Wyrok - II SA/Kr 1369/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 19 marca 2026
Teza
Uchylono zaskarżoną decyzję. Ochrona środowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Protokolant: sekretarz sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2026 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 28 sierpnia 2025 r. znak: SKO.Oś/4170/61/2025 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięUchylono zaskarżoną decyzję. Ochrona środowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Protokolant: sekretarz sądowy Anna Bubula po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2026 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 28 sierpnia 2025 r. znak: SKO.Oś/4170/61/2025 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsię
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
protest wyborczy
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
Role w sprawie
odwołujący
odwołujący / ubezpieczony
uczestnik postępowania
Data orzeczenia
19 marca 2026
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Magda Froncisz
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (19)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżoną decyzję
UZASADNIENIE
Burmistrz Miasta i Gminy Skawina decyzją z 20 czerwca 2023 r. znak: OP-OOŚ.6220.32.2022, po rozpatrzeniu wniosku inwestora: Zarządu Powiatu Krakowskiego, reprezentowanego przez Zarząd Dróg Powiatu Krakowskiego z 7 czerwca 2022 r., w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Rozbudowa i budowa drogi powiatowej nr 2179K oraz drogi powiatowej nr 2178K wraz z infrastrukturą techniczną w miejscowości J., gmina L. powiat k. i miejscowości K., gmina Skawina, powiat krakowski":I. Określił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia:a) rodzaj i miejsce realizacji przedsięwzięcia:Planowany obszar realizacji przedsięwzięcia obejmuje miejscowości: J. w Gminie L., K. w Gminie S.. Realizacja przedsięwzięcia obejmuje rozbudowę i budowę drogi powiatowej nr 2179K relacji J. — K. na długości ok. 790 m oraz rozbudowę i budowę drogi powiatowej nr 2178K relacji O. - K. na długości ok. 650 m wraz z pracami towarzyszącymi.b) istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich:1. Prace należy prowadzić w sposób niepowodujący utrudnienia w swobodnym przepływie wód oraz poza okresem intensywnych opadów i zagrożenia powodziowego.2. Podczas wykonywania prac w obrębie koryta rzeki należy zastosować rozwiązania chroniące wody powierzchniowe przed zanieczyszczeniem.3. Obiekty mostowe powinny posiadać parametry techniczne umożliwiające swobodne przeprowadzenie wód powodziowych.4. Teren zaplecza budowy, miejsca postojowe maszyn i urządzeń oraz miejsca magazynowania materiałów budowlanych należy utwardzić oraz zorganizować w sposób zapewniający ochronę środowiska gruntowo-wodnego przed zanieczyszczeniem produktami ropopochodnymi.5. Teren zaplecza budowy należy zlokalizować w odległości co najmniej 50 m od cieku wodnego, rowów i zbiorników wodnych.6. Należy stosować sprawny technicznie sprzęt budowlany i transportowy. Rodzaj i stan techniczny sprzętu musi zapewnić ochronę środowiska gruntowo-wodnego przed zanieczyszczeniem produktami ropopochodnymi.7. Teren budowy należy wyposażyć w sorbenty substancji ropopochodnych.8. Odwodnienie przebudowywanej drogi, chodników oraz zjazdów na posesje należy realizować poprzez nadanie odpowiednich spadków poprzecznych i podłużnych, odprowadzając wody opadowe poza powierzchnię utwardzoną do kanalizacji deszczowej, a docelowo do rowów przydrożnych oraz do rzeki Wisły.9. Wody opadowe i roztopowe, przed odprowadzeniem do odbiorników (tj. rowy melioracyjne, rzeka Wisła), należy podczyszczać za pomocą osadników.10. Urządzenia oczyszczające należy utrzymywać w sprawności eksploatacyjnej poprzez okresowe czyszczenie i przeglądy.11. Należy zapewnić właściwe gospodarowanie odpadami w sposób zabezpieczający środowisko gruntowo-wodne przed zanieczyszczeniami. Odpady należy magazynować w sposób selektywny w przeznaczonych do tego miejscach na terenie inwestycji.12. Należy nie dopuszczać do możliwości przemieszczania się sprzętu budowlanego po koronie wałów.13. Po zakończeniu robót wały przeciwpowodziowe należy doprowadzić do poprzedniego stanu poprzez ich uformowanie do istniejących parametrów stosując materiał dobrej jakości, nadający się do wbudowania w nasyp. Po zagęszczeniu wały muszą posiadać wskaźnik zagęszczenia co najmniej Is>0,92, co należy potwierdzić badaniami. Pace te należy wykonać bezwzględnie pod nadzorem osoby z odpowiednimi uprawnieniami.14. Przed rozpoczęciem prac należy powiadomić Nadzór Wodny w Oświęcimiu o terminie rozpoczęcia i zakończania planowanych prac.15. Po zakończeniu inwestycji teren należy uporządkować oraz dokonać protokolarnego odbioru z udziałem przedstawiciela NW Oświęcim.16. Inwestor przedmiotowej inwestycji zobowiązany jest do bieżącej konserwacji koryta potoku w obrębie obiektu mostowego.17. Należy zastosować możliwe techniczne środki minimalizujące, aby planowana inwestycja nie spowodowała znacząco negatywnego oddziaływania na środowisko.18. Należy wprowadzić zakaz wjazdu samochodów ciężarowych do czasu wybudowania nowej drogi — obwodnicy miejscowości J., R. L. oraz zastosować możliwe techniczne środki uniemożliwiających wjazd dla tych pojazdów.19. Należy zastosować w projekcie budowlanym dodatkowe zabezpieczenia nieruchomości bezpośrednio narażonych na hałas, wibracje i drgania poprzez zastosowanie np. ekranów akustycznych, nawierzchni drogowych w technologiach asfaltowych umożliwiających redukcję hałasu powstającego na styku opon z nawierzchnią.20. Należy przy wyznaczaniu obszaru inwestycji uwzględniać zasady minimalizacji zajęcia terenu i przekształcania jego powierzchni, ale również winien uwzględniać interes właścicieli nieruchomości, na których inwestycja będzie realizowana — dotyczy wykupu nieruchomości lub ich wydzielania.21. Należy prowadzić roboty budowalne w okresach niskich wód oraz poza okresem wezbrań powodziowych.22. Należy stosować sprawny technicznie sprzęt budowlany i transportowy. Wykonawca zobowiązany jest do czyszczenia kół pojazdów budowy przed wjazdem na drogi publiczne.23. Zabrania się składowania materiałów budowlanych w bliskim sąsiedztwie obiektów mieszkalnych.24. Należy prowadzić roboty budowalne w poczuciu najwyższej troski o zachowanie dobrostanu sąsiadujących z pracami drzew/krzewów.25. Należy po zakończeniu robót budowlanych przeprowadzić prace rekultywacyjne:a) zlikwidować zaplecze budowy, oczyścić teren budowy z pozostałości po pracach budowlanych,b) bezzwłocznie przywrócić teren do stanu pierwotnego, nie pozostawiając w glebie w obrębie brył korzeniowych drzew gruzu i innych pozostałości budowlanych,c) humusować i obsiać mieszankami traw tereny naruszone w trakcie prowadzenia robót — dotyczy terenów zielonych,d) odtworzyć nawierzchnie dróg, w tym dróg niepublicznych, oraz placów parkingowych znajdujących się w otoczeniu obiektu, a naruszonych w trakcie prowadzenia robót budowlanych;26. Na etapie realizacji przedsięwzięcia ścieki socjalno-bytowe należy odprowadzać do ustawionych na terenie budowy przenośnych toalet, których zawartość po napełnieniu należy przekazywać podmiotom posiadającym odpowiednie uprawnienia.27. W celu zmniejszenia uciążliwości hałasu powstającego w trakcie realizacji przedsięwzięcia, prace budowlane prowadzone z wykorzystaniem maszyn generujących nadmierny hałas, należy wykonywać w porze dziennej, tj. w godzinach 6.00 ÷ 22.00, a prace uciążliwe akustycznie prowadzone w rejonie zabudowy mieszkaniowej jedynie w godzinach godz. 8:00 ÷ 18:00.28. Na całym przedmiotowym odcinku drogi powiatowej nr 2178K oraz drogi powiatowej nr 2179K należy zastosować nawierzchnię o obniżonej hałaśliwości, redukującą poziom hałasu o co najmniej 1,5 dB.29. Zaplecza budowy, bazy sprzętowo — materiałowe, w tym miejsca przeznaczone do tankowania oraz bieżących napraw maszyn i urządzeń, tymczasowe miejsca gromadzenia odpadów oraz substancji chemicznych należy lokalizować:a) z uwzględnieniem zasady minimalizacji zajęcia terenu,b) poza terenami zadrzewionymi, w odległości minimum 2 m od rzutu korony drzew, które nie są przeznaczone do usunięcia,c) w odległości min. 50 m od zabudowy mieszkaniowej,d) poza terenem o niskim zaleganiu wód gruntowych,e) poza obszarami szczególnego zagrożenia powodzią.30. W razie wystąpienia awarii np. wycieku paliwa z silnika, ewentualne zanieczyszczenie gleby substancjami ropopochodnymi należy natychmiast usunąć przez zdjęcie skażonej warstwy ziemi i wywiezienie jej poza teren budowy do utylizacji lub zneutralizowanie w miejscu powstania za pomocą środków pochłaniających i środków neutralizujących (wykonawca robót powinien posiadać odpowiednie sorbenty do adsorpcji zanieczyszczeń ropopochodnych i syntetycznych). Materiały sorpcyjne po użyciu należy gromadzić w szczelnych, oznakowanych pojemnikach.31. Konserwacje sprzętu oraz uzupełnianie paliwa należy wykonywać w miejscach do tego przeznaczonych, utwardzonych lub na matach ekologicznych, umożliwiających zebranie ewentualnych rozlewów paliwa.32. Glebę (humus) zdjętą z terenów trwale zajmowanych pod drogę należy ponownie wykorzystać do umacniania skarp i odtworzenia terenów zieleni przydrożnej.33. Podczas prowadzenia prac związanych z rozbiórką istniejących mostów należy zabezpieczyć koryta cieków, przed wpadaniem elementów pochodzących z prac rozbiórkowych (np. za pomocą siatki zabezpieczającej, która zostanie podwieszona pod wyburzanym mostem).34. Wszelkie prace budowlane związane z użyciem ciężkiego sprzętu należy wykonywać ze stanowisk brzegowych. Niedopuszczalny jest wjazd sprzętu budowlanego i transportowego w obręb koryta cieku oraz wody płynącej.35. Obiekty mostowe należy zaprojektować w sposób minimalizujący kolizję ptaków z konstrukcją. W tym celu obiekty należy wyposażyć w odpowiednie oświetlenie oraz wykonać w kolorystyce skutkującej zwiększeniem widoczności dla ptaków. Zaleca się także ewentualnie wprowadzenie barier przeciwolśnieniowych pod kątem zapewnienia możliwości i bezpieczeństwa migracji lądowej i powietrznej pod oraz nad tymi obiektami.36. W trakcie prac należy unikać tworzenia się okresowych zastoisk wodnych mogących być potencjalnymi miejscami rozrodu płazów (od początku marca do końca czerwca), a w przypadku ich powstania należy je natychmiast likwidować. Analogicznie wszystkie wykopy i inne miejsca mogące stanowić pułapki dla drobnych zwierząt należy jak najszybciej likwidować. W trakcie prowadzonych prac budowlanych należy zabezpieczyć (np. ogrodzić) wykopy przed przedostaniem się do nich drobnych zwierząt.37. Wszystkie gatunki drobnych zwierząt (w szczególności chronionych — płazów, gadów, drobnych ssaków), w każdym stadium rozwojowym stwierdzone na terenie prowadzonych robót winny być jak najszybciej odłowione i przemieszczone poza teren realizacji przedsięwzięcia do najbliższych miejsc uwzględniając bieżące potrzeby siedliskowe poszczególnych gatunków.38. Docelowy system odwodnienia terenu, należy wykonać w sposób uniemożliwiający przedostawanie się drobnych zwierząt do elementów odwodnienia (korytka, osadniki, studzienki) i ich uwięzienia. Uwzględniając zasadę przezorności należy również stosować rozwiązania pozwalające zwierzętom na samodzielne uwolnienie się z powyższych obiektów (np. rampy lub rury ucieczkowe). W przypadku, gdy osadniki lub studzienki posiadają otwory wlotowe należy je zabezpieczyć w sposób utrudniający wpadanie drobnej zwierzyny, w tym płazów do wnętrza obiektów (np. kraty), przyjmując rozwiązania kompromisowe pomiędzy wymaganiami ochrony, a wymaganiami hydrologicznymi. Wielkość oczek krat na otworach wlotowych (odstępów między prętami) powinna zapewnić przynajmniej zatrzymywanie dorosłych płazów.39. Wycinkę drzew i krzewów należy prowadzić poza okresem lęgowym ptaków (czyli poza okresem od 1 marca do 15 października). Dopuszcza się przeprowadzenie wycinki w okresie lęgowym, po uprzednim potwierdzeniu przez nadzór przyrodniczy (specjalistę ornitologa) braku lęgów gatunków chronionych. Kontrolę zajęcia siedlisk należy przeprowadzić nie wcześniej niż 10 dni przed rozpoczęciem prac. W przypadku wykrycia lęgów gatunków chronionych należy zaprzestać wycinki do czasu stwierdzenia przez nadzór ornitologiczny wyprowadzenia młodych z gniazda.40. Drzewa i/lub krzewy znajdujące się w bezpośrednim otoczeniu planowanych prac (których nie przewiduje się usunąć) należy zabezpieczyć przed uszkodzeniem np.a) poprzez wydzielenie drzewa/krzewu polegające na całkowitym ogrodzeniu zwartym płotem powierzchni, na których rosną drzewa wraz z powierzchniami zajmowanymi przez korzenie, w obrębie rzutu koron,b) poprzez zabezpieczenie pnia drzewa w celu ochrony kory przed otarciami czy ubytkami - oszalowanie pnia lub owinięcie go matami np. ze słomy; przy zastosowaniu oszalowania z desek należy zwrócić uwagę aby deski szczelnie przylegały na całej powierzchni pnia do wysokości około 2 m (jeśli jest to możliwe), dolna część deski powinna być wkopana, a jeśli jest to niemożliwe to obsypana ziemią lub dodatkowo zabezpieczona drutem,c) poprzez zabezpieczenie systemu korzeniowego w wykopach. W obrębie korony drzewa wykop należy wykonywać ręcznie, należy utrzymywać wilgotność odsłoniętych korzeni i jak najszybciej likwidować wykopy w strefach korzeniowych drzew,d) poprzez zabezpieczenie konarów drzew przez np. podwiązanie najniższych czy też nisko ułożonych gałęzi, konarów do nadległych lub podparcie podporą tak aby nie uszkodzić ich kory.41. Prace budowlane w obrębie siedlisk przyrodniczych, obejmujące zabezpieczenie drzew i krzewów nieprzeznaczonych do wycinki, zdejmowanie i pryzmowanie nadkładu, realizowanie i likwidowanie wykopów, kontrolę wypełniania warunków realizacji oraz inne prace i czynności mogące mieć wpływ na środowisko przyrodnicze, należy prowadzić pod nadzorem osoby lub osób o specjalnościach przyrodniczych (tj. pod nadzorem przyrodniczym). Należy zapewnić obecność specjalisty lub specjalistów posiadających odpowiednią wiedzę w zakresie herpetologicznym, fitosocjologicznym/botanicznym oraz doświadczenie w nadzorowaniu tego typu prac.42. Na etapie przygotowania realizacji inwestycji należy wykonać analizę obejmującą ocenę stanu technicznego budynków sąsiadujących bezpośrednio z analizowaną inwestycją oraz obiektami towarzyszącymi (do 20 m od terenu inwestycji). Ocena stanu technicznego musi pozwolić na ocenę stanu budynków przed, w trakcie i po zakończeniu budowy drogi.c) wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r. poz. 2081, t.j. z późn. zm.), dalej "ustawa środowiskowa" lub "u.i.o.ś.", w szczególności w projekcie budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14, 18, 23 ww. ustawy:W dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy środowiskowej, w szczególności dokumentacji projektowej, technicznej, inwestycyjnej należy uwzględnić warunki wskazane w pkt. I a) i b) niniejszej decyzji.d) wymogi w zakresie przeciwdziałania skutkom awarii przemysłowych, w odniesieniu do przedsięwzięć zaliczanych do zakładów stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii w rozumieniu ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska:Nie określa się wskazanych powyżej wymogów, ponieważ przedmiotowe przedsięwzięcie nie należy do inwestycji stwarzających zagrożenie wystąpienia poważnych awarii przemysłowych w rozumieniu ww. ustawy.e) wymogi w zakresie ograniczania transgranicznego oddziaływania na środowisko w odniesieniu do przedsięwzięć, dla których przeprowadzono postępowanie w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko:Nie określa się wskazanych powyżej wymogów, w związku ze stwierdzeniem braku transgranicznego oddziaływania na środowisko.f) gotowość instalacji do wychwytywania dwutlenku węgla w przypadku instalacji do spalania paliw w celu wytwarzania energii elektrycznej, o elektrycznej mocy znamionowej nie mniejszej niż 300 MW:Przedmiotowe przedsięwzięcie nie jest instalacją do spalania paliw w celu wytwarzania energii elektrycznej, o elektrycznej mocy znamionowej nie mniejszej niż 300 MW.II. Stwierdził brak konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę:Nie stwierdził konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Niemniej jednak, zgodnie z art. 88 ust. 1 pkt. 2 ustawy środowiskowej, jeżeli organ właściwy do wydania ww. decyzji stwierdzi, że we wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę zostały dokonane zmiany w stosunku do wymagań określonych w niniejszej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, może stwierdzić o konieczności przeprowadzenia ponownej oceny oddziaływania na środowisko.III. Nałożył obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej:W analizie porealizacyjnej należy przedstawić wyniki badań poziomu hałasu, wibracji i drgań w fazie eksploatacji przedsięwzięcia w porównaniu do poziomu deklarowanego w Raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.Analiza porealizacyjna musi określać ocenę skuteczności zastosowanych rozwiązań w zakresie ochrony terenów zabudowy mieszkaniowej przed hałasem na etapie eksploatacji, po upływie jednego roku od dnia oddania obiektu do użytkowania.W analizie porealizacyjnej należy przedstawić ocenę poziomu zanieczyszczeń powietrza w odniesieniu do realnej struktury pojazdów korzystających z drogi na podstawie przeprowadzonych badań ruchu po upływie jednego roku od dnia oddania obiektu do użytkowania.Dane należy sporządzić ze szczegółowością na poziomie co najmniej wskazanym w Raporcie oceny oddziaływania na środowisko, przedłożonym w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, której dotyczy niniejsza decyzja.Analizę porealizacyjną należy przedstawić w terminie 18 miesięcy od dnia oddania obiektu do użytkowania do organu ochrony środowiska właściwego do utworzenia obszaru ograniczonego użytkowania, a także organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.IV. Stwierdził, że charakterystyka przedsięwzięcia stanowi załącznik do niniejszej decyzji.V. Nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał m.in. art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy środowiskowej oraz § 3 ust. 1 pkt 62 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839), dalej "rozporządzenie".W obszernym kilkudziesięciostronicowym uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził m.in., że 7 czerwca 2022 r. do organu wpłynął wniosek inwestora w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji ww. przedsięwzięcia. Do wniosku przedłożono kartę informacyjną przedsięwzięcia. Wskazano również, że z uwagi na fakt, że przedsięwzięcie leży na terenie Gminy L. i Gminy S., oraz że większa jego część znajduje się na obszarze Gminy S., właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy będzie Burmistrz Miasta i Gminy S., zaś organem opiniującym przedsięwzięcie będzie Wójt Gminy L.Burmistrz wskazał też, że postanowieniem z 7 listopada 2022 r. stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia i określił, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko winien spełniać wymagania określone w art. 66 ustawy środowiskowej.Organ I instancji stwierdził także, że określił środowiskowe uwarunkowania przedmiotowej inwestycji po uzyskaniu w toku postępowania opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie, Dyrektora Zarządu Zlewni w Krakowie Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie dotyczących oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia i uzgadniających jego realizację oraz po ocenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a także z uwzględnieniem opinii Wójta Gminy L.Od opisanej na wstępie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z 20 czerwca 2023 r. odwołanie złożyło stowarzyszenie "[...]" reprezentowane przez T. S.. W treści odwołania podniesiono, że mieszkańcy gminy L. pozytywnie wypowiedzieli się co do wariantu alternatywnego przedsięwzięcia, co jest lepszym rozwiązaniem ze względu bezpieczeństwa mieszkańców jak i ograniczenia zagrożenia życia i zdrowia. Wskazano, że przy wyborze wariantu preferowanego ruch samochodowy wprowadzany będzie do centrum miejscowości J.. Wskazano, że wybór wariantu preferowanego, a nie alternatywnego, na tym etapie, jest krzywdzący dla mieszkańców Gminy L. Podniesiono również, że Wojewódzki Sąd Administracyjny proceduje sprawę w zakresie sprzeciwu wobec ograniczenia raportu środowiskowego, a przez to że jest zakres ten jest krzywdzący, nie można uznać owego postanowienia uznać za ostateczne. Wniesiono o ponowne przeanalizowanie kluczowych zdaniem odwołujących kwestii.Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 12 lipca 2024 r., znak: SKO.Oś./4170/296/2023 utrzymało ww. decyzję organu I instancji w mocy.Stowarzyszenie [...] z siedzibą w J. wniosło na ww. decyzję Kolegium z 12 lipca 2024 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z 19 listopada 2024 r. sygn. II SA/Kr 1151/24 uchylił ww. decyzję Kolegium z 12 lipca 2024 r. W uzasadnieniu wyroku WSA stwierdził m.in., że skarga okazała się zasadna, jakkolwiek Sąd nie zajmował się wskazanymi w niej argumentami, ze względu na stwierdzenie orzekania przez organ II instancji na podstawie niekompletnych akt. Akta odwoławcze nie zawierały wszystkich dokumentów, które były częścią akt przed organem I instancji, dlatego WSA nie mógł skompletować akt uzupełniając braki poprzez stosowne wezwania. Orzekałby wówczas bowiem na podstawie innego materiału niż organ odwoławczy. Nie dokonałby zatem kontroli decyzji, ale prowadził własne ustalenia na podstawie dokumentów, które powinien skontrolować w pierwszym rzędzie organ odwoławczy, albowiem były one częścią akt przed organem I instancji.Organ odwoławczy przesłał Sądowi 2 tomy akt administracyjnych. Tom 1 rozpoczyna się od karty 1 (dowód doręczenia postanowienia z dnia 24.11.2022 r.), którego nie ma w aktach. Merytorycznie akta rozpoczynają się od k. 6 – obwieszczenia z dnia 25.11.2022 r. o wydaniu postanowienia o zmianie postanowienia w przedmiocie stwierdzenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (którego to postanowienia również nie ma). Karty biegną w kolejności do k. 17, po której następuje karta 189.Tymczasem decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach /t.2, k.465/ zawiera dość precyzyjny opis sprawy. Z opisu tego wynika, że wniosek złożono w dniu 7.06.2022 r. wraz z kartą informacyjną przedsięwzięcia, a obwieszczenie o wszczęciu pochodzi z daty 22.06.2022 r. Od karty 469 do karty 472 w decyzji organu I instancji prezentowany jest bieg sprawy między czerwcem 2022r. a listopadem 2022 (kiedy to rozpoczynają się akta sprawy przedstawione Sądowi). Oznacza to, że początkowa znaczna część akt (pomijając nawet dalsze brakujące strony) zawierająca dokumenty z wyżej wskazanego okresu nie została zaprezentowana Sądowi. Jednak kluczowe jest, że nie została ona zaprezentowana organowi odwoławczemu. Wynika to bowiem z karty przedstawiającej /T.2, k.568/, gdzie przedstawiono SKO oryginały akt sprawy – 548 ponumerowanych kart + metryka sprawy– dwa tomy akt. Rzeczywiście, ostatnia karta przed metryką sprawy nosi numer 548, niemniej karta nr 1 – to wspomniany już dowód doręczenia postanowienia z 24.11.2022 r.W efekcie WSA z powyższego wysnuł wniosek, że Kolegium nie dysponowało kompletnymi aktami sprawy i wydało zaskarżoną decyzję pomimo braku części akt. Ma to istotne znaczenie także z punktu widzenia treści skargi, zarzuca ona bowiem brak konsultacji społecznych przy procedowaniu decyzji środowiskowej (art. 33 ustawy środowiskowej). Zdaniem WSA w oparciu o przesłane akta sprawy niemożliwe było zweryfikowanie tej okoliczności.Do skargi dołączono też postanowienie Wójta Gminy L. z 3 sierpnia 2022 r. /k. 14 akt sądowych/, którego brak w aktach administracyjnych, a które przywołano w skardze. Tymczasem nie wiadomo, czy postanowienie to zostało wydane w przedmiotowej sprawie. Wskazana brakująca część akt jest niezbędna do rozstrzygnięcia i dotyczy to w pierwszej kolejności organu odwoławczego.WSA podsumował, że organ odwoławczy jest obowiązany rozstrzygać sprawę co najmniej w oparciu o materiał zgromadzony przed organem I instancji. Ewentualnie może on zostać rozszerzony, jeśli taka będzie decyzja organu odwoławczego w oparciu o art. 136 K.p.a., ale nie zawężony poprzez orzekanie w oparciu o niekompletne akta sprawy, gdyż w tym ostatnim przypadku nie ma mowy o prawidłowej kontroli instancyjnej.Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z 23 czerwca 2025 r. wstrzymało wykonanie opisanej na wstępie decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z 20 czerwca 2023 r. znak: OP-OOŚ.6220.32.2022 o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia.Następnie Kolegium zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z 28 sierpnia 2025 r. znak: SKO.Oś/4170/61/2025, po ponownym rozpatrzeniu odwołania Stowarzyszenia, działając na podstawie art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2, oraz art. 85 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r. poz. 572), dalej: "K.p.a.", ponownie utrzymało w mocy ww. decyzję Burmistrza z 20 czerwca 2023 r.W uzasadnieniu decyzji organ II instancji przywołał art. 74 ust. 3a i art. 44 ust.1 ustawy środowiskowej oraz art. 31 § 1 K.p.a. odnośnie ustalenia obszaru oddziaływania przedsięwzięcia i kręgu stron postępowania.Kolejno organ odwoławczy przytoczył treść art. 71, art. 59 i art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. Wskazał, że teren planowanego przedsięwzięcia objęty jest dwoma miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego. Na terenie Gminy S. w obrębie ewidencyjnym K. obowiązuje zmiana miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy S. w jej granicach administracyjnych (uchwała nr XVII/217/16) zaś na terenie Gminy L. w miejscowości J. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy L. i (uchwała nr XXX/423/2021) oraz miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla Gminy L. (uchwała nr XII/87/07) wraz z uchwałami zmieniającymi.Dalej Kolegium stwierdziło, że planowane zamierzenie głównie opiera się na budowie przepraw mostowych przez rzekę Wisła i Kanał Łączański, stanowić ma polepszenie komunikacji terenów przyległych jak również poprawę dostępności komunikacji na terenie powiatu krakowskiego. Przedsięwzięcie to – powołując się na rozporządzenie – organ II instancji zaklasyfikował jako przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 62 rozporządzenia), tj. drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km (...) oraz obiekty mostowe w ciągu drogi o nawierzchni twardej.Omawiając skutki wystąpienia przez organ I instancji do wymienionych organów z wnioskiem o wydanie opinii w sprawie konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz ustalenia ewentualnego zakresu Raportu, Kolegium wskazało, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Krakowie opinią z 7 lipca 2022 r. (znak: NZ.90831.2.89.2022, ZL/2022/06/855) stwierdził, że przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.Z kolei Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie postanowieniem z 21 lipca 2022 r. (znak: OO.4220.1.231.2022.ŁC) wyraził opinię, że dla planowanego przedsięwzięcia konieczne jest przeprowadzenie oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko i określił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.Wójt Gminy L. natomiast postanowieniem z 3 sierpnia 2022 r. (znak: ROŚ.6220.11.2022) stwierdził, że istnieje konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia oraz sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.Dyrektor Zarządu Zlewni w Krakowie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie zaś opinią z 4 listopada 2022 r. (znak: KR.ZZŚ.2.435.172.3.2022.KM) wskazał, że przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przy uwzględnieniu w treści decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych zawartych w opinii warunków.Dalej organ odwoławczy wskazał, że postanowienie Burmistrza z 7 listopada 2022 r. stwierdzające obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedsięwzięcia (...) zostało uchylone w części i skorygowane co do istoty sprawy przez Kolegium ostatecznym postanowieniem z 25 stycznia 2023 r. znak: SKO.OŚ/4170/437/2022.W odpowiedzi na zarzut odwołującego w zakresie ograniczenia oceny oddziaływania na środowisko, organ II instancji stwierdził, że WSA w Krakowie postanowieniem z 2 listopada 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 304/23 odrzucił skargę Stowarzyszenia w przedmiocie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko ze względu na nieuiszczenie wpisu od skargi w kwocie 100 zł.Kolejno organ odwoławczy omówił bogatą korespondencję z organami uzgadniającymi. Stwierdził, że stanowiska (opinie) organów opiniujących w zakresie uzgodnienia warunków realizacji niniejszego przedsięwzięcia były zbieżne, a realizację przedsięwzięcia zaopiniowano pozytywnie.Następnie Kolegium przywołało art. 85 ustawy środowiskowej i wskazało, że organ I instancji w treści decyzji nie odniósł się do informacji o uwarunkowaniach z art. 63 ust. 1 ustawy i nie powiązał ich z cechami przedmiotowego postępowania, czego konwalidowanie jednak możliwe jest w toku postępowania odwoławczego i co zdaniem organu II instancji przedstawił on w dalszej części uzasadnienia.Dalej organ odwoławczy stwierdził, że w uzasadnieniu decyzji I instancji opisano przebieg postępowania i podkreślono zagwarantowanie stronom postępowania udziału w nim. Liczba osób w postępowaniu przekraczała 10, zatem zasadnym było informowanie stron postępowania w drodze obwieszczeń. Wskazano również na możliwość wypowiedzenia się przez strony co do zebranych dowodów. Opisano przedstawione przez mieszkańców uwagi oraz ich uwzględnienie bądź nie przez organ I instancji.Zdaniem Kolegium z akt sprawy w sposób jednoznaczny wynika, że decyzja została wydana przy uwzględnieniu udziału społeczeństwa zgodnie z art. 80 ust. 1 pkt 3 u.i.o.ś. Według organu odwoławczego wynikiem czynnego uczestnictwa społeczeństwa w postępowaniu jest materiał dowodowy zebrany w aktach sprawy oraz wyjaśnienia organu I instancji w zakresie podnoszonych przez mieszkańców uwag i wątpliwości. Zdaniem organu II instancji Burmistrz w tym zakresie dołożył należytej staranności celem wypowiedzenia się co do propozycji i uwag mieszkańców, wzywając również inwestora do ustosunkowania się do przedmiotowych uwag.W zakresie zarzutu, że w aktach sprawy nie znajduje się protokół z konsultacji społecznych, Kolegium wskazało, że art. 36 u.i.o.ś. reguluje, że organ właściwy do wydania decyzji może przeprowadzić rozprawę administracyjną otwartą dla społeczeństwa, jednakże jest to jedna z form umożliwiających wzięcie udziału przez społeczeństwo w toku wydawania decyzji, czyli uprawnienie organu do przeprowadzenia rozprawy, nie zaś obowiązek. Organ II instancji stwierdził w sprawie zapewnienie udziału społeczeństwa w innych formach niż rozprawa administracyjna, przez ogłoszenia publiczne o toczącym się postępowaniu i dokonywanych w jego trakcie działaniach. Na poparcie swojego stanowiska Kolegium przywołało szereg wyroków sądów administracyjnych.Przedstawiając ocenę raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko pod względem wymagań o charakterze formalnym sformułowanych przez przepisy prawa, w tym art. 66 ust. 1 ustawy środowiskowej, Kolegium wskazało, że przedłożony raport czyni zadość tym wymaganiom.W przedmiotowym Raporcie, według Kolegium, inwestor przedstawił:1) opis planowanego przedsięwzięcia z uwzględnieniem charakterystyki całego przedsięwzięcia, warunków użytkowania terenu w fazie realizacji i eksploatacji (s. 11-31 raportu), zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś.;2) opis elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, w tym elementów objętych ochroną na podstawie przepisów ustawy o ochronie przyrody (s. 37-156 raportu), zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś.;3) opis istniejących w sąsiedztwie lub w bezpośrednim zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia zabytków chronionych na podstawie przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (s. 172-173 raportu), zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 3 u.i.o.ś.;4) opis powiązań z innymi przedsięwzięciami (s. 196-197 raportu), zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 3b u.i.o.ś.;5) opis analizowanych wariantów przedsięwzięcia (porównawczo w treści raportu oraz s. 4-5 aneksu nr 1 do raportu z 15 lutego 2023 r.), zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 5 u.i.o.ś.;6) określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów (s. 203 raportu), zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 6 u.i.o.ś.;7) porównanie oddziaływań analizowanych wariantów (s. 198-203) zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 6a u.i.o.ś.;8) uzasadnienie proponowanego przez Wnioskodawcę wariantu ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko, (s. 202-203) zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 7 u.i.o.ś.;9) opis zastosowanych metod prognozowania, przyjętych założeń i rozwiązań oraz wykorzystanych danych (s. 203-207), zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 8 u.i.o.ś.;10) opis przewidywanych działań mających na celu zapobieganie, ograniczenie lub kompensację przyrodniczą negatywnych oddziaływań na środowisko, w szczególności na cele i przedmiot ochrony obszaru NATURA 200 oraz integralność tego obszaru (s. 191-196, 157-172), art. 66 ust. 1 pkt 8 i 9 u.i.o.ś.;11) analizę możliwych konfliktów społecznych (s. 207-208), art. 66 ust. 1 pkt 15 u.i.o.ś.;12) przedstawienie propozycji monitoringu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko (s. 209), art. 66 ust. 1 pkt 16 u.i.o.ś.;13) opis trudności wynikających niedostatków techniki (s. 209), art. 66 ust. 1 pkt 17 u.i.o.ś.Zdaniem organu II instancji Raport zawiera także streszczenie w języku niespecjalistycznym, wskazuje z imienia i nazwiska osoby, które sporządziły raport (okładka), a także wskazuje źródła informacji wykorzystane przy jego sporządzeniu (s. 210-212 raportu, z uwzględnieniem podstawy prawnej i podstawy merytorycznej).Wskazując na powyższe organ odwoławczy stwierdził, że spójny i czytelny raport zawierał wszystkie wymagane prawem elementy.W dalszej kolejności Kolegium stwierdziło, że decyzja I instancji czyni zadość wskazaniom wynikającym z opinii organów opiniujących, t.j. RDOŚ w Krakowie, PPIS i Dyrektora Zarządu Zlewni w Krakowie PGWWP.Z kolei warunki określone przez RDOŚ w Krakowie w postanowieniu z 23 maja 2023 r. pozytywnie uzgadniającym zamierzenie inwestycyjne w wariancie proponowanym przez inwestora oraz warunki jego realizacji (karta nr 443-450) zostały włączone do decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w pkt I b.Kolegium wskazało, że organ I instancji odnosząc się do opinii RDOŚ wskazał w treści decyzji, że wpływ planowanego przedsięwzięcia w fazie eksploatacji na gleby będzie niewielki, i że projektowana droga nie wpłynie znacząco na stężenie substancji zanieczyszczających w glebie. Ponadto Burmistrz podniósł, że przedsięwzięcie nie będzie miało istotnego wpływu na poziom zanieczyszczenia powietrza, realizacja przedsięwzięcia nie powinna przyczynić się do pogorszenia stanu wód powierzchniowych i podziemnych. Wskazano także, że planowana inwestycja na etapie budowy nie wpłynie na stan ilościowy jednolitych części wód podziemnych. Poziom wód podziemnych nie będzie podlegał wahaniom, zwierciadło wód podziemnych nie ulegnie obniżeniu. W zakresie gospodarki odpadami podniesiono, że prowadzenie racjonalnej gospodarki odpadami zgodnie z obowiązującymi przepisami w trakcie fazy realizacji i eksploatacji nie będzie mieć negatywnego wpływu na środowisko. W odniesieniu do drgań wskazano, że dla osób w najbliższym sąsiedztwie planowanej inwestycji powstające w trakcie realizacji drgania nie będą stanowić negatywnego oddziaływania, ponieważ ich okres trwania będzie tymczasowy, zaś w fazie eksploatacji możliwość przemieszczenia się drgań będzie niewielka z uwagi na fakt, że w skład nowej nawierzchni będzie wchodziło kilka warstw z kruszywa.Następnie organ II instancji wskazał, że warunki wskazane przez Dyrektora Zarządu Zlewni w Krakowie PGWWP w opinii z 4 listopada 2022 r., pozytywnie uzgadniającej warunki na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, zostały uwzględnione w treści decyzji również w pkt I b.Akceptując ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego przez organ I instancji Kolegium wskazało, że w sposób prawidłowy dokonał on również oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, czego jednak w sposób konkretny nie wyraził w treści uzasadnienia decyzji.Organ II instancji wyjaśnił, że planowana inwestycja oddziaływać będzie w sposób bezpośredni na środowisko w fazie budowy poprzez przekształcenie powierzchni terenu, naruszenie warstwy glebowej, eksploatację ciężkiego sprzętu, zaś na etapie eksploatacji poprzez skoncentrowane zrzuty wód opadowych, emisję hałasu komunikacyjnego i emisję zanieczyszczeń. W sposób pośredni w fazie eksploatacji oddziaływania będą odnosić się do wpływu trasy drogi na odbiór przez mieszkańców. Inwestor przedstawił w treści raportu uwarunkowania dot. oddziaływań na ludność, faunę i florę, powietrze i hałas (w fazie eksploatacji oddziaływania pośrednie). W zakresie zabytków oraz dóbr kultury nie występują oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia.Dalej organ odwoławczy stwierdził, że w kwestii krajobrazu przewiduje się wycinkę drzew, a obiekt mostowy stanowić będzie nowy element w krajobrazie. Oddziaływania te będą bezpośrednie, nieodwracalne i lokalnie istotne. Teren, na którym planowane jest przedsięwzięcie, znajduje się w rozległej dolinie Wisły i S. a w jej dolnym, końcowym odcinku, strukturę krajobrazu tworzą kompleks mieszkaniowy, mieszkaniowo-inwestycyjny oraz rolny. Ukształtowanie terenu charakteryzuje się łagodnymi wpienieniami i niezbyt głębokimi dolinkami. Istniejące odcinki dróg powiatowych, w tym obiekt mostowy, są wpisane już krajobrazowo w otoczenie, wobec czego powstałe zmiany nie będą stanowiły istotnej dominanty w krajobrazie.Organ II instancji podkreślił, że inwestycja nie jest kwalifikowana do przedsięwzięć, które mogą spowodować poważną awarię. W kontekście katastrof naturalnych i budowlanych najwięcej szkód powodowanych jest w Polsce przez ulewne deszcze, powodzie, osuwiska, susze, pożary lasów. Inwestycja planowana jest z uwzględnieniem odpowiedniej konstrukcji obiektu mostowego i jego właściwego posadowienia, właściwej nawierzchni drogowej odpornej na zniekształcenia spowodowane warunkami atmosferycznymi, odpowiednich nasadzeń, aby system korzeniowy nie ingerował w strukturę techniczną, zapewnienia parametrów przepustów, kanalizacji opadowej.W zakresie zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko Kolegium wskazało, że teren przedmiotowej inwestycji nie stanowi szczególnie cennej wartości przyrodniczej, a z uwagi na obecne użytkowanie jako pole uprawne, możliwości jego użyteczności dla stwierdzonych gatunków są mocno ograniczone. Na terenie nie występują chronione gatunki roślin ani cenne zbiorowiska roślinne. Przedstawiony sposób budowy mostu przy wykorzystaniu żelbetu jest najkorzystniejszy dla środowiska, a to z uwagi na obojętność dla środowiska materiału żelbetu. Teren inwestycji będzie stale porządkowany celem uniknięcia przedostania się do środowiska materiałów mogących negatywnie na nie oddziaływać. Na terenie inwestycji nasadzona zostanie zieleń w wyznaczonym obszarze realizacji w miejscach, które nie zagrażają bezpieczeństwu ruchu drogowego i nie kolidują z infrastrukturą naziemną i podziemną.Organ odwoławczy opisał też zagadnienie monitoringu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, objęcie monitoringiem ewentualnej śmiertelności ptaków w wyniku kolizji z elementami konstrukcyjnymi obiektu mostowego na Wiśle celem wykluczenia lub przyjęcia dodatkowych działań minimalizujących owe zjawisko. Wskazał, że w treści Raportu w sposób szczegóły określono również, że inwestycja nie będzie miała wpływu na spójność i integralność obszarów Natura 2000 oraz drożność korytarzy ekologicznych.Kolejno organ II instancji uzasadnił przyjęcie, że decyzja Burmistrza z 20 czerwca 2023 r. czyni zadość wymaganiom wynikającym z art. 82 u.i.o.ś. Decyzja ta zawiera bowiem:1) określenie rodzaju i miejsca realizacji – pkt 1a decyzji (zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a u.i.o.ś.);2) określenie warunków wykorzystywania terenu w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz uciążliwości dla terenów sąsiednich -pkt 1b decyzji (zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b u.i.o.ś.);3) wskazanie, w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji o której mowa w art. 72 ust. 1 u.i.o.ś. należy uwzględnić warunki zawarte w treści decyzji w pkt Ia i Ib – pkt Ic decyzji (zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. c u.i.o.ś.);4) ustalenie, że przedsięwzięcie nie jest przedsięwzięciem stwarzającym zagrożenie wystąpienia awarii przemysłowych – pkt Id decyzji (zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 1c u.i.o.ś.);5) wskazanie, że w zakresie art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. e u.i.o.ś. wymóg ten nie dotyczy – pkt Ie decyzji organu I instancji;6) wskazanie, że przedsięwzięcie objęte niniejszą sprawą nie jest instalacją do spalania paliw w celu wytwarzania energii elektrycznej, o elektrycznej mocy znamionowej nie mniejszej niż 300MW – pkt If decyzji (zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. f u.i.o.ś.);7) określenie, że nie jest konieczne przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę – pkt II decyzji organu I instancji (zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 4 u.i.o.ś.);8) obowiązek przedstawienia analizy porealizacyjnej wraz z określeniem jej zakresu i terminu przedstawienia a także ze wskazaniem organów, którym analizę tę należy przedstawić – pkt III decyzji (zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 5 u.i.o.ś.).Kolegium wskazało też, że do decyzji I instancji dołączono charakterystykę przedsięwzięcia, o której mowa w art. 82 ust. 3 u.i.o.ś.W zakresie ustaleń merytorycznych organ II instancji wskazał, że decyzja Burmistrza z 20 czerwca 2023 r. opiera się na ustaleniach wyspecjalizowanych organów oraz opracowaniach osób posiadających wiedzę specjalistyczną.Odnosząc się do odwołania Kolegium wskazało, że przedstawione w jego treści zarzuty stanowią polemikę z treścią decyzji I instancji i przedstawionego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zdaniem organu odwoławczego Burmistrz w treści decyzji odpowiedział na prezentowane przez społeczeństwo zarzuty dot. inwestycji w wariancie preferowanym oraz przyjął warunki realizacji przedsięwzięcia, które mają na celu sprostanie oczekiwaniom mieszkańców.W zakresie podnoszonych uwag w kwestii wprowadzania ruchu samochodowego do miejscowości J., w decyzji I instancji wprowadzono warunek zakazu wjazdu samochodów ciężarowych do czasu wybudowania nowej drogi – obwodnicy J., R. i L. oraz wprowadzono obowiązek wykonania technicznych instalacji uniemożliwiających wjazd dla tych pojazdów.W kontekście oddziaływania drogi na okoliczne nieruchomości i ich mieszkańców wprowadzono obowiązek zastosowania zabezpieczenia nieruchomości bezpośrednio narażonych na hałas, wibracje i drgania poprzez zastosowanie np. ekranów akustycznych, nawierzchni drogowych w technologiach asfaltowych umożliwiających redukcję hałasu.Kolegium nie przychyliło się do podnoszonych w treści pisma z 5 czerwca 2025 r. zarzutów dot. ogólności i nieprecyzyjności warunków zawartych w treści decyzji I instancji. Podkreśliło, że decyzja o uwarunkowaniach środowiskowych wydawana jest przed uzyskaniem szeregu decyzji i pozwoleń, w tym decyzji o pozwoleniu na budowę, gdzie w sposób konkretny określa się parametry przedsięwzięcia wraz z infrastrukturą towarzyszącą oraz konkretną realizacją warunków decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W treści decyzji I instancji w warunkach dot. realizacji przedsięwzięcia pojawia się zapis wskazujący, że dodatkowe zabezpieczenia mają być przedstawione w projekcie budowlanym.W odniesieniu do zarzutu dot. wyboru preferowanego wariantu Kolegium wskazało, że nawet przyjęcie rozwiązań i założeń odwołującego nie pozwala na stwierdzenie, że alternatywne rozwiązanie jest korzystniejsze dla środowiska, a jego oddziaływanie będzie mniejsze niż w przypadku wyboru preferowanego wariantu.W ocenie Kolegium to samo odnosi się w perspektywie do potencjalnych konfliktów społecznych, które niewątpliwie wystąpiłyby w przypadku wyboru wariantu alternatywnego (właściciele nieruchomości gruntowych). Istotne są również czynniki niwelacji terenu i zajętości terenu, a to z uwagi na poprowadzenie drogi w przypadku wariantu preferowanego po istniejącej już infrastrukturze.Dalej organ II instancji wskazał, że znane mu jest z urzędu, że pismem z 25 lipca 2025 r. K. R. oraz H. R., oboje reprezentowani przez radcę prawnego B. S., wnieśli o stwierdzenie nieważności decyzji Burmistrza z 20 czerwca 2023 r. oraz o wstrzymanie jej wykonania.Organ odwoławczy stwierdził, że w związku z wyrokiem WSA w Krakowie z 19 listopada 2024 r., którym uchylono decyzję Kolegium z 12 lipca 2024 r., przed Kolegium do dnia wydania niniejszej decyzji toczyło się postępowanie odwoławcze, w którym to postępowaniu K. R. i H. R. posiadają przymiot strony. Postępowanie odwoławcze jako zwykły tryb postępowania występuje przed trybem nadzwyczajnym, a w tym przed stwierdzeniem nieważności decyzji. Stanowisko to Kolegium poparło orzecznictwem sądów administracyjnych.W końcowej części powyższej decyzji z 28 sierpnia 2025 r., pod podpisami członków składu orzekającego Kolegium, wskazano:"Otrzymują:1. S. T., przedstawiciel Stowarzyszenia [...],2. Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie,3. F. Biuro Usług Inżynierskich Ł.4. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Krakowie,5. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie,6. Urząd Gminy W L.7. Urząd Miasta I Gminy W S.8. Zarząd Dróg Powiatu Krakowskiego9. Zarząd Powiatu Krakowskiego10. B. S., Radca prawny, pełnomocnik H. R. i K. R.11. a/a/Pozostałe strony postępowania zawiadomiono w formie obwieszczenia/"Stowarzyszenie "[...]" z siedzibą w J. reprezentowane przez radcę prawnego B. S., wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie kilkudziesięciostronicową skargę (k. 3-71 akt sądowych) na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 28 sierpnia 2025 r. znak: SKO.Oś/4170/61/2025.Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów:I. prawa materialnego:1. art. 3 ust. 1 pkt 13 w zw. z art. 62 ust. 1 w zw. z art. 59 ust. 1 u.i.o.ś., w zw. z art. 156 § 1 pkt in fine poprzez jego niezastosowanie i podzielenie przedsięwzięcia na etapy i wyłączenia go spod oceny oddziaływania na środowisko jako całości co powinno skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji (uzasadnienie zarzutu od str. 19 skargi);2. art. 2 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (t.j. Dz.U. UE L.26 z 28.1.2012, p 1-21) zmienionej Dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/52/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. zmieniającą dyrektywę 2011/52/UE w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. UE L. 124/1 z 25.4.2014) poprzez jego niezastosowanie i niedopuszczalne podzielenie przedsięwzięcia na etapy i wyłączenia go spod oceny oddziaływania na środowisko jako całości, a także przy zasadzie jedności przedsięwzięcia braku oceny jego jednostkowych i/lub skumulowanych skutków środowiskowych, w tym także z innymi planowanymi przedsięwzięciami, co powinno skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji (uzasadnienie zarzutu od str. 22 skargi);3. art. 5 i art. 74 ust. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 13 w zw. z art. 62 ust. 1 w zw. z art. 59 ust. 1 u.i.o.ś. poprzez niewywiązanie się z obowiązku i niezapewnienie ochrony środowiska przez organ wydający zaskarżoną decyzję poprzez podzielenie lub dopuszczenie do podzielenia przedsięwzięcia na dwa oddzielne etapy, umniejszenia skali całego przedsięwzięcia, jego ingerencji w środowisko i tym samym nie wywiązanie się z obowiązku ochrony środowiska i naruszenie zasady zrównoważonego rozwoju (od str. 22 skargi);4. art. 82 ust. 1 pkt 5 u.i.o.ś poprzez jego niezastosowanie, polegające na braku określenia w pkt III zaskarżonej decyzji terminu dla wykonania analizy porealizacyjnej w zakresie wibracji i drgań eksploatowanego przedsięwzięcia, a także niewskazanie organów, którym należy analizę przedstawić (od str. 23 skargi).II. postępowania, mający istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:5. art. 6, art. 7 i art. 15 w zw. z art. 127 § 1 K.p.a., poprzez niewłaściwe rozpatrzenie odwołania Stowarzyszenia i nieustosunkowanie się do podniesionych argumentów w zaskarżonej decyzji (od str. 24 skargi);6. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 75 ust. 4 w zw. z art. 3 pkt 13 u.i.o.ś. w zw. z art. 19 K.p.a., poprzez podzielenie przedsięwzięcia na etapy i zmianę właściwości organu do wydania decyzji środowiskowej, co winno skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji a nie utrzymaniem jej w mocy (od str. 25 skargi);7. art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b, pkt 3 lit. f oraz art. 66 ust. 3b u.i.o.ś., poprzez niezastosowanie i nieuwzględnienie skumulowanych oddziaływań przedsięwzięć na środowisko zrealizowanych i realizowanych na terenie gminy S. i Gminy L. które zostaną skumulowane z oddziaływaniami planowanego przedsięwzięcia (od str. 26 skargi);8. art. 104 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 61 ust. 1 u.i.o.ś. i art. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dotyczącego transgranicznego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko pomimo możliwości znaczącego oddziaływania pochodzącego z terenu Rzeczypospolitej Polskiej na korytarz ekologiczny ważny dla państw europejskich (od str. 28 skargi);9. art. 10 w zw. z art. 74 ust. 3 i 3a w zw. z art. 29 i art. 30 w zw. z art. 33 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś., a także art. 6 ust. 4 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt e) ww. Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE w zw. z art. 138 § 1 pkt poprzez utrzymanie decyzji I instancji, podczas gdy właściwe było jej uchylenie z uwagi na:a) zaniechanie przez organ I instancji w obwieszczeniu z 22 czerwca 2022 r. o wszczęciu postępowania wskazania i oznaczenia wszystkich stron postępowania i niezałączenie do tegoż obwieszczenia mapy inwestora;b) zaniechanie przez organ I instancji w obwieszczeniu "prostującym" z 28 lipca 2022 r. oznaczenia wszystkich stron postępowania i niezawiadomienie stron o możliwości składania uwag i wniosków oraz brak publikacji na stronach BIP gminy L. mapy inwestora stanowiącej załącznik do tegoż obwieszczenia z zaznaczonym przewidywanym terenem, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz przewidywany obszar oddziaływania tego przedsięwzięcia, przez co pozbawiono strony możliwości udziału w postępowaniu;c) niepouczenie w obwieszczeniu "prostującym" z 28 lipca 2022 r. zainteresowanej społeczności i stron o wszystkich przysługujących im uprawnieniach takich, jak prawo do wzięcia czynnego udziału w każdym stadium postępowania, możliwości składania uwag i wniosków, sposobie ich składania, możliwości zapoznania się z materiałami,"d) pominięcie w toku postępowania działek o numerach [...], [...], [...], [...], [...], na których, jak wynika z wniosku o ZRID będzie realizowane przedsięwzięcie, a zatem pominięcie osób, w tym Wnioskodawców, którym przysługuje przymiot strony i pozbawienie ich możliwości udziału w postępowaniu";e) naruszenie nakazu zawartego w art. 23 ust. 1 u.i.o.ś. w zw. z § 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 22 września 2010 r. w sprawie wzoru oraz zawartości i układu publicznie dostępnego wykazu danych o dokumentach zawierających informacje o środowisku i jego ochronie (Dz.U. z 2010 r. nr 186, poz. 1249) poprzez publikowanie na stronie BP Urzędu Gminy L. obwieszczeń i zawiadomień, postanowień, w sposób nieprzejrzysty, utrudniający społeczeństwu wyszukiwanie, niezgodnie z przedmiotem postępowania, bo w zakładce przedmiotowej "Zamówienia publiczne. Ogłoszenia różne" podczas, gdy winno być publikowane w zakładce "Środowisko. Obwieszczenia i zawiadomienia", albowiem postępowanie nie dotyczyło zamówień publicznych (od str. 30 skargi);10. art. 6, art. 7 i art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę praworządności i zasadę budzenia zaufania obywateli do organów władzy publicznej (od str. 33 skargi);11. art. 156 § 1 pkt 4 w zw. z art. 107 § 1 pkt 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji I instancji mimo, iż skierowano ją do osoby nie będącej stroną postępowania, co winno skutkować stwierdzeniem jej nieważności;12. art. 156 § 1 pkt 1 i art. 156 § 1 pkt 2 in fine i art. 156 § 1 pkt 4 w zw. z art. 15 w zw. z art. 7 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 158 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Burmistrza z 20 czerwca 2023 r., podczas gdy właściwe było wydanie decyzji stwierdzającej jej nieważność wobec naruszenia przepisów o właściwości, rażącego naruszenia prawa, a także skierowania do osoby nie będącej stroną w sprawie,13. art. 10, art. 15, art. 7, art. 75 § 1, art. 78 § 1, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 136 w zw. z art. 140 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez bezzasadne pominięcie pisma stron H. R. i K. R. z 25 lipca 2025 r. zarzucającego decyzji I instancji z 20 czerwca 2023 r. wydanie z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1) oraz z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 in fine), a także skierowania do osoby niebędącej stroną w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a.), a także bezzasadne pominięcie załączonych do tegoż pisma dokumentów urzędowych i prywatnych dowodzących obarczeniu decyzji I instancji wadami prawnymi skutkującymi jej nieważność, a przez to niewłaściwą kontrolę odwoławczą i utrzymanie w obrocie prawnym decyzji obarczonej kwalifikowanymi wadami prawnymi,14. art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez niewzięcie pod uwagę argumentów oraz dowodów urzędowych i prywatnych zawartych w piśmie H. R. i K. R. z 25 lipca 2025 r. i nieuzasadnienie dlaczego argumenty oraz dowody te nie zostały wzięte pod uwagę,15. art. 15, art. 10, art. 7, art. 75 § 1, art. 78 § 1, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 136 w zw. z art. 140 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez bezzasadne pominięcie dowodu z dokumentu prywatnego eksperta mgr inż. J. K. w postaci "Analizy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej przez Burmistrza Miasta i Gminy S. dla rozbudowy dróg powiatowych nr 2179K i 2178K w miejscowościach J. (gm. L. ) i K. (gm. S.) wraz z oceną Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko", wskazującego na liczne uchybienia formalne, nieścisłości, braki merytoryczne i niespójności, jakimi obarczona była decyzja pierwszej, a obecnie drugiej instancji, a także Raport środowiskowy, na podstawie którego zostały wydane decyzje obu instancji, które to uchybienia doprowadziły do niewłaściwej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko skutkującej po wykonaniu inwestycji bezpośrednim zagrożeniem dla ludzi, wód, klimatu, wzrostem hałasu, zagrożeniem dla migracji zwierząt i nie ustosunkowanie się przez Kolegium do tego dowodu i zawartych w nim uwag i uchybień, a także nie wyjaśnienie dlaczego dowód ten nie został wzięty pod uwagę, (od str. 37 skargi);16. art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.i.o.ś. w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 i art. 7 i art. 11 K.p.a., poprzez brak precyzyjnego określenia rodzaju i lokalizacji przedsięwzięcia w decyzji środowiskowej polegającego na błędnym określeniu rodzaju oraz lokalizacji przedsięwzięcia z pominięciem kluczowych elementów inwestycji, jakimi są planowane obiekty mostowe o łącznej długości około 492 m (to jest około 34% całkowitej długości przedsięwzięcia), co w skutkach prowadzi do błędnej interpretacji skali całego przedsięwzięcia i zaniża ocenę jego oddziaływania na środowisko (od str. 39 skargi);17. art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.i.o.ś w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 i art. 7 i art. 8 K.p.a., poprzez sformułowanie w pkt I. lit. b) zaskarżonej decyzji ogólnikowych, nieprecyzyjnych i niewykonalnych warunków korzystania ze środowiska, co w skutkach prowadzi do uniemożliwienia ich skutecznej realizacji, monitorowania, a w szczególności nadzoru nad przedsięwzięciem, a wyrażających się w lakonicznych określeniach:"pkt 1. Prace należy prowadzić w sposób niepowodujący utrudnienia w swobodnym przepływie wód oraz poza okresem intensywnych opadów i zagrożenia powodziowego.pkt 2. Podczas wykonywania prac w obrębie koryta rzeki należy zastosować rozwiązania chroniące wody powierzchniowe przed zanieczyszczeniem.pkt 3. Obiekty mostowe powinny posiadać parametry techniczne umożliwiające swobodne przeprowadzenie wód powodziowych.pkt 4. Teren zaplecza budowy, miejsca postojowe maszyn i urządzeń oraz miejsca magazynowania materiałów budowlanych należy utwardzić oraz zorganizować w sposób zapewniający ochronę środowiska gruntowo-wodnego przed zanieczyszczeniem produktami ropopochodnymi.pkt 7. Teren budowy należy wyposażyć w sorbenty substancji ropopochodnych.pkt 13. Po zakończeniu robót wały przeciwpowodziowe należy doprowadzić do poprzedniego stanu poprzez ich uformowanie do istniejących parametrów stosując materiał dobrej jakości, nadający się do wbudowania w nasyp. Po zagęszczeniu wały muszą posiadać wskaźnik zagęszczenia co najmniej Is>0,92, co należy potwierdzić badaniami. Pace te należy wykonać bezwzględnie pod nadzorem osoby z odpowiednimi uprawnieniami.pkt 16. Inwestor przedmiotowej inwestycji zobowiązany jest do bieżącej konserwacji koryta potoku w obrębie obiektu mostowego.pkt 17. Należy zastosować możliwe techniczne środki minimalizujące, aby planowana inwestycja nie spowodowała znacząco negatywnego oddziaływania na środowisko.pkt 18. Należy wprowadzić zakaz wjazdu samochodów ciężarowych do czasu wybudowania nowej drogi — obwodnicy miejscowości J., R. i L. oraz zastosować możliwe techniczne środki uniemożliwiających wjazd dla tych pojazdów.pkt 19. Należy zastosować w projekcie budowlanym dodatkowe zabezpieczenia nieruchomości bezpośrednio narażonych na hałas, wibracje i drgania poprzez zastosowanie np. ekranów akustycznych, nawierzchni drogowych w technologiach asfaltowych umożliwiających redukcję hałasu powstającego na styku opon z nawierzchnią.pkt 20. Należy przy wyznaczaniu obszaru inwestycji uwzględniać zasady minimalizacji zajęcia terenu i przekształcania jego powierzchni, ale również winien uwzględniać interes właścicieli nieruchomości, na których inwestycja będzie realizowana — dotyczy wykupu nieruchomości lub ich wydzielania.pkt 22. Należy stosować sprawny technicznie sprzęt budowlany i transportowy.Wykonawca zobowiązany jest do czyszczenia kół pojazdów budowy przed wjazdem na drogi publiczne.pkt 23. Zabrania się składowania materiałów budowlanych w bliskim sąsiedztwie obiektów mieszkalnych.pkt 24. Należy prowadzić roboty budowalne w poczuciu najwyższej troski o zachowanie dobrostanu sąsiadujących z pracami drzew/krzewów.pkt 27. W celu zmniejszenia uciążliwości hałasu powstającego w trakcie realizacji przedsięwzięcia, prace budowlane prowadzone z wykorzystaniem maszyn generujących nadmierny hałas, należy wykonywać w porze dziennej, tj. w godzinach 6.00 - 22.00, a prace uciążliwe akustycznie prowadzone w rejonie zabudowy mieszkaniowej jedynie w godzinach godz. 8:00 - 18:00.pkt 28. Na całym przedmiotowym odcinku drogi powiatowej nr [...] oraz drogi powiatowej nr [...] należy zastosować nawierzchnię o obniżonej hałaśliwości, redukującą poziom hałasu o co najmniej 1,5 dB.pkt 32. Glebę (humus) zdjętą z terenów trwale zajmowanych pod drogę należy ponownie wykorzystać do umacniania skarp i odtworzenia terenów zieleni przydrożnej.pkt 33. Podczas prowadzenia prac związanych z rozbiórką istniejących mostów należy zabezpieczyć koryta cieków, przed wpadaniem elementów pochodzących z prac rozbiórkowych (np. za pomocą siatki zabezpieczającej, która zostanie podwieszona pod wyburzanym mostem).pkt 42. Na etapie przygotowania realizacji inwestycji należy wykonać analizę obejmującą ocenę stanu technicznego budynków sąsiadujących bezpośrednio z analizowaną inwestycją oraz obiektami towarzyszącymi (do 20 m od terenu inwestycji). Ocena stanu technicznego musi pozwolić na ocenę stanu budynków przed, w trakcie i po zakończeniu budowy drogi." (od str. 40 skargi);18. art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. c u.i.o.ś w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 i art. 7 K.p.a., poprzez w pkt I lit. c) zaskarżonej decyzji błędne odesłanie w wymaganiach dotyczących dokumentacji projektowej co w skutkach wprowadza niejasność co do prawidłowej interpretacji decyzji, mającej wpływ na jej wykonanie i nadzór (od str. 47 skargi);19. art. 7 i art. 8 w zw. z art. 108 w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez nadanie zaskarżonej decyzji środowiskowej rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo braku przesłanek wynikających z art. 108 K.p.a., i nieudowodnienia przez inwestora występowania po jego stronie interesu do nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, a także niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dowodów, na jakich w tej mierze oparł się organ uznając, iż zachodzą przesłanki do nadania natychmiastowej wykonalności decyzji (od str. 47 skargi);20. art. 29 i art. 37 u.i.o.ś w zw. z art. 7 i art. 8 i art. 9 i art. 10 i art. 64 § 2 i art. 107 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., wobec bezzasadnego odrzucenia przez organ I instancji wniosków i uwag stron bez ich rozpatrzenia i braku uzasadnienia ich odrzucenia, a także nierozpatrzenia wszystkich zgłoszonych uwag, a przez to niezapewnienie im czynnego udziału w postępowaniu, co narusza słuszny interes stron i nie budzi zaufania do organów władzy publicznej i sprzeczne jest z ogólną zasadą powszechnego udziału społeczeństwa w postępowaniu w zakresie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (od str. 48 skargi);21. art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7 i art. 107 § 3 K.p.a., wobec niespójności uzasadnienia decyzji w zakresie źródeł drgań komunikacyjnych, a warunków realizacji przedsięwzięcia co wskazuje na niekonsekwencję w ocenie faktycznego wpływu inwestycji na otoczenie i podważa rzetelność przeprowadzonej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (od str. 50 skargi);22. art. 80 ust. 1 i art. 85 ust. 1 i ust. 2 u.i.o.ś w zw. z art. 107 § 3 i art. 7 i art. 11 K.p.a., poprzez brak szczegółowego uzasadnienia (motywów) wyboru wariantu preferowanego przez inwestora, a odrzucenie wariantu alternatywnego, a także brak rzetelnej analizy wariantów alternatywnego i preferowanego według tych samych kryteriów, co w skutkach doprowadziło organ do przyjęcia wariantu preferowanego podczas, gdy przeprowadzono by ocenę wariantu alternatywnego według tych samych kryteriów rozstrzygnięcie organu mogłoby być odmienne (od str. 51 skargi);23. art. 75 ust. 4 u.i.o.ś w zw. z art. 19 w zw. z art. 7 i art. 8 i art. 9 K.p.a., poprzez celową zmianę właściwości organu do prowadzenia postępowania z Wójta Gminy L. na Burmistrza Miasta i Gminy S., poprzez zmianę zakresu przestrzennego inwestycji i skierowaniu sprawy do Burmistrza Miasta i Gminy S., podczas gdy w tym samym czasie przed Wójtem Gminy L. toczyło się już postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko rozbudowy drogi [...] i budowy mostu na rzece W., a działanie podjęto w celu ograniczenia wpływu udziału lokalnego społeczeństwa oraz władz samorządowych gminy L. co stanowi rażące naruszenie zasady praworządności i wyklucza zaufanie obywateli do organów władzy publicznej Burmistrza Miasta i Gminy S., a także Zarządu Powiatu K. , który swoja postawą winien dawać przykład obywatelom (str. 52 skargi);24. art. 7 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej w zw. z art. 1 K.p.a., poprzez niezgodne z prawem pobranie opłaty skarbowej w wysokości [...] zł za wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach od Zarządu Dróg Powiatu K. podczas gdy jednostka budżetowa Powiatu K. jest zwolniona od ponoszenia opłat czego nie dostrzegły obydwa organy administracji publicznej (str. 53 skargi);25. art. 66 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś w zw. z art. 7 K.p.a. poprzez niespójność Raportu z decyzją w zakresie celu przedsięwzięcia i błędną ocenę skali jego oddziaływania na środowisko (str. 53 skargi);26. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 1 u.i.o.ś w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., wobec licznych błędów i niespójności w Raporcie, a także jego niekompletności dotyczącego danych technicznych, środowiskowych i wpływu na środowisko, w tym na ludzi, zwłaszcza ich zdrowie, wyrażającym się w:- błędach w lokalizacji Głównego Zbiornika Wód Podziemnych (GZWP):Raport podaje sprzeczne i nieprawidłowe informacje dotyczące odległości GZWP od terenu inwestycji,- niespójnych informacjach o sprzęcie budowlanym:W Raporcie przedstawiono dwie różne listy sprzętu planowanego do wykorzystania, co uniemożliwia rzetelną ocenę emisji hałasu, drgań i zanieczyszczeń powietrza.- pomieszaniu etapów realizacji i eksploatacji w analizie wpływu na wody:Informacje dotyczące etapu budowy (np. wykopy, zanieczyszczenia) zostały błędnie przypisane do etapu eksploatacji,- pominięciu wpływu inwestycji na środowisko wodne w fazie realizacji:Wnioski Raportu koncentrują się wyłącznie na etapie eksploatacji, całkowicie pomijając istotne ryzyka dla wód powierzchniowych i podziemnych w fazie budowy,- niespójne stwierdzenia o obiektach sportowych i poważnych awariach; Raport wspomina o "obiekcie sportowym", który nie został opisany, jako element inwestycji, a także zawiera sprzeczne stwierdzenia dotyczące możliwości wystąpienia "poważnej awarii",- braki uwzględnienia wpływu ekstremalnych zjawisk klimatycznych na zanieczyszczenia:Raport nie analizuje możliwości przedostania się zanieczyszczeń do środowiska w wyniku awarii spowodowanych ekstremalnymi zjawiskami klimatycznymi.- błędnych twierdzeniach o poprawie migracji zwierząt przez most:Raport sugeruje, że budowa mostu poprawi warunki migracji zwierząt, argumentując, że prom ogranicza ich swobodę. Jest to twierdzenie wątpliwe, i niezgodne z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, bowiem prom funkcjonuje tylko w określonych godzinach, a nocą, gdy migracja jest największa, ruch promowy nie odbywa się,- błędnych wskazaniach "wycinki lasu" w tabeli "Presje na: Jakość przyrody ożywionej":W Raporcie brak jest informacji o konieczności wycinki lasu, co podważa rzetelność przedstawionych danych,- błędna klasyfikacja "konfliktów społecznych" jako "Presje na: Jakość przyrody ożywionej":Konflikty społeczne nie są bezpośrednim czynnikiem wpływającym na przyrodę ożywioną, lecz reakcją na zagrożenia środowiskowe.Wszystkie powyższe uchybienia wskazują, zdaniem strony skarżącej, na fundamentalne wady Raportu, który powinien stanowić podstawę dla rzetelnej oceny oddziaływania na środowisko. SKO nie podjęło żadnych działań w celu wyjaśnienia tych sprzeczności i błędów, naruszając tym samym art. 15 K.p.a., co podważa jego rzetelność i wiarygodność co skutkuje wydaniem wadliwej zaskarżonej decyzji administracyjnej w oparciu o Raport zawierający wiele błędów i niespójności (od str. 54 skargi);27. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 7 i 13 u.i.o.ś. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., z uwagi na Raport zawierający wiele błędów i niepełną i nierzetelną analizę porównawczą wariantów przedsięwzięcia zawierającą w Raporcie liczne niedoprecyzowania, niespójności i błędy metodologiczne, które podważają jego wiarygodność, a w szczególności:- brak uzasadnienia dla nadanych wag czynników:Wartości wag (np. 1-2 dla braku istotnych oddziaływań, 7-8 dla bardzo istotnych) zostały ustalone arbitralnie, bez merytorycznego uzasadnienia, co czyni analizę nieobiektywną,- sprzeczności dotyczące gospodarki wodno-ściekowej:Gospodarka wodnościekowa otrzymała wysoką wagę (5), mimo że w innych częściach Raportu wpływ inwestycji na ten komponent jest minimalny,- brak szczegółowych danych dotyczących wycinki drzew:"Wycinka drzew i krzewów została wskazana jako korzystniejsza dla wariantu Wl, lecz brak jest danych o ilości drzew i powierzchni krzewów przewidzianych do wycinki w wariancie altematywnym. Tymczasem, zgodnie z analizą, w wariancie inwestorskim przewidziano wycinkę na powierzchni 1,6 ha (ok. 425 drzew, 315 m2 krzewów), a w wariancie alternatywnym ponad 2 ha, ale analiza nie przedstawia pełnego porównania",- nieuzasadnione najwyższe wartości wag dla "klimatu" i "bioróżnorodności":Czynniki te otrzymały wysokie wagi bez przekonujących dowodów. Ponadto, analiza kosztów przedstawiona w raporcie jest niewystarczająca, ograniczając się do ogólnych kwot (wariant preferowany - ok. 103 mln PLN, wariant alternatywny - ok. 124 mln PLN) bez szczegółowego uzasadnienia i zestawienia, co uniemożliwia rzetelną ocenę ekonomiczną.- co skutkuje tym, iż jego rzetelność i wiarygodność co skutkuje wydaniem wadliwej zaskarżonej decyzji administracyjnej w oparciu o Raport zawierający wiele błędów i niespójności (uzasadnienie zarzutu od str. 61 skargi);28. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 8 u.i.o.ś w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., z uwagi na Raport zawierający wiele błędów i niezgodność deklaracji o dokładności prognoz ruchu drogowego (od str. 64 skargi);29. art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 66 ust. 1 pkt 15 u.i.o.ś. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., z uwagi na Raport zawierający wiele błędów i niezgodności wyrażających się w pobieżnej i ogólnikowej i niewystarczającej analizie możliwych konfliktów społecznych (od str. 65 skargi);30. art. 33 u.i.o.ś w zw. z art. 8 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie ze społeczeństwem konsultacji społecznych na wczesnym etapie postępowania, jeszcze przed przyjęciem wariantów lokalizacji planowanego przedsięwzięcia (od str. 66 skargi).W oparciu o tak sformułowane zarzuty strona skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji I instancji w całości, ewentualnie o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wniosła też o zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.W obszernym uzasadnieniu skargi rozwinięto i omówiono ww. zarzuty.Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie w krótkiej odpowiedzi na skargę (k. 77 akt sądowych) wniosło o jej oddalenie. Kolegium, zapoznawszy się z treścią złożonej skargi, stanęło na stanowisku, że jest ona niezasadna. Organ odwoławczy wskazał, że w całości podtrzymuje swoje wywody zawarte w decyzji objętej skargą. W ocenie Kolegium postępowanie przed organem I i II instancji zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, w oparciu o zasady postępowania administracyjnego. Ponadto, zdaniem Kolegium, zaskarżona decyzja czyni zadość wymogom formalnym określonym przez przepisy prawa; jest zgodna z regulacją ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a to szczególnie odpowiada przepisom regulującym zakres postępowania w zakresie wydania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych oraz postępowania dot. oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Ponadto, w trakcie postępowania został zagwarantowany społeczeństwu udział w tymże postępowaniu.W piśmie z 19 lutego 2026 r. uczestnicy H. R. i K. R., reprezentowani przez radcę prawnego, wnieśli o połączenie i wspólne rozpoznanie spraw ze skargi H. R. (II SA/Kr 205/26, na postanowienie Kolegium z 1 grudnia 2025 r. znak: SKO.Oś/4170/476/2025) oraz ze skargi K. R. (II SA/Kr 206/26, na postanowienie Kolegium z 1 grudnia 2025 r. znak: SKO.Oś/4170/464/2025) oraz sprawy niniejszej, z uwagi na ich ścisły związek przedmiotowy i podmiotowy.W piśmie z 19 lutego 2026 r. (k. 163 i nast. akt sądowych) Gmina L. zgłosiła przystąpienie do udziału w sprawie w charakterze uczestnika. Wniosła o uwzględnienie skargi, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji I instancji w całości, ewentualnie o uchylenie obu ww. decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.Gmina L. zarzuciła naruszenie:1) art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 75 ust. 4 w zw. z art. 3 pkt 13 u.i.o.ś. poprzez podzielenie przedsięwzięcia na etapy i celowa zmianę właściwości organu do wydania decyzji środowiskowej, z Wójta Gminy L. na Burmistrza Miasta i Gminy S.,2) art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b, pkt 3 lit. f oraz art. 66 u.i.o.ś. poprzez brak uwzględnienia skumulowanych oddziaływań przedsięwzięć na środowisko zrealizowanych i realizowanych również na terenie Gminy L. , które zostaną skumulowane z oddziaływaniami planowanego przedsięwzięcia.W uzasadnieniu zarzutów i wniosków strona podniosła, że przedmiotowa inwestycja oraz przedsięwzięcie w postaci realizacji obwodnicy miejscowości J. i R. w ciągu drogi powiatowej [...], która następnie zostanie połączona z mostem w J. to w istocie jedno przedsięwzięcie, powiązane ze sobą technologicznie, które winno zostać zakwalifikowane jako jedno przedsięwzięcie zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 15 u.i.o.ś. Celowy podział inwestycji skutkujący zmianą właściwości miejscowej, biorąc pod uwagę powszechnie znane w tej materii negatywne stanowisko mieszkańców Gminy L. mogło mieć na podjęte rozstrzygnięcie.Gmina L. powtórzyła część zarzutów skargi dodając, że inwestycja ingeruje w kluczowy korytarz ekologiczny (KPd-10), który w sieci ECONET-PL wyznaczony jest wzdłuż doliny Wisły, co może mieć negatywne skutki transgraniczne dla migracji ptactwa. Podniosła, że wariant preferowany przez inwestora został wyznaczony w terenie silnie zurbanizowanym o intensywnej zabudowie mieszkaniowej, skutkiem czego dojdzie do znacznego pogorszenia warunków akustycznych i zanieczyszczenia powietrza dla przyległej zabudowy, w szczególności przekroczenia norm spalin, pyłów z okładzin układu hamulcowego przejeżdżających pojazdów, zarówno w trakcie realizacji, jak i po oddaniu inwestycji.Przedsięwzięcie w całości mieści się w otulinie B.-T. Parku Krajobrazowego, najbliższy obszar Natura 2000 jest położony w odległości 3,8 km.Końcowo Gmina L. i zarzuciła, że błędem jest nieuwzględnienie w punkcie I lit. a decyzji w określeniu rodzaju przedsięwzięcia opisu istotnych elementów przedsięwzięcia, tj. obiektów mostowych o długości ok. 385 m.W piśmie z 24 lutego 2026 r. (k. 170-172 akt sądowych) uczestnik postępowania sądowego Zarząd Powiatu K. (inwestor) wniósł o oddalenie skargi. Odniósł się negatywnie do zarzutów skargi, uzasadniając swoje stanowisko wobec niektórych zarzutów i podkreślając lokalny charakter przedsięwzięcia. Wskazał, że wbrew zarzutom skargi, na s. 17-50 decyzji I instancji odniesiono się do uwag mieszkańców, a w postępowaniu zapewniono udział mieszkańców, w tym również skarżącego Stowarzyszenia. Zdaniem uczestnika błędy w lokalizacji Głównego Zbiornika Wód Podziemnych są nieistotne, ze względu na znaczną odległość. Na stronie 188 raportu omyłkowo podano obiekt "sportowy". Na stronie 200 raportu omyłkowo wypisano wycinkę lasu oraz konflikty społeczne w kolumnie "wpływ".W piśmie z 27 lutego 2026 r. K. R. i H. R., reprezentowani przez radcę prawnego, w całości poparli skargę i stanowisko Gminy L.W pismach z 27 lutego 2026 r. (k. 176 i nast. akt sądowych) pełnomocnik skarżącego Stowarzyszenia wniósł uzupełnienie uzasadnienia skargi i dodatkowe zarzuty (17 stron), w tym wniosek o przeprowadzenie dowodów z dokumentów:1. z mapy koncepcji obwodnicy zatwierdzonej przez Wójta Gminy L. 27 lutego 2026 r., na okoliczność uznania, że budowa mostu na W. w J. oraz obwodnicy stanowi jedno funkcjonalnie, technologicznie i przestrzennie powiązane przedsięwzięcia infrastrukturalne;2. ze zdjęć fotograficznych przedstawiające żurawie (Grus grus), wykonanych w rejonie planowanej inwestycji oraz pisemnych oświadczeń J. K. i G. O., autorów dokumentacji fotograficznej, na okoliczność wykazania występowania gatunku objętego ścisła ochroną i podważenia kompletności inwentaryzacji przyrodniczej zawarte w raporcie;3. postanowienia Burmistrza Miasta i Gminy S. z 20 października 2025 r., wydanego w trybie art. 113 § 2 K.p.a., na okoliczność wykazania, że organ dopuścił możliwość zwiększenia parametrów geometrycznych przedsięwzięcia do 10% względem wartości wskazanych w decyzji środowiskowej, co świadczy zdaniem strony skarżącej o nieprecyzyjności decyzji od samego początku.Na rozprawie 5 marca 2026 r. za Gminę L. zgłosił się radca prawny oświadczając, że imieniem Gminy L. zgłasza się jako pełnomocnik uczestnika postępowania i wnosi jak w piśmie z 19 lutego 2026 r. Pełnomocnik Gminy L. oświadczył, że swój interes prawny G. L. wywodzi między innymi z własności działki nr [...] znajdującej się przy boisku sportowym w J. które będzie likwidowane na potrzeby przebudowy i rozbudowy drogi. Wskazał, że sztuczne podzielenie (pokrojenie) inwestycji wpłynęło na właściwość organu, gdyż wg decyzji większość inwestycji znajduje się w Gminie S., a nie w Gminie L. Gdyby połączono budowę obwodnicy i budowę drogi powiatowej, to większość inwestycji znajdowałaby się w Gminie L. która byłaby właściwym organem do wydania decyzji środowiskowej.Pełnomocnik skarżącego Stowarzyszenia oświadczył, że podtrzymuje wszystkie wnioski procesowe, w tym o zawieszenie postępowania i połączenie wszystkich spraw z udziałem uczestników K. R. i H. R. do wspólnego rozpoznania ze sprawą niniejszą. Podtrzymał też wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zwrócił uwagę, że dołączonym do ostatniego pisma postanowieniem z października 2025 r. organ I instancji wyjaśnił treść swojej decyzji i poszerzył zakres inwestycji o 10%, co wskazuje na rażącą wadliwość decyzji środowiskowej, bo takie wyjaśniania i rozszerzania mogą się teraz powtarzać. Wskazał także, że Raport środowiskowy pomija oddziaływanie inwestycji na zdrowie ludzi. Podał, że na podstawie zaskarżonej decyzji DUŚ została wydana decyzja ZRID obejmująca także budowę mostu na W. i dotyczy także budowy obwodnicy w Gminie L. Wykonawca nie przystąpił jeszcze do wykonania decyzji ZRID.Pełnomocnik strony skarżącej wskazał również, że inwestycja wywoła wzmożony ruch samochodów ciężarowych, którego nie przewiduje Raport, a ruch wyniknie z planowanej w S. budowy centrum rozładunkowego sieci sklepów [...] Budowę obwodnicy Powiat K. przekazał w ramach powierzania zadań Gminie L. . Zdaniem skarżącego Stowarzyszenia budowa rzekomej obwodnicy na służyć wyprowadzeniu ruchu ze strefy ekonomicznej S. kosztem Gminy L.Na rozprawie 5 marca 2026 r. Sąd oddalił wniosek o zawieszenie postępowania oraz oddalił wniosek o połączenie spraw ze skarg uczestników K. R. i H. R. do wspólnego rozpoznania ze sprawą niniejszą.W piśmie z 6 marca 2026 r. uczestnika Gminy L. wskazano działki będące własnością lub pozostające we władaniu Gminy L. objęte zakresem zaskarżonej decyzji środowiskowej. Wskazano też na negatywny wpływ planowanej na terenie Gminy L. przedmiotowej inwestycji na mieszkańców tej gminy, którym nie zapewniono realnego udziału w postępowaniu administracyjnym.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143), dalej "P.p.s.a.", sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Dodatkowo należy wskazać, zważając na treść art. 153 P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie, że obecnie przedstawione przez organ odwoławczy akta administracyjne nie zawierały braków wytkniętych przez WSA w Krakowie w prawomocnym wyroku z 19 listopada 2024 r. sygn. II SA/Kr 1151/24. Powyższe umożliwiło obecnie dokonanie przez Sąd merytorycznej kontroli decyzji organu II instancji, w tym weryfikację oceny przez organ II instancji zarzutu braku konsultacji społecznych przy procedowaniu decyzji środowiskowej (art. 33 ustawy środowiskowej). Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności Sąd stwierdza, że skarga była zasadna, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługiwały na uwzględnienie. Kontrolując zaskarżoną decyzję, zgodnie ze wskazanym wyżej kryterium legalności, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w świetle art. 145 § 1 lit. c P.p.s.a. skutkuje wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego, poprzez jej uchylenie.Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie decyzją z 28 sierpnia 2025 r. ponownie utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy S. z 20 czerwca 2023 r. o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Rozbudowa i budowa drogi powiatowej nr [...] oraz drogi powiatowej nr [...] wraz z infrastrukturą techniczną w miejscowości J., gmina L. powiat k. i miejscowości K., gmina S., powiat k. ", na wniosek inwestora - Zarządu Powiatu K.Na podstawie ww. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia (zwana też dalej "decyzja DUŚ") została wydana decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej (zwana też dalej "decyzja ZRID"), której realizacja nie została jeszcze rozpoczęta.Projektowane zamierzenie polega na rozbudowie i budowie fragmentów dróg powiatowych w dwóch gminach, S. i L. , w rozległej dolinie Wisły i S. , z przeprawami mostowymi przez Wisłę i Kanał Łączański (wraz z rozbiórką istniejącego mostu na Kanale), jako najistotniejszą częścią inwestycji. Ma polepszyć komunikację terenów przyległych i poprawić dostępność komunikacji na terenie powiatu krakowskiego. Strukturę krajobrazu dolnej części doliny tworzą kompleks mieszkaniowy, mieszkaniowo-inwestycyjny oraz rolny.W ocenie organów obu instancji postępowanie wykazało, że przedsięwzięcie to należy zaklasyfikować jako mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 62 rozporządzenia), tj. drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km (...) oraz obiekty mostowe w ciągu drogi o nawierzchni twardej.Zarówno strona skarżąca, jak i inne strony postępowania, zarzuciły na etapie postępowania sądowego wadliwe ustalenia organu II instancji i nieodniesienie się do licznych zarzutów odwołań i innych pism procesowych.Sąd stwierdza, że decyzję organu odwoławczego należało uchylić ze względu na naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 K.p.a.), a także ze względu na błędne określenie adresatów decyzji względem ustalonego kręgu stron postępowania.Przechodząc do analizy przepisów ochrony środowiska mających zastosowanie w sprawie, na wstępie warto wyjaśnić, że celem u.i.o.ś. jest zapewnienie "odpowiedniej ochrony środowiska", "niezbędnej dla ludzkiej pomyślności i korzystania z podstawowych praw człowieka, włączając w to prawo do życia jako takiego". "Każda osoba ma więc prawo do życia w środowisku odpowiednim dla jej zdrowia i pomyślności; ma jednocześnie obowiązek, tak osobiście, jak i we współdziałaniu z innymi, ochrony i ulepszania środowiska dla dobra obecnego i przyszłych pokoleń".Gwarancją dochodzenia tego prawa i spełnienia powyższego obowiązku ma być zapewnienie "obywatelom dostępu do informacji", "uprawnienia do uczestnictwa w podejmowaniu decyzji" i "dostępu do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących ochrony środowiska".Przepisy zapewniające udział społeczeństwa w ochronie środowiska nakładają na organy administracji właściwe do wydania decyzji lub opracowania projektów dokumentów, w przypadku których przepisy niniejszej ustawy lub innych ustaw wymagają zapewnienia możliwości udziału społeczeństwa (postępowania ocenowe), obowiązek zapewnienia możliwości udziału społeczeństwu odpowiednio przed wydaniem tych decyzji lub ich zmianą oraz przed przyjęciem tych dokumentów lub ich zmianą. Do takich postępowań należy m.in. postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (decyzji środowiskowej) (art. 71-87 u.i.o.ś.). Udział społeczeństwa polega na składaniu uwag i wniosków, do których organ ma obowiązek odnieść się w uzasadnieniu decyzji, na zapoznaniu się z niezbędną dokumentacją sprawy wyłożoną do wglądu oraz na uczestniczeniu w rozprawie administracyjnej otwartej dla społeczeństwa, jeśli taka ma być przeprowadzona (art. 29, art. 33, art. 37). Niewątpliwie zgodnie z u.i.o.ś. wnioski i zapytania stron winny być przez organy szczególnie i wnikliwie rozpatrywane. Organy powinny dołożyć wszelkich starań, aby wątpliwości stron biorących udział w postępowaniu, na ile to możliwe, znalazły wyjaśnienie.W sprawie niniejszej na etapie postępowania I instancji miała miejsce duża aktywność stron postępowania, która została ona omówiona w uzasadnieniu decyzji organu I instancji.Odmienna sytuacja zaistniała jednak w postępowaniu odwoławczym, w którym liczne strony podniosły szczegółowo wyartykułowane i obszernie uzasadnione wątpliwości co do prawidłowości oceny wpływu na środowisko zamierzonej inwestycji. Zdecydowana postawa strony skarżącej i pozostałych stron postępowania, w tym - co nie bez znaczenia - Gminy L. , sąsiadującej od północy z Gminą S. (granica w tej części przebiega z nurtem rzeki Wisły), na której terenie również ma być realizowana inwestycja, nakierowana na zakwestionowanie ustaleń organu I instancji, w połączeniu z treścią wcześniej zgłaszanych w trakcie postępowania uwag, winna była spotkać się z wnikliwą i wszechstronną oceną organu odwoławczego.Organ odwoławczy, mimo rozpoznawania sprawy po raz drugi, nadal nie wezwał jednak inwestora o ustosunkowanie się do wniesionego odwołania, ani pism pozostałych stron postępowania, w tym wniosku dowodowego Stowarzyszenia o przeprowadzenie dowodu z dokumentu prywatnego eksperta mgr inż. J. K. w postaci "Analizy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydanej przez Burmistrza Miasta i Gminy S. dla rozbudowy dróg powiatowych nr 2179K i 2178K w miejscowościach J. (gm. L. ) i K. (gm. S.) wraz z oceną Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko", wskazującego na liczne, zdaniem strony skarżącej, uchybienia formalne, nieścisłości, braki merytoryczne i niespójności, jakimi obarczone są Raport środowiskowy, a także decyzje najpierw I, a obecnie i II instancji.Co jednak najbardziej istotne, w uzasadnieniu decyzji II instancji organ nie dał wyrazu ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy poprzez analizę kluczowych w sprawie istotnych, a spornych okoliczności. Organ odwoławczy nie odniósł się też do części wcześniej zgłaszanych uwag stron, których aktualność co do ich części została mocno zaakcentowana przez strony w trakcie niniejszego postepowania sądowego.W efekcie należało uznać, że Kolegium nie zaprezentowało właściwej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i nie ustosunkowało się do podnoszonych dowodów i wadliwości szczególnie Raportu środowiskowego i decyzji I instancji.W konsekwencji organ II instancji naruszył art. 80 ust. 1 pkt 3 u.i.o.ś. nie wykazując należycie uwzględnienia udziału społeczeństwa w postępowaniu oraz nie wyjaśniając podnoszonych przez strony uwag i wątpliwości.Organ II instancji nie wskazał także, dlaczego ww. analiza prywatna nie została wzięta pod uwagę. Taki sposób działania organu II instancji nie zasługuje na akceptację, ze względu na ustanowioną w art. 15 K.p.a. zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, a także ze względu na ograniczenie udziału czynnika społecznego w niniejszej sprawie.Należy tu zdecydowanie podkreślić, że jedną głównych i podstawowych zasad postępowania administracyjnego regulowanego w K.p.a. jest, iż organ II instancji po raz drugi rozpoznaje sprawę merytorycznie. Zgodnie z art. 140 K.p.a. w administracyjnym postępowaniu odwoławczym w sprawach nieuregulowanych odrębnie w szczególnym przepisie, mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Wniesienie odwołania przenosi zatem na organ odwoławczy kompetencje i powinności do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, rozstrzygniętej decyzją organu I instancji.Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności, a także treścią art. 138 K.p.a., organ odwoławczy nie może się ograniczyć wyłącznie do kontroli decyzji organu I instancji, lecz obowiązany jest ponownie rozstrzygnąć sprawę. Rozstrzygnięcie to polega na ponownym rozpoznaniu sprawy merytorycznie w jej całokształcie w oparciu o stan prawny i faktyczny obowiązujący w dniu wydania decyzji ostatecznej. Organ ten musi ocenić przez pryzmat zarzutów stron postepowania, czy na tle określonego stanu faktycznego, organ I instancji podjął właściwe rozstrzygnięcie (por. np.: wyroki: WSA w Kielcach z 1 października 2020 r. sygn. I SA/Ke 234/20, LEX nr 3063720, WSA w Gliwicach z 29 kwietnia 2022 r. sygn. II SA/Gl 1419/21 LEX nr 3354214).Brak zawarcia w uzasadnieniu decyzji II instancji ponownej oceny całokształtu istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności stanowi dodatkowo naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. Brak ustosunkowania się przez organ II instancji do kwestii, które są prawnie doniosłe, jest uchybieniem noszącym cechę naruszenia prawa w stopniu mającym także istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Zaniechanie tego obowiązku przez organ odwoławczy, zwłaszcza wobec treści przepisów u.i.o.ś., trzeba ocenić jako uchybienie przepisom procesowym w stopniu istotnym, co musi powodować uchylenie zaskarżonej decyzji, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.Należy jeszcze raz podkreślić, że zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego stanowi konkretyzację przepisu art. 78 Konstytucji RP, a jednocześnie element szerszej zasady sprawiedliwości proceduralnej, która obejmuje dwa istotne elementy, a mianowicie obowiązek uzasadniania swoich rozstrzygnięć przez organy władzy publicznej oraz prawo do zaskarżania przez strony i uczestników postępowania rozstrzygnięć wydanych w pierwszej instancji, zagwarantowane w art. 78 Konstytucji (por. wyrok TK z dnia 14 czerwca 2006 r., sygn. akt K 53/05, OTK ZU 2006, nr 6A, poz. 66). Artykuł 78 Konstytucji stanowi bowiem także gwarancję obiektywnej i realnej kontroli instancyjnej, której celem jest zapobieganie pomyłkom i arbitralności w pierwszej instancji (por. wyrok TK z dnia 12 czerwca 2002 r., P 13/01, OTK ZU 2002, nr 4A, poz. 42, s. 564).Dwukrotne rozpoznanie oznacza obowiązek przeprowadzenia dwukrotnie postępowania wyjaśniającego. Przedmiotem postępowania odwoławczego nie jest weryfikacja decyzji, a ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej (B. Adamiak, Odwołanie w polskim systemie postępowania administracyjnego, Wrocław 1980, s. 144 i nast.). Ponownie rozpoznając i rozstrzygając sprawę organ odwoławczy obowiązany jest ustalić zakres postępowania wyjaśniającego, niezbędnego do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, poddać ocenie materiał dowodowy, ewentualnie materiał ten uzupełnić, w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy (B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wydawnictwo C. H. Beck Warszawa 2006, s. 606 oraz powołane tam orzecznictwo).Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że działanie Kolegium w sposób oczywisty naruszyło zasadę dwuinstancyjności, o której mowa wyżej. Skutki naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania są doniosłe. Wydanie decyzji z pogwałceniem zasady dwuinstancyjności godzi w podstawowe prawa i gwarancje procesowe obywatela i musi być ocenione jako naruszenie prawa powodujące wyeliminowanie decyzji z obrotu prawnego. Inaczej rzecz ujmując, jeżeli sąd stwierdza naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, to nie może uznać tej okoliczności za nieistotną (por. wyrok NSA z 30 marca 2004 r. sygn. FSK 169/04 czy też wyrok z 9 lutego 2022 r., sygn. I SA/Kr 1521/21 – przywołane w uzasadnieniu wyroki sądów administracyjnych są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).Odnosząc powyższe wywody do okoliczności niniejszej sprawy należy podkreślić, że zakres sprawy obejmuje wiele skomplikowanych i obszernych kwestii związanych z szeroko pojętą ochroną środowiska, takich jak analiza Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i opisanych w nim wariantów, czy uwzględnienie uwag zgłaszanych przez organy wydające w sprawie opinie oraz stron postępowania.Uzasadnienie decyzji II instancji w zakresie ww. opisanym należy w niniejszej sprawie uznać we wskazanych kluczowych kwestiach za lakoniczne, pobieżne i ogólnikowe.Ponownie podkreślić trzeba ponadto, że utrzymanie w mocy decyzji nie oznacza, iż organ odwoławczy nie musi przeprowadzić postępowania odwoławczego, polegającego na zbadaniu sprawy i podjęciu ponownego rozstrzygnięcia. Sformułowanie "utrzymanie w mocy" jest określeniem, które wskazuje jedynie formalnie na utrzymanie w mocy bytu decyzji organu pierwszej instancji, ale i oznacza zarazem, że treść rozstrzygnięcia organu II instancji, choć tożsama z rozstrzygnięciem organu I instancji, stanowi wynik przeprowadzonego samodzielnie przez organ wyższego stopnia postępowania, czego nie odnotowano na gruncie badanej sprawy.Co więcej, dwuinstancyjność postępowania wymusza na organie odwoławczym odniesienie się w uzasadnieniu wydanej decyzji, nawet do tych twierdzeń strony, które omówiono już raz w ocenianym rozstrzygnięciu organu I instancji. Nie może być tak, że odesłanie do uzasadnienia decyzji I instancji zastępuje w tym przypadku ocenę, którą winien dokonać ponownie organ odwoławczy. Istnieje obowiązek dwukrotnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa (por. wyrok NSA z 5 stycznia 2011 r., sygn. II FSK 1561/09).Przechodząc do oceny kluczowego dowodu w niniejszej sprawie, to jest Raportu, trzeba wskazać, że zgodnie z art. 66 u.i.o.ś. jego treść jest ściśle regulowana.W szczególności zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 3b u.i.o.ś. Raport powinien zawierać informacje na temat powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć realizowanych, zrealizowanych lub planowanych, dla których wydano decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, znajdujących się na terenie, na którym planuje się realizację przedsięwzięcia, oraz w obszarze oddziaływania przedsięwzięcia lub których oddziaływania mieszczą się w obszarze oddziaływania planowanego przedsięwzięcia - w zakresie, w jakim ich oddziaływania mogą prowadzić do skumulowania oddziaływań z planowanym przedsięwzięciem.W kontekście formułowanych przez strony zarzutów, samo odesłanie przez organ II instancji co do opisu powiązań z innymi przedsięwzięciami do s. 196-197 Raportu, nie może być uznane za wykazujące należyte uwzględnienie art. 66 ust. 1 pkt 3b u.i.o.ś.Z kolei stosownie do art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy środowiskowej, raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko powinien zawierać opis wariantów uwzględniający szczególne cechy przedsięwzięcia lub jego oddziaływania, w tym: a) wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, b) racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska - wraz z uzasadnieniem ich wyboru.Jak wynika z powyższego przepisu oraz z ugruntowanego w tym zakresie orzecznictwa sądów administracyjnych, raport powinien zawierać opis analizowanych co najmniej trzech wariantów jego realizacji. Są to po pierwsze, wariant proponowany przez wnioskodawcę, po drugie racjonalny wariant alternatywny oraz po trzecie wariant najkorzystniejszy dla środowiska, a także uzasadnienie ich wyboru. Rolą wariantów jest wskazanie alternatywnych rozwiązań pozwalających to środowisko chronić w jak najpełniejszym wymiarze. Przy czym "racjonalność" wariantu oznacza, że wariant taki faktycznie mógłby zostać wybrany przez organ dokonujący oceny raportu zamiast wariantu zaproponowanego przez inwestora. Bezsprzecznie wariant racjonalny nie może mieć charakteru pozornego (por. wyrok NSA z 21 lutego 2018 r. sygn. II OSK 1871/17.Należy podkreślić, że na gruncie obowiązujących przepisów wybór wariantu do realizacji przedsięwzięcia należy do organu. Aby to było możliwe, konieczne jest szczegółowe opisanie w raporcie nie tylko wariantu proponowanego przez wnioskodawcę, który może być tożsamy z wariantem najkorzystniejszym dla środowiska, ale i racjonalnego wariantu alternatywnego, tak aby organ mógł sam dokonać porównania, a nawet wyboru innego niż zaproponowany przez inwestora wariant realizacji przedsięwzięcia. Powyższe wynika wprost z art. 81 ust. 1 u.i.o.ś., który stanowi, że jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany przez wnioskodawcę, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, za zgodą wnioskodawcy, wskazuje w decyzji wariant dopuszczony do realizacji lub, w razie braku zgody wnioskodawcy odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia.Wskazać też należy, że przepis art. 66 ust. 1 pkt 5 u.i.o.ś. koresponduje z art. 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2025 r. poz. 647), to jest wyrażonymi w nim zasadami prewencji i przezorności oraz zawartym w art. 5 Konstytucji RP standardem zapewnienia ochrony środowiska kierując się zasadą zrównoważonego rozwoju. To właśnie realizacji powyższych zasad ochrony środowiska służy obowiązek przedstawienia trzech niezależnych, różniących się od siebie i realnych wariantów realizacji przedsięwzięcia. Trzeba mieć przy tym na względzie, że środowisko stanowi dobro publiczne, natomiast jego ochrona, zgodnie z art. 74 ust. 2 Konstytucji RP jest obowiązkiem władz publicznych.Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy przypomnieć należy w pierwszej kolejności, że planowane przedsięwzięcie zostało zaprojektowane w całości w otulinie B.-T. Parku Krajobrazowego. W sporządzonym w niniejszej sprawie Raporcie zostały zaproponowane dwa warianty przebiegu inwestycji opisane w Raporcie i aneksie, ale nie w zaskarżonej decyzji. Samego odesłania w tym zakresie do opisu analizowanych wariantów przedsięwzięcia do treści raportu oraz s. 4-5 aneksu nr 1 do raportu z 15 lutego 2023 r., określenia przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów (s. 203 raportu), porównania oddziaływań analizowanych wariantów (s. 198-203) oraz uzasadnienia proponowanego przez wnioskodawcę wariantu ze wskazaniem jego oddziaływania na środowisko (s. 202-203), nie sposób uznać za wykazanie spełnienia w sprawie warunków z art. 66 ust. 1 pkt 5, pkt 6, pkt 6a i pkt 7 u.i.o.ś.W szczególności organ odwoławczy zupełnie nie odniósł się do kwestii podnoszonych w toku postępowania administracyjnego zarówno przez skarżące stowarzyszenie, jak i przez strony, które składały pisma do organu I Instancji, dotyczące innych możliwości poprowadzenia inwestycji.Kolegium, wbrew obowiązkowi płynącemu z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., nie dokonało powtórnej, rzetelnej i realnej weryfikacji raportu pod kątem wypełnienia wymogów wskazanych w art. 66 u.i.o.ś., w szczególności dotyczących spełnienia wymagań zawartych w ust. 1 pkt 3b i 5-8 i 11 powołanego przepisu. Organ odwoławczy nie dokonał własnej analizy i oceny zaproponowanych w raporcie wariantów, a zasadniczo uzasadnienie decyzji sprowadza się do przepisania części raportu oraz decyzji organu I Instancji. Ocena raportu nie została dokonana nawet w kontekście powiązania z zarzutami zawartymi w odwołaniu.W zaskarżonej decyzji organ II instancji nie wykazał też z jakich przyczyn uznał, że wybrany wariant W1 – preferowany przez inwestora do realizacji - jest jednocześnie racjonalnym wariantem najkorzystniejszym dla środowiska.Z akt sprawy niewątpliwie wynika, że zrealizowanie dodatkowych przepraw przez duże przeszkody wodne wpłynie korzystnie na skomunikowanie bliższego i dalszego sąsiedztwa inwestycji. Jednak decyzja o tym, w jaki sposób (jakim szlakiem) ma przebiegać zamierzenie, w kontekście przepisów środowiskowych, nie może opierać się wyłącznie na tym, że proponowany przebieg jest rozwiązaniem najtańszym czy najprostszym. Analiza części opisowej raportu, nawet bez szczególnego przygotowania specjalistycznego, prowadzi do wniosku, że każdy z proponowanych "wariantów" będzie w znacznym stopniu ingerował w cenne walory środowiskowe w bardzo podobny sposób. Niewystarczające jest stwierdzenie organu II instancji, że przyjęcie rozwiązań i założeń odwołującego nie pozwala na stwierdzenie, że alternatywne rozwiązanie jest korzystniejsze dla środowiska, a jego oddziaływanie będzie mniejsze niż w przypadku wyboru preferowanego wariantu.To organ ma wykazać, że dany wariant jest korzystniejszy dla środowiska, a nie strona. Strona natomiast skutecznie zakwestionowała lakoniczne w tej kwestii stanowisko Kolegium.W tej sytuacji uzasadnione są zarzuty skargi, stanowiące konfiguracje zarzutów naruszenia przepisów postępowania, zwłaszcza art. 7, art. 15, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 K.p.a. w kontekście wymogów stawianych przez przepisy u.i.o.ś.Tym samym za zasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 80 ust. 1 i art. 85 ust. 1 i ust. 2 u.i.o.ś. w zw. z art. 107 § 3, art. 7 i art. 11 K.p.a., poprzez brak szczegółowego uzasadnienia wyboru wariantu preferowanego przez inwestora, a odrzucenie wariantu alternatywnego akceptowanego przez mieszkańców J.Za dalece niewystarczające należy uznać w tym zakresie skwitowanie przez organ odwoławczy, że zarzuty stanowią polemikę z treścią decyzji I instancji i przedstawionego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz odesłanie do treści decyzji Burmistrza, mającej odpowiadać na prezentowane przez społeczeństwo zarzuty dotyczące inwestycji w wariancie preferowanym oraz przyjmującej warunki realizacji przedsięwzięcia, które mają na celu sprostanie oczekiwaniom mieszkańców.Przechodząc do drugiej grupy stwierdzonych w sprawie uchybień, Sąd wskazuje, że w kontrolowanej decyzji SKO brak jest wystarczających ustaleń dotyczących kręgu stron postępowania, pomimo że odzwierciedlenie tej części ustaleń w uzasadnieniu decyzji jest jej koniecznym elementem.Z art. 107 § 1 K.p.a. wynika wymóg wskazania w decyzji strony lub stron, od czego nie zwalnia § 2 tego artykułu, mówiący o możliwości wprowadzenia do jej treści dodatkowych składników przewidzianych w przepisach szczególnych, nie zaś możności pominięcia obligatoryjnych elementów. Decyzja, która nie zawiera wszystkich składników określonych w art. 107 § 1 K.p.a. lub w przepisach szczególnych, jest decyzją wadliwą, co dotyczy także elementu stanowiącego określenie stron. W doktrynie wskazuje się trafnie, że: "Organ administracji publicznej jest obowiązany oznaczyć wszystkie strony postępowania (...) nie może ograniczyć się do oznaczenia jako stron osób, na których żądanie postępowanie zostało wszczęte, bowiem brak podstaw prawnych różnicowania stron na te, które są adresatami decyzji, i te, którym się doręcza decyzję. Jeżeli bowiem dany podmiot ma status strony postępowania, to bez względu na przyczyny uzyskania takiego statusu powinien być wymieniony w decyzji administracyjnej jako strona postępowania ( tak A. Wróbel, komentarz LEX/el. 2012 ).Uchybienia w zakresie oznaczenia strony lub stron mogą być różnego rodzaju oraz wywoływać różne skutki prawne, przy czym poniższe rozważania ograniczają się do aspektów istotnych w niniejszej sprawie.Skierowanie decyzji do osoby, która nie jest stroną w sprawie, jest przesłanką stwierdzenia nieważności, co wynika wprost z art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. Oznaczenie w decyzji części stron - z pominięciem pozostałych, jest wadą, którą należy uznać za istotne uchybienie przepisom postępowania, uzasadniające uchylenie tak wydanej decyzji w toku instancji, albo następnie w ramach kontroli sądowoadministracyjnej (por. prawomocny wyrok WSA w Krakowie z 11 września 2014 r. sygn. II SA/Kr 852/14).Krąg stron wskazuje bowiem wiążąco adresatów decyzji, dla których wynikają z niej uprawnienia lub obowiązki.Wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia rozbudowy i budowy dróg powiatowych i mostów, w tym przez rzekę Wisłę, jest etapem w procesie inwestycyjnym, w trakcie którego w dalszej kolejności wnioskodawca ma uzyskać prawo do dokonania zamierzonej zmiany zagospodarowania terenu, zaś pozostałe strony będą miały obowiązek znoszenia takich zmian. Z treści decyzji musi być wiadomym dokładnie, kogo ona dotyczy.Spornym jest w doktrynie i orzecznictwie, w jakiej części decyzji winno nastąpić oznaczenie stron.Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela stanowisko doktryny i orzecznictwa, zgodnie z którym wskazanie stron postępowania w decyzji może nastąpić w dowolnym jej fragmencie – np. nagłówku, rozstrzygnięciu, uzasadnieniu, a nawet rozdzielniku pisma. Tak wydana decyzja nie narusza art. 107 § 1 K.p.a., albowiem przepis ten nie określa konkretnie, w jakim miejscu decyzji powinny zostać wskazane strony postępowania i nie nakłada na organ administracji żadnych szczególnych wymogów w tym zakresie. Z punktu widzenia prawidłowości decyzji jest zaś obojętne, w którym miejscu decyzji strona zostanie wskazana, ważne jest, by była ona w sposób jednoznaczny określona (por. wyroki NSA z 25 lutego 2009 r., sygn. II OSK 1418/07, LEX nr 515144; z 14 czerwca 2011 r. sygn. I OSK 325/11, LEX nr 990245).Podkreślanie wymaga jednakże, że rozdzielnik taki musi zostać zamieszczony w samej decyzji – nawet po podpisie wydającego ją organu, tak że stanowi z nią jeden dokument. Nie spełnia tego wymogu odwołanie się w treści decyzji do znajdującego się poza tworzącym ją dokumentem wykazu stron dostępnego w aktach administracyjnych.W sprawie niniejszej w końcowej części zaskarżonej decyzji SKO z 28 sierpnia 2025 r., pod podpisami członków składu orzekającego Kolegium, wskazano:"Otrzymują:1. S. T., przedstawiciel Stowarzyszenia [...]2. Dyrektor Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie,3. F. K. [...] Biuro Usług Inżynierskich Ł.4. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Krakowie,5. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Krakowie,6. Urząd Gminy W L.7. Urząd Miasta I Gminy W S.8. Zarząd Dróg Powiatu Krakowskiego9. Zarząd Powiatu Krakowskiego10. B. S., Radca prawny, pełnomocnik H. R. i K. R.11. a/a/Pozostałe strony postępowania zawiadomiono w formie obwieszczenia/"Z kolei z sentencji decyzji wynika niewątpliwie, że za strony postępowania organ uznaje Stowarzyszenie oraz inwestora (Zarząd Powiatu Krakowskiego), reprezentowany przez Zarząd Dróg Powiatu Krakowskiego, zastępowanego przez K. F..W uzasadnieniu zaś ww. decyzji organ II instancji jednoznacznie wskazał, że uznaje za strony postępowania K. R. i H. R..Zawarcie w treści decyzji sekcji zatytułowanej: "Otrzymują:..." z punktu widzenia oznaczenia listy stron należy ocenić jako niejednoznaczną i wadliwą, bo nie da się na jej podstawie stwierdzić, czy podmioty wymienione w pkt 4-7 organ II instancji traktuje jako strony postępowania, doręczając im wszak decyzję z pouczeniem o prawie zaskarżenia decyzji skargą do WSA. Z kolei powołany w zaskarżonej decyzji art. 74 ust. 3a u.i.o.ś. oczywiście zezwala na stosowanie doręczeń przez obwieszczenia (art. 49 K.p.a.) gdy liczba stron postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przekracza 10, w siedzibie organu właściwego w sprawie oraz przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej tego organu. Powyższe jednak nie powoduje zwolnienia organu z obowiązku jednoznacznego ustalenia i precyzyjnego wskazania kręgu stron postępowania, czego w niniejszej sprawie zabrakło.Tymczasem, jak wyżej wskazano, w zakresie wyliczenia stron postępowania, w tym informowanych przez obwieszczenia, jak również w kwestii wyliczenia podmiotów "otrzymujących" decyzję i ich statusu, organ II instancji nie przedstawił stosownej argumentacji.Powyższe uchybienia organu były nawet powodem podejmowanych przez Sąd, po wniesieniu przedmiotowej skargi, dodatkowych czynności, w tym korespondencji z samym organem odwoławczym, celem ustalenia przez Sąd, kogo organ odwoławczy uznawał za stronę postępowania.Organ odwoławczy ograniczył się do przywołania treści art. 74 ust. 3a i art. 44 ust. 1 ustawy środowiskowej oraz art. 33 § 1 K.p.a., co należy uznać za dalece niewystarczające.W świetle powyższych rozważań Sąd stoi na stanowisku, że organ odwoławczy winien w uzasadnieniu decyzji sam odnieść się do wszystkich okoliczności, które mogą mieć wpływ na wynik sprawy, także tych, które nie są kwestionowane przez strony, a mają wpływ na prawa i obowiązku stron.Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy dokona samodzielnej oceny wszystkich okoliczności, które mogą mieć wpływ na wynik sprawy, czemu da wyraz w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu swojej decyzji. W szczególności organ II instancji odniesie się do argumentacji sformułowanej w skardze i innych pismach strony skarżącej, a także w pismach pozostałych stron postępowania, w tym - będącej stroną postępowania - Gminy L. w razie potrzeby po wezwaniu inwestora do ustosunkowania się do nich.Organ odwoławczy wyjaśni pominięcie w toku postępowania działek o numerach [...], [...], [...], [...] i [...], na których, jak wynika z wniosku o wydanie decyzji ZRID, ma być realizowane przedsięwzięcie. Odniesie się też do zarzutów H. R. i K. R. zawartych w piśmie z 25 lipca 2025 r. Uwzględni też aktualny stan faktyczny w kontekście informacji, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 3b u.i.o.ś.Warto mieć na uwadze, że jakkolwiek organ II instancji słusznie wskazuje na potencjalny inny krąg osób protestujących w przypadku wyboru wariantu alternatywnego, to na chwilę obecną z akt sprawy wynika, iż z protestami społecznymi spotyka się tańszy wariant preferowany przez inwestora, a nie wariant alternatywny popierany przez Gminę L.Należy też pamiętać, że celem postępowania, w którym wydaje się decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach, jest możliwie najlepsze zabezpieczenie środowiska przed negatywnym oddziaływaniem inwestycji, a nie jej zablokowanie. Odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia może nastąpić jedynie w prawem przewidzianych okolicznościach. Sam sprzeciw okolicznych mieszkańców nie może decydować o odmowie wydania takiej decyzji (por. wyrok NSA z 25 marca 2015 r., sygn. II OSK 2031/13).Odnosząc się natomiast do zarzutu związanego z wydanym w trybie art. 113 § 2 K.p.a. postanowieniem Burmistrza z 20 października 2025 r., poprzez dopuszczenie zwiększenia parametrów geometrycznych przedsięwzięcia do 10% względem wartości wskazanych w decyzji środowiskowej, Sąd również i ten zarzut poleca rozważyć organowi odwoławczemu w ponownie prowadzonym postępowaniu i zobowiązuje wyjaśnić rozstrzygnięcie w tym przedmiocie w uzasadnieniu decyzji. Podobnie organ odwoławczy winien odnieść się do całej grupy zarzutów skargi uczestnika Gminy L. , związanych ze sztucznym etapowaniem inwestycji celem zarzucanego "manipulowania właściwością organu I instancji".Zasadne zatem jest stanowisko, że organ II instancji wadliwie wskazał i opisał krąg stron postępowania i adresatów decyzji. Nadto ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy przez SKO winno pozwolić na dokonanie realnego wyboru wariantu najkorzystniejszego dla środowiska i na wydanie zgodnej z prawem decyzji II instancji. Umotywowanie wyboru obecnie wybranego wariantu nie spełnia kryteriów, o których mowa w art. 66 ust. 1 u.i.o.ś.Pozostałe zarzuty skargi o tyle nie mają znaczenia, że skoro przeprowadzona przez organ odwoławczy kontrola dokonanej przez organ I instancji oceny raportu oddziaływania na środowisko jest wadliwa wskutek nieodniesienia się do szeregu zarzutów stron postępowania, to postępowanie odwoławcze musi zostać ponownie przeprowadzone przez organ odwoławczy.Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję SKO, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., o czym orzekł w pkt I sentencji wyroku.O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt II sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej koszty postępowania, na które składa się wysokość uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu od skargi (200 zł), koszt zastępstwa procesowego profesjonalnego pełnomocnika w wysokości 480 zł oraz uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.., zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej koszty postępowania, na które składa się wysokość uiszczonego przez stronę skarżącą wpisu od skargi (200 zł), koszt zastępstwa procesowego profesjonalnego pełnomocnika w wysokości 480 zł oraz uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.