Wyrok - I GSK 518/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 13 maja 2026
Teza
Oddalono skargę kasacyjną. Administracyjne postępowanie, finanse publiczne. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc (spr.) Sędzia del. WSA Marek Krawczak po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 30 grudnia 2024 r. sygn. akt I SA/Rz 503/24 w sprawie ze skargi G. Sp. z o.o. w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 3 czOddalono skargę kasacyjną. Administracyjne postępowanie, finanse publiczne. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc (spr.) Sędzia del. WSA Marek Krawczak po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 30 grudnia 2024 r. sygn. akt I SA/Rz 503/24 w sprawie ze skargi G. Sp. z o.o. w R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia 3 cz
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
nieustalone
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
13 maja 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Beata Sobocha-Holc
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę kasacyjną
UZASADNIENIE
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej zwany: WSA lub sądem I instancji) wyrokiem z 30 grudnia 2024 r. sygn. akt I SA/Rz 503/24, po rozpoznaniu skargi G. Sp. z o.o. w R. (dalej zwanej: skarżącą lub spółką) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej zwanego: SKO, organem lub skarżącym kasacyjnie) z 3 czerwca 2024 r. w przedmiocie określenia wysokości kwoty dotacji oświatowej wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem i nakazu jej zwrotu, w pkt 1. Uchylił zaskarżoną decyzję, w pkt 2. Zasądził od SKO na rzecz spółki kwotę 4 133 zł tytułem kosztów postępowania sądowego.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ, reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżając powyższy wyrok w całości i domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Rzeszowie. Pismem z 18 marca 2025 r. oświadczyła, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy.Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego art. 145 1 pkt 1 lit c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej zwanej: p.p.s.a.) przez błędną wykładnię, że zaniechanie szczegółowego odniesienia się organu do części zarzutów zawartych w odwołaniu strony, stanowi istotne uchylenie uniemożliwiające rozpoznanie sprawy przez sąd.Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie od SKO na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a strona nie zażądała jej przeprowadzenia.Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: "p.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a.Istota kontroli kasacyjnej sprowadza się zatem do oceny prawidłowości sformułowanych podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienia. Skarga kasacyjna jako nadzwyczajny środek zaskarżenia musi odpowiadać wymaganiom przewidzianym w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Oznacza to, że autor skargi kasacyjnej obowiązany jest nie tylko wskazać konkretne przepisy, które – jego zdaniem – zostały naruszone, lecz również wyjaśnić, na czym polegało to naruszenie oraz jaki miało wpływ na wynik sprawy.W rozpoznawanej sprawie organ oparł skargę kasacyjną wyłącznie na zarzucie naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię, polegającą – według skarżącego kasacyjnie – na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że zaniechanie szczegółowego odniesienia się przez organ administracji do części zarzutów odwołania stanowi istotne naruszenie prawa procesowego uniemożliwiające merytoryczną kontrolę decyzji.Tak sformułowany zarzut nie może odnieść zamierzonego skutku, gdyż został wadliwie skonstruowany i w istocie nie pozwala na przeprowadzenie kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku.Przede wszystkim należy zauważyć, że art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jest przepisem określającym jedną z podstaw uwzględnienia skargi przez wojewódzki sąd administracyjny. Dla skutecznego postawienia zarzutu jego naruszenia nie jest wystarczające samo zakwestionowanie dokonanej przez sąd oceny procesowej. Konieczne jest bowiem jednoczesne wskazanie tych konkretnych przepisów postępowania administracyjnego, które – zdaniem strony – zostały błędnie uznane przez sąd za naruszone bądź których naruszenia sąd wadliwie nie dostrzegł.Autor skargi kasacyjnej nie wskazał jednak żadnych przepisów postępowania administracyjnego, do których odnosił się Wojewódzki Sąd Administracyjny i które miałyby zostać błędnie zastosowane lub zinterpretowane przez ten Sąd. Zarzut ogranicza się wyłącznie do polemiki z oceną Sądu pierwszej instancji co do znaczenia wad uzasadnienia decyzji administracyjnej, bez wykazania, jakie konkretne normy procesowe zostały naruszone oraz dlaczego ocena Sądu miałaby być wadliwa.W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że skuteczne postawienie zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. wymaga powiązania tego przepisu z konkretnymi przepisami postępowania administracyjnego, których naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Samo powołanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., bez wskazania naruszonych przepisów procedury administracyjnej, nie spełnia wymogów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej.Nadto należy podkreślić, że skarga kasacyjna nie zawiera argumentacji odnoszącej się do motywów rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji. Tymczasem z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynikało, że podstawą uchylenia decyzji organu odwoławczego było stwierdzenie istotnych braków uzasadnienia decyzji, polegających na pominięciu części zarzutów odwołania i niewyjaśnieniu przyczyn, dla których organ uznał stanowisko strony za niezasadne. WSA wskazał przy tym, że uchybienia te uniemożliwiały przeprowadzenie skutecznej kontroli legalności decyzji.Skarżący kasacyjnie nie podjął natomiast próby wykazania, że ocena ta była nieprawidłowa w świetle konkretnych norm proceduralnych, ani nie wykazał, aby uzasadnienie decyzji organu odwoławczego odpowiadało standardom wynikającym z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, w szczególności art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 11 i art. 15 k.p.a.W konsekwencji należy uznać, że zarzut kasacyjny ma charakter ogólnikowy i polemiczny, a przez to nie odpowiada wymaganiom określonym w art. 174 pkt 2 i art. 176 p.p.s.a. Nie daje on również możliwości przeprowadzenia merytorycznej kontroli zaskarżonego wyroku, ponieważ nie wskazuje w sposób precyzyjny, na czym miałoby polegać błędne zastosowanie lub wykładnia prawa przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.Podkreślenia wymaga przy tym, że Naczelny Sąd Administracyjny, związany granicami skargi kasacyjnej, nie jest uprawniony do samodzielnego rekonstruowania intencji autora środka zaskarżenia, domyślania się rzeczywistych podstaw kasacyjnych ani zastępowania strony w prawidłowym formułowaniu zarzutów kasacyjnych. Obowiązek jednoznacznego i precyzyjnego określenia podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienia spoczywa wyłącznie na stronie wnoszącej skargę kasacyjną, zaś uchybienia w tym zakresie nie mogą być usuwane przez Sąd kasacyjny z urzędu.Niezależnie od powyższego Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że organ odwoławczy zobowiązany jest do odniesienia się do wszystkich istotnych zarzutów podniesionych w odwołaniu strony. Brak takiej analizy narusza standard uzasadnienia decyzji administracyjnej oraz zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, a w konsekwencji może prowadzić do niemożności przeprowadzenia efektywnej kontroli sądowoadministracyjnej.Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a..