Wyrok - I GSK 1143/23 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 19 marca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Interpretacje podatkowe, Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia NSA Michał Kowalski (spr.) Sędzia del. WSA Marek Krawczak Protokolant asystent sędziego Marta Górniak po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 maja 2023 r. sygn. akt I SA/Bd 184/23 w sprawie ze skargi A. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 9 lutego 2023 r. nr SKO-423Oddalono skargę kasacyjną. Interpretacje podatkowe, Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak Sędzia NSA Michał Kowalski (spr.) Sędzia del. WSA Marek Krawczak Protokolant asystent sędziego Marta Górniak po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 23 maja 2023 r. sygn. akt I SA/Bd 184/23 w sprawie ze skargi A. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 9 lutego 2023 r. nr SKO-423
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Tematy
samorząd terytorialny
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
19 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Małgorzata Grzelak
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 23 maja 2023 r., sygn. akt I SA/Bd 184/23 na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualnie: Dz. U. 2024 poz. 935, dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę A. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 9 lutego 2023 r. nr SKO-4230/13/2023 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty z tytułu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości.Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.Prezydent Miasta Bydgoszczy, po rozpatrzeniu wniosku skarżącej z dnia 27 kwietnia 2021 r., decyzją z dnia 28 grudnia 2022 r. orzekł o odmowie stwierdzenia nadpłaty w wysokości 5 617,15 zł z tytułu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości przez skarżącą, będącą organem prowadzącym Niepubliczne Przedszkole w B. za lata 2018-2019. Organ wyjaśnił, że dnia 28 stycznia 2021 r. sporządzono protokół po przeprowadzonej w dniach od 29 lipca 2020 r. do dnia 2 października 2020 r. kontroli w zakresie prawidłowości podawania liczby uczniów do systemu Obsługi Dotacji Placówek Niepublicznych, na których organ dotujący przekazywał w okresie od dnia 1 stycznia 2017 r. do dnia 31 grudnia 2019 r. dotacje oświatowe oraz w zakresie prawidłowości wykorzystania dotacji w tym samym okresie. Stwierdzono, że Niepubliczne Przedszkole A w B. pobrało w kontrolowanym okresie dotację w nadmiernej wysokości w łącznej kwocie 5 617,15 zł z czego kwota 2 394,60 zł dotyczy 2018 r., zaś kwota 3 222,55 zł dotyczy 2019 r.W dniu 28 stycznia 2021 r. skarżąca potwierdziła otrzymanie protokołu kontroli i w tym samym dniu podpisała protokół. Pismem z dnia 8 lutego 2021 r. strona wniosła zastrzeżenia do protokołu kontroli, składając merytoryczne wyjaśnienia do stwierdzonych przez kontrolujących przypadków pobrania dotacji w nadmiernej wysokości, wykazując błędne ustalenia w tym zakresie.W dniu 31 marca 2021 r. Prezydent Miasta Bydgoszczy w wystąpieniu pokontrolnym stwierdził, że protokół kontroli został podpisany przez organ prowadzący w dniu 28 stycznia 2021 r. bez wniesienia zastrzeżeń do protokołu przed jego podpisaniem.Strona w dniu 10 lutego 2021 r. dokonała dobrowolnie zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości na rachunek bankowy Urzędu Miasta Bydgoszczy w pełnej kwocie.Pismem z dnia 27 kwietnia 2021 r. skarżąca zwróciła się do Prezydenta Miasta Bydgoszczy o wszczęcie postępowania w sprawie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu za rok 2018 i 2019 jako pobranej w nadmiernej wysokości.Prezydent Miasta Bydgoszczy zawiadomieniem z dnia 26 maja 2021 r. zawiadomił Skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji w przedmiocie zwrotu kwoty nadpłaty z tytułu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości za rok 2018 i 2019, a następnie decyzją z dnia 12 lipca 2021 r. orzekł o odmowie stwierdzenia nadpłaty z tytułu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości za rok 2018/2019 w wysokości 5.617,15 zł.W wyniku złożonego przez stronę odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy decyzją z dnia 23 sierpnia 2021 r. uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Kolegium oceniło, że odwołanie jest zasadne, bowiem organ pierwszej instancji zmienił żądanie strony zawarte jednoznacznie w piśmie z dnia 27 kwietnia 2021 r. jako wszczęcie i przeprowadzenie postępowania w sprawie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu za rok 2018 i 2019 jako pobranej w nadmiernej wysokości, natomiast w piśmie z dnia 27 kwietnia 2021 r. strona nie żądała stwierdzenia nadpłaty z tytułu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości za rok 2018 i 2019 w kwocie 5.617,15 zł, a takie to postępowanie zostało wszczęte i przeprowadzone przez Prezydenta Miasta Bydgoszczy.Następnie, Prezydent Miasta Bydgoszczy decyzją z dnia 4 listopada 2021 r. odmówił określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu za rok 2018 i 2019 jako pobranej w nadmiernej wysokości przez skarżącą, będącą organem prowadzącym Niepubliczne Przedszkole "A" w B.W wyniku wniesionego odwołania decyzją z dnia 24 stycznia 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie Kolegium, organ pierwszej instancji wszczął i przeprowadził postępowanie administracyjne zgodnie z żądaniem strony.W sprawie zapadł prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 14 czerwca 2022 r. sygn. akt I SA/Bd 196/22, którym uchylono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 24 stycznia 2022 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Bydgoszczy z dnia 4 listopada 2021 r. oraz uchylono decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy z dnia 23 sierpnia 2021 r. W uzasadnieniu tego wyroku wskazano, że w piśmie skarżącej z dnia 27 kwietnia 2021 r. wskazuje ona, że wyłącznym zamiarem wpłaty kwoty wynikającej z ustaleń kontroli było uniknięcie naliczania odsetek. Sformułowała też żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego co do orzeczenia o zwrocie wpłaconej kwoty. Wniosła o wszczęcie postępowania w sprawie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu za rok 2018 i 2019 jako pobranej w nadmiernej wysokości. Intencją wniosku skarżącej było odzyskanie dobrowolnie wpłaconej kwoty, dokonanej ze świadomością, że jest ona w jej ocenie nienależna. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy w sprawie nie budzi wątpliwości fakt, że skarżąca dokonała wpłaty kwoty 5 617,15 zł wynikające z ustaleń ujętych w protokole kontroli oraz dokumentacji pokontrolnej. W sprawach dotyczących dotacji na podstawie art. 67 ust. 1 u.f.p. w zakresie w niej nieuregulowanym znajdują odpowiednie zastosowanie przepisy działu III Ordynacji podatkowej w tym dotyczące nadpłat. Wskazano, że ponownie rozpoznając sprawę organ dokona w wydanej decyzji wnikliwej oceny i kwalifikacji wniosku skarżącej w świetle ustalonych okoliczności faktycznych sprawy.Prezydent Miasta Bydgoszczy po ponownym rozpatrzeniu wniosku A. T. z dnia 27 kwietnia 2021 r. decyzją z dnia 28 grudnia 2022 r. orzekł o odmowie stwierdzenia nadpłaty w wysokości 5 617,15 zł z tytułu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości przez A. T., będącą organem prowadzącym Niepubliczne Przedszkole "A" w B. za lata 2018-2019.Nie zgadzając się z podjętą decyzją, A. T. złożyła odwołanie, w którym zwróciła się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bydgoszczy o stwierdzenie nadpłaty w wysokości 5 617,15 zł z tytułu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości i uznanie, że dotacja nie została pobrana w nadmiernej wysokości, względnie o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy decyzją z dnia 9 lutego 2023 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalając zaskarżonym wyrokiem z dnia 23 maja 2023 r., sygn. akt I SA/Bd 184/23 skargę stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie zakwestionowane zostało prawo skarżącej do pobrania dotacji na 9 dzieci, ponieważ z poczynionych ustaleń faktycznych znajdujących potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy wynika, że w przypadku tych dzieci nie realizowano celów ustawy, w związku z którymi możliwe jest przyznanie dotacji. Dzieci te nie uczęszczały do przedszkola w sierpniu 2018 r. oraz 2019 r. Taka sytuacja, nie uzasadniała pobierania przez skarżącą dotacji na podstawie art. 17 ust. 3 u.f.z.o.W skardze kasacyjnej zaskarżono powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie ewentualnie o zmianę wyroku i uchylenie zaskarżonej decyzji, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez naruszenie;1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 kpa oraz w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. i w zw. z art. 17 ust. 3 ustawy o finansowaniu zadań oświatowych i art. 31 ust. 1, 4 i 5 ustawy Prawo oświatowe, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy co do statusu ucznia w przypadkach dzieci zakwestionowanych w decyzji i wyroku WSA oraz co do braku przysługiwania dotacji na tych uczniów oraz brak należytego uzasadnienia, w tym wskazania wszystkich podstaw faktycznych i prawnych skutkujących uznaniem dotacji w części za pobraną w nadmiernej wysokości;2) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. i art. 17 ust. 3 u.f.z.o. poprzez brak uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji organu administracji w sytuacji, gdy nastąpiło naruszenie prawa dające podstawy do uchylenia decyzji, czym naruszono art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi wobec zaistnienia podstawy z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. do uwzględnienia skargi;3) art. 134 § 1 w zw. z art. 141 § 4 i art. 106 § 3 i 4 p.p.s.a. w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów skargi i pozostawienie ich bez rozpatrzenia, brak odniesienia się do przedstawionych dowodów oraz brak uzasadnienia wyroku w tym zakresie. Naruszenie powyższych przepisów było istotne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, ponieważ spowodowało błędne ustalenie stanu faktycznego, błędne ustalenie stanu prawnego, nieprawidłowe zastosowanie przepisów prawa i w konsekwencji oddalenie skargi.Zarzucono również naruszenie prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie:1) art. 17 ust. 3 u.f.z.o. poprzez błędną wykładnię, że przepis ten wyklucza uznanie za uczniów dzieci kończących naukę w przedszkolu z końcem roku szkolnego w miesiącu sierpniu i nieuczęszczających w tym miesiącu do przedszkola, gdy taka wykładnia przepisu jest niedopuszczalna i nieprawidłowa;2) art. 17 ust. 3 u.f.z.o. w zw. z art. 252 ust. 1 pkt 2 u.f.p. przez błędne uznanie, że dotacja pobrana na uczniów przedszkola w okresie wakacyjnym stanowiła dotację pobraną w nadmiernej wysokości a przedszkole nie miało prawa do dotacji na swoich uczniów w miesiącach sierpień odpowiednio 2018 i 2019 roku;3) art. 94 ustawy z 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe w związku z § 1 i § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 11 sierpnia 2017 r. w sprawie organizacji roku szkolnego, poprzez błędną wykładnię i uznanie, że rok szkolny trwa do czerwca a nie do 31 sierpnia kolejnego roku kalendarzowego, wskutek czego organ błędnie uznał, że dzieci (uczniowie) nie były uczniami przedszkola w sierpniu 2018 i 2019;4) art. 31 ust. 1 w zw. z art. 94 Prawa oświatowego przez błędną wykładnię i pominięcie przepisu (brak zastosowania), że wychowanie przedszkolne obejmuje dzieci od początku roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym dziecko kończy 3 lata do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym dziecko kończy 7 lat oraz art. 31 ust. 4 i 5 tej ustawy, że dziecko w wieku 6 lat jest obowiązane odbyć roczne przygotowanie przedszkolne, które zgodnie z ust. 1 i w związku z art. 94 Prawa oświatowego kończy się w dniu 31 sierpnia roku, w którym to dziecko kończy 7 lat.Strona przeciwna nie skorzystała z prawa do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.Pismem z dnia 12 marca 2026 r. pełnomocnik wniósł uzupełnienie skargi kasacyjnej.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionej podstawy.W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 40).Przystępując do rozważań na tle zarzutów kasacyjnych oraz ich uzasadnienia należy wskazać, że istota sprawy sprowadza się do oceny zasadności odmowy A. T. stwierdzenia nadpłaty w wysokości 5.617,15 zł z tytułu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości.Odnosząc się merytorycznie do sformułowanych w tym zakresie zarzutów skargi kasacyjnej należy wskazać, że w aktach sprawy znajdują się oświadczenia zarówno skarżącej (k. 217 akt administracyjnych), jak i notatki służbowe z rozmów przeprowadzonych przez kontrolujących z rodzicami dzieci, których uczęszczanie do przedszkola w sierpniu 2018 r. i 2019 r. zostało zakwestionowane (k. 207, 208, 209, 210, 183, 168, 169, 170, 171 akt administracyjnych). Z oświadczeń rodziców dzieci wynika, że opiekunowie informowali przedszkole w czerwcu każdego roku o tym, że ich dzieci nie będą uczęszczać do placówki w sierpniu. Powody takiej decyzji były różne, przy czym matka M. L. wskazała, że informacja ta była przekazana do przedszkola, aby nie opłacać czesnego za miesiąc, w którym dziecko nie będzie przebywać w placówce (k. 168 akt administracyjnych). Uzyskane w ten sposób dowody, jak i pozostałe dokumenty znajdujące się w aktach sprawy (m.in. włączone do akt na podstawie postanowienia organu I instancji z dnia 1 czerwca 2021 r., k. 5 akt administracyjnych) zostały następnie poddane poprawnej ocenie. Świadczy o tym analiza motywów zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, dokonana w kontekście zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co zostało prawidłowo ocenione w ramach zaskarżonego wyroku Sądu I instancji.Z punktu widzenia sformułowania naruszeń i powołania w tym względzie dyspozycji art. 134 § 1 p.p.s.a. wskazać trzeba, że przywołany w ramach rozpoznawanego zarzutu art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzyganie "w granicach danej sprawy", o jakim mowa w przywołanym przepisie oznacza jedynie to, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Sąd dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nie jest skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu.Tymczasem zarzut skargi kasacyjnej, oparty generalnie na twierdzeniach odnośnie uchybienia art. 141 § 4 p.p.s.a., można uznać za zasadny jedynie w sytuacji, w której uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie zawiera stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia lub nie poddaje się kontroli, z uwagi na brak tych elementów uzasadnienia, które stanowi wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie.Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w rozpoznawanej sprawie z całą pewnością Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli sprawy, w jej granicach, mając na uwadze, że nie jest on związany ani zarzutami, ani podstawą prawną. WSA – wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie – wskazał i wyjaśnił podstawy prawne zapadłego orzeczenia. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wzorcowi formalnemu określonemu w art. 141 § 4 p.p.s.a., pozwalając na odtworzenie toku myślowego sądu i kontrolę instancyjną orzeczenia.Uzasadnienia decyzji organów obu instancji zawierają niezbędne elementy wskazujące na spełnienie obowiązku poddania sprawy stosownej analizie prawnej i faktycznej, co zostało prawidłowo ocenione w zaskarżonym wyroku. Reasumując, nie zasługiwały na uwzględnienie sformułowane w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania w postaci art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 151, art. 134 § 1, art. 141 § 4 i art. 106 § 3 i 4 p.p.s.a., art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a., art. 17 ust. 3 u.f.z.o. i art. 31 ust. 1, 4 i 5 ustawy Prawo oświatowe.Przechodząc do oceny pod kątem zarzutów naruszenia prawa materialnego, w ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie kluczowe znaczenie dla jej rozstrzygnięcia odgrywa prawidłowa wykładnia przepisu art. 17 ust. 3 u.f.z.o., stanowiącego podstawę prawną przyznania dotacji dla skarżącej. Argumentacja skarżącej, oparta na przywołanej normie a także na innych, wskazanych w skardze przepisach Prawa Oświatowego opiera się na stwierdzeniu, że dzieci do momentu skreślenia z listy wychowanków pozostają uczniami (wychowankami) przedszkola a dotacja przysługuje nawet wówczas, gdy dzieci te nie uczęszczają do placówki. Powyższego stanowiska prezentowanego przez stronę nie można jednak zaaprobować, co właściwie przyjęto w zaskarżonym wyroku.Zgodnie z art. 17 ust. 3 u.f.z.o. niepubliczne przedszkole niebędące przedszkolem specjalnym niespełniające warunków, o których mowa w ust. 1, otrzymuje na każdego ucznia dotację z budżetu gminy w wysokości równej 75% podstawowej kwoty dotacji dla przedszkoli, z tym że na ucznia niepełnosprawnego w wysokości nie niższej niż kwota przewidziana na takiego ucznia niepełnosprawnego przedszkola w części oświatowej subwencji ogólnej dla gminy. Zawarte w przywołanym przepisie unormowanie wskazuje, że przyznanie dotacji następuje na każdego ucznia jednak jej otrzymanie nie wiąże się tylko i wyłącznie z samym faktem wykazania określonego stanu osób przyjętych do danego przedszkola. Prawidłowe określenie podstaw przyznania dotacji nie może się odbywać bez uwzględniania celu, któremu służyć ma otrzymywana dotacja. Został on wyrażony w treści art. 35 ust. 1 u.f.z.o. i wskazuje na to, że dotacje przeznaczane są na dofinansowanie realizacji zadań placówek wychowania przedszkolnego, szkół lub placówek w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym kształcenia specjalnego i profilaktyki społecznej.Z zestawienia powyższych przepisów wynika, że wprawdzie dotacja jest przyznawana na każdego ucznia niemniej jednak może zostać wykorzystana na pokrycie ściśle wskazanych wydatków. Wykładnia obu przepisów prowadzi do wniosku, że termin każdy uczeń, o jakim stanowi art. 17 ust. 3 u.f.z.o., musi być rozumiany jako podmiot, który faktycznie korzysta z usług realizowanych przez przedszkole (por. wyroki NSA z dnia 8 marca 2017 r., II GSK 4795/16, z 22 listopada 2016 r., I GSK 1182/15). Taki wniosek wynika z treści art. 35 ust. 1 u.f.z.o., który zadania finansowane dotacją określa jako kształcenie, wychowanie i opiekę. Te rodzaje aktywności placówki opiekuńczej wiążą się z faktycznym uczestnictwem dziecka w tego rodzaju działaniach. Dotacja nie przysługuje zatem na dziecko, które nie uczęszcza do przedszkola.Jedynie zatem faktyczne uczestnictwo w realizacji zadań przedszkola generuje niektóre wydatki określone w treści art. 35 ust. 1 u.f.z.o., a więc takie, które mogą być pokrywane z dotacji. Ten aspekt jest również istotny przy dokonywaniu wykładni pojęcia "każdy uczeń", do jakiego odsyła treść art. 17 ust. 3 u.f.z.o. Przedstawione regulacje prowadzą do wniosku, że pojęcie "każdego ucznia" z art. 17 ust. 3 u.f.z.o. musi być rozumiane w ten sposób, że jest nim dziecko, które na podstawie określonego tytułu prawnego korzysta z przedszkola, a więc faktycznie uczestniczy w realizacji jego zadań.Zwrócono przy tym uwagę, że stosownie do art. 31 ust. 1 Prawa Oświatowego wychowanie przedszkolne obejmuje dzieci od początku roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym dziecko kończy 3 lata, do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym dziecko kończy 7 lat. Uzupełnieniem wskazanej normy określającą okres trwania roku szkolnego jest art. 94 pr.ośw., który stanowi, że rok szkolny we wszystkich szkołach i placówkach rozpoczyna się z dniem 1 września każdego roku, a kończy - z dniem 31 sierpnia następnego roku. Zdaniem skarżącej kasacyjnie oznacza to, że rok szkolny w przedszkolach jest jednolity i niepodzielny, rozpoczyna się 1 września a kończy 31 sierpnia, co w konsekwencji prowadzi do tego, że zgodnie z prawem dzieci są uczniami przedszkola do dnia 31 sierpnia każdego roku i na taki okres są zawierane z ich rodzicami umowy edukacyjne. Nie występuje zatem zdaniem skarżącej kasacyjnie taka sytuacja, że z końcem czerwca kończy się okres, w którym dziecko nie uczęszcza do przedszkola i w związku z tym przestaje być jego uczniem.Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęcie założenia, że dzieci do momentu skreślenia ich z listy wychowanków pozostają uczniami (wychowankami) przedszkola prowadziłoby do stwierdzenia, że sam fakt zawarcia umowy cywilnoprawnej uzasadniałby otrzymywanie dotacji, nawet jeśli w rzeczywistości nie doszłoby do faktycznego uczęszczania przez dziecko do placówki. Powyższej tezie o wiążącym charakterze umowy cywilnoprawnej przeczy postawa skarżącej, która w toku postępowania nie przedstawiła dowodu pobrania czesnego za sierpień 2018 r. i sierpień 2019 r. od rodziców, którzy zgłosili nieobecność dziecka w przedszkolu w tym okresie. Wprawdzie Skarżąca oświadczyła, że czesne za sierpień 2018 r. i 2019 r. rodzicom B. G., I. B., J. B., K. G., M. A., M. K., M. L., L.O., A. S. naliczono jako opłatę stałą z nadpłaty za miesiąc czerwiec (k. 97 akt administracyjnych), jednak twierdzenie strony nie zostało poparte stosownym dowodem. Tymczasem w aktach postępowania administracyjnego znajduje się oświadczenie matki M. L., która wskazała, że informacja o nieobecności dziecka w przedszkolu w miesiącu sierpniu została przekazana skarżącej, aby nie opłacać czesnego za miesiąc, w którym dziecko nie będzie przebywać w placówce (k. 168 akt administracyjnych). Powyższe świadczy o braku spójności argumentacji skarżącej, która upatruje źródła uprawnienia do pobierania dotacji w zawarciu umowy cywilnoprawnej z rodzicami dziecka, a jednocześnie skarżąca nie wymaga od rodziców, ani nie przedstawia dowodów na to, że został spełniony ciążący na rodzicach na podstawie tej umowy cywilnoprawnej obowiązek opłacania czesnego za każdy z 11 miesięcy, w którym dziecko jest zapisane do przedszkola, w tym również za sierpień 2018 r. i 2019 r., bowiem w lipcu przedszkole było zamknięte – trwała przerwa wakacyjna (por. punkt 1 umowy znajdującej się na k. 102 akt administracyjnych).Ustawa o finansowaniu zadań oświaty nie przewiduje sytuacji, w której sam fakt zawarcia umowy cywilnoprawnej uzasadniałby otrzymywanie dotacji, nawet jeśli w rzeczywistości nie doszłoby do faktycznego uczęszczania przez dziecko do placówki. Dofinansowaniu podlega bowiem zadanie czy to kształcenia, czy wychowania czy opieki, które nie może być wykonywane w stosunku do dziecka, które nie uczestniczy w realizacji tych zadań w przedszkolu. Ponadto uznanie, że dotacja należna jest tak samo na dzieci nie korzystające z placówki przedszkolnej jak i na te, które regularnie do niej uczęszczają prowadziłoby do nieuprawnionej konsekwencji, że zaprzestanie uczęszczania dziecka do przedszkola nie ma wpływu na przyznaną dotację. Wprawdzie w orzecznictwie sądowym zwraca się uwagę, że w czasie krótkotrwałej nieobecności w przedszkolu (np. z powodu choroby), dziecko nie traci przymiotu ucznia tej placówki (np. wyrok NSA z dnia 8 maja 2013 r., II GSK 299/12), a zatem na takie dziecko powinna nadal przysługiwać dotacja, jednakże w rozpatrywanej sprawie nie mamy do czynienia z taką sytuacją.W rozpoznawanej sprawie zakwestionowane zostało prawo skarżącej do pobrania dotacji na 9 dzieci bowiem z poczynionych ustaleń faktycznych znajdujących potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy wynika, że w przypadku tych dzieci nie realizowano celów ustawy, w związku z którymi możliwe jest przyznanie dotacji. Dzieci te nie uczęszczały do przedszkola w sierpniu 2018 r. (B. G., I. B., J. B., K. G.) oraz w sierpniu 2019 r. (M. A., M. K., M. L., L. O., A. S.). Taka sytuacja, nie uzasadniała pobierania przez skarżącą dotacji na podstawie art. 17 ust. 3 u.f.z.o., co zostało prawidłowo ocenione w ramach zaskarżonego wyroku.Stąd na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.. orzeczono jak w sentencji wyroku.