Postanowienie - III OSK 1787/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 28 października 2025
Teza
Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wstrzymanie wykonania aktu, Ochrona przyrody. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 28 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku S. sp. z o.o. z siedzibą w M. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 11 października 2024 r., znak SKO.OŚ./4170/282/2024 w sprawie ze skargi kasacyjnej S. sp. z o.o. z siedzibą w M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 marca 2025 r., sygn. akt IIOdmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wstrzymanie wykonania aktu, Ochrona przyrody. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 28 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku S. sp. z o.o. z siedzibą w M. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 11 października 2024 r., znak SKO.OŚ./4170/282/2024 w sprawie ze skargi kasacyjnej S. sp. z o.o. z siedzibą w M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 marca 2025 r., sygn. akt II
Data orzeczenia
28 października 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Teresa Zyglewska
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
UZASADNIENIE
Wyrokiem z 28 marca 2025 r., sygn. akt II SA/Kr 45/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: Sąd I instancji, WSA) oddalił skargę spółki S. sp. z o.o. z siedzibą w M. (dalej: skarżąca, spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 11 października 2024 r., znak SKO.OŚ./4170/282/2024 utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 20 marca 2023 r., nr WS-09.6132.14.2022.MC1 w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za zniszczenie drzew.W skardze kasacyjnej od powyższego rozstrzygnięcia spółka zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że orzeczona kara jest wysoka, a wobec spółki zostały orzeczone również inne administracyjne kary pieniężne w następujących kwotach:1. 68 330,00 zł wymierzonej decyzją z 13 stycznia 2023 r. Prezydenta Miasta Krakowa utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 3 października 2024 r.;2. 45 880,00 zł wymierzonej decyzją z 13 stycznia 2023 r. Prezydenta Miasta Krakowa utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 3 października 2024 r.;3. 2 550,00 zł wymierzonej decyzją z 13 stycznia 2023 r. Prezydenta Miasta Krakowa utrzymanej w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 3 października 2024 r.Ponadto wskazano, że spółka rozpoczynając działania inwestycyjne na terenie związanym z wykorzystaniem terenu zgodnie z jego przeznaczeniem, czyli pod zabudowę mieszkaniową, mając na uwadze troskę o zieleń i drzewostan jaki jest na ich działce postanowiła nie usuwać drzew (co w ostatecznym rozrachunku okazuje się być dużo korzystniejsze dla niej), lecz postanowiła dokonać ich przesadzenia na tereny bezkolizyjne z zamierzeniem inwestycyjnym. Spółka zleciła wykonanie tych usług podmiotom profesjonalnym w postaci J, Sp. z o.o. z siedzibą w K. oraz firmie M. Sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w K. Skarżąca mogła bez najmniejszego problemu wystąpić o zgodę na usunięcie drzew, jednakże postanowiła zachować je w możliwie największym stopniu na działce i zainwestowała w ich przesadzenie. Spółka za powyższe przedsięwzięcie zapłaciła profesjonalnym podmiotom ok. 100 000,00 zł. Złe ostatecznie zabiegi i forma w jakiej zostało to wykonane doprowadziły do obumarcia znacznej części drzew za co obecnie spółka jest karana.W związku z powyższym, w ocenie skarżącej koniecznym jest wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, albowiem w przypadku jednorazowej płatności zarówno niniejszej kary, jak i pozostałych kar spółka utraci płynność finansową. Spółka jest w trakcie prowadzenia inwestycji deweloperskich, a utrata przez nią płynności finansowej spowoduje bardzo rygorystyczne skutki, bowiem spowoduje to wycofanie się inwestorów i kontrahentów w obawie, iż prowadzone przedsięwzięcie do zabudowy mieszkaniowej okaże się bezskuteczne.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Kompetencja Naczelnego Sądu Administracyjnego do wstrzymania wykonania aktu lub czynności została uregulowana w art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, w tym również decyzji organu I instancji poprzedzającej wydanie zaskarżonej decyzji.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżąca nie uprawdopodobniła przesłanek wskazanych w cytowanym przepisie. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, strona nie odniosła się w sposób konkretny do przesłanek statuowanych przez art. 61 § 3 p.p.s.a., operując jedynie ogólnie rozumianymi, potencjalnymi negatywnymi konsekwencjami na przyszłość, które stanowią naturalne następstwo nałożonej administracyjnej kary pieniężnej, w równym stopniu dotykające każdy podmiot nimi obarczony.Tym samym, spółka nie przywołała żadnych okoliczności indywidualizujących jej sytuację i przemawiających za uznaniem, że następstwa sankcji wykraczają poza zwykłą uciążliwość przewidywaną przez ustawodawcę. Sama obawa na przyszłość nie wystarcza bowiem dla wypełnienia analizowanych przesłanek (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 07 listopada 2007 r., sygn. akt I OZ 815/07- orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Spółka nie uprawdopodobniła więc, że zaskarżona decyzja wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków.Obowiązek uprawdopodobnienia, a nie udowodnienia okoliczności uzasadniających wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, nie oznacza, że strona może poprzestać na gołosłownych, lakonicznych oświadczeniach. Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, w której przedmiotem decyzji objętej wnioskiem o wstrzymanie wykonania są obowiązki o charakterze pieniężnym. Dokonując oceny tego rodzaju wniosku Sąd musi mieć możliwość stwierdzenia, że uiszczenie konkretnej kwoty spowoduje uszczerbek w majątku zobowiązanego w zakresie, który można uznać za znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki.Złożony w tej sprawie przez skarżącą wniosek nie pozwala na tego rodzaju ocenę. Wynika to przede wszystkim z braku przedstawienia sytuacji finansowej skarżącej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody majątkowej, strona ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych i obiektywnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu jest zasadne. Nie wystarcza jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonania decyzji. Twierdzenia strony odnośnie wyrządzenia znacznej szkody majątkowej w sytuacji wykonania przedmiotowej decyzji, powinny bezwzględnie zostać poparte dokumentami źródłowymi (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 260/09).W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie nie wykazano okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Tym samym nie spełniono przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Twierdzenia zgłoszone we wniosku, jakkolwiek mogące mieć miejsce, nie zostały uprawdopodobnione żadnymi dokumentami źródłowymi obrazującymi aktualną sytuację finansowo-gospodarczą skarżącej, a w szczególności obrazującymi wpływ wykonania zaskarżonej decyzji na tą sytuację.Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.Z tych względów i na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.