Wyrok - III FSK 283/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 19 marca 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Egzekucyjne postępowanie, egzekucja świadczeń pieniężnych. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Pruszyński (sprawozdawca), Sędzia NSA Bogusław Woźniak, Sędzia WSA (del.) Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant asystent sędziego Ewa Gmurczyk, po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej V. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2024 r. sygn. akt III SA/Wa 1081/24 w sprawie ze skargi V. sp. z o.o. w likwidacji z sieOddalono skargę kasacyjną. Egzekucyjne postępowanie, egzekucja świadczeń pieniężnych. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Pruszyński (sprawozdawca), Sędzia NSA Bogusław Woźniak, Sędzia WSA (del.) Marta Waksmundzka-Karasińska, Protokolant asystent sędziego Ewa Gmurczyk, po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej V. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 września 2024 r. sygn. akt III SA/Wa 1081/24 w sprawie ze skargi V. sp. z o.o. w likwidacji z sie
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
19 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Bogusław Woźniak
Podstawa prawna
art. 138
kpa
art. 144
kpa
art. 65
kpa
art. 124
kpa
art. 80
kpa
art. 8
kpa
art. 174
ppsa
art. 151
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (6)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
1. Wyrok Sądu pierwszej instancji.Zaskarżonym wyrokiem z 17 września 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 1081/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę V. sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. (dalej: skarżąca, spółka) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 1 marca 2024 r., nr 1401-IEE3.7192.46.2024.2.BKR w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.Wymieniony wyrok, jak również inne przytoczone w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych, publikowane są na stronach internetowych Naczelnego Sądu Administracyjnego (www.nsa.orzeczenia.gov.pl).2. Skarga kasacyjna.Skargę kasacyjną od wyroku Sądu pierwszej instancji wniosła skarżąca. Działający w jej imieniu pełnomocnik na podstawie art. 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) zaskarżył wyrok w całości zarzucając mu na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi podczas, gdy skarga zasługiwała na uwzględnienie z uwagi na naruszenie przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie następujących przepisów:1. art. 7 i 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2023 r. poz. 775, dalej: k.p.a.) w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2022 r. poz. 479, ze zm., dalej: u.p.e.a.) oraz w zw. z art. 62 § 1 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540, ze zm., dalej: o.p.) poprzez naruszenie przez organ administracji publicznej obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w konsekwencji naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej co doprowadziło do błędnego uznania, że zarzut wniesiony przez skarżącą kasacyjnie na podstawie art. 33 § 2 pkt 2 lit. b u.p.e.a. jest niezasadny;2. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez ich niezastosowanie i nieuchylenie zaskarżonego postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. [...];3. art. 15 w zw. z art. 65 § 1 k.p.a. poprzez nieprzekazanie i samodzielne rozpatrzenie zarzutu złożonego przez skarżącą kasacyjnie na podstawie art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a.;4. art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego skarżonego postanowienia, co przejawiało się w braku wyjaśnienia na jakiej podstawie organ odwoławczy uznał zarzuty skarżącej kasacyjnie za niezasadne i utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. [...].W związku z powyższym autor skargi kasacyjnej wniósł o:– uchylenie skarżonego wyroku w całości na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania;– rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie - stosownie do art. 176 § 2 p.p.s.a.;– zasądzenie na rzecz skarżącej kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości sześciokrotności stawki minimalnej według norm prawem przepisanych.Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Skarga kasacyjna jest niezasadna.Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie niniejszej Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności uzasadniających nieważność postępowania (art. 183 § 2 p.p.s.a.) i rozpoznał skargę kasacyjną w podstawach w niej wskazanych.Nie pozwala na uwzględnienie skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 7 i art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. oraz w zw. z art. 62 § 1 i 4 o.p. poprzez naruszenie przez organ administracji publicznej obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a w konsekwencji naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej co doprowadziło do błędnego uznania, że zarzut wniesiony przez skarżącą kasacyjnie na podstawie art. 33 § 2 pkt 2 lit. b u.p.e.a. jest niezasadny.W kontrolowanej sprawie skarżąca wnosząc zarzuty do prowadzonego postępowania egzekucyjnego oparła je na art. 33 § 2 pkt 2 lit. b u.p.e.a. Podstawą tego zarzutu jest m.in. określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1 u.p.e.a. (tj. m.in. deklaracji zgodnie z art. 3a § 1 pkt 1 u.p.e.a). Stosownie do art. 33 § 4 u.p.e.a. wniesiony zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej określa istotę i zakres żądania oraz dowody uzasadniające to żądanie.Skarżąca w piśmie z 1 sierpnia 2022 r. wskazała na określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z deklaracji złożonej przez zobowiązanego w zakresie podatku od towarów i usług za maj 2022 r. Zarzuciła również niezastosowanie w tytule wykonawczym zaokrąglenia kwoty należności głównej i kwoty odsetek za zwłokę, o którym mowa w art. 63 § 1 o.p.Sąd pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że Dyrektor IAS w zaskarżonym postanowieniu wywiązał się z wytycznych zawartych w zapadłym w sprawie wyroku WSA w Warszawie z 15 listopada 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 222/23 i wyjaśnił powyższe kwestie.Jak ustalono, spółka złożyła deklarację VAT-7 za 5/2022 r., w której został wykazany podatek do zapłaty w wysokości 125.120,00 zł. Termin ustawowy do jego wpłaty upływał 27 czerwca 2022 r. W związku z brakiem wpłaty, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. [...] w dniu 29 czerwca 2022 r. wystawił upomnienie, w którym wskazał kwotę zaległości w podatku VAT-7 za 5/2022 r. w kwocie należności głównej 125.120,00 zł plus odsetki za zwłokę i koszty upomnienia i zawarł prośbę o jej wpłatę. Upomnienie doręczono spółce 4 lipca 2022 r. W dniu wystawienia ww. upomnienia, tj. 29 czerwca 2022 r. skarżąca wpłaciła kwotę 125.120,00 zł. Organ ustalił jednak, że na dzień wpłaty spółka zalegała z płatnością podatku VAT za 4/2022 r. i za 5/2022 r., dlatego w pierwszej kolejności pokrył zaległość za 4/2022 r. Pozostałą kwotę zaliczył na podatek VAT za 5/2022 r. Postanowienie z 29 czerwca 2022 r. w sprawie zaliczenia wpłaty w kwocie 125.120,00 zł doręczono skarżącej 23 września 2022 r.Działanie organu związane z sposobem rozliczenia wpłaty dokonanej w dniu 29 czerwca 2022 r. wynikało z treści art. 62 § 1 o.p. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe z różnych tytułów, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet podatku zgodnie ze wskazaniem podatnika, a w przypadku braku takiego wskazania - na poczet zobowiązania podatkowego o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zobowiązań podatkowych podatnika. W przypadku gdy na podatniku ciążą zobowiązania podatkowe, których termin płatności upłynął, dokonaną wpłatę zalicza się na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności we wskazanym przez podatnika podatku, a w przypadku braku takiego wskazania lub braku zaległości podatkowej we wskazanym podatku - na poczet zaległości podatkowej o najwcześniejszym terminie płatności spośród wszystkich zaległości podatkowych podatnika.Konsekwentnie organ - w pierwszej kolejności - pokrył zaległość za 4/2022 r., a dopiero pozostałą kwotę zaliczył na podatek VAT za 5/2022 r. W związku z powyższym za 5/2022 r. pozostała zaległość w wysokości 59.386,10 zł oraz odsetki za zwłokę. Na taką właśnie kwotę w dniu 13 lipca 2022 r. został wystawiony tytuł wykonawczy nr 1435-723.616783.2022. Kwota zobowiązania określona w tytule wykonawczym jest zatem zgodna z aktualną na dzień wystawienia tytułu wykonawczego wielkością niewykonanego przez spółkę zobowiązania.Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Nakaz "rozstrzygnięcia w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem oceny innej sprawy administracyjnej, niż ta w której wniesiono skargę. Poza granicami niniejszej sprawy pozostaje kwestia prawidłowości rozliczenia dokonanych przez skarżącego wpłat na poczet ciążących na nim zobowiązań podatkowych. Granice tej sprawy wyznacza rozstrzygnięcie wydane w przedmiocie wniesionego zarzutu w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym.WSA w Warszawie w wyroku z 15 listopada 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 222/23 zobowiązał organ do odniesienia się do skutków prawnych doręczenia skarżącej postanowienia w przedmiocie potrącenia dopiero we wrześniu 2022 r.Dyrektor IAS, uwzględniając powyższe wskazania, wyjaśnił, że przepisy prawa nie określają terminu w jakim należy wydać postanowienie o zaliczeniu wpłaty na poczet zaległości podatkowych. Orzeczenie to potwierdza w formie aktu administracyjnego w indywidualnej sprawie, że z mocy prawa, w dacie wynikającej z prawa i wskazanej w tymże postanowieniu, nastąpiło zaliczenie określonej kwoty na dane zaległości podatkowe, ale powyższego stanu prawnego nie konstytuuje.Stanowisko takie znajduje potwierdzenie w orzecznictwie, gdzie jednolicie przyjmuje się, że postanowienie w sprawie zaliczenia wpłaty na poczet zaległych zobowiązań podatkowych, wydane na podstawie art. 62 o.p., ma charakter deklaratoryjny. Oznacza to, że dokonana wpłata podlega zaliczeniu na poczet zaległości podatkowej z dniem jej dokonania, a wydane postanowienie jedynie odzwierciedla i potwierdza dokonanie czynności materialno-technicznej (np. wyrok NSA z 19 grudnia 2025 r., I FSK 812/25). W powyższym przedmiocie organ podatkowy ma prawny obowiązek wydania postanowienia, w myśl art. 62 § 4 o.p., które stwierdza (tylko) dokonane ex lege zaliczenie na poczet zaległości podatkowych (por. wyrok NSA z 23 września 2025 r., III FSK 1381/23).Dyrektor IAS przyznał, że organ działał opieszale w zakresie doręczenia stronie postanowienia o zarachowaniu wpłaty. Doręczenie postanowienia o zarachowaniu wpłaty z 29 czerwca 2022 r. z opóźnieniem nie wpłynęło jednak na wysokość i prawidłowość kwoty wskazanej w tytule wykonawczym nr [...]. Okoliczność ta nie mogła zatem stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia w przedmiocie zarzutów.Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie należało stwierdzić naruszenie art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Zgodnie z tą zasadą organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Skarżąca w sposób uprawniony podnosi, że wobec braku doręczenia postanowienia z 29 czerwca 2022 r., w chwili doręczenia odpisu tytułu wykonawczego (tj. 25 lipca 2022 r.) nie posiadała wiedzy o zaliczeniu wpłaty z dnia 29 czerwca 2022 r. na poczet zaległości podatkowych. W konsekwencji spółka w dniu 29 czerwca 2022 r. dokonała wpłaty w takiej wysokości, jak wynikała z deklaracji VAT-7 za maj 2022 r., działając w przeświadczeniu, że spłaciła powstałą zaległość za maj 2022 r.Wskazane uchybienie nie mogło jednak stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie przepisów postępowania może zatem powodować uchylenie decyzji (postanowienia) organu, jeżeli naruszenie to jest na tyle istotne, że gdyby ono nie wystąpiło, wynik sprawy, a więc treść decyzji (postanowienia) mogła być inna.W tym zakresie nie ma podstaw do uwzględnienia twierdzenia, że do czasu wydania postanowienia o zaliczeniu wpłaty dokonanej przez skarżącą, wszczęcie egzekucji administracyjnej, w zakresie kwoty innej niż wynikająca z deklaracji złożonej przez podatnika, jest niedopuszczalne. Jak już powyżej wyjaśniono, zaliczenie wpłaty na poczet zaległości podatkowych następuje z mocy prawa i zaliczenie to następuje z chwilą jej dokonania, a nie z chwilą doręczenia podatnikowi postanowienia w przedmiocie zaliczenia, które jedynie potwierdza wykonanie czynności o charakterze rachunkowo – technicznym. Skarżąca nie kwestionuje istnienia zaległości w podatku VAT za 4/2022 r. Skarżąca mogła zatem nie posiadać wiedzy o sposobie zaliczenia jej wpłaty na poczet zaległości podatkowych, nie może jednak pomijać faktu nieuregulowania należności za 4/2022 r. i w związku z tym konieczności uwzględnienia tej okoliczności przez organ stosownie do art. 62 § 1 o.p. Dokonane zarachowanie było zatem konsekwencją zaniechania skarżącej w zakresie wywiązywania się z jej obowiązków podatkowych. Takie działanie nie może zaś skutkować, pomimo uchybień informacyjnych organu, odstąpieniem od egzekucji pozostałych należności.Za niezasadne należy uznać twierdzenia dotyczące braku zastosowania w tytule wykonawczym zaokrąglenia kwoty głównej i kwoty odsetek zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 63 o.p.Zgodnie z art. 27 § 1 u.p.e.a. tytuł wykonawczy zawiera treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości i rodzaju, terminu od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie oraz rodzaju i stawki tych odsetek. Ustawodawca nie określił czy kwoty podane w tytule wykonawczym mają być zaokrąglone.Do 19 lutego 2021 r. obowiązywał przepis art. 27a u.p.e.a., zgodnie z którym w tytule wykonawczym wykazuje się należności pieniężne jak i odsetki z tytułu niezapłacenia w terminie należności pieniężnej i kosztów egzekucyjnych po zaokrągleniu do pełnych dziesiątek groszy. Przepis uchylający art. 27a wszedł w życie 20 lutego 2021 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 1553).W uzasadnieniu projektu ustawy o zmianie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz niektórych innych ustaw (druk nr 3379) wskazano, że zrezygnowano z zaokrąglania należności pieniężnych, odsetek z tytułu niezapłacenia tej należności w terminie i kosztów egzekucyjnych. W przypadku bowiem egzekucji należności pieniężnych, należności te są obsługiwane w systemach informatycznych organu egzekucyjnego i nie ma potrzeby ich zaokrąglania. Ponadto wpłaty są dokonywane w większości przypadków przez dłużników zajętej wierzytelności na rachunek bankowy organu egzekucyjnego. Nie istnieje więc potrzeba stosowania zaokrągleń kwot tych należności. Rozwiązanie to ułatwi pracę dłużnikowi zajętej wierzytelności, jak też organowi egzekucyjnemu.Obowiązujące przepisy nie formułują zatem wymogu zaokrąglania kwot wskazanych w tytułach wykonawczych. Tytuł wykonawczy wystawiany jest zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a nie w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej. Uchylenie przepisu art. 27a u.p.e.a. nie świadczy o automatycznym zastosowaniu w tym zakresie przepisów Ordynacji podatkowej. Przeciwnie projektodawca celowo odstąpił od tego obowiązku.Trzeba też zauważyć, że nawet w poprzednim stanie prawnym w orzecznictwie wskazywano, że brak zaokrąglenia należności w tytule wykonawczym powoduje, że organ nie wypełnił dyspozycji przepisu art. 27a u.p.e.a. jednak nie powoduje to naruszenia art. 27 § 1 pkt 3 tej ustawy. Zaokrąglanie należności pieniężnych ma walor techniczny i nie wpływa na treść obowiązku wynikającego z decyzji bądź z przepisu prawa (por. wyrok NSA z 20 listopada 2008 r., I FSK 1091/07, wyrok WSA we Wrocławiu z 7 lipca 2010 r., III SA/Wr 209/10).Autor skargi kasacyjnej pomija też fakt, że kwota należności objęta tytułem wykonawczym stanowiła jedynie wyliczoną różnicę, która pozostała do zapłaty w związku z dokonanym wcześniej zarachowaniem.Nie zasługiwał także na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 15 w zw. z art. 65 § 1 k.p.a. poprzez nieprzekazanie i samodzielne rozpatrzenie zarzutu złożonego przez skarżącą kasacyjnie na podstawie art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a.Sąd pierwszej instancji prawidłowo podzielił stanowisko Dyrektora IAS, który podniósł, że skarżąca, reprezentowana w sprawie przez profesjonalnego pełnomocnika, nie twierdziła, że upomnienia nie dostała tylko, że uznaje je za niebyłe. Tymczasem podstawą zarzutu z art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. jest brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane. Obowiązujące przepisy nie znają pojęcia "niebyłego upomnienia". Nie przewidują także obowiązku wystawienia przez wierzyciela kolejnego upomnienia, w sytuacji kiedy zmieni się wysokość zobowiązania. Upomnienie stanowi czynność dokonywaną przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego i jest ono przesyłane zobowiązanemu tylko raz. W przeciwnym wypadku wierzyciel musiałby generować kolejne upomnienia po każdej wpłacie, a zobowiązany mógłby za każdym razem kwestionować prawidłowość upomnienia w ramach zarzutu niedoręczenia upomnienia.W tej sytuacji Dyrektor IAS w sposób uprawniony uznał, że w sprawie nie wystąpiły podstawy do zastosowania art. 65 § 1 k.p.a. i przekazania w tym zakresie pisma skarżącej do organu pierwszej instancji.Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego skarżonego postanowienia. Organ odwoławczy w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wyczerpująco wyjaśnił dlaczego uznał zarzuty skarżącej za niezasadne i utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W. [...]. Dyrektor IAS odniósł się do wszystkich istotnych w sprawie zagadnień, przedstawiając podstawy prawne swojego stanowiska.Konsekwentnie za nieuprawnione należało uznać zarzuty naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez ich niezastosowanie.W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.sędzia del. WSA Marta Waksmundzka-Karasińska sędzia NSA Jacek Pruszyński sędzia NSA Bogusław Woźniak., oddalił skargę kasacyjną.sędzia del. WSA Marta Waksmundzka-Karasińska sędzia NSA Jacek Pruszyński sędzia NSA Bogusław Woźniak