Postanowienie - II SA/Kr 876/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 16 października 2025
Teza
Odrzucono skargę. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmio. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: WSA Monika Niedźwiedź (spr.) WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Migda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2025 r. sprawy ze skargi S.L. i B.B. na uchwałę nr XII.98.25 Rady Miasta Limanowa z dnia 28 lutego 2025 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki ewidencyjnej nr [...] (obr. [... ]) w mieście Limanowa postOdrzucono skargę. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmio. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędziowie: WSA Monika Niedźwiedź (spr.) WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Migda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2025 r. sprawy ze skargi S.L. i B.B. na uchwałę nr XII.98.25 Rady Miasta Limanowa z dnia 28 lutego 2025 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki ewidencyjnej nr [...] (obr. [... ]) w mieście Limanowa post
Data orzeczenia
16 października 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Małgorzata Łoboz
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Odrzucono skargę
UZASADNIENIE
S. L. i B. B. złożyli skargę na uchwałę Rady Miasta Limanowa nr XI.98.25 z dnia 28 lutego 2025 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działki ewidencyjnej nr [...] w Mieście L..Działka ta stanowi własność Miasta L., na której ma być zrealizowana inwestycja "Mój Rynek", polegająca na wzniesieniu budynku z lokalami mieszkalnymi i komercyjnymi.Skarżący są właścicielami sąsiedniej działki [...], na której zgodnie z ich obawami zostanie utworzony trzeci dojazd do działki objętej planem. Miasto zapewniło sobie powyższy dojazd poprzez wprowadzenie następującego zapisu w uchwale: "ustala się następujący sposób obsługi komunikacyjnej terenów objętych planem: obsługa komunikacyjna trenów objętych planem będzie realizowana za pośrednictwem dojazdów niewydzielonych" i złożyło wniosek o ustanowienie służebności drogi koniecznej po tej działce. Stanowi to nieuprawnioną ingerencję w prawo własności skarżących poprzez umożliwienie realizacji inwestycji, dla której dostępność komunikacyjna może być zapewniona przez działkę skarżących w formie dojazdu niewydzielonego, pomimo, że działka objęta planem posiada dostęp do drogi publicznej dojazdami wydzielonymi – drogami publicznymi.Organ wniósł w odpowiedzi o odrzucenie skargi ze względu na brak interesu prawnego po stronie skarżących lub jej oddalenie.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - dalej "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie między innymi w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.). Uchwała rady gminy w sprawie zamiaru likwidacji szkoły publicznej stanowi określony w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., inny niż akt prawa miejscowego, akt organu jednostki samorządu terytorialnego podjęty w sprawie z zakresu administracji publicznej,Stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego.Takim unormowaniem szczególnym jest art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 z późn. zm.- dalej "u.s.g."), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że kryterium interesu prawnego, o którym mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g., ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącego a zaskarżonym aktem. O istnieniu interesu prawnego decyduje przepis prawa powszechnie obowiązującego, zaś o dopuszczalności skargi przesądza wykazanie przez stronę naruszenia zaskarżonym aktem konkretnej normy prawnej, wpływającej negatywnie na jej sytuację prawną. Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę na uchwałę rady gminy musi być bezpośredni, indywidualny, realny i aktualny oraz wynikać z normy prawa kształtującej sytuację prawną tego podmiotu, a zatem odnosić się wprost do podmiotu kwestionującego dany akt i dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu.Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia to naruszenie przysługującej podmiotowi z mocy prawa ochrony i następuje wtedy, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego, wynikające z przepisów prawa, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący.Skarga złożona w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma zatem charakteru actio popularis i do wniesienia jej nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Oznacza to, że nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego.W niniejszej sprawie skarżący upatrują swej legitymacji do zaskarżenia uchwały w ewentualnym przyszłym obciążeniu ich działki służebnością drogi koniecznej na rzecz działki objętej planem.W opinii Sądu jest to okoliczność, która z wielu powodów nie uzasadnia skutecznie interesu prawnego skarżących.Działka Skarżących znajduje się poza zakresem planu, co nie jest kwestionowane. Oczywiście nawet w takiej sytuacji nie jest z góry wykluczone posiadanie interesu prawnego, jednak nie ma to miejsca w niniejszej sprawie. Przede wszystkim treść uchwały w zakresie, w jakim została zaskarżona w zestawieniu z okolicznościami faktycznymi sprawy nie pozostawia wątpliwości, że Skarżący nie posiadają interesu prawnego. Uchwałą została zaskarżona w zakresie § 3 ust. 1 pkt 1 oraz § 11 ust. 1 lit b, jak również § 13 ust. 3 pkt 2.W § 3 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p zawarto definicję dojazdów niewydzielonych. Zgodnie z powołanym przepisem przez "dojazdy niewydzielone" należy rozumieć nie wydzielone liniami rozgraniczającymi na rysunku planu istniejące i projektowane dojazdy, zapewniające obsługę terenów inwestycji przez dostęp do dróg publicznych, przy wyznaczaniu dojazdów niewydzielonych nie obowiązuje zachowanie wskaźnika terenu biologicznie czynnego, określonego dla poszczególnych kategorii terenów wyznaczonych planem.Zgodnie zaś z § 11 ust. 1 lit b m.p.z.p. ustala się następujący sposób obsługi komunikacyjnej terenów objętych planem:1)obsługa komunikacyjna terenów objętych planem będzie realizowana przez:a)istniejącą sieć dróg publicznych położonych poza granicami planu,b) za pośrednictwem dojazdów niewydzielonych, o których mowa w § 3 pkt 1.Z powyższych regulacji wyraźnie wynika, że pojęcie "dojazdu niewydzielonego" w żaden sposób nie może odnosić się do działki Skarżących ponieważ dotyczy tylko dojazdów niewydzielonych na rysunku planu, na co wyraźnie wskazuje definicja dojazdu niewydzielonego. Zatem nie jest tak, jak twierdzą Skarżący, że plan pozwala na urządzenie dojazdu niewydzielonego po ich działkach dla działki objętej planem, skoro znajduje się ona poza zakresem planu. Dojazdy niewydzielone maja bowiem zamknąć się w granicach planu.Ponadto skarżącym nie przysługuje żadne prawo rzeczowe względem nieruchomości objętej zaskarżonym planem. Plan nie ogranicza ani też w inny sposób nie wpływa na prawo własności przysługujące skarżącym względem ich działki. Fakt, że z zaskarżonego przepisu uchwały skarżący wysuwają obawę, iż może on stanowić podstawę do ustanowienia służebności drogi koniecznej, nie oznacza, że przepis ten jako taki kreuje jakiekolwiek ograniczenie. Jeżeli ono faktycznie powstanie, co na obecnym etapie nie jest przesądzone, nie będzie to wynikiem treści uchwały, lecz rozstrzygnięcia sądu cywilnego, które zapadnie w oparciu o przesłanki z Kodeksu cywilnego, a nie planu miejscowego.Obawy skarżących, że na ich nieruchomości ustanowiona zostanie droga konieczna, czy też ich przeświadczenie, że zapewnienie kolejnej drogi dojazdowej do sąsiedniej nieruchomości jest co najmniej zbyteczne, uzasadniają co najwyżej ich interes faktyczny. Z całą pewnością nie doszło tutaj do naruszenia wynikających z przepisów uprawnień skarżących, nie mówiąc już o naruszeniu bezpośrednim, a tylko takie legitymuje do zaskarżenia uchwały.W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę i stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a. orzekł o zwrocie uiszczonego wpisu.. orzekł o zwrocie uiszczonego wpisu.