Wyrok - VI SA/Wa 3811/24 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - z dnia 28 marca 2025
Teza
Oddalono skargę. Zjazdy z dróg publicznych. Dnia 28 marca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 marca 2025 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu oddala skargę UZASADNIENOddalono skargę. Zjazdy z dróg publicznych. Dnia 28 marca 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 marca 2025 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu oddala skargę UZASADNIEN
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
Role w sprawie
prokurator
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
wnioskodawca
uczestnik
Data orzeczenia
28 marca 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Przewodniczący
Agnieszka Łąpieś-Rosińska
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (5)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej także: "WSA") w Warszawie jest decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: "GDDKiA", "Organ/Organ I instancji") z dnia [...] września 2024 r. [...], którą po rozpoznaniu wniosku M. L. (dalej: "Strona", "Skarżący", "Wnioskodawca") o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2024 r., znak [...], w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu zwykłego z drogi krajowej nr [...] do działki ewidencyjnej nr [...], położonej w obrębie [...], gm. [...], celem zapewnienia obsługi komunikacyjnej budynku mieszkalno - gospodarczego (dalej: "zaskarżona decyzja").Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 29 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2024 r. poz. 320, dalej także: "u.d.p.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a.").Zaskarżona decyzja została wydana w ustalonym stanie faktycznym i prawnym.Wnioskiem z 23 listopada 2023 r., uzupełnionym pismem z 23 grudnia 2023 r. oraz 16 stycznia 2024 r., Wnioskodawca zwrócił się do Organu I instancji o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu zwykłego z drogi krajowej nr [...] do działki ewid. nr [...] obręb [...], gm. [...].Po rozpatrzeniu ww. wniosku Organ I instancji wydał decyzję z [...] lutego 2024 r., znak [...], na mocy której odmówił udzielenia zezwolenia na lokalizację zjazdu zwykłego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] obręb [...], gm. [...], celem zapewnienia obsługi komunikacyjnej budynku mieszkalno-gospodarczego.Od decyzji z dnia [...] lutego 2024 r. Strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.Po przeprowadzeniu ponownego postępowania GDDKiA wydał zaskarżoną decyzję.GDDKiA przytaczając ustalony w sprawie stan faktyczny wskazał, że Strona wnioskiem z dnia 23 listopada 2023 r. zwróciła się do zarządcy drogi krajowej nr [...] o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu zwykłego (lub przebudowę istniejącego zjazdu – przyp. Sądu) z ww. drogi krajowej do działki ewid. nr [...] w miejscowości [...], gmina [...]. Jak wynika z treści ww. pisma, na działce ewid. nr [...] znajduje się budynek, który Strona planuje wykorzystać na cele mieszkalno-gospodarcze, jako posiadacz gospodarstwa rolnego zarejestrowanego w Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa pod nr [...]. Wnioskodawca wyjaśnił, że droga oznaczona w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego jako 2KDI według informacji uzyskanej w Gminie [...] w najbliższych kilkunastu latach nie będzie realizowana a istnieje duże prawdopodobieństwo, że nigdy nie zostanie wykonana.Według znajdującej się w aktach przedmiotowej sprawy informacji z rejestru gruntów dla działki ewid. nr [...] prowadzona jest księga wieczysta nr [...]. Zgodnie z treścią wspomnianej księgi wieczystej właścicielami działki ewid. nr [...] są M. M. oraz M. L. Jednocześnie w ww. księdze wieczystej sposób korzystania z działki ewid. nr [...] został określony jako BP - zurbanizowane tereny niezabudowane lub w trakcie zabudowy. Organ, na podstawie dokumentów znajdujących się w sprawie, wskazał, że działka ewid. nr [...] od strony północnej graniczy z działką ewid. nr [...] stanowiącą wraz z działką ewid. nr [...] pas drogowy drogi krajowej nr [...] i działka ta nie posiada urządzonego zjazdu z ww. drogi krajowej. Natomiast po obu dłuższych stronach działki ewid. nr [...], tj. od strony zachodniej zlokalizowana jest zabudowana działka ewid. nr [...] posiadająca zjazd w km 86+863 strona lewa. Zgodnie z wpisem zawartym w rejestrze Banku Danych Drogowych, prowadzonym dla każdej z dróg osobno, baza "Zjazdy", zjazd ten jest zjazdem zwykłym, który został utworzony w 2009 r. jako indywidualny. Natomiast od strony wschodniej zlokalizowana jest działka ewid. nr [...] posiadająca zjazd w km 86+808. GDDKiA podkreślił, że w przypadku udzielenia przez zarządcę drogi krajowej nr [...] zezwolenia na lokalizację zjazdu zwykłego do działki ewid. nr [...] obok istniejącego zjazdu zwykłego do działki ewid. nr [...] w km 86+863, zjazdy te znajdowałyby się w odległości około 59 m licząc od osi tych zjazdów. Wnioskowany zjazd znajdowałby się pomiędzy dwoma istniejącymi zjazdami, przy czym projektowany zjazd do działki ewid. nr [...] przylegałby bezpośrednio do istniejącego zjazdu do działki ewid. nr [...] zlokalizowanego przy granicy działki Strony. Organ powołując się na dane z przeprowadzonego Generalnego Pomiaru Ruchu w 2020 r./2021 r. wskazał, że projektowany zjazd byłby usytuowany na odcinku drogi krajowej nr [...] "[...] - [...]", który charakteryzuje się bardzo wysokim natężeniem ruchu drogowego wynoszącym 14039 poj./dobę. Organ wskazał ponadto, że na analizowanym odcinku drogi krajowej nr [...] w km od 86+600 do 87+000 w latach 2019 - 2021 miały miejsce dwa wypadki drogowe, w których trzy osoby zostały ranne.Podsumowując Organ wskazał, że nieruchomość stanowiąca działkę ewid. nr [...] w miejscowości [...] może być skomunikowana z siecią dróg publicznych poprzez działkę ewid. nr [...] posiadającą zjazd zwykły przylegający bezpośrednio do granicy z nieruchomością stanowiącą działkę ewid. nr [...], który został utworzony jako indywidualny, a następnie przebudowany do parametrów zjazdu publicznego, z drogi krajowej nr [...] zlokalizowany w km 86+808 (strona lewa). Nieruchomość stanowiąca działkę ewid. nr [...] w miejscowości [...] może być również skomunikowana z siecią dróg publicznych poprzez działkę ewid. nr [...] posiadającą zjazd zwykły (utworzony jako indywidualny) w km 86+863 strona lewa.GDDKiA odnosząc się z kolei do wniosku strony z 23 listopada 2023 r. dotyczącego wyrażenia zgody na przebudowę istniejącego zjazdu oraz argumentacji Strony zawartej we wniosku z 19 lutego 2024 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej przebudowy istniejącego zjazdu do działki ewid. nr [...] przez właściciela tej działki, na podstawie dokumentacji znajdującej się w aktach przedmiotowej sprawy, w tym m.in. treści księgi wieczystej nr [...], wskazał, że działka ewid. nr [...] uległa podziałowi na działkę ewid. nr [...] i [...]. Na podstawie danych zawartych w rejestrze Banku Danych Drogowych, prowadzonym dla każdej z dróg osobno, baza "Zjazdy", w km 86+808 (strona lewa) drogi krajowej nr [...] widnieje zjazd zwykły, który został utworzony jako indywidualny. Z powyższego wynika, że istniejący zjazd w km 86+808 (strona lewa), o którego przebudowę zwraca się Strona we wniosku z 23 listopada 2023 r. oraz we wniosku z 19 lutego 2024 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, jest zjazdem zwykłym z drogi krajowej nr [...] do działki ewid. nr [...]. Przebudowa tego zjazdu, celem lokalizacji zjazdu wspólnego do działki ewid. nr [...] i [...], którego oś znajduje się w granicy ww. działek z jednoczesną likwidacją zjazdu z drogi krajowej nr [...] w km 86+808 do działki ewid. nr [...], jest możliwa wyłącznie przy wyrażeniu zgody właściciela działki ewid. nr [...] na likwidację zjazdu w km 86+808 i lokalizację zjazdu wspólnego na granicy działek ewid. nr [...] i [...].Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 4 pkt 8 u.d.p. przez zjazd należy rozumieć część drogi publicznej łączącą jezdnię z nieruchomością gruntową usytuowaną poza pasem drogowym, stanowiącą bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast z godnie z art. art. 29 ust. 1 i ust. 4 u.d.p., budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację lub przebudowę zjazdu. Jednak ze względu na warunki określone w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 725, z późn. zm.) lub zasad wiedzy technicznej w rozumieniu art. 5 ust. 1 tej ustawy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony. Organ wyjaśnił, że droga krajowa nr [...] zarządzeniem nr 8 Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z 17 kwietnia 2024 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych, na całym przebiegu została zakwalifikowana do klasy dróg głównych ruchu przyspieszonego (droga klasy GP).GDDKiA wskazał, że zasady lokalizowania zjazdów z dróg, a także wyjazdów i wjazdów, zostały szczegółowo uregulowane w Oddziale 6, Rozdziału 2, Działu III rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 24 czerwca 2022 r. w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych (Dz. U. poz. 1518). Według § 54 ust. 4 rozporządzenia w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych, zjazd, wyjazd lub wjazd projektuje się jako: zwykły - przeznaczony do ruchu pojazdów albo pojazdów, pieszych i osób poruszających się przy użyciu urządzenia wspomagającego ruch (pkt 1), techniczny - przeznaczony wyłącznie do ruchu pojazdów obsługi drogi oraz wyjątkowo - do ruchu pojazdów służb ratowniczych (pkt 2), awaryjny - przeznaczony wyłącznie do ruchu pojazdów służb ratowniczych oraz wyjątkowo - do ruchu pojazdów obsługi drogi (pkt 3). Natomiast stosownie do § 55 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych, zjazdu zwykłego nie projektuje się z jezdni głównej drogi klasy A, S lub GP, z wyjątkiem drogi klasy GP w trudnych warunkach. Z kolei stosownie do § 55 ust. 2 ww. rozporządzenia, zjazdu, wyjazdu lub wjazdu zwykłego nie projektuje się w miejscu, które zagraża bezpieczeństwu ruchu. W szczególności zjazdu zwykłego nie projektuje się w obszarze węzła lub skrzyżowania, z wyjątkiem trudnych warunków. Natomiast pojęcie trudnych warunków zostało wyjaśnione w § 4 pkt 22 rozporządzenia w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych, przez które należy rozumieć warunki wynikające z istniejącego ukształtowania lub zagospodarowania terenu, ze stopnia złożoności warunków gruntowo-wodnych lub z konieczności ograniczenia oddziaływania drogi na środowisko, które przy zachowaniu podstawowych warunków, o których mowa w dziale II, uniemożliwiają zastosowanie rozwiązania standardowego lub powodują, że koszty zastosowania rozwiązania standardowego w cyklu życia drogi byłyby rażąco wysokie względem rozwiązania alternatywnego.Z rozstrzygnięciem Organu nie zgodził się Skarżący, wnosząc do WSA w Warszawie skargę na decyzję z dnia [...] września 2024 r., zaskarżając ją w całości. Wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji, a także wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie przez Sąd, tj. wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...], ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.Zaskarżonej decyzji zarzucił:1. naruszenie prawa materialnego oraz prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść wydanej decyzji, tj.:1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a., polegające na dokonaniu dowolnej a nie swobodnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz pominięcie oceny dowodów przedłożonych przez skarżącego, w postaci m.in. dokumentacji fotograficznej oraz pisma z Komendy Miejskiej Policji w [...] z dnia [...].02.2024 r., z których wynika, iż przyznanie decyzji zezwalającej na lokalizację zjazdu nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego na przedmiotowym odcinku drogi, a w konsekwencji uznanie przez organ, że wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie;2) art. 7 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 4 u.d.p. poprzez przekroczenie granic uznania administracyjnego, polegające na automatycznym przyjęciu, że w przypadku postępowania w sprawie lokalizacji zjazdu interes społeczny oraz bezpieczeństwo ruchu drogowego, zawsze stoją nad interesem indywidualnym, bez uprzedniego przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego;3) art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz pominięcie podnoszonych przez skarżącego okoliczności, że:• większość innych działek położonych przy drodze krajowej nr [...] posiada bezpośredni zjazd z tej drogi, co nie wpływa na zwiększenia niebezpieczeństwa ruchu drogowego,• na przedmiotowym odcinku drogi, tj. całej ulicy [...] doszło w latach 2018-2024 jedynie do 3 wypadków drogowych, zaś 2 z nich miały miejsce przy skrzyżowaniu z ulicą [...] i były związane z nieustąpieniem pierwszeństwa przejazdu, a jeden miał miejsce na jezdni ulicy [...] i był związany z nieprawidłowym wyprzedzaniem,• na przedmiotowym odcinku drogi obowiązuje ograniczenie prędkości do 50 km/h, zaś droga jest prosta i posiada dobrą widoczność, a w konsekwencji automatyczne przyjęcie, że utworzenie kolejnego zjazdu doprowadzi do potencjalnych kolizji drogowych i zagrożenia bezpieczeństwa, w sytuacji gdy skarżący wykazał, iż taka sytuacja nie jest prawdopodobna, zaś organ nie wykazał, aby w konkretnych okolicznościach sprawy przypuszczenia organu mogły się urzeczywistnić;4) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;5) art. 29 ust. 1 i 4 ustawy o drogach publicznych poprzez przyznanie prymatu interesu społecznego na drodze krajowej nr [...] ponad uzasadniony interes skarżącego, a także uznanie, iż w przedmiotowym stanie faktycznym nie mają miejsca szczególne okoliczności umożliwiające wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu;6) art. 12 § 1, art. 77 § 1 i 2, art. 80 k.p.a., poprzez naruszenie obowiązku wnikliwego działania w sprawie oraz obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie;7) art. 8 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, bez uwzględnienia zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, a w konsekwencji spowodowanie nierówności wobec prawa w porównaniu z innymi osobami, będącymi w takiej samej lub podobnej sytuacji faktycznej.Skarżący wniósł także o przeprowadzenie dowodu z dokumentów, tj.: projektów przedstawiających wjazd na teren nieruchomości korzystając z wjazdu należącego do sąsiedniej nieruchomości, celem wykazania faktu: brak możliwości wjazdu pojazdu o zwiększonych gabarytach, każdorazowego uszkodzenie bramy wjazdowej podczas wykonywania próby manewru wjazdu.Skarżący zawnioskował również o wezwanie do udziału w sprawie Prokuratora celem zapewnienia, aby postępowanie i rozstrzygnięcie sprawy było zgodne z prawem.W uzasadnieniu skargi Skarżący rozwinął podniesione zarzuty. Wskazał m.in., że niemalże każda z sąsiednich nieruchomości posiada zlokalizowany zjazd, co nie wpływa na pogorszenie ciągłości ruchu drogowego, ani zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego. Wyjaśnił, że na teren swojej nieruchomości planuję wjeżdżać pojazdami większych gabarytów, zatem sugerowany przez organ wariant korzystania ze zjazdu sąsiedniego w ramach służebności ustanowionej w postępowaniu cywilnym może wpływać na pogorszenie bezpieczeństwa drogowego, gdyż w sytuacji "spotkania się" z sąsiadem na wspólnym zjeździć może dojść do zatorów komunikacyjnych, co zdecydowanie nie upłynni ruchu na drodze, zatem znacznie bardziej bezpieczne będzie przyznanie możliwości skomunikowania. Wnioskując o ewentualną przebudowę zjazdu, dążył do uzyskania zezwolenia na poszerzenie przedmiotowego zjazdu w taki sposób, aby nie miały miejsca zatory komunikacyjne. Podkreślił, że wydając zaskarżoną decyzję organ przyjął automatycznie, że każdy kolejny zjazd stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, pomijając okoliczności faktyczne przedmiotowej sprawy. Twierdzenia organu jakoby większa ilość zjazdów oznaczała każdorazowo większe zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, w połączeniu z wysokim natężeniem ruchu drogowego, nie zostało niczym poparte. Zdaniem Skarżącego, organ potwierdził, iż działka nr [...] powstała na skutek podziału nieruchomości, zaś poprzednio stanowiła całość z działką nr [...]. Organ nie zweryfikował czy w tamtym okresie droga krajowa była zakwalifikowana do kategorii dróg krajowych, co nie pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Jeśli droga nie stanowiła drogi krajowej w chwili dokonywania podziału nieruchomości, nieruchomość stanowiąca obecnie własność skarżącego mogła mieć dostęp do drogi publicznej, obecnej drogi krajowej nr [...].W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. W ramach tej kontroli sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 P.p.s.a.).W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności.Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie jest zasadna. Zdaniem Sądu, żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie, a zaskarżona decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2024 r., jak i poprzedzająca ją decyzja Organu I instancji z dnia [...] lutego 2024 r., nie naruszają prawa.W niniejszej sprawie istota sporu sprowadza się do rozsądzenia czy organy obu instancji zasadnie przyjęły, iż brak jest podstaw do wyrażenia Stronie zgody na lokalizację zajadu zwykłego z drogi krajowej nr [...] do działki ewid. nr [...] obręb [...], gm. [...].Jak wynika z akt sprawy droga publiczna przy której leży działka nr [...] położona w miejscowości [...] jest zaliczana do dróg krajowych i oznaczona jako droga nr [...]. Na stronie ósmej załącznika do Zarządzenia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad nr 9 z dnia 20 marca 2023 r. przedmiotowy odcinek drogi krajowej nr [...] został zakwalifikowany do dróg klasy GP (k. 111v akt administracyjnych).W pierwszej kolejności podkreślić należy, że w ocenie Sądu, stan faktyczny w sprawie został ustalony przez organ prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. W konsekwencji ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (p. uchwała NSA z 15 lutego 2010r., sygn. akt II FPS 8/09). Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego, czyli art. 29 ust. 1 i ust. 4 u.d.p. oraz przepisy rozporządzenia w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznychMaterialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił art. 29 ust. 1 i 4 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z art. 29 ust. 1 u.d.p. budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2.W świetle powołanego ust. 2 w przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi. Zgodnie natomiast z art. 29 ust. 4 u.d.p. ze względu na warunki określone w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane lub zasady wiedzy technicznej w rozumieniu art. 5 ust. 1 tej ustawy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę albo wydać zezwolenie na lokalizację zjazdu na czas określony.Wyjaśnienia wymaga ponadto, że decyzja wydawana na podstawie art. 29 ust. 1 u.d.p., ma charakter uznaniowy, co jednak, jak szeroko wskazuje się w orzecznictwie, nie oznacza dowolności działania organu. Organ może bowiem wydać decyzję dopiero po szczegółowym wyjaśnieniu wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, poczynieniu prawidłowych ustaleń, rozważeniu wszechstronnie materiału dowodowego oraz zastosowaniu właściwych przepisów prawa materialnego. Granice uznania administracyjnego wyznaczają - w myśl art. 7 k.p.a. - interes społeczny i słuszny interes obywatela, a ponadto przepisy szczególne. Niewątpliwie jednak zezwolenie na lokalizację zjazdu z drogi publicznej stanowi prawny środek ograniczenia korzystania z dróg publicznych. Dlatego należy dokładnie ocenić wszystkie okoliczności składające się na ewentualną lokalizację takiego zjazdu (por. wyrok WSA w Warszawie z 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 2711/21).Zatem Organ rozpoznając wniosek o wydanie zezwolenia na lokalizację zjazdu, jest obowiązany w szczególności do wyjaśnienia i rozważenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a następnie załatwienia sprawy przy uwzględnieniu słusznego interesu strony, o ile nie stoi on w sprzeczności z interesem społecznym, który należy utożsamiać z potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa wszystkim użytkownikom drogi.W orzecznictwie wskazuje się, że organ wydając decyzję, o której mowa w art. 29 u.d.p., powinien rozważyć przede wszystkim dwie kwestie, po pierwsze bezpieczeństwo w ruchu drogowym, a po drugie, czy istnieje inna możliwość dojazdu do nieruchomości (por. wyrok NSA z 25 sierpnia 2020 r., sygn. akt I OSK 2936/19).Utrwalone jest także stanowisko, że naczelną zasadą przy wyrażaniu zgody na lokalizację zjazdu z drogi publicznej, jest zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym, która może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym, korzystaniu ze swojej nieruchomości (por. wyrok NSA z 23 grudnia 2004 r. sygn. OSK 986/04). Prymat zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym nad słusznym interesem wnioskodawcy jest powszechnie przyjmowany (por. wyroki NSA z 24 maja 2012 r., sygn. I OSK 1864/14; z 8 lutego 2012 r., sygn. I OSK 176/11; z 11 lipca 2007 r., sygn. I OSK 1148/06; z 13 lutego 2001 r., sygn. II SA 770/00; z 31 marca 1999 r., sygn. II SA188/99; z 15 lipca 1998 r., sygn. II SA 705/98).Zdaniem Sądu w zaskarżonej decyzji organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego.W ocenie Sądu istotne znaczenia dla oceny zaskarżonej decyzji mają ograniczenia wynikające z warunków technicznych, zawartych w rozporządzeniu w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych. Rozporządzenie w sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych w § 11 wprowadza hierarchię klas dróg, zaczynając od drogi o najwyższych parametrach techniczno-użytkowych (funkcjonalnych), tj.: 1) autostrady, oznaczone dalej symbolem "A"; 2) ekspresowe, oznaczone dalej symbolem "S"; 3) główne ruchu przyspieszonego, oznaczone dalej symbolem "GP"; 4) główne, oznaczone dalej symbolem "G"; 5) zbiorcze, oznaczone dalej symbolem "Z"; 6) lokalne, oznaczone dalej symbolem "L"; 7) dojazdowe, oznaczone dalej symbolem "D". Zgodnie z dyspozycją § 7 rozporządzenia sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych, droga powinna zapewniać odpowiednie poziomy bezpieczeństwa i sprawności ruchu użytkownikom dla których jest przeznaczona.Podkreślić należy, że zgodnie z brzmieniem § 55 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych, zjazdu zwykłego nie projektuje się z jezdni głównej drogi klasy A, S lub GP, z wyjątkiem drogi klasy GP w trudnych warunkach. Dodatkowo zgodnie z § 55 ust. 2 ww. rozporządzenia zjazdu, wyjazdu lub wjazdu zwykłego nie projektuje się w miejscu, które zagraża bezpieczeństwu ruchu. W szczególności zjazdu zwykłego nie projektuje się w obszarze węzła lub skrzyżowania, z wyjątkiem trudnych warunków.Sąd wskazuje, że wprawdzie zgodnie z § 55 ust. 2 rozporządzenia sprawie przepisów techniczno-budowlanych dotyczących dróg publicznych, zjazdu zwykłego nie projektuje się w miejscu, które zagraża bezpieczeństwu ruchu, jednak drugie zdanie tego przepisu precyzuje, że w szczególności zjazdu zwykłego nie projektuje się w obszarze węzła lub skrzyżowania, z wyjątkiem trudnych warunków. Oznacza to, że mimo istniejących zagrożeń, dopuszczalne jest zaprojektowanie zjazdu, jeżeli zachodzą "trudne warunki". Termin ten został zdefiniowany w § 4 pkt 22 ww. rozporządzenia jako warunki wynikające z istniejącego ukształtowania lub zagospodarowania terenu, ze stopnia złożoności warunków gruntowo-wodnych lub z konieczności ograniczenia oddziaływania drogi na środowisko, które przy zachowaniu podstawowych warunków, o których mowa w dziale II, uniemożliwiają zastosowanie rozwiązania standardowego lub powodują, że koszty zastosowania rozwiązania standardowego w cyklu życia drogi byłyby rażąco wysokie względem rozwiązania alternatywnego.Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że w rozpatrywanej sprawie Organ rozważył obie kwestie warunkujące zgodę na wykonanie zjazdu zwykłego. Rozważył względy bezpieczeństwa w ruchu drogowym oraz czy istnieje możliwość dostępu nieruchomości Skarżącego do drogi publicznej przez istniejące zjazdy działek sąsiednich.Analizując wniosek Strony o udzielenie zjazdu zwykłego (przebudowy istniejącego zjazdu do działki nr [...]) Organ zauważył, że zgodnie z dokumentacją zgromadzoną w aktach sprawy działka należąca do Skarżącego graniczy z działką działka ewid. nr [...] posiadającą zjazd w km 86+863 strona lewa. Zgodnie z wpisem zawartym w rejestrze Banku Danych Drogowych, prowadzonym dla każdej z dróg osobno, baza "Zjazdy", zjazd ten jest zjazdem zwykłym, który został utworzony w 2009 r. jako indywidualny. Natomiast od strony wschodniej zlokalizowana jest działka ewid. nr [...] posiadająca zjazd w km 86+808.Zdaniem Sądu Organ doszedł do prawidłowych wniosków, że w przypadku udzielenia przez zarządcę drogi krajowej nr [...] zezwolenia na lokalizację zjazdu zwykłego do działki ewid. nr [...] obok istniejącego zjazdu zwykłego do działki ewid. nr [...] w km 86+863, zjazdy te znajdowałyby się w odległości około 59 m licząc od osi tych zjazdów. W ocenie Sądu słuszne jest zatem stanowisko organów, że udzielanie zgody na wybudowanie zjazdu z drogi krajowej klasy GP, jak w niniejszym przypadku, powodowałoby obniżenie rangi drogi krajowej i w istocie droga krajowa przestałaby spełniać swoje cele jako drogi szybkiego ruchu.Wbrew zarzutom skargi, w ocenie Sądu, GDDKiA wykazał, w oparciu o zebrany materiał dowodowy, że lokalizacja na drodze krajowej nr [...] kolejnego zjazdu w postulowanej przez Skarżącego lokalizacji, zarówno wpłynie negatywnie na płynność ruchu, jak i będzie powodować zwiększenie prawdopodobieństwa kolizji lub wypadku drogowego w tym miejscu. Organ wskazał, że przedmiotowy odcinek drogi nie jest miejscem bezpiecznym, świadczy o tym statystyka wypadków, która wskazuje, że na analizowanym odcinku drogi krajowej nr [...] w km od 86+600 do 87+000 w latach 2019 - 2021 miały miejsce dwa wypadki drogowe, w których trzy osoby zostały ranne. Ponadto, zgodnie z przeprowadzonym w 2020/2021 r. Generalnym Pomiarem Ruchu, natężenie ruchu na tej drodze wynosiło 14039 poj./dobę. Przy czym, jak wynika z akt sprawy (k. 112v akt administracyjnych), 1341 pojazdów na dobę stanowią samochody ciężarowe (z przyczepą lub bez). Dla porównania, przeprowadzony w 2015 r. pomiar natężenia ruchu na analogicznym odcinku (punkcie pomiaru) wynosił 6785 poj./dobę (k. 113v akt administracyjnych). Zatem wzrósł ponad dwukrotnie. Z akt sprawy wynika ponadto, że droga krajowa nr [...] – w latach 21 – 23 – należała do dróg krajowych o największym zagrożeniu wypadkami drogowymi (k. 119 – 120 akt administracyjnych). Rację ma zatem GDDKiA, że tak duże natężenie ruchu stanowi negatywną przesłankę uwzględnienia wniosku, bowiem zagraża bezpieczeństwu.Nadto, w ocenie Sądu, za wyrażeniem zgody na proponowany przez Skarżącego zjazd nie może przemawiać podnoszona w skardze okoliczność, że większość innych działek położonych przy drodze krajowej nr [...] posiada bezpośredni zjazd z tej drogi, co nie wpływa na zwiększenia niebezpieczeństwa ruchu drogowego. Otóż, w ocenie Sądu, fakt ten potwierdza wręcz stanowisko GDDKiA, gdyż wiedzą o charakterze notoryjnym jest, że istnienie obok siebie kilku zjazdów zmniejsza płynność ruchu drogowego w porównaniu z jednym zjazdem i stanowi większe zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym (p. wyrok NSA z 31 marca 1999 r. sygn. akt II SA 188/99). Zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym rośnie bowiem wraz ze wzrostem ilości punktów kolizyjnych tworzonych poprzez budowę kolejnych zjazdów w danym obszarze. Jednocześnie sama kwestia zasadności lokalizowania i funkcjonowania dotychczasowych zjazdów w sąsiedztwie zjazdu planowanego przez Skarżącego jest przy tym irrelewantna z punktu widzenia tej konkretnej sprawy, poddanej kontroli sądu administracyjnego. Rozpatrzenie każdego wniosku o udzielenie zezwolenia na lokalizację zjazdu ma bowiem charakter indywidualny, uzasadniony konkretnymi okolicznościami, zatem uzyskanie przez inne osoby uprzednio zgody na lokalizację zjazdów z tej samej drogi, nie może przemawiać za uwzględnieniem wniosku skarżącego (p. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 października 2014 r., sygn. akt I OSK 625/13).Z akt administracyjnych (k. 163 – 165) wynika, że działka Skarżącego (nr [...]) powstała w wyniku podziału innej nieruchomości, tj. powstała w wyniku podziału działki pierwotnej nr ewid. [...], do której istniał zjazd z [...], który obecnie prowadzi do działki nr [...], a zlokalizowany jest w km 86+808 strona lewa [...]. Działka nr [...] graniczy z działką nr [...], a ww. zjazd z [...] urządzony jest bezpośrednio przy granicy z działką nr [...]. Na działce nr [...] wzdłuż granicy z działką nr [...] urządzona jest droga wewnętrzna prowadząca od zjazdu z [...] w głąb działki nr [...].W ocenie Sądu, uwzględniając powyższe okoliczności, zasadnie Organ wskazał na inną możliwość skomunikowania nieruchomości Skarżącego z drogą krajową, w sytuacji, w której działka nr [...] powstała z podziału pierwotnej działki nr [...]. Jak podkreślił bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 maja 2020 roku sygn. akt I OSK 4108/18, nie sposób przyjąć, aby każdy podział nieruchomości posiadającej zjazd z drogi krajowej na kilka innych rodził powinność zarządcy drogi zapewnienia tym nieruchomościom zjazdu z drogi krajowej. Miałoby to bowiem wysoce negatywny wpływ na bezpieczeństwo w ruchu drogowym, a droga krajowa utraciłaby swój charakter, stałaby się w dużej mierze drogą lokalną. Z uwagi na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa i płynności w ruchu drogowym na drodze krajowej, zasadnym jest, aby dojazd do nowo wydzielonej działki odbywał się w oparciu o istniejący dojazd do działki pierwotnej (przed podziałem). Podział działki pierwotnej na nowo wydzielone działki bez rozwiązania problemu dojazdu do drogi krajowej – stwarza po stronie właścicieli działek istotne problemy - ale nie rodzi obowiązku wykonania do każdej z nich zjazdu z drogi krajowej. Należy również zaznaczyć, że brak zjazdu do drogi publicznej z działki Skarżącego nie był efektem działań organów administracji, a podziału nieruchomości przez jej właściciela. W przypadku gdy jest możliwe zapewnienie obsługi komunikacyjnej nieruchomości w inny sposób, aniżeli poprzez bezpośredni zjazd z drogi krajowej wnioskodawca powinien w pierwszej kolejności podjąć działania zmierzające do ustanowienia potrzebnej służebności drogowej (droga konieczna) w drodze zawarcia umowy z właścicielami działek nr [...] lub [...], bądź w przypadku braku porozumienia poprzez wystąpienie z roszczeniem o ustanowienie tej służebności w postępowaniu przed sądem powszechnym i dopiero, gdyby działania te nie przyniosły zamierzonego skutku, złożyć wniosek o zezwolenie na zjazdu.W ocenie Sądu, GDDKiA oparł swoje ustalenia w sprawie na podstawie prawidłowo i kompletnie zgromadzonego w toku przeprowadzonego postępowania materiału dowodowego, wyprowadzając z niego wnioski, pozostające w zgodzie z obowiązującymi normami prawnymi. Organ podjął w toku postępowania wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego analizowanej sprawy objęte zasadami określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Nie może natomiast zyskać aprobaty odmienne stanowisko strony postępowania dotyczące nieprawidłowości rozstrzygnięcia, tylko z tego powodu, że Skarżący prezentuje inne stanowisko.Sąd podziela stanowisko Organu, wyrażone w zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym w rozpoznawanej sprawie słuszny interes strony stoi w sprzeczności z interesem społecznym, z uwagi na zasadę bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Sąd w składzie rozpoznającym wskazuje, że podstawowym kryterium wyrażania zgody na wykonanie zjazdów z dróg publicznych jest zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, które może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności. W ocenie Sądu, takimi właśnie kryteriami kierował się Organ, odmawiając zgody na wykonanie zjazdu zwykłego i należy uznać zastosowane przez GDDKiA kryteria za prawidłowe. Uwarunkowania dotyczące bezpieczeństwa ruchu drogowego nie są pojęciem abstrakcyjnym. Mają one bezpośrednie przełożenie na ochronę takich wartości jak zdrowie i życie ludzkie, które podobnie jak prawo własności są wartościami chronionymi przez Konstytucję RP. Zdaniem Sądu, Organ słusznie wskazywał, że każdy zjazd z drogi stanowi potencjalne źródło zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i to w stopniu tym większym, im większe jest natężenie ruchu oraz liczby istniejących zjazdów. Sąd wskazuje, że droga krajowa nr [...] jest przede wszystkim drogą tranzytową. Skoro tak, to prymat przede wszystkim należy dać przeznaczeniu takiej drogi, którym z istoty jest zbieranie głównego potoku ruchu kołowego w relacji krajowej, a nie lokalnej. Tym samym każda zgoda na wybudowanie zajadu musi być poprzedzona szczegółową analizą uwzgledniającą ustawowe przesłanki, w tym w szczególności kwestie bezpieczeństwa.Organ dokonał też analizy sposobu zagospodarowania terenów graniczących z drogą krajową i innych nieruchomości z tego odcinka drogi ich sposób skomunikowania poprzez zjazdy zwykłe. W ocenie Sądu, wbrew wywodom Skarżącego, analiza ta miała na celu wykazanie, że ze względów bezpieczeństwa ruchu drogowego nie jest możliwe wydanie zgody na zjazd do każdej z nieruchomości na tym odcinku drogi, w tym do nieruchomości Skarżącego, bowiem - jak wskazywał Organ - wybudowanie dodatkowych zjazdów pomiędzy już istniejącymi zjazdami, spotęgowałoby zagrożenie bezpieczeństwa na drodze krajowej nr [...], która została zaliczona do dróg klasy GP, gdzie lokalizowanie zjazdów zwykłych należy do wyjątków. Jednocześnie Sąd zauważa, że istniejące w sąsiedztwie nieruchomości Skarżącego zjazdy, zostały wybudowane wcześniej.Jednocześnie GDDKiA wyjaśnił, w którym miejscu i do której z nieruchomości sąsiadujących z działką nr [...] z drogi krajowej są zjazdy zwykłe, którymi może odbywać się dojazd do nieruchomości Skarżącego. W szczególności Organ ustalił, że działka objęta wnioskiem bezpośrednio sąsiaduje z działką z urządzonym zjazdem o nr ewid. [...] i [...], co może umożliwić obsługę komunikacyjną działki Skarżącego przez służebność drogi koniecznej.Mając powyższe na uwadze za niezasadne należy uznać wszystkie podnoszone przez Skarżącego zarzuty w zakresie naruszenia przez Organ przepisów prawa procesowego, w tym art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. oraz art. art. 107 § 3 k.p.a. Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad prawidłowo zebrał a następnie rozpatrzył cały materiał dowodowy, który był wystarczający do ustalenia stanu faktycznego i rozstrzygnięcia sprawy. W oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny organ trafnie dokonał jego subsumpcji do mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego. Przedstawione w zaskarżonej decyzji stanowisko organu zostało przy tym uzasadnione w sposób, który pozwalał na poznanie motywów podjętego rozstrzygnięcia, jak i na jego kontrolę sądowoadministracyjną. W uzasadnieniu decyzji Organ wskazał bowiem wyraźnie powody, które wyłączały możliwość udzielenie zezwolenia na lokalizację zjazdu objętego wnioskiem związane z względami bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz możliwością dostępu do drogi publicznej poprzez istniejące zjazdy na działkach sąsiednich.Zdaniem Sądu Organ nie naruszył wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady równości, poprzez odmowę udzielenia zgody na lokalizację zjazdu, w kontekście istnienia w bliskim sąsiedztwie innego zjazdu. Sąd zwraca uwagę, że istniejące zjazdy zostały zorganizowane w innych warunkach drogowych, inne mogłyby być zatem okoliczności faktyczne, które uzasadniały wydanie decyzji zezwalającej na zjazd dla tej konkretnej nieruchomości. Zaznaczyć należy, że poza granicami niniejszej sprawy pozostaje ocena zasadności zezwolenia na inne zjazdy. Zdaniem Sądu nie doszło również do naruszenia przez Organ art. 12 § 1 k.p.a. w zbiegu z art. 77 § 1 i 2 i art. 80 k.p.a. Jak bowiem wyżej zostało wskazane GDDKiA zgromadził w sprawie wystarczający do załatwienia materiał dowodowy, dokonał jego swobodnej oceny w całokształcie ustaleń. Jednocześnie w działaniu Organu nie sposób się dopatrzeć, iż było ono opieszałe i charakteryzowało się małą wnikliwością.Sąd wskazuje, że prawidłowo ustalając stan faktyczny sprawy GDDKiA nie naruszył również przepisów prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 4 u.d.p. Organ wydając zaskarżoną decyzję, o czym wyżej, uznał, iż w ustalonym stanie faktycznym brak jest podstaw udzielenia zgodny na zjazd zwykły. Wymaga podkreślenia, że przepisy prawa nie gwarantują bowiem, że każdy właściciel nieruchomości gruntowej uzyska dostęp do drogi publicznej w postaci zjazdu. Przepisy prawa dają jedynie możliwość ubiegania się o takie uprawnienie, niemniej jednak zgoda będzie możliwa tylko wtedy, gdy spełnione zostaną ustawowe przesłanki. W rozpatrywanej sprawie Organ zgody odmówił, bowiem w wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego nadał prymat zasadzie bezpieczeństwa w ruchu drogowym nad słusznym interesem Strony.Wobec powyższego, Sąd stanął na stanowisku, że GDDKiA oraz Organ I instancji wydając decyzje, w tym zaskarżaną, nie dopuścili się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Sąd nie znalazł również powodów dopuszczenia wnioskowanych przez Skarżącego dowodów w postaci załączonych do skargi planów sytuacyjnych – przejezdności dla różnych typów pojazdów. Sąd wskazuje, że przedmiotem wniosku dowodowego, zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a., jest m.in. przesłanka niezbędności wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie. Innymi słowy, dowód, który ma być przeprowadzony przez sąd administracyjny jest na tyle ważny, bowiem odnosi się do istoty sprawy. Zgłoszone przez Stronę dowody takich walorów nie posiadają. Skarżący bowiem wnioskowanymi dowodami próbował wykazać, że wjazd na jego nieruchomość poprzez wjazd z działki sąsiedniej nie będzie możliwy, bowiem każdorazowo zostanie uszkodzona brama wjazdowa sąsiada. Sąd wskazuje, że przedmiotem rozpatrywanej sprawy nie była ocena jakimi pojazdami będzie możliwy wjazd na nieruchomość Skarżącego, a wyrażenie zgody na wykonanie zjazdu. Tym samym wnioskowane dowody w żaden sposób nie wpływają na ocenę i rozstrzygniecie zawarte w zaskarżonej decyzji. Jak bowiem wskazał GDDKiA przebudowa tego zjazdu, celem lokalizacji zjazdu wspólnego do działki ewid. nr [...] i [...], którego oś znajduje się w granicy ww. działek z jednoczesną likwidacją zjazdu z drogi krajowej nr [...] w km 86+808 do działki ewid. nr [...], jest możliwa wyłącznie przy wyrażeniu zgody właściciela działki ewid. nr [...] na likwidację zjazdu w km 86+808 i lokalizację zjazdu wspólnego na granicy działek ewid. nr [...] i [...].Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.Należy również wskazać, że złożona w tej sprawie skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 P.p.s.a., z uwagi na spełnienie ustawowych przesłanek. Stosownie do art. 119 pkt 2 P.p.s.a. sprawa może być rozpatrzona w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Sprawa w takim przypadku rozpoznawana jest na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów – art. 120 P.p.s.a.Wszystkie orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl .Wszystkie orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl .