożyła bowiem taki odpis z rejestru, który obejmował swym zakresem dzień załączonego do skargi pełnomocnictwa. Skoro Sąd nie sformułował jednoznacznie wezwania poprzez wskazanie, że chodzi o odpis z rejestru na dzień udzielenia pełnomocnictwa, to niezasadne było uznanie, że strona nie wykonała prawidłowo tego wezwania i nie uzupełniła prawidłowo braków formalnych.W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia.. orzekł o uchyleniu zaskarżonego postanowienia.