Wyrok - II SA/Wa 1390/24 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - z dnia 28 marca 2025
Teza
Oddalono skargę. Żołnierze zawodowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Asesor WSA Mateusz Rogala, , Protokolant starszy referent Agnieszka Fidor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2025 r. sprawy ze skargi S. F. na decyzję Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie pokrycia kosztów przekwalifikowania zawodowego oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją - naOddalono skargę. Żołnierze zawodowi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), Sędzia WSA Joanna Kube, Asesor WSA Mateusz Rogala, , Protokolant starszy referent Agnieszka Fidor po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2025 r. sprawy ze skargi S. F. na decyzję Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] czerwca 2024 r. nr [...] w przedmiocie pokrycia kosztów przekwalifikowania zawodowego oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją - na
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
wnioskodawca
Data orzeczenia
28 marca 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Przewodniczący
Joanna Kube
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Zaskarżoną decyzją - na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572), zwanej dalej "K.p.a." - utrzymano w mocy orzeczenie Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego we W. z [...] kwietnia 2024 r. o przyznaniu por. rez. S. F., zwanemu dalej "Oficerem", prawa do pokrycia kosztów przekwalifikowania zawodowego na kursie "[...] - podstawy - przygotowanie do wykonywania zawodu [...]" - w wysokości 4 647 zł.W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przywołano następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy:rozkazem personalnym Dyrektora Departamentu Kadr Ministra Obrony Narodowej z [...] grudnia 2021 r. - uchylonym, w części ustalenia daty zwolnienia z zawodowej służby wojskowej decyzją Ministra Obrony Narodowej z [...] lutego 2022 r. - zwolniono Oficera z zawodowej służby wojskowej - z dniem [...] marca 2022 r.,wnioskiem z [...] marca 2024 r. Oficer wystąpił do organu I. instancji o pokrycie kosztów kursu "[...] - podstawy - przygotowanie do wykonywania zawodu [...]", zwanego dalej "Kursem" - w wysokości 5000 zł., decyzją z [...] kwietnia 2024 r. przyznano Oficerowi prawo do refundacji kosztów wnioskowanego szkolenia - w wysokości 4 647 zł.; w uzasadnieniu wskazano, że Oficer korzystał już z pomocy rekonwersyjnej w zakresie przekwalifikowania zawodowego - w wysokości [...] zł.; mając to na uwadze zrefundowano koszty do wysokości pozostałego limitu - [...] zł, wobec skutecznego wniesienia odwołania sprawę rozpoznawano w II. instancji, zgodnie z art. 236 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. ustawy o obronie Ojczyzny (Dz.U. z 2024 r. poz. 248) - żołnierz zawodowy, którego zwolniono z zawodowej służby wojskowej może - na pisemny wniosek - w okresie 2 lat od dnia zwolnienia korzystać na terenie kraju z pomocy, w zakresie przekwalifikowania zawodowego - udzielanej przez właściwe organy; w ramach tej pomocy do wysokości limitów, można pokrywać koszty:1) przekwalifikowania zawodowego, rozumianego jako zmiana posiadanych kwalifikacji zawodowych na inne, celem wykonywania nowego zawodu, nabycia nowych kwalifikacji w ramach tego samego zawodu, uzyskania innych kwalifikacji zawodowych niezbędnych do funkcjonowania na rynku pracy, uzyskania certyfikatu, licencji, zdania egzaminu lub uzyskania wpisu na listę uprawnionych do wykonywania zawodu,2) przejazdów z miejsca zamieszkania do ośrodka szkolenia, w którym następuje przekwalifikowanie zawodowe,3) zakwaterowania w okresie przekwalifikowania zawodowego (tak art. 136 ust. 8);wedle art. 136 ust. 9 pkt 1 wskazanej ustawy wysokość za limitu przekwalifikowanie zawodowe wynosi 60% najniższego uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego obowiązującego w dniu 1 stycznia roku kalendarzowego, w którym zainteresowany wystąpił po raz pierwszy z wnioskiem o udzielenie pomocy w przekwalifikowaniu zawodowym, żołnierzowi zawodowemu, którego zwolniono z zawodowej służby wojskowej, pokrywa się koszty, o których mowa w ust. 8 pkt 1, w wysokości: - po 4 latach służby wojskowej -100%, - po 9 latach służby wojskowej - 200%, - po 15 latach służby wojskowej - 300% limitu,nadto - zgodnie z art. 61 § 3 K.p.a. - datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej,w niniejszej sprawie Oficer korzystał już z pomocy rekonwersyjnej w zakresie przekwalifikowania zawodowego; na mocy decyzji organu I. instancji z [...] października 2023 r. zrefundowano mu koszty kursu na trenera personalnego - w wysokości [...] zł; decyzję tę wydano na wniosek z [...] września 2023 r.; Oficer nie wniósł tam o refundację przewidywanych kosztów przejazdu i zakwaterowania; decyzja ta stała się ostateczna i prawomocna,wnioskiem datowanym [...] marca 2024 r. Oficer wystąpił ponownie do organu I. instancji o refundację kosztów przekwalifikowania zawodowego - tym razem na Kursie; we wniosku tym również nie wnoszono o refundację kosztów przejazdu i zakwaterowania,podniesione w odwołaniu zarzuty, że "w dniu zwolnienia przysługiwało mu 200% limitu w kwocie [...] zL{...)" oraz o wprowadzeniu Wnioskodawcy w błąd decyzją z [...] października 2023 r. - co do wysokości przysługującego mu świadczenia - są bezpodstawne; zgodnie bowiem z art. 236 ust. 10 pkt 2 ustawy o obronie Ojczyzny - wysokość środków finansowych na przekwalifikowanie zawodowe po 9 latach służby wojskowej wynosi dwukrotność (200%) 60% najniższego uposażenia zasadniczego żołnierza zawodowego, obowiązującego [...] stycznia roku kalendarzowego, w którym wystąpiono po raz pierwszy z wnioskiem o udzielenie pomocy w przekwalifikowaniu zawodowym (to [...]zł); wobec tego Oficerowi przysługiwał pierwotnie limit - w wysokości [...] zł.W skardze zarzucono wydanie kwestionowanej decyzji z naruszeniem:art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78 poz. 483 ze zm.) - poprzez nieposzanowanie praw nabytych w związku z zapisem art. 120 ust. 4a ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2021 r., poz. 1131 ze zm.), zwanej dalej "ustawą pragmatyczną", oraz wydanie decyzji na podstawie niekorzystnych dla Oficera zapisów nowego aktu - ustawy o obronie Ojczyzny, art. 6, 7 i 8 K.p.a. - poprzez zlekceważenie faktów, wynikających z przedstawionych przez Oficera dokumentów służbowych.W uzasadnieniu skargi podniesiono:prawa Oficera zapisano w ustawie pragmatycznej; wynika to z terminu pełnienia przezeń służby oraz zwolnienia (wedle art. 120 ust. 4a pkt. 1 danego aktu),w związku z wejściem w życie ustawy o obronie Ojczyzny uległy zmianie wysokości limitów finansowych, dotyczące pomocy rekonwersyjnej na przekwalifikowanie zawodowe; nastąpiło to od [...] kwietnia 2022 r. - już po zwolnieniu Oficera ze służby wojskowej; w dniu zwolnienia przysługiwało mu 200% limitu w kwocie [...] złotych, decyzją z [...] października 2023 r. Oficera wprowadzono w błąd - co do wysokości przysługującego mu świadczenia; mogło to spowodować niekorzystne rozporządzenie przezeń mieniem - zaplanowanie udziału w kursach zawodowych, przy ograniczonym budżecie, po bezprawnym zwolnieniu; w związku z brakiem szkolenia z zasad rekonwersji i nie ustaleniem takiego wymogu w ustawie, Oficer nie zachował rachunków za podróż lub noclegi,oba kursy Oficer odbył w miejscowości innej niż jego adres zamieszkania; przysługiwały mu więc należności, związane z kosztem dojazdu i zakwaterowania; w tej kwestii wprowadzono Oficera w błąd - jakoby nie mógł się ubiegać o stosowny zwrot,Oficera zwolniono z zawodowej służby wojskowej z naruszeniem prawa; potwierdza to stosowne orzeczenie sądu administracyjnego; Oficer jest ofiarą działań odwetowych za zasygnalizowanie naruszeń prawa,Oficer wnioskuje o rozwiązanie kwestii zwrotu kosztów noclegu: pracownikowi, któremu nie zapewniono bezpłatnego noclegu i który nie przedłożył rachunku, przysługuje ryczałt za każdy nocleg,sytuacja Oficera jest analogiczna do przypadku odebrania prawa do wcześniejszej emerytury żołnierzowi, którego powołano do zawodowej służby wojskowej przed [...] grudnia 2012 r. z powodu wprowadzenia nowych przepisów; Trybunał Konstytucyjny zwracał wielokrotnie uwagę, że na treść zasady demokratycznego państwa prawnego składa się szereg reguł, których nie ujęto expressis verbis w Konstytucji; wynikają one jednak z istoty i aksjologii demokratycznego państwa prawnego; należy do nich zasada ochrony zaufania obywatela do państwa i do stanowionego przez nie prawa; wynikają z niej też liczne dalsze, szczegółowe: m. in. poszanowania praw nabytych; u podstaw poszanowania praw nabytych znajduje się dążenie do zapewnienia jednostce bezpieczeństwa prawnego i umożliwienia jej racjonalnego planowania przyszłych działań; zgodnie z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego, w sferze praw emerytalno-rentowych zasadą ochrony praw nabytych objęto zarówno te uzyskane w drodze skonkretyzowanych decyzji - przyznających świadczenia - jak i nabyte /n abstracto - zgodnie z ustawą - przed zgłoszeniem wniosku o ich przyznanie; zdaniem Trybunału, treścią zasady praw nabytych jest zakaz stanowienia przepisów arbitralnie odbierających lub ograniczających przysługujące jednostce prawa podmiotowe; zarówno w poprzednim jak i w aktualnym stanie prawnym, zasadę ochrony praw nabytych wywodzono z ogólnej zasady państwa prawnego, na równi z dwiema innymi fundamentalnymi zasadami ustrojowymi - państwa demokratycznego i państwa sprawiedliwego; wyrażono je w art. 2 Konstytucji RP; przywołano dalej kryteria oceny konstytucyjności określonego rozwiązania prawnego - z punktu widzenia zasady ochrony praw nabytych.W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.W trakcie rozprawy Oficer wywodzi, że - wedle uzyskanych przezeń informacji - praktyka przyjęta przez organ - stosowania wobec zwolnionych wcześniej żołnierzy przepisów ustawy o obronie Ojczyzny - jest powszechna.Sąd zważył, co następuje:Skargę oddalono. Nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżoną decyzją prawa nie naruszono.Trafne są konstatacje organu, co do zasadności zastosowania wobec Oficera limitów pomocy rekonwersyjnej określonych wedle art. 236 ust. 9 pkt 1 ustawy o obronie Ojczyzny - wobec daty wystąpienia przezeń z pierwszym wnioskiem w danym przedmiocie. Zasadnie zreferowano brzmienie stosownych regulacji oraz wskazano, wobec jakich uwarunkowań faktycznych sprawy, Oficerowi przysługuje pomoc rekonwersyjna w określonej wysokości. Trafnie wywiedziono, że - w realiach rozpoznawanej sprawy, które nie są zresztą sporne - wnioskowana pomoc nie może być udzielona w większej wysokości. Sąd zreferowaną uprzednio argumentację organu przyjmuje za własną.Odnosząc się do zarzutów skargi należy jedynie wskazać, co następuje.Zarzuty skargi w istocie koncentrują się na próbie wywiedzenia, jakoby w sprawie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego wobec zastosowania mniej korzystnych dla Oficera reguł udzielania pomocy rekonwersyjnej - przewidzianych ustawą o obronie Ojczyzny, wobec wynikających uprzednio z ustawy pragmatycznej - obowiązującej na dzień zwolnienia Oficera ze służby.Zarzut ten nie jest zasadny. Ogólną regułą jest bowiem procedowanie i wydanie rozstrzygnięć w sprawach indywidualnych na podstawie przepisów prawa materialnego, obowiązujących na dzień orzekania w sprawie. Tylko w razie ustalenia przez pracodawcę stosownych reguł przejściowych - np. wobec spraw wszczętych właściwe - jest stosowanie przepisów uprzednich (uchylonych nowym aktem normatywnym). Musi to wynikać jednak z jednoznacznego brzmienia stosownego przepisu. Przypadek taki nie występuje w rozpoznawanej sprawie - brak konkretnej normy. Gdyby nawet zamieszczono regułę, stosowania przepisów uprzednich do spraw już wszczętych, nie znajdowałaby ona zastosowania w rozpoznawanym przypadku. Stosowny wniosek wpłynął do organu po wejściu w życie nowych przepisów - ustawy o obronie Ojczyzny. W przepisach przejściowych tego aktu nie wyrażono także zasady stosowania generalnie reguł uprzednich w sprawach żołnierzy zawodowych, zwolnionych ze służby na podstawie ustawy pragmatycznej.Co kluczowe dla powyższej konstatacji, istotą instytucji pomocy rekonwersyjnej dla żołnierzy zawodowych jest powstanie określonego uprawnienia (do uzyskania stosownych kwot pomocy) - dopiero w następstwie skierowania przez zainteresowanego stosownego wniosku. W ustawie zakreślono - co do kosztów przekwalifikowania - jedynie maksymalną kwotę pomocy. Z woli prawodawcy więc - wbrew wywodom skargi - prawo uzyskania pomocy przez zwalnianego żołnierza zawodowego materializuje się dopiero z dniem wystąpienia z wnioskiem - nie zaś w dniu zwolnienia ze służby.Odrębną - sygnalizowaną w skardze kwestią - jest przyjęcie przez prawodawcę koncepcji zmiany zakresu potencjalnym uprawnień, wynikających z odbycia służby przez określony czas - wobec osób, które mogły oczekiwać uzyskania konkretnych przywilejów. Istotnie ingerencja prawodawcy w tego rodzaju przypadkach (modyfikacje) winna być bardzo ostrożna i uwzględniać - w stosownym zakresie - regułę pewności prawa. Z drugiej strony brak podstaw dla przyjęcia, że w ugruntowanej w Polsce praktyce stanowienia prawa wyklucza się ingerencję w uprawnienia osób, wynikające z zakończenia zatrudnienia (odpowiednio służby) - także w kontekście pewnego pogorszenia ich sytuacji - gdy przemawiają za tym istotne racje. Ocena w tym względzie wymaga wpierw szerszej analizy, czy - wobec wszelkich zmian stanowionych ustawą o obronie Ojczyzny, dotyczących statusu zwalnianych ze służby osób - należy istotnie kwalifikować ich sytuację jako gorszą niż uprzednio - pomoc rekonwersyjna jest wszak tylko jednym, z przewidywanych świadczeń dla byłych żołnierzy zawodowych. W razie odpowiedzi twierdzącej, konieczne jest stosowne ważenie - przy uwzględnieniu szeregu ogólnych, wyrażonych w Konstytucji RP reguł - dla oceny racjonalnych granic podlegania ochronie tzw. "uzasadnionych oczekiwań".W polskim systemie prawnym badanie zgodności norm rangi ustawowej z Konstytucją RP pozostaje tymczasem - w świetle art. 188 pkt 1 danego aktu - w wyłącznej kompetencji wyspecjalizowanego sądu, jakim jest Trybunał Konstytucyjny. W wyrażonej z kolei w art. 8 ust. 2 Konstytucji RP regule stosowania tego aktu wprost zawarto in fine istotne ograniczenie - przez odesłanie do dalszych postanowień danego aktu, a więc także wyrażonego w m.in. art. 188, gdzie zakreślono wyłączną kompetencję Trybunału Konstytucyjnego. Wskazany art. 8 ust. 2 dotyczy więc przypadków, gdy:brzmienie stosownych - zawartych w Konstytucji RP - przepisów pozwala precyzyjnie zrekonstruować zakres praw bądź powinności jednostki, niedeterminowanych w określonym zakresie w ustawach szczególnych, lub wola prawodawcy budzi - wobec brzmienia przepisu - istotne wątpliwości (zasada tzw. "prokonstytucyjnej wykładni").Przepis ten nie kreuje natomiast na rzecz sądów (czy także stosujących prawo organów administracji) kompetencji do oceny zgodności wszelkich norm szczególnych - także rangi ustawowej - z ogólnymi, wyrażonymi w Konstytucji RP, zasadami - jak przywoływane w skardze zasady ochrony praw nabytych czy pewności prawa. Ten trafny pogląd prezentowany jest także w judykaturze (patrz np. postanowienia NSA sygn. akt III OZ 283/21 oraz 370/21, wraz z przywołanymi w ich uzasadnieniach stanowiskami sądów i doktryny - dostępne w CBOSA). Odmienne odczytanie wyrażonych Konstytucją RP zasad ustrojowych wymagałoby zaaprobowania możliwości rozstrzygania spraw indywidualnych w oparciu o ogólnie sformułowane - nierzadko (w kontekście realiów sprawy) pozostające równocześnie w pewnej opozycji - normy konstytucyjne, z pominięciem woli prawodawcy - deklarowanej nawet jednoznacznie w przepisach rangi ustawowej. Prowadziłoby to do naruszenia jednej z podstawowych, stanowionej w części wstępnej Konstytucji RP (rozdział I: "Rzeczpospolita") reguły - trójpodziału władzy - w myśl art. 10 ust. 2. Skutkowałoby też wprost naruszeniem zasady "równowagi" władz - w rozumieniu art. 10 ust. 1 - przez przypisanie sądom (oraz odpowiednio innym, stosującym prawo organom) nieograniczonej w istocie kompetencji do niejako "kreowania" systemu prawnego - wedle rozumienia i ważenia znaczenia poszczególnych zasad konstytucyjnych - w ramach poszczególnych składów orzekających (odpowiednio piastujących funkcje organu osób).Brak intencji prawodawcy przypisania sądom (w tym administracyjnym) kompetencji dla samodzielnego oceniania zgodności z Konstytucją RP aktów rangi ustawowej potwierdza wprost przyznanie im - bezpośrednio danym aktem - uprawnienia do kierowania stosownych pytań prawnych do Trybunału Konstytucyjnego - gdy od odpowiedzi na nie zależy rozstrzygnięcie toczącej się sprawy (tak art. 193).W przedmiotowej sprawie Sąd nie znalazł podstaw do skorzystania z danej instytucji. Jak wskazano bowiem w polskim systemie prawnym ugruntowaną praktyką jest pewna ingerencja w uprawnienia osób w toku zatrudnienia (pełnienia służby), także w zakresie przywilejów, związanych z jego zakończeniem. Nota bene przyjęcie odmiennych reguł - wobec generalnej specyfiki wykonywania zatrudnienia, jako okresu długotrwałego, przy założeniu zakazu wszelkich ingerencji w prawa - determinowałby konieczność kreowania szeregu reguł szczególnych, dotyczących nieznacznych nawet grup osób. Wprawdzie w polskim prawodawstwie znana i stosowana bywa praktyka różnicowania statusu prawnego osób - w zależności od okresów wykonywania zatrudnienia - tego rodzaju rozwiązania nie są jednak jedynymi uznanymi za dopuszczalne.Sąd nie dopatrzył się więc przesłanek skierowania pytania prawnego - w myśl art. 193 Konstytucji RP. Nie ogranicza to praw Oficera do ewentualnego wywiedzenia skargi konstytucyjnej - wedle art. 79 wskazanego aktu.Poza granicami rozpoznawanej sprawy, pozostają podnoszone przez Oficera w skardze kwestie, dotyczące ewentualnej zasadności jego roszczeń, związanych ze zwrotem kosztów dojazdów bądź noclegów. Co trafnie odnotował organ, w uzasadnieniu skarżonego aktu granice danej sprawy wyznacza zakres stosownego wniosku Oficera. Wystąpiono tam wyłącznie o zwrot kosztów szkolenia. Nie mogło tego zmienić zamieszczenie określonych zarzutów i wywodów w treści odwołania. Organ II. instancji był bowiem związany granicami sprawy zainicjowanej żądaniem, sformułowanym w I. instancji. Nie mógł więc zająć stanowiska, co do roszczeń nieskierowanych w stosownym trybie do właściwego organu. W kwestiach tych nie może się więc także wypowiedzieć Sąd - jako niedotyczących meritum rozpoznawanej sprawy. Nie mają też z nią związku podnoszone w skardze okoliczności zwolnienia Oficera z pełnienia zawodowej służby wojskowej. Między stronami bezsporne jest bowiem samo uprawnienie Oficera do skorzystania z pomocy rekonwersyjnej wobec zwolnienia ze służby. Różnice stanowisk dotyczy wyłącznie reguł, według których powinien ją uzyskać.Wobec powyższego Sąd nie dostrzegł - w świetle argumentacji skargi ani z urzędu - wad w zaskarżonym akcie, które przemawiałyby za jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Organ trafnie skonstatował, że nie ma - w świetle obowiązujących przepisów - podstaw do przyznania Żołnierzowi pomocy rekonwersyjnej w większej wysokości niż uzyskana - wobec orzeczenia wydanego w I. instancji. Nie naruszono ani powołanych w skardze przepisów prawa materialnego, zakreślających reguły przyznawania pomocy rekonwersyjnej (przepisy ustawy pragmatycznej nie dotyczyły przypadku Oficera - wobec terminu złożenia przezeń pierwszego wniosku) ani też przepisów postępowania - co to powinności właściwego wyjaśnienia sprawy w jej istotnych aspektach.Z przytoczonych wyżej przyczyn - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r., poz. 935 ze zm.) - orzeczono jak w sentencji.-----------------------Sygn. akt II SA/Wa 1390/24#. Nie ogranicza to praw Oficera do ewentualnego wywiedzenia skargi konstytucyjnej - wedle art. 79 wskazanego aktu.Poza granicami rozpoznawanej sprawy, pozostają podnoszone przez Oficera w skardze kwestie, dotyczące ewentualnej zasadności jego roszczeń, związanych ze zwrotem kosztów dojazdów bądź noclegów. Co trafnie odnotował organ, w uzasadnieniu skarżonego aktu granice danej sprawy wyznacza zakres stosownego wniosku Oficera. Wystąpiono tam wyłącznie o zwrot kosztów szkolenia. Nie mogło tego zmienić zamieszczenie określonych zarzutów i wywodów w treści odwołania. Organ II. instancji był bowiem związany granicami sprawy zainicjowanej żądaniem, sformułowanym w I. instancji. Nie mógł więc zająć stanowiska, co do roszczeń nieskierowanych w stosownym trybie do właściwego organu. W kwestiach tych nie może się więc także wypowiedzieć Sąd - jako niedotyczących meritum rozpoznawanej sprawy. Nie mają też z nią związku podnoszone w skardze okoliczności zwolnienia Oficera z pełnienia zawodowej służby wojskowej. Między stronami bezsporne jest bowiem samo uprawnienie Oficera do skorzystania z pomocy rekonwersyjnej wobec zwolnienia ze służby. Różnice stanowisk dotyczy wyłącznie reguł, według których powinien ją uzyskać.Wobec powyższego Sąd nie dostrzegł - w świetle argumentacji skargi ani z urzędu - wad w zaskarżonym akcie, które przemawiałyby za jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego. Organ trafnie skonstatował, że nie ma - w świetle obowiązujących przepisów - podstaw do przyznania Żołnierzowi pomocy rekonwersyjnej w większej wysokości niż uzyskana - wobec orzeczenia wydanego w I. instancji. Nie naruszono ani powołanych w skardze przepisów prawa materialnego, zakreślających reguły przyznawania pomocy rekonwersyjnej (przepisy ustawy pragmatycznej nie dotyczyły przypadku Oficera - wobec terminu złożenia przezeń pierwszego wniosku) ani też przepisów postępowania - co to powinności właściwego wyjaśnienia sprawy w jej istotnych aspektach.Z przytoczonych wyżej przyczyn - na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r., poz. 935 ze zm.) - orzeczono jak w sentencji.-----------------------Sygn. akt II SA/Wa 1390/24#