Wyrok - II GSK 2140/22 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 19 marca 2026
Teza
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę. Transport, transport drogowy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko (spr.) Sędzia del. WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Protokolant asystent sędziego Maciej Pleban po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lipca 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 1107/22 w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Głównego Inspektora TUchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę. Transport, transport drogowy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia NSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko (spr.) Sędzia del. WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Protokolant asystent sędziego Maciej Pleban po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lipca 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 1107/22 w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Głównego Inspektora T
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
19 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Agnieszka Grosińska-Grzymkowska
Podstawa prawna
art. 107
kpa
art. 7
kpa
art. 77
kpa
art. 80
kpa
art. 134
ppsa
art. 183
ppsa
art. 174
ppsa
art. 188
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (3)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 26 lipca 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 1107/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. K. (dalej: strona, skarżący) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 27 stycznia 2022 r. w przedmiocie stwierdzenia utraty dobrej reputacji uchylił zaskarżoną decyzję, a także orzekł o kosztach postępowania.Sąd I instancji orzekał w następujących okolicznościach sprawy:Decyzją z dnia 27 stycznia 2022 r. Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "GITD" lub "organ") z utrzymująca w mocy decyzję GITD z 13 lipca 2021 r. stwierdzającą utratę dobrej reputacji przewoźnika drogowego skarżącego, prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "F.".Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., dalej "k.p.a."), art. 4 pkt 22 lit. d), art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. b) oraz ust. 4, art. 7d ust. 5 pkt 1, art. 94b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2021 r. poz. 919 ze zm.), art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz.U.UE.L.2009.300.51 ze zm., dalej "rozporządzenie (WE) nr 1071/2009"), art. 1 i załącznika I rozporządzenia Komisji (UE) nr 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19 marca 2016 r. , str. 8, dalej "rozporządzenie Komisji (UE) nr 2016/403)".W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że przedsiębiorca wielokrotnie dopuścił się naruszeń przepisów w transporcie drogowym, w tym również takich, które klasyfikowane są jako najpoważniejsze, tj. posługiwanie się przez kierowcę kartą kierowcy, która nie jest jego własną kartą. Powyższe naruszenie określone w lp. 6.3.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r., poz. 180 ze zm., dalej: "u.t.d.") zostało stwierdzone w decyzjach z 31 marca 2020 r. oraz z 16 lipca 2020 r. Organ podkreślił, że najpoważniejsze naruszenie, o którym mowa w Ip. 6.3.3 załącznika nr 3 do u.t.d., powoduje ten skutek, że zapisy na karcie kierowcy przestają być wiarygodne. Tego rodzaju naruszenie całkowicie wyklucza możliwość jakiejkolwiek weryfikacji przestrzegania przez kierowców norm socjalnych bowiem zupełnie niweczy wiarygodność tych źródeł i nie pozwala na ustalenie rzeczywistych okresów pracy konkretnych kierowców. Całokształt zebranego materiału dowodowego w przedmiotowej sprawie oraz liczba i charakter naruszeń, których dopuścił się przedsiębiorca, wskazuje na jego znaczny poziom zawinienia. Zatem odebranie stronie dobrej reputacji będzie proporcjonalną reakcją na stwierdzone naruszenia. Biorąc pod uwagę liczbę zatrudnionych kierowców (9) i liczbę operacji transportowych (624), to ilość popełnionych naruszeń, tj. 5 najpoważniejszych naruszeń (NN) i 1 poważne naruszenie (PN) stanowi znaczną liczbę.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie opisanym na wstępie wyrokiem skargę uwzględnił uznając, że w okolicznościach materialnej podstawy odpowiedzialności administracyjnej strony, organ administracyjny dokonał wybiórczych ustaleń faktycznych, lakonicznej oceny, zaś nie odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w sposób niewyczerpujący zagadnienia uzasadnił zaskarżoną decyzję. Poczynił wprawdzie ustalenia co do liczby stwierdzonych naruszeń, ocenił ich wagę, powtarza dane, że od października 2020 r. do grudnia 2020 r. przedsiębiorca wykonał 624 operacje transportowe, że w tym okresie zatrudniał 9 kierowców i 1 był w jego dyspozycji strony, ale nie dokonał ich oceny w świetle wszystkich wymogów ustawowych i nie ustosunkował się do argumentów strony podniesionych w odwołaniu. Dowolnie wykluczając możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, całkowicie zignorował fakt, że objęty naruszeniami okres, jak i okres objęty kontrolą to czas niezwykle trudny społecznie – zarówno w wymiarze indywidualnym – pracowniczym, jak i w działaniu przedsiębiorstw. Obostrzenia wprowadzone z powodu pierwszej fali pandemii covid-19 nie usprawiedliwiają naruszenia prawa co do zasady i jest to oczywiste, ale trudności społeczne związane z sytuacją pandemiczną miały miejsce po raz pierwszy i na taką skalę utrudniając normalne funkcjonowanie społeczne, zarówno prywatne jak i zawodowe. Organ wprawdzie przyznał z jednej strony podjęcie działań naprawczych w przedsiębiorstwie, ale z drugiej zignorował je, powołując się na następne jednostkowe naruszenie prawa przez kierowcę. Pominął przy tym konieczność ustalenia i uwzględnienia interesu społecznego w kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, w szczególności jeżeli cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego spowodowałoby w znaczący sposób wzrost poziomu bezrobocia w miejscowości, gminie lub regionie.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżący organ wniósł o rozpoznanie sprawy na rozprawie.Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj.1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735, zwanej dalej k.p.a.), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na dokonaniu przez Sąd I instancji błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonał dowolnej oceny dowodów, podczas gdy organ w sposób wszechstronny dokonał oceny stanu faktycznego, działał w granicach i zgodnie z przepisami prawa, pouczając skarżącego o przysługujących mu prawach oraz odnosząc się w uzasadnieniu decyzji w sposób wyczerpujący do zaistniałego stanu faktycznego i prawnego, tym samym prowadząc postępowanie w sposób pogłębiający zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli, nie naruszając fundamentalnej zasady działania organu administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa, o której mowa w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na błędnym uznaniu przez Sąd I instancji, że organ nie rozważył należycie, czy zgodnie z art. 7d ust. 5 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 180, zwanej dalej u.t.d.) stwierdzenie utraty dobrej reputacji przez przedsiębiorcę będzie stanowiło proporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia, podczas gdy organ w toku postępowania zgromadził materiał dowodowy na okoliczność m.in. ilości i rodzaju popełnionych przez skarżącego naruszeń oraz istnienia możliwości poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w tym podjętych działań mających na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub procedur zapobiegających powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, których to dowodów nie 1 mógł pozyskać w inny sposób, niż przy udziale skarżącego i dokonując oceny łącznej powyższych przesłanek na podstawie przedłożonych przez skarżącego dowodów i wyjaśnień, nie mógł wydać innego rozstrzygnięcia niż określone w art. 7d ust. 5 pkt 1 u.t.d.;3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na dokonaniu przez Sąd I instancji błędnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że organ nie dokonał oceny istnienia możliwości poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie skarżącego, w tym podjętych działań mających na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub procedur zapobiegających powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, biorąc pod uwagę trudną sytuację społeczną i gospodarczą spowodowaną pandemią COVID-19, podczas gdy organ uwzględnił fakt prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej w sposób ciągły, co wynika z zestawienia operacji transportowych przedłożonego w załączeniu do pisma z 12 stycznia 2021 r., i co wskazuje na brak wpływu pandemii COVID-19 na funkcjonowanie przedsiębiorstwa skarżącego, a także dokonał oceny rodzaju podjętych działań naprawczych w przedsiębiorstwie i momentu ich podjęcia w kontekście charakteru popełnionych naruszeń, wobec czego rozstrzygnięcie wydane na podstawie art. 7d ust. 5 pkt 1 u.t.d. było prawidłowe.Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.Skarżący nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy.Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw nieważnościowych w niniejszej sprawie nie stwierdzono.Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Granice skargi są więc wyznaczone przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż - z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej - Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 26 września 2000 r., sygn. akt IV CKN 1518/2000, OSNC 2001/3, poz. 39 oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/2004, OSP 2005/3, poz. 36, wyrok NSA z 12.09.2019 r., II GSK 634/19, LEX nr 2739689).Skarga kasacyjna organu została oparta na podstawie kasacyjnej, wymienionej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., to jest na naruszeniu przepisów postępowania, których uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Odnosząc się do zarzucanego przez sąd naruszenia przez organ przepisów proceduralnych – zarzuty te są bezpodstawne. Organ rozważył cały załączony materiał dowodowy, który został skrupulatnie zebrany. Nie budzi bowiem wątpliwości fakt popełnienia przez skarżącego 4 najpoważniejszych naruszeń (NN), które w większości polegały na posługiwaniu się przez kierowcę kartą kierowcy, która nie jest jego własną kartą. Ponadto skarżący w okresie dwóch lat przed dniem wszczęcia postępowania administracyjnego popełnił dodatkowo 5 bardzo poważnych naruszeń (BPN) oraz 1 poważne naruszenie (PN). Organ w zawiadomieniu z 15 grudnia 2020 r. wskazał skarżącemu, jakie przesłanki będzie brał pod uwagę przy dokonywaniu oceny dobrej reputacji wymienione w art. 7d ust. 4 u.t.d., wzywając jednocześnie do przedstawienia stosownych wyjaśnień i dokumentów.Tak więc stwierdzono, że skarżący zgłosił do licencji 11 pojazdów, za pomocą których realizował transport drogowy. W czasie od października 2020 r. do grudnia 2020 r. zatrudniał 9 kierowców oraz w jego w dyspozycji był dodatkowo 1 kierowca. 22 stycznia 2019 r. skarżący otrzymał zezwolenie nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, a jak wyżej zostało wskazane, postępowanie w przedmiocie utraty dobrej reputacji zostało wszczęte w grudniu 2020 r. W ramach prowadzonego postępowania uwzględniono decyzje wykonalne oraz ostateczną decyzję wydaną w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, o nałożeniu kary za najpoważniejsze naruszenie. Z wyżej wymienionych rozstrzygnięć wynikało, że skarżący dopuścił się 4 najpoważniejszych naruszeń, 5 bardzo poważnych naruszeń oraz jednego poważnego naruszenia. Organy uwzględniły fakt, że skarżący wprowadził harmonogram szkoleń z zakresu obsługi tachografów cyfrowych i czasu pracy kierowcy, regularne weryfikowanie danych cyfrowych przez przedsiębiorstwo szkoleniowe, całodobowy telefoniczny dyżur eksperta prawa transportowego dla potrzeb kierowców, przeprowadzał rozmowy z kierowcami po dokonanych weryfikacjach danych cyfrowych, stosował kary upomnienia i przeprowadzał rozmowy dyscyplinujące. Uwzględniono również, że czas pracy kierowców jest monitorowany przez program 4 Trans. Analizując przesłankę istnienia możliwości poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w tym, czy w przedsiębiorstwie podjęto działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub wdrożono procedury zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, organ uwzględnił również fakt, że pomimo przeprowadzenia zadeklarowanych przez skarżącego szkoleń dotyczących obsługi tachografów cyfrowych i czasu pracy kierowców (w okresie od dnia 30 stycznia 2021 r. do dnia 27 marca 2021 r.), już po ich przeprowadzeniu, decyzjami z 29 kwietnia 2021 r. stwierdzono dalsze popełnienie naruszeń dotyczących przepisów objętych ww. zakresem szkoleń, tj. naruszeń określonych w Ip. 6.1.5 i Ip. 6.3.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, polegających na: wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w tachograf, który nie został sprawdzony lub poddany przeglądowi przez warsztat posiadający zezwolenie (Ip. 6.1.5) i posługiwaniu się przez kierowcę kartą kierowcy, która nie jest jego własną kartą (Ip. 6.3.3).Skarżący wyjaśnił, że nie jest członkiem polskiej organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającej przewoźników drogowych. Trafnie więc organ nie mógł wziąć pod uwagę opinii, o której mowa w art. 7d ust. 4 pkt 4 u.t.d. Ustalono również przesłankę interesu społecznego, a więc czy uzasadnia on kontynuację działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, w szczególności czy cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego spowodowałoby w znaczący sposób wzrost poziomu bezrobocia w miejscowości, gminie lub regionie. Według prognozy na rok 2021 r. dla powiatu nidzickiego, zawód kierowcy samochodu ciężarowego i kierowcy ciągnika siodłowego został zaliczony do grupy zawodów deficytowych. Utrata więc dobrej reputacji, która prowadzi do braku możliwości wykonywania zawodu przewoźnika drogowego przez skarżącego nie spowoduje zatem daleko idących skutków o charakterze społecznym.Organ dokonał więc wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i zebrał materiał dowodowy, który był dla niego dostępny. Również skrupulatnie zostały rozważone wszystkie przesłanki warunkujące utratę dobrej reputacji.Wskazany, jako naruszony w ramach omawianego zarzutu, wzorzec kontroli – przepis art. 7 k.p.a. – określa zasadę prawdy obiektywnej, zgodnie z którą w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny oraz słuszny interes obywateli; dopełniający tę regulację art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy i przeprowadzenia w tym celu wszelkich niezbędnych dowodów, a art. 80 k.p.a. nakazuje organowi ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Z kolei art. 107 § 1 k.p.a. określa elementy (składowe) decyzji administracyjnej, stanowiąc w § 3, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne wyjaśnienie podstawy prawej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Sąd I instancji uchylając zaskarżoną decyzję i czyniąc zarzut organowi naruszenia art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. powinien skrupulatnie wskazać, na czym owe naruszenia polegały i jaki jeszcze materiał dowodowy organ powinien uwzględnić.Nie ulega wątpliwości, że w rozpoznawanej sprawie organ stosował przepisy k.p.a. Na organie ciążył zatem obowiązek wszechstronnego i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Powszechnie w doktrynie i judykaturze przyjmuje się, że w postępowaniu administracyjnym, w tym szczególności w sprawach sankcji administracyjnych, to na organie spoczywa ciężar dowodu. Tak ukształtowana zasada ciężaru dowodu doznaje przełamania w tych przypadkach, w których możliwości poczynienia ustaleń przez organ są ograniczone, zwłaszcza, gdy wykazanie określonych faktów pozostaje w interesie strony (por. wyroki NSA z: 15 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 603/16, 10 października 2007 r., sygn. akt II GSK 172/07, 17 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 273/10; 10 grudnia 2010 r., sygn. akt II OSK 1677/10). Organ wziął pod uwagę twierdzenia skarżącego oraz przedstawiony przez niego materiał dowodowy.Należy przy tym pamiętać, że w przypadku postępowań w przedmiocie utraty dobrej reputacji wymagana jest pewna dynamika ich prowadzenia. Wynika z faktu, że zgodnie z art. 94b u.t.d. nałożoną karę pieniężną za najpoważniejsze naruszenie określone w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 lub poważne naruszenie określone w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 uważa się za niebyłą po upływie roku od dnia wykonania decyzji administracyjnej o jej nałożeniu (wyrok NSA z 13.02.2025 r., II GSK 905/24, LEX nr 3840234). W niniejszej sprawie cztery decyzje, które zostały wzięte pod uwagę, stały się wykonalne 15 lipca 2020 r., kolejna z 31 marca 2020 r. – prawomocny wyrok zapadł 10 listopada 2020 r., a w stosunku do decyzji z 16 lipca 2020 r. prawomocny wyrok zapadł 21 stycznia 2021 r. Z kolei pierwsza decyzja zapadła w niniejszym postępowaniu została wydana 13 lipca 2021 r. Organ nie może więc dopuścić do przeciągania sprawy, zwłaszcza że to na skarżącym ciąży obowiązek dostarczenia organowi dowodów, które mogły prowadzić do wydania pozytywnego dla skarżącego rozstrzygnięcia. Zwracanie się więc z kolejnymi pismami wzywającymi do przedstawienia bardziej przekonywujących dowodów przez skarżącego jest więc nieracjonalne i sprzeczne z zasadą odpowiedniej dynamiki i ekonomiki postępowania administracyjnego. To skarżący powinien bowiem dbać o własne interesy i przedstawić organowi okoliczności oraz dowody na ich poparcie we właściwym czasie. Chybiony jest więc zarzut Sądu I instancji, że organ dokonał wybiórczych ustaleń dowodowych i lakonicznej oceny. Organ rozważył bowiem cały posiadany materiał dowodowy, który bądź zgromadził z urzędu, bądź został mu doręczony przez skarżącego. WSA natomiast nie wskazał, jakie jeszcze inne dowody powinien organ zgromadzić, aby ustalenia faktyczne nie były "wybiórcze". W tym zakresie uzasadnienie Sądu I instancji zawiera ogólnikowe stwierdzenia, bez odniesienia się do konkretnych uchybień.Nie sposób również przyjąć, że organ pominął przy ocenie utraty dobrej reputacji skarżącego badanie proporcjonalności reakcji za popełnione naruszenia. Organ w zaskarżonej decyzji wskazał na fakt zatrudniania tylko 9 kierowców, posiadania 11 pojazdów i liczbę operacji transportowych w stosunku do ilości popełnionych naruszeń, tj. 4 najpoważniejszych naruszeń (NN) i 5 bardzo poważnych naruszeń (BPN) i 1 poważne naruszenie (PN), co stanowi znaczną liczbę popełnionych przez skarżącego deliktów administracyjnych. Co więcej, trafnie zauważono, że podjęte przez skarżącego działania naprawcze nie przyniosły zamierzonego efektu, gdyż nadal w przedsiębiorstwie skarżącego dochodziło do kolejnych naruszeń, w tym identycznych do już popełnionych, to jest do posługiwania się przez kierowcę kartą kierowcy, która nie jest jego własną kartą. Organ prawidłowo wskazał, że skarżący nie wykonywał bieżącego i systematycznego nadzoru nad kierowcami, pomimo powtarzających się naruszeń. Trafnie uznano, że z karą nagany wymierzoną pracownikowi, który dopuścił się deliktu, nie wiąże się żadna dolegliwość dla pracownika, a więc nie stanowi właściwego (skutecznego i odstraszającego) środka dyscypliny pracy.Chybione są także zarzuty Sąd I instancji dotyczące nie uwzględnienia przez organ interesu społecznego. Zostały bowiem w decyzji organu powołane dane z barometrów zawodu, z których - jak już było wskazane - wynika, że w rejonie, w którym skarżący prowadzi działalność gospodarczą, występuje deficyt kierowców. Stąd nie ma możliwości, aby w rejonie wzrósł poziom bezrobocia. Podobnie nie do utrzymania jest zarzut Sąd I instancji postawiony organowi, że ten w ocenie dokonywanej na podstawie art. 7d ust. 4 u.t.d. powinien uwzględnić obostrzenia wprowadzone w pandemii Covid-19. Okres ten nie uzasadniał popełniania najcięższych naruszeń, a bezpieczeństwo na drodze ma charakter priorytetowy. Ponadto istotna jest wielość naruszeń popełnionych przez skarżącego przy uwzględnieniu faktu, że zatrudniał jedynie 10 kierowców oraz prowadził działalność gospodarczą z wykorzystaniem 11 pojazdów, jak również występowanie identycznych najpoważniejszych naruszeń także po tym, kiedy już deklarowane środki poprawcze zostały przez niego wyprowadzone.W sprawie zebrany materiał dowodowy wskazuje, że skarżący jest odpowiedzialny za popełnienie naruszeń, a w jego działaniach zasadnie organ nie dostrzegł widocznej poprawy w prowadzeniu przedsiębiorstwa, co implikowało orzeczenie o utracie dobrej reputacji. Widoczna poprawa w działalności przedsiębiorstwa stanowi bowiem konieczny element w przypadku orzeczenia przez organ o nienaruszeniu dobrej reputacji (zob. wyrok NSA z 28.10.2025 r., II GSK 1763/21, LEX nr 4006244).W rekapitulacji należało więc stwierdzić, że skarga kasacyjna podważa zgodności z prawem zaskarżony wyrok, albowiem stawiane w niej zarzuty zostały oparte na usprawiedliwionych podstawach. Organ bowiem podczas prowadzonego postępowania zgromadził wystarczający materiał dowodowy, na podstawie którego prawidłowo dokonano oceny, że orzeczenie o utracie dobrej reputacji stanowiło proporcjonalną reakcję na naruszenia, jakich dopuścił się skarżący.Zgodnie z art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Sprawę należy przy tym uznać za dostatecznie wyjaśnioną, gdy jest ona wyjaśniona w stopniu, w jakim, uwzględniając charakter postępowania odwoławczego przed NSA, sąd ten może prawomocnie zweryfikować dokonaną przez wojewódzki sąd administracyjny kontrolę legalności zaskarżonego aktu. Taki stan sprawy ma miejsce w niniejszym przypadku. Naczelny Sąd Administracyjny uznał więc, że stan prawny i faktyczny sprawy został dostatecznie wyjaśniony i nie pozostawia wątpliwości.Ze wskazanych powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga skarżącego jest niezasadna.Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok, a następnie rozpoznał skargę, uznając że podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na mocy art. 203 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.-----------------------2. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.-----------------------2