Wyrok - I OSK 459/22 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 28 marca 2025
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Nieruchomości, Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie: sędzia NSA Maciej Dybowski (spr.) sędzia del. WSA Dariusz Chaciński Protokolant starszy asystent sędziego Anna Siwonia-Rybak po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Miasta G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 1892/20 w sprawie ze skargi Gminy Miasta G. na postanowienie Ministra ROddalono skargę kasacyjną. Nieruchomości, Wywłaszczenie nieruchomości i odszkodowanie, w tym wywłaszczenie gruntów pod autostradę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie: sędzia NSA Maciej Dybowski (spr.) sędzia del. WSA Dariusz Chaciński Protokolant starszy asystent sędziego Anna Siwonia-Rybak po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Miasta G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2021 r. sygn. akt I SA/Wa 1892/20 w sprawie ze skargi Gminy Miasta G. na postanowienie Ministra R
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa cywilna nieprocesowa - spadkowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Tematy
samorząd terytorialny
spadek
Role w sprawie
Skarb Państwa
wnioskodawca / wnioskodawczyni
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
spadkodawca
Data orzeczenia
28 marca 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Aleksandra Łaskarzewska
Podstawa prawna
art. 100
kpa
art. 12
kpa
art. 124
kpa
art. 11
kpa
art. 97
kpa
art. 16
kpa
art. 145
kpa
art. 151
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (3)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 22 kwietnia 2021 r., sygn. akt I SA/Wa 1892/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Gminy Miasta G. (dalej również: "Gmina", "skarżąca", "skarżąca kasacyjnie", "strona") na postanowienie Ministra Rozwoju (dalej również: "organ", "Minister") z 6 lipca 2020 r., nr DO.4.7613.250.2019.EK (dalej również: "zaskarżone postanowienie/akt"; "postanowienie/akt z 6 lipca 2020 r.") w przedmiocie odmowy podjęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia.Skargę kasacyjną od ww. wyroku wywiodła Gmina, kwestionując go w całości i na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "ppsa") zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:1. art. 151 ppsa w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 oraz art. 100 § 2 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: "kpa"), cyt.:"(...) przez błędne przyjęcie przez WSA w Warszawie, że postanowienie Ministra Rozwoju z 6 lipca 2020 r. Nr DO-IV.7613.250.2019.EK jest zgodne z prawem, gdyż nie ustała przyczyna zawieszenia postępowania, tj. nie przedstawiono organowi stosownego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku lub aktu poświadczenia dziedziczenia po zmarłych stronach postępowania, co stanowi zagadnienie prejudycjalne, bez rozstrzygnięcia którego dalsze prowadzenie postępowania i podjęcie w nim rozstrzygnięcia merytorycznego nie jest możliwe, podczas gdy nakaz zawieszenia postępowania z powodu istniejącego zagadnienia wstępnego nie ma charakteru bezwzględnego, a ustawodawca wprost nakazuje uwzględniać interes społeczny oraz interes strony także w przypadku rozstrzygania wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania, co skutkowało bezzasadnym oddaleniem skargi";2. art. 151 ppsa w zw. z art. 100 § 3 kpa i art. 12 kpa, cyt.: "(...) przez błędne przyjęcie przez sąd pierwszej instancji, iż w przedmiotowym postępowaniu brak jest przesłanek uzasadniających rozstrzygnięcie przez organ zagadnienia wstępnego we własnym zakresie i podjęcie zawieszonego postępowania, co w sposób nieuzasadniony tamuje bieg postępowania i narusza zasadę szybkości postępowania, podczas gdy interes społeczny i interes stron przemawia za rozstrzygnięciem zagadnienia prejudycjalnego przez organ i podjęciem zawieszonego postępowania, zważywszy w szczególności na okoliczność zaniechania przez wnioskodawczynię czynności, do których została zobowiązania postanowieniem z dnia 3 września 2015 r, co skutkowało umorzeniem postępowania spadkowego przed Sądem Rejonowym w G., a także możliwość kontynuowania postępowania nadzorczego z udziałem wspólnoty mieszkaniowej";3. art. 151 ppsa w zw. z art. 124 § 2 kpa, w zw. z art. 11 kpa, cyt.: "(...) przez oddalenie przez WSA w Warszawie skargi Gminy Miasta G. i błędne przyjęcie, że postanowienia Ministra Rozwoju nie naruszają prawa, podczas gdy zawierają one wadliwe uzasadnienie, polegające na uchyleniu się przez organ od odniesienia się do zagadnienia udziału wspólnoty mieszkaniowej w postępowaniu nadzorczym, co stanowiło naruszenie zasady przekonywania.W uzasadnieniu środka zaskarżenia przedstawiono argumentację, która zdaniem skarżącej kasacyjnie, wskazuje na zasadność ww. zarzutów.Podnosząc jak wyżej, wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi Gminy na postanowienie Ministra z 6 lipca 2020 r.; ewentualnie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia WSA w Warszawie. Żądaniem objęto również zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Stosownie do art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W analizowanej sprawie przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego wskazane enumeratywnie w art. 183 § 2 ppsa, nie występują. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w środku zaskarżenia podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 ppsa), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa).Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw skutkujących jej uwzględnieniem, a zatem podlega oddaleniu.Kluczowym zagadnieniem, które wystąpiło w tej sprawie była prawidłowość odmownego rozpatrzenia wniosku Gminy Miasta G. o podjęcie zawieszonego aktem Ministra z 3 września 2015 r., na mocy art. 97 § 1 pkt 4 kpa, postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Gdańsku (dalej: "PWRN", "Prezydium WRN") z 15 lutego 1954 r., nr S.A.A.II.2/17/52, sprostowanego postanowieniem PWRN z 25 sierpnia 1962 r., a dotyczącego wywłaszczenia na rzecz Państwa: części nieruchomości o pow. 496 m2, położonej w G. przy ul. S., zapisanej w księdze wieczystej Sądu Powiatowego w G.-G. tom [...], karta [...], oznaczonej katastralnie nr parceli [...], karta mapy [...], matrykuła [...], stanowiącej własność W.S. oraz całej parceli nr [...], położonej w G. przy ul. S., o pow. 04 m2, zapisanej w księdze wieczystej Sądu Powiatowego w G., G. tom [...], karta [...], stanowiącej własność W.S. – do czasu przedłożenia prawomocnych postanowień sądu o stwierdzeniu nabycia spadku (ewentualnie zarejestrowanych aktów poświadczenia dziedziczenia) po zmarłych: C.B. i J.B. Postanowieniem o zawieszeniu postępowania organ jednocześnie wezwał K.E.C. (córkę ww. zmarłych) oraz D.J. (wnioskodawczynię postępowania nieważnościowego) do wystąpienia do właściwego sądu, w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia postanowienia z wnioskiem o stwierdzenie nabycia spadku po ww. zmarłych, ewentualnie do wystąpienia w ww. terminie, do notariusza, celem sporządzenia odpowiedniego aktu poświadczenia dziedziczenia. Pouczył również strony postępowania o możliwości jego podjęcia i dalszego prowadzenia sprawy po ustaniu przyczyny zawieszenia (tzn.: po przedłożeniu prawomocnych postanowień sądu o stwierdzeniu nabycia spadku, bądź aktów poświadczenia dziedziczenia po ww. zmarłych). Ww. aktu organu nie zakwestionowano zażaleniem.Prezydent Miasta G. (dalej: Prezydent) trzykrotnie składał żądania podjęcia postępowania w tej sprawie (wnioski z: 13 grudnia 2016 r. i 17 kwietnia 2019 r. – rozpatrzone odmownie postanowieniami organu odpowiednio z: 11 kwietnia 2019 r. i 23 stycznia 2020 r.; oraz wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z 3 lutego 2020 r., w wyniku którego zapadło kwestionowane w tej sprawie postanowienie z 6 lipca 2020 r.). Gmina każdorazowo podnosiła, że w jej ocenie sprawa może być prowadzona z udziałem właściwej wspólnoty mieszkaniowej w miejsce poszczególnych właścicieli lokali. Ustalanie kręgu spadkobierców po ww. zmarłych współużytkownikach wieczystych działki nr [...] objętej ww. orzeczeniem Prezydium WRN z 15 lutego 1954 r., nr S.A.A.II.2/17/52, nie było zatem - zdaniem skarżącej kasacyjnie - działaniem niezbędnym dla dalszego procedowania.Minister konsekwentnie, w ww. kolejnych postanowieniach odmawiał podjęcia postępowania, podkreślając, że nie ustąpiła przyczyna uzasadniająca jego zawieszenie, a ewentualność udziału w sprawie właściwej wspólnoty mieszkaniowej zostanie rozważona po jego podjęciu. Organ wskazywał, że przed Sądem Rejonowym w G., na wniosek K.C. zostało wszczęte postępowanie o stwierdzenie nabycia spadku po C.B. i J.B. Postanowieniem z 11 marca 2016 r., sygn. akt VII Ns 3540/15 zawieszono postępowanie, do czasu przedłożenia odpisu aktu małżeństwa Z.W. i aktu zgonu W.G., a następnie – wskutek braku ww. dokumentów – postępowanie umorzono (21 marca 2017 r.). Minister zwrócił uwagę, że powyższy stan sprawy nie wyłącza ponownego wystąpienia z tożsamym wnioskiem przez potencjalnych następców prawnych. Pismem z 11 kwietnia 2019 r. organ - na podstawie art. 100 § 1 kpa - wezwał Prezydenta Miasta G. do wystąpienia ze stosownym żądaniem w ww. przedmiocie do notariusza, bądź właściwego sądu spadku. Gmina działania takiego nie podjęła, co podkreślano w postanowieniach organu z 23 stycznia 2020 r. i z 6 lipca 2020 r. - zakwestionowanym skargą do WSA w Warszawie.Sąd I instancji nie podzielił stanowiska Gminy, stwierdzając, że w sprawie brak jest podstaw do podjęcia postępowania. Uznał, że nie ustała przyczyna jego zawieszenia, tj. nie przedstawiono organowi stosownego postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku lub aktu poświadczenia dziedziczenia po zmarłych – C.B. i J.B. WSA odmówił również waloru zasadności zarzutom naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 kpa, art. 100 § 1 kpa oraz art. 100 § 2 i 3 kpa. Wskazał, że z akt sprawy nie wynika zaistnienie przesłanek uzasadniających rozstrzygnięcie przez organ zagadnienia wstępnego we własnym zakresie. Zauważył, że analiza kwestii reprezentacji stron, którym obecnie przysługują prawa rzeczowe do wywłaszczonej nieruchomości, w tym możliwość udziału w postępowaniu wspólnoty mieszkaniowej, będzie możliwa dopiero po ustąpieniu przyczyn zawieszenia postępowania nadzorczego i jego podjęciu.Z ww. stanowiskiem Sądu wojewódzkiego nie zgodziła się Gmina, wywodząc przytoczoną powyżej skargę kasacyjną.Poza sporem jest, że postępowanie zawieszono z uwagi na wystąpienie zagadnienia prejudycjalnego, które nie doznało rozstrzygnięcia. Do akt sprawy podmioty zobowiązane przez Ministra na podstawie art. 100 § 1 kpa, tj.: córka zmarłych C.B. i J.B. – K.C., inicjatorka postępowania nieważnościowego – D.J., jak i wezwana do wykonania tej czynności pismem z 11 kwietnia 2019 r. - Gmina Miasta G. - nie przedłożyły żądanych aktów poświadczenia dziedziczenia, bądź postanowień właściwego sądu spadku. Powyższe nie zostało zakwestionowane przez skarżącą kasacyjnie.Przechodząc do oceny poszczególnych zarzutów Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że w myśl art. 97 § 1 pkt 4 kpa, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Art. 97 § 2 kpa, reguluje zaś możliwość podjęcia zawieszonego postępowania, konstytuując zasadę, że gdy ustąpią przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, o których mowa w § 1 pkt 1-4, organ administracji publicznej podejmie postępowanie z urzędu lub na żądanie strony. Jeżeli zawieszenie postępowania z przyczyny określonej w art. 97 § 1 pkt 4 kpa mogłoby spowodować niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważną szkodę dla interesu społecznego, organ administracji publicznej załatwi sprawę, rozstrzygając zagadnienie wstępne we własnym zakresie (art. 100 § 2 kpa). Zaś z art. 100 § 3 kpa wynika, że przepis § 2 stosuje się także wówczas, gdy strona mimo wezwania (§ 1) nie wystąpiła o rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego albo gdy zawieszenie postępowania mogłoby spowodować niepowetowaną szkodę dla strony. W tym ostatnim przypadku organ może uzależnić załatwienie sprawy od złożenia przez stronę stosownego zabezpieczenia.Uzasadnienia dla podjęcia postępowania w analizowanej sprawie Gmina upatruje w treści art. 100 § 2 i § 3 kpa, powołując się na konieczność wzięcia przez organ pod rozwagę ważnego interesu społecznego (art. 100 § 2 kpa) jak i interesu strony (art. 100 § 3 kpa), których to przepisów prawa - jej zdaniem - organ i Sąd nie analizowały. Skarżąca kasacyjnie podnosi, że cyt.: "(...) nakaz zawieszenia postępowania z powodu istniejącego zagadnienia wstępnego nie ma charakteru bezwzględnego, a ustawodawca wprost nakazuje uwzględniać interes społeczny oraz interes strony także w przypadku rozstrzygania wniosku o podjęcie zawieszonego postępowania...".Gmina postuluje zatem w rzeczywistości, że brak było przesłanek do zawieszenia postępowania nieważnościowego już w dacie jego wydania, a Minister zobowiązany był do rozstrzygnięcia powstałego zagadnienia wstępnego we własnym zakresie wobec wystąpienia w sprawie okoliczności objętych dyspozycją art. 100 § 2 i § 3 kpa.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodzić się tu należy ze stanowiskiem Sądu I instancji, że aktualizacja warunków objętych ww. przepisami kpa, nie wynika z akt sprawy.Sąd kasacyjny wyjaśnia, że po pierwsze: jak zasadnie stwierdził Sąd meriti, organ administracji publicznej nie jest władny do zainicjowania postępowania spadkowego przed sądem powszechnym, czy do uzyskania aktu poświadczenia dziedziczenia przed notariuszem. Nie jest tym samym upoważniony prawnie by samodzielnie rozstrzygnąć powstałe na gruncie tej sprawy zagadnienie wstępne (uzyskanie postanowienia o stwierdzeniu nabycia spadku, czy aktu poświadczenia dziedziczenia po wskazanych powyżej zmarłych). Możliwość wystąpienia przez organ do sądu jest bowiem dopuszczalna jedynie wówczas, gdy przewiduje to prawo materialne i procesowe. Art. 100 § 1 kpa nie daje tym samym organowi legitymacji do żądania wszczęcia postępowania spadkowego i udziału w tym postępowaniu, jako strona. Wszczęcie postępowania o stwierdzenie nabycia spadku następuje bowiem na wniosek spadkobiercy lub innej osoby zainteresowanej - a więc takiej, której praw dotyczy wynik tego postępowania (art. 506 i art. 510 § 1 ustawy z dnia 7 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego; Dz. U. z 2024 r., poz. 1568 ze zm.; dalej: "kpc"). Jasnym jest, że podmiotem takim nie jest organ, prowadzący dane postępowanie administracyjne, nie spełnia on bowiem ww. wymogów (nie jest potencjalnym spadkobiercą, ani też nie legitymuje się wymaganym interesem prawnym). W konsekwencji wyłączone jest uprawnienie skutecznego wystąpienia do sądu spadku i wszczęcie odpowiedniego postępowania z inicjatywy organu administracji publicznej. Następstwo prawne praw dziedzicznych, wchodzących w skład spadku po osobie zmarłej, powinno być wykazywane na podstawie regulacji prawa cywilnego. Ustalenie kręgu spadkobierców nie należy zaś do właściwości organów administracji publicznej, lecz przynależy do kompetencji sądów powszechnych (por.: wyrok NSA z 18 grudnia 2009 r., I OSK 325/09). Analogicznie przedstawia się sytuacja w zakresie uzyskania przez organ notarialnego aktu poświadczenia dziedziczenia.Po drugie: przesłanki objęte dyspozycją art. 100 § 2 i § 3 kpa, a więc zaistnienie niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego (§ 2) oraz niepowetowanej szkody dla strony (§ 3), mają charakter nadzwyczajny. Uprawniają one organ do zaniechania zawieszenia postępowania administracyjnego z pominięciem istnienia przeszkody z art. 97 § 1 pkt 4 kpa i rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego we własnym zakresie, czy do pojęcia zawieszonego postępowania w razie ich bezspornego wystąpienia. Organ, działający na podstawie art. 100 § 2 kpa, może zatem pozostając "w prawie" naruszyć kompetencje innego organu, bądź sądu właściwego dla rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego (por.: A. Wiktorowska, w: M. Wierzbowski, Postępowanie administracyjne, 2012, s. 135 -136). Podkreślić przy tym należy extraordynaryjny charakter ww. przesłanek - będą to zatem sytuacje nagłe, wymagające natychmiastowego działania organu. Ustawodawca, konstruując art. 100 § 2 kpa, zastosował alternatywę rozłączną w postaci spójnika "albo", oznacza to, że rozgraniczył dwa rodzaje istotnych dla wykładni tej regulacji wartości, pozostające jednak w stosunku równoważnym. Zatem samodzielne wystąpienie jednej z ww. sytuacji jest wystarczające dla aktualizacji skutku objętego dyspozycją tego przepisu. Z jednej strony, jako przesłankę rozpatrzenia zagadnienia wstępnego przez organ (poza jego kognicją) wskazano: niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego - a więc bez wątpienia stan wymagający natychmiastowej interwencji i ochrony, z drugiej zaś: szkodę dla interesu społecznego - którą oceniać należy przez pryzmat zaistnienia zdarzenia o podobnej "wadze" aksjologicznej do stanu zagrożenia zdrowia lub życia ludzkiego. Szkodę taką odczytywać zatem trzeba z perspektywy jej aktualności, wymiaru i skrajności, a przy tym powinna to być szkoda znacząca o tyle, że wymaga natychmiastowej interwencji organu i wyłącza w istocie zawieszenie postępowania. Sytuacja taka cechuje z reguły stan wyższej konieczności, gdy zagrożenie powyższych wartości jest rzeczywiste, nie zaś jedynie prawdopodobne (por.: A. Wróbel, w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 2009, s. 497).Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższych wymogów nie wypełnia podnoszona przez Gminę okoliczność wyłączenia możliwości sprzedaży mieszkań komunalnych na rzecz dotychczasowych najemców, skutkująca brakiem wpływu określonych środków do budżetu skarżącej. W przypadku jednostki samorządu terytorialnego, jaką jest gmina (podmiot pozbawiony zdolności upadłościowej - art. 6 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe; Dz. U. z 2025 r., poz. 614 ze zm.), argumentacja w zakresie aktualizacji przesłanki z art. 100 § 2 kpa, oparta jedynie na twierdzeniach w zakresie uszczuplenia wpływu do budżetu, nie może być skuteczna. Stanowi ona bowiem zaledwie potencjalnie zagrożenie dla partykularnego interesu Gminy, którego rzeczywistego naruszenia skarżąca kasacyjnie w żaden sposób przy tym nie wykazała. Kwestia naruszenia praw właścicieli lokali, określona w środku zaskarżenia wyroku, jako "niepowetowana szkoda dla poszczególnych stron (które wskutek toczącego się postępowania nie mogą przez wiele lat zrealizować swego uprawnienia do wykupu mieszkania)" - może być postulowana jedynie przez te właśnie bliżej niedookreślone "strony", nie należy więc do argumentacji, uzasadniającej interes Gminy.Po trzecie: w odniesieniu do wypełnienia przesłanek z art. 100 § 3 kpa, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że skoro nie doszło w sprawie do aktualizacji przesłanek z § 2 tej regulacji, brak jest również podstaw do zastosowania § 3 tego przepisu. Niepowetowana szkoda dla strony to uszczerbek nieodwracalny, którego nie da się zadośćuczynić (por.: A. Wróbel, w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, 2009, s. 497). Powyższe nie występuje na gruncie tej sprawy.Odnosząc się do powiązanej przez autorkę skargi kasacyjnej z art. 100 § 3 kpa kwestii naruszenia art. 12 kpa, konstytuującym zasadę szybkości i prostoty postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że na gruncie tej sprawy nie doznaje ona uszczerbku. Skoro - co wskazano już wyżej - brak było podstaw do zastosowania art. 100 § 2 i § 3 kpa w tej sprawie, a Minister nie był uprawniony do samodzielnego rozstrzygania stojącego u podstaw zawieszenia postępowania zagadnienia wstępnego, nie można mówić, że organ naruszył ww. zasadę. Sam fakt zawieszenia postępowania w sprawie, nie stoi w sprzeczności z zasadą szybkości i prostoty postępowania. Więcej, nawet gdyby jedynie hipotetycznie wziąć pod rozwagę ewentualne zastosowanie w tej sprawie trybu postępowania postulowanego przez Gminę i - pomijając ustalanie następstwa prawnego - podjąć postępowanie, procedowanie bez udziału ewentualnych stron postępowania (następców prawnych ww. zmarłych współużytkowników wieczystych części spornej nieruchomości) i wydanie następnie bez ich udziału decyzji merytorycznej mogłoby implikować naruszenie art. 16 kpa (zasada trwałości decyzji administracyjnych), wiążąc się z otwarciem trybów nadzwyczajnych zaskarżenia takiego aktu (wznowienie postępowania - art. 145 § 1 pkt 4 kpa). Skarżąca kasacyjnie, podnosząc naruszenie zasady szybkości postępowania (art. 12 kpa), zdaje się nie dostrzegać, że organy procedujące w sprawie administracyjnej są zobowiązane nie tylko - jak wskazuje w środku zaskarżenia wyroku WSA - "wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia", ale i działać z poszanowaniem prawa, a więc i pozostałych zasad postępowania, tak aby wydany końcowo akt mógł cechować się zgodnością z prawem, stałością i nie podlegał wzruszeniu, np. z uwagi na wady przeprowadzonego postępowania.W sygnalizowanej jedynie w środku zaskarżenia, a powielanej we wnioskach o podjęcie postępowania kwestii możliwości "kontynuowania postępowania nadzorczego z udziałem wspólnoty mieszkaniowej, jako reprezentującej wspólne interesy jej członków, bez szkody dla uprawnień procesowych którejkolwiek ze stron postępowania", Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że żądanie to nie zostało w skardze kasacyjnej w żaden sposób skonkretyzowane. Brak jest tu w szczególności wyjaśnienia, na jakich konkretnych przepisach prawa organ miałby podjąć rozstrzygnięcie z pominięciem opisanego powyżej zagadnienia wstępnego, a przy tym z udziałem wspólnoty mieszkaniowej, która chociażby nie brała udziału w postępowaniu zwykłym (wywłaszczeniowym). Samo zaś wskazanie autorki środka zaskarżenia, że cyt.: "(...) możliwość kontynuowania postępowania z udziałem wspólnoty mieszkaniowej, została pominięta przez organ nadzoru oraz WSA w Warszawie, podczas gdy takie rozwiązanie dawałoby zarówno możliwość zrealizowania dyspozycji szybkości i ciągłości postępowania, jak również nie stanowiłoby naruszenia uprawnień procesowych stron - członków wspólnoty mieszkaniowej, którzy bez wątpienia posiadają wspólny interes w uzyskaniu rozstrzygnięcia o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji o wywłaszczeniu." - bez sprecyzowania podstaw prawnych takiego rozwiązania stanowi jedynie pozbawione uzasadnienia, arbitralne twierdzenie. W tej zaś sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny może jedynie skonstatować - zgodnie z treścią zarzutu 2. petitum środka zaskarżenia - że w tej sprawie, wbrew twierdzeniom Gminy -nie doszło do naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 151 ppsa zw. z art. 100 § 3 kpa i art. 12 kpa, poprzez uznanie, że Minister nie był uprawniony do rozpatrzenia zagadnienia wstępnego we własnym zakresie i podjęcia postępowania, cyt.: "(...) co w sposób nieuzasadniony tamuje bieg postępowania i narusza zasadę szybkości postępowania, podczas gdy interes społeczny i interes stron przemawia za rozstrzygnięciem zagadnienia prejudycjalnego przez organ i podjęciem zawieszonego postępowania, zważywszy w szczególności na okoliczność zaniechania przez wnioskodawczynię czynności, do których została zobowiązania postanowieniem z dnia 3 września 2015 r, co skutkowało umorzeniem postępowania spadkowego przed Sądem Rejonowym w G., a także możliwość kontynuowania postępowania nadzorczego z udziałem wspólnoty mieszkaniowej". Na marginesie jedynie Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zgodzić się należy z Sądem wojewódzkim i Ministrem, że fakt formalnego umorzenia postępowania spadkowego przed Sądem Rejonowym w G. nie przekreśla możliwości ponownego jego zainicjowania, przez podmioty uprawnione (w tym Gminę).Odnosząc się do zarzutu podniesionego w pkt 4 petitum środka zaskarżenia, tzn. naruszenia przez WSA w Warszawie art. 151 ppsa w zw. z art. 124 § 2 kpa w zw. z art. 11 kpa, poprzez oddalenie skargi Gminy, podczas gdy akt Ministra zawiera - zdaniem skarżącej kasacyjnie - wadliwe uzasadnienie, w związku z uchyleniem się przez organ od wyjaśnienia zagadnienia udziału wspólnoty mieszkaniowej w postępowaniu nadzorczym, jako naruszenie zasady przekonywania, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że zarzut ten jest bezzasadny. Kwestionowany akt organu spełnia wymogi określone w art. 124 kpa, regulującym elementy składowe postanowienia administracyjnego, a w szczególności bez wątpienia zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne podjętego rozstrzygnięcia. Nie stoi przy tym w sprzeczności wobec zasady przekonywania fakt przedstawienia w uzasadnieniu postanowienia o odmowie podjęcia postępowania argumentacji stojącej u jego podstaw (tu: braku ziszczenia się przesłanki rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego z art. 97 § 1 pkt 4 kpa i otwartej - wobec jedynie formalnego umorzenia postępowania spadkowego przez sąd powszechny - drogi do ponownego jego zainicjowania przez podmioty uprawnione). Wbrew twierdzeniom skarżącej kasacyjnie organ wyjaśnił motywy (faktyczne i prawne), jakimi kierował się wydając akt z 6 lipca 2020 r. Wskazanie zaś, że kwestia merytoryczna - jaką jest ewentualność udziału wspólnoty mieszkaniowej w postępowaniu - będzie rozstrzygana po jego podjęciu (ustaniu przyczyn formalnych, wstrzymujących rozpatrzenie sprawy "głównej" - nieważnościowej) - nie stanowi uchybienia wobec art. 124 § 2 i art. 11 kpa.Na marginesie jedynie Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że decyzją Ministra Rozwoju i Technologii z 17 lipa 2024 r., nr DO-IV.7613.250.2019.RW, organ - na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 1491), stwierdził, że postępowanie z wniosku D.J. o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Gdańsku z 15 lutego 1954 r., nr S.A.A.II.2/17/52 o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa nieruchomości położonych w G. przy ul. S., stanowiących własność W.S. oraz postanowienie Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w Gdańsku z 25 sierpnia 1962 r., nr USW.III.w 1/17/52 prostujące ww. orzeczenie Prezydium WRN, uległo umorzeniu z mocy prawa z 16 września 2021 r.Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, oddalił skargę kasacyjną., oddalił skargę kasacyjną.