Postanowienie - III OZ 60/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 6 marca 2025
Teza
Oddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Wincenciak po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L.D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 grudnia 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 1776/24 o odrzuceniu skargi L.D. na działanie Komendanta Głównego Policji postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE W piśmie z dnia 21 października 2024 r., skierowanym do Komendanta Głównego Policji, L.D. (dalejOddalono zażalenie. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Wincenciak po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L.D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 grudnia 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 1776/24 o odrzuceniu skargi L.D. na działanie Komendanta Głównego Policji postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE W piśmie z dnia 21 października 2024 r., skierowanym do Komendanta Głównego Policji, L.D. (dalej
Data orzeczenia
6 marca 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Mirosław Wincenciak
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
W piśmie z dnia 21 października 2024 r., skierowanym do Komendanta Głównego Policji, L.D. (dalej w skrócie: "skarżący") zażądał ujawnienia dokumentacji fotograficznej sztandaru zdeponowanego w Biurze Edukacji Historycznej – Muzeum Komendy Głównej Policji. Ponadto zaskarżył niewykonanie wyroków sądowych, nie podając ich dat, sygnatur ani sądów, które je wydały. Skarżący wniósł o: "przekazanie mojej SKARGI, odpowiedzi na Skargę oraz akt postępowania do WSA w Warszawie".W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. Motywując żądanie odrzucenia skargi organ podkreślił, że z jej treści nie wynika, co dokładnie jest przedmiotem skargi i jaki jest jej zakres.W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 listopada 2024 r., skarżący został wezwany do sprecyzowania swojej skargi z dnia 21 października 2024 r., w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez wskazanie, czy jest to skarga na bezczynność w zakresie nierozpoznania wniosku z dnia 5 września 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej, czy też na niewykonanie konkretnych wyroków sądowych. Jednocześnie poinformowano skarżącego, iż w przypadku, gdy skarga dotyczy decyzji, postanowienia, aktu lub czynności, to należy podać organ, który go wydał oraz datę i numer zaskarżonego aktu, jeżeli zaś skarga została wniesiona na bezczynność lub przewlekłość organu, to należy wskazać wniosek, którego organ nie rozpatrzył w przewidzianej prawem formie albo wobec którego postępowanie prowadzono w sposób przewlekły.Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 29 listopada 2024 r. (karta nr 15 akt sądowych).W dniu 9 grudnia 2024 r. skarżący złożył osobiście w WSA w Warszawie pismo datowane na dzień 8 grudnia 2024 r., w którym stwierdził, że zaszło "jakieś generalne nieporozumienie". Do pisma załączył kopię wezwania z dnia 14 stycznia 2024 r., jakie skierował do Komendanta Głównego Policji oraz kopię sentencji wydanego w jego sprawie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2023 r. sygn. akt III OSK 2662/22. Następnie w dniu 16 grudnia 2024 r. skarżący złożył osobiście w WSA w Warszawie pismo datowane na dzień 13 grudnia 2024 r., w którym wskazał, że: "Organ do dnia dzisiejszego nie wykonał wyroków WSA i NSA, nie ujawni aktów: nadania i wręczenia sztandaru KGP, który to sztandar przekazano do Biura Historii i Tradycji KGP. Zachodzi uzasadnione podejrzenie, że zaginął historyczny sztandar KGP". Skarżący zażądał ponadto wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie wskazanych wyroków sądowych, załączając kserokopię korespondencji prowadzonej z organem.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 30 grudnia 2024 r. sygn. akt II SA/Wa 1776/24 odrzucił skargę. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej w skrócie: "p.p.s.a."), sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jej braków formalnych. W ocenie Sądu pierwszej instancji, taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Sporządzona przez skarżącego skarga była obarczona brakiem formalnym, ponieważ z jej treści nie wynikał przedmiot zaskarżenia, na co trafnie zwrócił uwagę organ w odpowiedzi na skargę. Na gruncie p.p.s.a. sąd administracyjny nie ma podstaw domniemywać, co jest przedmiotem zaskarżenia, gdyż to strona sama decyduje, jaki akt administracyjny lub bezczynność organu, w odniesieniu do konkretnego wniosku, chce poddać sądowej kontroli. Brak formalny skargi, polegający na niedokładnym określeniu w niej żądania, uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu. Dlatego też Sąd skierował do skarżącego wezwanie do sprecyzowania skargi, które określało sposób i termin jego wykonania, a także rygor związany z niewykonaniem wezwania. Przedmiotową korespondencję skarżący odebrał osobiście w dniu 29 listopada 2024 r., a zatem siedmiodniowy termin do usunięcia braku formalnego skargi, poprzez jej sprecyzowanie, upływał w dniu 6 grudnia 2024 r. Tymczasem skarżący dopiero w dniu 9 grudnia 2024 r. osobiście złożył do Sądu pismo, w którym oświadczył, iż zaszło "nieporozumienie", a następnie w kolejnym piśmie, wniesionym do Sądu w dniu 16 grudnia 2024 r., sformułował zarzut niewykonania wyroków, jak również zażądał wymierzenia organowi grzywny z tego tytułu. W konsekwencji uznać należy, iż oba w/w pisma zostały złożone z uchybieniem siedmiodniowego terminu, a czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna (art. 85 p.p.s.a.). Mając zatem na uwadze, że uzupełnienie braku formalnego skargi nastąpiło po terminie, skarga podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a.Powyższe postanowienie stało się przedmiotem zażalenia L.D. do Naczelnego Sądu Administracyjnego.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.Zgodnie z art. 57 § 1 p.p.s.a., wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2) oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy; 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Stosownie do treści art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. Powyższe przepisy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a zatem w przypadku nieuzupełnienia przez stronę skarżącą braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie, sąd zobowiązany jest do odrzucenia skargi.Należy podkreślić, iż nieokreślenie przedmiotu skargi jest brakiem istotnym, uniemożliwiającym jej rozpoznanie. Strona wezwana do sprecyzowania skargi powinna zastosować się do wezwania sądu, a tym samym uzupełnić wszystkie braki, którymi dotknięte jest złożone przez nią pismo procesowe. Sąd nie może bowiem domniemywać intencji strony skarżącej i w przypadku niesprecyzowania przedmiotu skargi decydować za nią, jakie było jej żądanie. Sąd nie jest inicjatorem postępowania, a zatem nie jest jego rolą sugerowanie, czy wskazywanie stronie przedmiotu zaskarżenia. Sąd udziela stronie jedynie niezbędnych pouczeń co do czynności procesowych i skutków ich zaniedbań, pozostawiając jej wybór konkretnego zachowania.W rozpoznawanej sprawie, wobec niejednoznacznego i budzącego zasadne wątpliwości WSA w Warszawie określenia przedmiotu skargi, L.D. został prawidłowo wezwany do sprecyzowania swojego żądania, poprzez jednoznaczne wskazanie, co jest przedmiotem skargi. Jednocześnie poinformowano skarżącego, iż w przypadku, gdy skarga dotyczy decyzji, postanowienia, aktu lub czynności, to należy podać organ, który go wydał oraz datę i numer zaskarżonego aktu, jeżeli zaś skarga została wniesiona na bezczynność lub przewlekłość organu, to należy wskazać wniosek, którego organ nie rozpatrzył w przewidzianej prawem formie albo wobec którego postępowanie prowadzono w sposób przewlekły. Przedmiotowe wezwanie było zatem sformułowane precyzyjnie, jasno i czytelnie. Wskazywało, jakiej czynności procesowej należy dokonać, w jakim terminie oraz jakie będą skutki prawne jej niewykonania. Wezwanie to zostało skarżącemu skutecznie doręczone w dniu 29 listopada 2024 r., a zatem siedmiodniowy termin do usunięcia braku formalnego skargi, poprzez jej sprecyzowanie, upływał w dniu 6 grudnia 2024 r. Tymczasem skarżący sprecyzował swoje żądania pismami złożonymi do Sądu dopiero w dniu 9 i 16 grudnia 2024 r. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że oba w/w pisma zostały wniesione z uchybieniem ustawowego siedmiodniowego terminu, co obligowało WSA w Warszawie do odrzucenia skargi w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.., orzekł, jak w sentencji postanowienia.