Wyrok - I OSK 1262/24 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 19 marca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Egzekucyjne postępowanie, egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie: sędzia NSA Jolanta Rudnicka sędzia del. WSA Joanna Skiba (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Lu 828/23 w sprawie ze skargi B. M. na postanowienie Wojewody Lubelskiego z dnia 10 lipca 2023 r., znak: IF-I.7840.19.5.2023 w przedOddalono skargę kasacyjną. Egzekucyjne postępowanie, egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie: sędzia NSA Jolanta Rudnicka sędzia del. WSA Joanna Skiba (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 28 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Lu 828/23 w sprawie ze skargi B. M. na postanowienie Wojewody Lubelskiego z dnia 10 lipca 2023 r., znak: IF-I.7840.19.5.2023 w przed
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
odszkodowanie
Role w sprawie
Skarb Państwa
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
19 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Joanna Skiba
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 28 listopada 2023r. sygn. akt II SA/Lu 828/23 oddalił skargę B. M. na postanowienie Wojewody Lubelskiego z dnia 10 lipca 2023 r. nr IF-I.7840.19.5.2023 w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła B. M., zaskarżając wyrok w całości. Orzeczeniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj.:1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", poprzez nieuchylenie zaskarżonego postanowienia Wojewody Lubelskiego z dnia 10 lipca 2023 r. (i poprzedzającego postanowienia Starosty Lubartowskiego z dnia 2 marca 2023 r.), pomimo dokonania przez organ I i II instancji błędnej oceny materiału dowodowego przejawiającej się w uznaniu, że:- B. M. w dacie zgłoszenia zarzutów nie wykonała obowiązku opróżnienia i wydania Gminie L. działki oznaczonej nr ewid. [...] oraz udostępnienia działki oznaczonej nr ewid. [...], poł. w miejscowości N., gm. L., pomimo iż Skarżąca wykonała wezwanie Wójta Gminy L., przesyłając, zgodnie z wezwaniem, podpisane 2 egzemplarze protokołów wydania nieruchomości,- budynek zlokalizowany na działce oznaczonej nr ewid. [...] (po podziale nr ewid. [...] i [...]), poł. w miejscowości N., gm. L. był budynkiem gospodarczym, w sytuacji gdy nieruchomość zabudowana była budynkiem mieszkalnym, co potwierdzono w sprawie toczącej się równolegle w przedmiocie ustalenia odszkodowania należnego Skarżącej z uwagi na objęcie decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym w konsekwencji powyższego błędnym zaaprobowaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stanowiska Wojewody Lubelskiego i uznaniu, że w sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 17 ust. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 162, z późn. zm.);2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., poprzez nieuchylenie zaskarżonego postanowienia Wojewody Lubelskiego z dnia 10 lipca 2023 r. (i poprzedzającego postanowienia Starosty Lubartowskiego z dnia 2 marca 2023 r.), pomimo dokonania przez organy I i II instancji błędnej oceny materiału dowodowego, przejawiającej się w uznaniu, że organy egzekucyjne obu instancji zastosowały się do oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania i rozpoznały wszystkie zarzuty, zgłoszone przez Skarżącą;3) art. 3 ust. 1, art. 135 i art. 145 § 1 pkt 1 ust. c p.p.s.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nieuchylenie zaskarżonego postanowienia Wojewody Lubelskiego z dnia 10 lipca 2023 r. (i poprzedzającego postanowienia Starosty Lubartowskiego z dnia 2 marca 2023 r.), wydanego z naruszeniem art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, z późn. zm.), zwanej dalej "k.p.a.", polegającego na zaniechaniu przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób wyczerpujący i wszechstronny, w tym niezażądaniu od właściwego organu Gminy informacji o wykonaniu obowiązku opróżnienia, wydania i udostępnienia nieruchomości przez Skarżącą oraz odstąpieniu od zasięgnięcia informacji dot. stanu postępowania w przedmiocie ustalenia odszkodowania z tytułu przejęcia przez Gminę L. prawa własności nieruchomości gruntowej, oznaczonej nr ewid. [...], toczącego się równolegle do niniejszego postępowania, w którym to postępowaniu powiększono odszkodowanie należne na rzecz Skarżącej z uwagi na objęcie decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zabudowanej budynkiem mieszkalnym;4) art. 3 § 1 w zw. z art. 134 § 1 i art. 135 oraz art. 141 § 1 p.p.s.a., poprzez nierozważenie wszystkich zarzutów Skarżącej oraz okoliczności uzasadniających podniesione zarzuty wobec zaskarżonego postanowienia organu odwoławczego w zakresie obowiązku wskazania lokalu zamiennego przez gminę, wpływu tego zaniechania na istnienie możliwości egzekucji obowiązku opróżnienia i wydania nieruchomości w zakresie budynku posadowionego na nieruchomości oraz poprzez brak należytego uzasadnienia zaskarżonego wyroku i nieodniesienie się do zarzutów Skarżącej;5) art. 106 § 3 w zw. z art. 113 § 1 p.p.s.a., poprzez nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci decyzji Starosty Lubartowskiego z dnia 8 września 2023 r. w sprawie znak GEO.683.4.22.2019 w przedmiocie powiększenia odszkodowania z uwagi na objęcie decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym, mimo iż dowód ten ma istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i nie powodował nadmiernego przedłużenia postępowania, a którego nieprzeprowadzenie spowodowało przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie błędnie ustalonego stanu faktycznego sprawy w zakresie określenia charakteru (rodzaju) budynku posadowionego na nieruchomości, co skutkowało oddaleniem skargi.Mając powyższe na względzie, wniosła o:1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie;2) przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentu w postaci decyzji Starosty Lubartowskiego z dnia 8 września 2023 r. w sprawie znak GEO.683.4.22.2019 w przedmiocie powiększenia odszkodowania z uwagi na objęcie decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nieruchomości zabudowanej budynkiem mieszkalnym;3) zasądzenie od organu zwrotu poniesionych przez Skarżącą niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego;4) zasądzenie kosztów z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, według stawek określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800), powiększonego o należny podatek od towarów i usług;5) rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym, oświadczając, że zrzeka się rozprawy.Odpowiedź na skargę nie została wniesiona.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, zatem podlega oddaleniu.Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia szeregu przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz Kodeksu postępowania administracyjnego koncentrują się zasadniczo na trzech kwestiach. Po pierwsze: dokonania wadliwej oceny materiału dowodowego przez organy obu instancji w zakresie nie wykonania przez B. M. obowiązku opróżnienia i wydania działki nr [...]oraz udostępnienia działki nr [...]. Po drugie: wadliwego uznania, że budynek zlokalizowany na działce nr [...] (po podziale nr [...] i nr [...]) był budynkiem gospodarczym, w sytuacji gdy nieruchomość zabudowana była budynkiem mieszkalnym, co zostało potwierdzone w toczącym się równoległe postępowaniu dotyczącym ustalenia odszkodowania za przejętą a nieruchomość. A w konsekwencji wadliwym uznaniu, że w sprawie nie mógł mieć zastosowania art. 17 ust. 4 ustawy z 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Po trzecie: dokonania wadliwej oceny doręczonych skarżącej w dniu 3 lutego 2020 r. tytułów wykonawczych w zakresie spełniania przez nie wymogów formalnych.Rozstrzygnięcie przedstawionych wyżej kwestii przekłada się na ocenę zasadności zarzutów skargi kasacyjnej, podważających stanowisko Sądu I instancji, który uznał za prawidłowe stanowisko Wojewody Lubelskiego o oddaleniu zarzutów skarżącej, złożonych w postępowaniu egzekucyjnym wszczętym na podstawie tytułów wykonawczych, wystawionych 24 stycznia 2020 r. przez Starostę Lubartowskiego. Sąd I instancji uznał wniesioną skargę za niezasadną, zarówno w zakresie zarzutu niezachowania wymogów formalnych tytułu wykonawczego (art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a.), jak i w zakresie zarzutu wykonania egzekwowanego obowiązku (art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a.).Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie przepisów zmieniających, wynikających z ustaw z dnia 4 lipca 2019 r. i z dnia 11 września 2019 r. o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz innych ustaw (odpowiednio: Dz. U. z 2019 r. poz. 1533 oraz Dz. U. z 2019 r. poz. 2070- u.p.e.a.).Administracyjne postępowanie egzekucyjne jest postępowaniem wykonawczym, którego celem jest doprowadzenie do wykonania obowiązku podlegającego egzekucji administracyjnej. Mając na uwadze cel tego postępowania, określony w art. 1 pkt 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny stosuje środki przymusu służące doprowadzeniu do wykonania lub zabezpieczenia wykonania obowiązków, o których mowa w art. 2. Zgodnie zaś z art. 33 § 1 tej ustawy podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być m.in. wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku (pkt 1) oraz niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27, a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy ( pkt 10).Rozpoznając po raz kolejny sprawę skarżącej, zasadnie Sąd I instancji w pierwszej kolejności zwrócił uwagę na uwarunkowania prawne wynikające z zapadłych wcześniej w sprawie wyroków sądów administracyjnych. Z ich treści wynika, że organ rozpoznając uprzednio zarzuty odniósł się jedynie do zarzutu skarżącej opartego na art. 33 § pkt 10 u.p.e.a. (w brzmieniu sprzed 30 lipca 2020 r., tj. zarzutu dotyczącego zachowania wymogów tytułu wykonawczego, podniesionego w dwóch pierwszych pismach skarżącej z dnia 10 lutego 2020 r. - k. 128-130), natomiast pominął zarzut zawarty w trzecim piśmie skarżącej z tego dnia tj. "zażaleniu" na k. 136), opartego na podstawie wskazanej w art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w ówczesnym brzmieniu. Zatem w obecnie prowadzonym postępowaniu, zgodnie z oceną i wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w prawomocnym wyroku WSA w Lublinie z dnia 27 września 2022 r. (a wcześniej wyrażonych w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 maja 2022 r., sygn. akt I OSK 1705/21) obowiązkiem organu było rozpoznanie wszystkich zarzutów zgłoszonych przez skarżącą w trzech pismach z dnia 10 lutego 2020 r.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organ wypełnił ten obowiązek, a Sąd I instancji dokonał jego prawidłowej oceny. Sąd wojewódzki trafnie przyjął, że "wykonanie obowiązku" określonego w pkt IX decyzji Starosty Lubartowskiego z dnia 5 kwietnia 2019 r. (decyzja zrid) nie można wiązać z okolicznością przekazania Gminie Lubartów przez skarżącą w grudniu 2019 r. dokumentu oznaczonego jako "Protokół wydania nieruchomości z dnia 16.12.2019" (s. 75 tom I akt adm. I inst.). "Wykonanie obowiązku" w rozumieniu art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. odnosi się do sytuacji, w których ten obowiązek został wykonany zgodnie z treścią decyzji stanowiącej podstawę tytułu wykonawczego, nie zaś do przypadków, w których zobowiązany kwestionuje dopuszczalność wykonania obowiązku wynikającego z ostatecznego, prawomocnie zweryfikowanego rozstrzygnięcia. W realiach sprawy obowiązek wydania działki nr [...] i udostępnienia działki nr [...]wynika z ostatecznej decyzji z dnia 5 kwietnia 2019 r. Starosty Lubartowskiego, orzekającej o udzieleniu Gminie Lubartów zezwolenia na realizację inwestycji drogowej (dalej decyzja zrid). Na podstawie ww. decyzji z działki o nr ewid. [...] (0,65 ha), objętej współwłasnością M. K., B. M. i S. A., zostały wydzielone działki nr [...] (0,0413 ha) i nr [...] (0,61 ha), na których znajduje się budynek uznany przez organ za gospodarczy. Zaś w pkt IX tej decyzji zobowiązano ww. współwłaścicielki do "niezwłocznego wydania działki nr [...]" oraz do "udostępnienia nieruchomości oznaczonych jako działki nr [...]". Powyższa decyzja była przedmiotem skargi do WSA, który złożoną skargę oddalił, a następnie NSA wyrokiem z 13 kwietnia 2021 r. sygn. akt II OSK 156/21 oddalił skargę kasacyjną. A zatem ww. obowiązek niepieniężny pozostaje obowiązkiem istniejącym w rozumieniu przepisów u.p.e.a. Jednocześnie Sąd pierwszej instancji trafnie odnotował, że wykonania obowiązku określonego w pkt IX decyzji Starosty Lubartowskiego z dnia 5 kwietnia 2019 r. nie można wiązać z okolicznością przekazania przez skarżącą Gminie Lubartów w grudniu 2019 r. dokumentu oznaczonego jako "Protokół wydania nieruchomości z dnia 16.12.2019". Dokument ten nie potwierdza bowiem, jakoby jego przekazanie Gminie Lubartów było równoznaczne w wykonaniem obowiązku wydanie tej Gminie działki nr [...] oraz udostępnienia działki nr [...]. Skarżąca wyraźnie zastrzegła bowiem, że nieruchomość zostanie wydana po zapewnieniu lokalu zastępczego zgodnie z art. 17 ust. 4 u.z.r.i.d. Powyższe wyklucza przyjęcie, iż zachodzi przypadek nieistnienia obowiązku w znaczeniu nadanym tej przesłance przez art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.Skarżąca podnosząc zarzut dotyczący nie dostarczenia jej lokalu zamiennego nie dostrzega bowiem, że na etapie postępowania egzekucyjnego nie jest możliwe ustalanie innych praw czy też obowiązków, które w ocenie skarżącej powinny mieć miejsce. Wskazać bowiem należy, że postępowanie egzekucyjne nie jest procedurą, w ramach której mają zostać skonkretyzowane prawa lub obowiązki strony, wynikające z przepisów prawa materialnego. Taka konkretyzacja ma bowiem miejsce na etapie wcześniejszym, określanym jako postępowanie jurysdykcyjne. Postępowanie egzekucyjne jest fazą następną, a jego celem jest doprowadzenie do wykonania aktu administracyjnego, który został wydany na zakończenie etapu jurysdykcyjnego. Organ egzekucyjny ma ograniczone możliwości badania sprawy, jego kognicja ogranicza się tylko i wyłącznie do zagadnień związanych z samym wykonaniem aktu administracyjnego albo brakiem możliwości jego wykonania. W badanej sprawie etap jurysdykcyjny zakończył się wraz z wydaniem ostatecznej decyzji zrid, która to decyzja na wniosek skarżącej była również przedmiotem oceny sądowoadministracyjnej, z negatywnym dla niej skutkiem. Podnoszenie na tym etapie kwestii braku zapewnienie skarżącej lokalu zastępczego jest zatem spóźnione, a tym samym nie może być przedmiotem oceny przez organ egzekucyjny. Tym samym zrzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit a p.p.s.a. w zw. z ze wskazanymi w skardze kasacyjnej przepisami k.p.a. odnoszącymi się do tego zagadnienia nie zasługują na uwzględnienie.Z podobnych względów za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. (w skardze kasacyjnej błędnie określony jako naruszenia art. 141 § 1 p.p.s.a.). Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Sam fakt braku wyraźnego odniesienia się przez sąd I instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie stanowi podstawy do uznania, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. wyroki NSA z: 24 czerwca 2005r. sygn. akt FSK 2633/04 oraz 21 września 2017 r. sygn. akt I GSK 1329/15). Kwestia lokalu zamiennego w badanej sprawie dotyczącej egzekucji miała jedynie charakter uboczny i nie rzutowała na wynik sprawy.Podobnie nie może zyskać akceptacji stanowisko skarżącej, że skoro w decyzji odszkodowawczej Starosty Lubartowskiego z 8 września 2023 r. wyraźnie wskazano, że przejęto nieruchomość zabudowaną budynkiem mieszkalnym, to w tych okolicznościach podjęcie działań w celu odebrania nieruchomości jest niedopuszczalne do momentu otrzymania przez nią lokalu zamiennego. Skarżąca swoje uprawnienie do otrzymania lokalu zamiennego wywodzi przy tym z przepisu art. 17 ust. 4 specustawy drogowej. Jednak w niniejszej sprawie bezsporne jest, że wszystkie kwestie merytoryczne, związane z zajęciem i udostępnieniem nieruchomości - oznaczonej jako działki [...] i [...] zostały rozstrzygnięte ostateczną decyzją Starosty Lubartowskiego z 5 kwietnia 2019 r (zrid), a decyzja ta nie rozstrzygała w przedmiocie lokalu zamiennego. Kwestie związane z zajęciem nieruchomości oraz kwestie związane z ustaleniem odszkodowania są od siebie niezależne. Nota bene zwrócił na to uwagę także Sąd wojewódzki w Lublinie w wyroku z 17 września 2020 r., rozpoznając skargę na decyzję zrid. Sąd wskazał wówczas, że kwalifikacja budynku w decyzji zrid nie miała istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiocie pozwolenia na realizację spornej inwestycji; nie ma też wiążącego charakteru dla orzeczenia w przedmiocie odszkodowania, którego wydanie będzie poprzedzone odrębnym postępowaniem wyjaśniającym, w toku którego będzie ustalany sposób użytkowania spornego budynku. Tym samym powiększenie odszkodowania zgodnie z art. 18f specustawy drogowej, nie powoduje automatycznie- jak to wywodzi skarżąca kasacyjnie- konieczności zapewnienia lokalu zamiennego zgodnie z art. 17 ust. 4 specustawy drogowej. Ubocznie tylko należy zauważyć, że ww. przepisy służą realizacji odmiennych celów. Celem art. 17 ust. 4 jest zapobieżenie bezdomności osób, którym przejęto nieruchomość o charakterze wyłącznie mieszkalnym. Natomiast celem art. 18f jest jak zrekompensowanie osobom, którym jest przejmowana nieruchomość, dodatkowych kosztów związanych z przeprowadzką. Z tych względów stanowisko Sądu o braku podstaw do uwzględnienia zarzutu skarżącej opartego na podstawie z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a., nie budzi zastrzeżeń.Za niezasadne należy uznać także zarzuty odnoszące się do prawidłowości doręczonego skarżącej tytułów wykonawczych. W ich treści w szczególności prawidłowo oznaczono osobę zobowiązaną, tj. skarżącą B.M. Prawidłowo też określono treść obowiązku podlegającego egzekucji oraz jego podstawę prawną (ostateczną decyzję zrid). Ponadto zastrzeżeń nie budzi oznaczenie wierzyciela obowiązku (Starosty Lubartowskiego) oraz oznaczenie osoby upoważnionej do działania w jego imieniu. Tytuły wykonawcze zawierają także niezbędne pouczenia. Zawierają zatem wszystkie elementy określone w art. 27 § 1 u.p.e.a. Racjonalne jest także stanowisko Sądu Wojewódzkiego, który podkreślił, że taka ocena tytułu wykonawczego nie została zakwestionowana przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 maja 2022 r. (I OSK 1705/21), ani przez Wojewódzki Sąd Administracyjny Lublinie w wyroku z dnia 27 września 2022 r. (II SA/Lu 462/22), którym to stanowiskiem organy były związane.Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. Zgodnie z art. 193 zd. drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej i nie relacjonuje się w nim ustaleń faktycznych oraz argumentacji prawnej przedstawionych przez organy administracji i Sąd pierwszej instancji.Odnosząc się natomiast do zawartego w skardze kasacyjnej wniosku o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, należy wskazać, że wynagrodzenie pełnomocnika ustanowionego z urzędu za pomoc prawną należne jest od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) i przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie przepisów art. 258-261 p.p.s.a. Z tego też względu wniosek pełnomocnika z urzędu o przyznanie wynagrodzenia za czynności w postępowaniu kasacyjnym Naczelny Sąd Administracyjny pozostawił do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie..) i przyznawane jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie przepisów art. 258-261 p.p.s.a. Z tego też względu wniosek pełnomocnika z urzędu o przyznanie wynagrodzenia za czynności w postępowaniu kasacyjnym Naczelny Sąd Administracyjny pozostawił do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie.