Wyrok - I OSK 1439/24 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 25 czerwca 2025
Teza
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę. pomoc społeczna, Zasiłki celowe i okresowe. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie: Sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 sierpnia 2023 r., sygn. akt III SA/Kr 1799/22 w sprawie ze skargi A.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnUchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę. pomoc społeczna, Zasiłki celowe i okresowe. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie: Sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 31 sierpnia 2023 r., sygn. akt III SA/Kr 1799/22 w sprawie ze skargi A.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dn
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Typ sprawy
sprawa nieprocesowa
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
samorząd terytorialny
uchwała rady gminy
Role w sprawie
powód
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
25 czerwca 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Jerzy Siegień
Podstawa prawna
art. 80
kpa
art. 79
akpa
art. 10
kpa
art. 77
kpa
art. 107
kpa
art. 183
ppsa
art. 174
ppsa
art. 182
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (3)
Rozstrzygnięcie
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
UZASADNIENIE
Zaskarżonym wyrokiem z 31 sierpnia 2023 r., sygn. akt III SA/Kr 1799/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu skargi a.b. (dalej również: "wnioskodawca", "skarżący", "strona") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie (dalej również: "skarżący kasacyjnie", "organ odwoławczy", "organ II instancji", "SKO", "Kolegium") z 6 września 2022 r., nr SKO.PS/4110/398/2022 w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego z przeznaczeniem na zwrot kosztów opłat poniesionych za zakwaterowanie w Hostelu A. w Krakowie (dalej również: "hostel") na podstawie przedłożonych faktur - uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy W. (dalej również: "Burmistrz", "organ I instancji") z 20 maja 2022 r., nr PS.B111/13.5102.003799.2022.Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy.Wnioskiem z 5 kwietnia 2022 r. (data wpływu 7 kwietnia 2022 r.), skarżący (w imieniu własnym i J.K.) zwrócił się o zwrot kosztów zakwaterowania w hostelu w marcu i kwietniu 2022 r., wobec złego stanu technicznego zajmowanego mieszkania komunalnego (pleśń), który negatywnie wpływa na zdrowie mieszkańców. Do wniosku dołączono kopie dwóch faktur VAT z 2 marca 2022 r. i z 1 kwietnia 2022 r., na kwoty 1550 zł wystawionych na J.K., jako nabywcę. Faktury zawierają adnotacje: "Forma płatności: gotówka".Decyzją z 20 maja 2022 r., nr PS.B111/13.5102.003799.2022 Burmistrz odmówił uwzględnienia ww. żądania. Wskazał, że ze skarżącym 21 kwietnia 2022 r. przeprowadzono wywiad środowiskowy, strona zaś odmówiła złożenia podpisu w oznaczonym miejscu, informując, że dokona go ewentualnie po wypełnieniu części "C" kwestionariusza - zawierającej wnioski pracownika socjalnego. Skarżący został poinformowany, że część "B" - uzupełniana w miejscu zamieszkania strony kończy się złożeniem podpisów pod oświadczeniami i danymi. Organ I instancji stwierdził, że zgodnie z art. 107 ust. 4a ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2021 r., poz. 2268 ze zm., dalej: "ups", "ustawa"), niewyrażenie zgody na przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego przez osoby lub rodziny ubiegające się o świadczenia z pomocy społecznej lub na jego aktualizację przez osoby lub rodziny korzystające ze świadczeń z pomocy społecznej stanowi podstawę do odmowy przyznania świadczenia, uchylenia decyzji o przyznaniu świadczenia lub wstrzymania świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej. Jego zdaniem - odmowa sygnowania podpisem strony arkusza wywiadu, była równoznaczna z odmową jego przeprowadzenia. Burmistrz powołał się też na art. 11 ust. 2 ups, dotyczący braku współpracy skarżącego z organami pomocy społecznej, jako podstawy negatywnego rozpatrzenia wniosku. Zwrócił uwagę, że celem wywiadu środowiskowego jest pełne i wszechstronne zbadanie sytuacji wnioskodawcy, zaś brak przeprowadzenia tej czynności uniemożliwia ustalenie okoliczności istotnych dla sprawy. Podał także, że skarżący: opłaca gotówką pobyty w hostelach w Krakowie, partycypując jednocześnie w kosztach utrzymania lokalu przy os. Asnyka w W.. Wskazał tu na zaistnienie dysproporcji - określonej w art. 12 ups - pomiędzy udokumentowaną wysokością dochodów (wsparcie z OPS w kwocie 747,50 zł) a rzeczywistą sytuacją majątkową skarżącego, pozwalającą mu na comiesięczne wydatkowanie kwoty 1550 zł za hostel. Zdaniem organu, skoro skarżący posiada środki własne na sfinansowanie pobytów w hostelach od października 2021 r. zasadnym jest stwierdzenie, że w tym czasie posiadał on również zdolność do ich zapłaty. Organ wskazał również, że strona w trakcie wywiadu środowiskowego wyjaśniła, że w celu pokrywania wydatków pożycza pieniądze od "innych osób", następnie zaprzeczyła temu stwierdzeniu, nie konkretyzując jednak - mimo wezwania - pochodzenia "dodatkowych" funduszy. Zdaniem organu w sprawie zachodzi dysproporcja pomiędzy udokumentowaną przez wnioskującego wysokością dochodu a jego sytuacją majątkową ( art. 12 ups). Burmistrz uznał również, że strona ma zabezpieczone potrzeby mieszkaniowe - w postaci lokalu komunalnego, a więc zakres żądania nie mieści się w obrębie art. 39 ups.Decyzją z 6 września 2022 r. Kolegium, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od ww. aktu organu I instancji, utrzymało go w mocy. W uzasadnieniu podkreśliło uznaniowy charakter decyzji w przedmiocie przyznania zasiłku celowego i wskazało, że w jego ocenie Burmistrz nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Za prawidłowe organ odwoławczy uznał stwierdzenie, że pokrycie kosztów pobytu w hostelu nie stanowiło niezbędnej potrzeby bytowej - w rozumieniu art. 39 ust. 1 i 2 ups - wobec zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych strony, poprzez zamieszkiwanie i meldunek w mieszkaniu komunalnym w W., os. Asnyka 7/1. Organ II instancji zauważył także, że w sprawie wypełniła się dyspozycja art. 12 ups, ponieważ wnioskodawca posiadał wystarczające środki pieniężne, pozwalające na samodzielne zaspokojenie niezbędnych swoich potrzeb - o czym świadczyło uregulowanie przedłożonych faktur - a jednocześnie odmówił wskazania źródła dochodu przekraczającego wartości pochodzące z przyznawanych mu świadczeń z ups. Kolegium odniosło się również do odmowy złożenia przez wnioskodawcę podpisu na arkuszu wywiadu, wskazując, że skarżący potwierdził ten fakt w piśmie z 13 maja 2022 r. Organ podkreślił subsydiarny charakter pomocy na gruncie ups, która nie może być traktowana, jako stałe źródło utrzymania jej beneficjentów. Wskazał też na systematyczność korzystania przez wnioskodawcę z tego typu świadczeń.Sąd I instancji uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza uznając, że akty te nie zostały poprzedzone wszechstronną oceną okoliczności faktycznych, istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W uzasadnieniu przytoczył orzecznictwo sądowoadministracyjne oraz scharakteryzował specyfikę aktów o charakterze uznaniowym. Wyjaśnił, że w toku postępowania o przyznanie zasiłku celowego organ powinien ustalić, czy wnioskodawca spełnia kryterium majątkowe przyznania pomocy oraz czy wnosi o zaspokojenie niezbędnej potrzeby bytowej. Powinien też wziąć pod uwagę, czy strona korzysta z pomocy społecznej i jakie są możliwości finansowe ośrodka pomocy społecznej (dalej: "OPS"). Podał, że materialną podstawę aktu SKO stanowiły przepisy ups, której art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 stanowią, że pomoc społeczna to instytucja polityki społecznej państwa, której celem jest umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężania sytuacji życiowych, których nie są w stanie pokonać, przy wykorzystaniu własnych uprawnień, zasobów i możliwości, wspieranie ich w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb oraz umożliwienie im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Art. 8 ust. 1 pkt 1 ups wskazuje, że prawo do świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej, z zastrzeżeniem art. 40, art. 41, art. 53a i art. 91, przysługuje osobie samotnie gospodarującej, której dochód nie przekracza kwoty 776 zł ("kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej") - przy jednoczesnym wystąpieniu co najmniej jednej z przesłanek z art. 7 pkt 2-15 ups lub innych okoliczności uzasadniających przyznanie wsparcia. WSA wskazał, że dochód strony w tej sprawie wyniósł 747,50 zł, a więc był niższy niż ww. kryterium dochodowe. Dalej stwierdził, że art. 39 ust. 1 i 2 ups determinuje konieczność ustalenia, czy żądanie (zwrot kosztów za pobyt w hostelu) stanowi niezbędną potrzebę bytową. W jego ocenie organ nie ocenił stanu mieszkania komunalnego, zajmowanego przez stronę, wobec czego nie dokonał kontroli, czy przebywanie w nim nie zagraża zdrowiu. Podjęcie takiej oceny warunkowało zaś zasadność wniosku o zasiłek celowy. Zauważył, że w uzasadnieniu aktów organów brak jest jakiejkolwiek dokumentacji dotyczącej stanu technicznego lokalu. Zdaniem WSA, przed podjęciem decyzji organy nie dysponowały niezbędnym materiałem dowodowym, uzasadniającym rozstrzygnięcie sprawy i nie dokonały wszechstronnej oceny istotnych okoliczności faktycznych. Nie przeprowadziły oceny "niezbędności" wskazanej przez skarżącego potrzeby z perspektywy zachowania zdrowia strony. Nie ustosunkowały się również do okoliczności stanu lokalu (kwestia pleśni; ewentualnego remontu). Zdaniem Sądu wojewódzkiego stanowisko przyjęte przez organy, że skarżący ma zabezpieczone potrzeby mieszkaniowe, a wynajęcie pokoju w hostelu nie stanowi niezbędnej potrzeby życiowej, jest niewystarczające. WSA stwierdził, że przeprowadzając wywiad, pracownik socjalny miał możliwość rozeznania warunków mieszkaniowych (występowanie pleśni, grzyba, czy nietypowego zapachu), a mimo to organy nie przedstawiły w tym zakresie żadnej argumentacji i nie odniosły się do twierdzeń skarżącego. Takiego opisu i odniesienia się do przyczyny niekorzystania z lokalu brak jest w wywiadzie środowiskowym i analizowanych decyzjach. W tej sytuacji Sąd I instancji uznał, że nie ma możliwości kontroli stanowiska organów w tym zakresie. Wobec czego organy naruszyły przepisy prawa procesowego, w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy (art. 7, art. 77 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego; Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "kpa"), "(...) poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w tym nierzetelność przeprowadzonego wywiadu środowiskowego (brak opisu stanu mieszkania) oraz brak w aktach sprawy dokumentów dotyczących stanu technicznego mieszkania komunalnego ..." (str. 7 uzasadnienia; k. 39 akt sąd.). Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, WSA ocenił, że organy zasadnie wskazały na subsydiarny charakter udzielanej pomocy i konieczność współdziałania wnioskodawcy z organem (art. 2- 4 ups). Słusznie przy tym - zdaniem Sądu I instancji - Kolegium odwołało się do regulacji z art. 107 ust. 4a ups, który określa konsekwencje niewyrażenia zgody na przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego (jego aktualizacji) przez wnioskującego i stanowi podstawę do odmowy przyznania świadczenia. Sąd wojewódzki wskazał na odmowę przeprowadzenia wywiadu, poprzez niepodpisanie kwestionariusza, zawierającego ustalenia dokonane podczas wywiadu, powodowane brakiem uzupełnienia przez pracownika socjalnego jego części "C". Skarżący powołał się na brak możliwości weryfikacji ustaleń i ocen pracownika oraz obawę przed poświadczeniem przez niego nieprawdy. WSA zwrócił uwagę, że podpis osoby ubiegającej się o przyznanie pomocy, dotyczy jednak jedynie ustaleń zawartych w części "A" i "B", o czym świadczy widniejący na arkuszu, kończący tę część "Oświadczam, że podane wyżej informacje są zgodne z prawdą". Przyjął, że zgodnie z literalnym brzmieniem -"informacje" oznaczają wszystko to co zostało ustalone i zapisane w części "A" i "B", część "C" to diagnoza sytuacji osoby lub rodziny i wnioski pracownika socjalnego. Podał, że § 4 Rozporządzenia ministra rodziny i polityki społecznej z dnia 8 kwietnia 2021 r. w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego (Dz. U. z 2021 r., poz. 893; dalej: "rozporządzenie") stanowi, że "1. Pracownik socjalny, przeprowadzając wywiad, bierze pod uwagę indywidualne cechy, sytuację osobistą, rodzinną, dochodową i majątkową osoby samotnie gospodarującej lub osób w rodzinie, mogące mieć wpływ na rodzaj i zakres przyznawanej im pomocy; 2. W ramach przeprowadzonego wywiadu pracownik socjalny dokonuje analizy i diagnozy sytuacji danej osoby lub rodziny i formułuje wnioski z nich wynikające, stanowiące podstawę planowania pomocy." Ta część podpisywana jest wyłącznie przez przeprowadzającego wywiad. Zdaniem Sądu wojewódzkiego, złożenie przez wnioskodawcę podpisu na arkuszu w przeznaczonym do tego miejscu nie stanowi oświadczenia o zgodzie z opinią pracownika socjalnego, wyrażoną w części "C". Ponadto brak jest regulacji, która nakazywałyby sporządzenie wniosków w części "C" podczas przeprowadzania wywiadu, w obecności wnioskodawcy. WSA uznał, że odmowa podpisania przez skarżącego kwestionariusza z obawy przed poświadczeniem nieprawdy przez pracownika socjalnego była bezzasadna. Ocenił, że "(...) gdyby nie stwierdzone wyżej braki postępowania dowodowego, uznać można by było, że odmowa podpisania przez skarżącego kwestionariusza, mogła stanowić odmowę przyznania mu zasiłku celowego, o który się ubiegał." Analizując kwestię związaną z podnoszoną przez organy dysproporcją pomiędzy dochodem skarżącego (oświadczenie skarżącego z 21 kwietnia 2022 r. - 747,50 zł - zasiłek stały) a realnie wydatkowanymi kwotami (m.in. na opłacenie pokoju w hostelu), WSA wskazał na brak odpowiedniego udokumentowania dochodu przez stronę. Miało to związek z oświadczeniem ustnym w tracie wywiadu o zaciąganych pożyczkach na hostel i odmową złożenia stosownych wyjaśnień na piśmie. Końcowo Sąd wojewódzki uznał, że organy miały prawo odwołać się do art. 12 ups. Uchylając akty organów obu instancji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "ppsa"), nakazał ponowne rozpatrzenie sprawy, po zgromadzeniu materiału dowodowego, w tym poczynieniu ustaleń w zakresie stanu technicznego mieszkania komunalnego i oceny niezbędności potrzeby skarżącego, tj. wynajmowania odrębnego pokoju w hostelu, pomimo posiadania lokalu.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło SKO, kwestionując go w całości i zarzucając "naruszenie prawa materialnego":1) art. 11 i art. 12 i art. 107 ust. 4a i 5 ups, "(...) przez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na przyjęciu, iż odmowa przez Skarżącego podpisania kwestionariusza wywiadu środowiskowego i złożenia oświadczenia o Jego dochodach i stanie majątkowym nie stanowiła wystarczającej przesłanki do odmowy przyznania wnioskowanego zasiłku celowego";2) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 kpa, "(...) przez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na przyjęciu, iż nie wyjaśniono wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, w szczególności stanu technicznego lokalu nr 1 przy ul. Asnyka 7 w W., z którego Skarżący korzysta wraz z Panią J.K."Podnosząc jak powyżej wniesiono o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz rozpoznanie skargi na decyzję SKO z 6 września 2022 r., nr SKO.PS/4110/398/2022 w przedmiocie przyznania A.B. zasiłku celowego z przeznaczeniem na zwrot kosztów zakwaterowania w hostelu w marcu i kwietniu 2022 r. i jej oddalenie; względnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie; 2) zasądzenie na rzecz Kolegium kosztów postępowania kasacyjnego. W środku zaskarżenia zawarto również oświadczenie o zrzeczeniu się przeprowadzenia rozprawy.W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że powodem odmowy przyznania wnioskowanego zasiłku był brak współpracy skarżącego z organami w rozwiązywaniu jego trudnej sytuacji życiowej oraz niezłożenie oświadczenia o źródłach dochodu, z których pokrywał on koszty pobytu w hostelu i koszty utrzymania lokalu komunalnego - w sytuacji gdy wydatki strony znaczeni przewyższały jego udokumentowany dochód. Kolegium wskazało również na rzeczywiste zaspokojenie potrzeby mieszkaniowej strony. W ocenie SKO, Sąd I instancji naruszył art. 11 ups w zw. z art. 107 ust. 4a ustawy uznając, że brak współdziałania skarżącego z organem nie stanowi samoistnej podstawy do odmowy przyznania świadczenia, który przejawiał się również w odmowie złożenia oświadczenia o stanie majątkowym podczas wywiadu środowiskowego - 21 kwietnia 2022 r. Kolegium zwróciło też uwagę na brak istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy ustalenia stanu technicznego lokalu komunalnego zajmowanego przez stronę w sytuacji, gdy Sąd wojewódzki potwierdził, że odmowa podpisu na kwestionariuszu wywiadu środowiskowego była bezzasadna i wyczerpuje ona dyspozycję art. 107 ust. 4a ups. Podniesiono, że "Sąd I instancji zauważył, iż w przypadku Skarżącego nasuwały się wątpliwości co do stanu majątkowego Skarżącego, przyznał, że odmowa złożenia przez Skarżącego oświadczenia o dochodach i stanie majątkowym, w szczególności dotyczącego zaciąganych pożyczek uprawnia organy do odwołania się do art. 12 ustawy o pomocy społecznej, jednakże nie uznał odmowy złożenia oświadczenia za podstawę odmowy przyznania wnioskowanego zasiłku. W ocenie Kolegium odmowa złożenia oświadczenia o dochodach i stanie majątkowych podobnie jak niewyrażenie zgody na przeprowadzenie wywiadu środowiskowego stanowi samodzielną podstawę do odmowy przyznania świadczenia." Odnośnie zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 kpa, Kolegium podniosło, że w licznych sprawach skarżącego, poddawanych już kontroli przez WSA w Krakowie, Sąd ten wskazywał, że zapewnienie właściwego stanu technicznego i sanitarnego mieszkania należy do obowiązków właściciela - Miasta W., natomiast nie daje on podstawy do przyznania zasiłku (sprawy o sygn. akt: III SA/Kr 939/22, III SA/Kr 1100/22, III SA/Kr 741/22 i III SA/Kr 742/22).Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.Stosownie do art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W analizowanej sprawie przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego, wyliczone enumeratywnie w art. 183 § 2 ppsa, nie występują. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te wyznaczają wskazane w środku zaskarżenia podstawy, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 ppsa), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa).Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 182 § 2 ppsa, ponieważ skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia odpisu środka zaskarżenia, nie zażądała jej przeprowadzenia.Skarga kasacyjna jest zasadna.Zarzuty środka zaskarżenia, mimo częściowo nieprawidłowego określenia ich przez autorkę, jako "naruszenie prawa materialnego", oparte zostały na obu podstawach z art. 174 ppsa. Wskazano w niej bowiem również na wadliwości o charakterze procesowym - tu np.: art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa - mające istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny zwraca również uwagę na brak powołania się przez sporządzającą środek zaskarżenia na przepisy prawa stosowane przez wojewódzki sąd administracyjny (np. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa - wskazujący kierunek rozstrzygnięcia) i obowiązek ich odniesienia do uregulowań postępowania administracyjnego. Mieć bowiem na uwadze należy, że skarga kasacyjna stanowi środek zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie zaś odwołanie od aktu organu. Jednak powyższe wadliwości nie dyskwalifikują skargi kasacyjnej SKO, gdyż analiza podstaw kasacyjnych i uzasadnienia środka zaskarżenia pozwalają na wystarczająco jasne odczytanie postulowanych naruszeń. Zważywszy, że pomimo częściowo błędnej konstrukcji zarzutów możliwe jest ustalenie granic wniesionej skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że została ona sporządzona w stopniu umożliwiającym jej merytoryczne rozpoznanie, wobec treści uchwały pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09.Tytułem wstępu odnotować należy, że decyzja o przyznaniu zasiłku celowego (art. 39 ups), to akt organu o charakterze uznaniowym, co w sposób istotny determinuje zakres i kierunek badania sprawy przez sąd administracyjny. Uznanie administracyjne cechuje się tym, że nawet przy aktualizacji przesłanek określonych w przepisie prawa materialnego, skorzystanie z określonej instytucji, nie obliguje organu do uwzględnienia żądania strony. Sam zatem fakt spełnienia ustawowych kryteriów, nie oznacza automatycznego, czy każdorazowego przyznania osobie zainteresowanej zasiłku celowego, zgodnego z jej oczekiwaniami. Decyzja powinna jednak realizować określone wymagania, tak aby władcze działanie organu nie było dowolne - wówczas bowiem należałoby je uznać za nieuprawnione, czy przekraczające granice uznania administracyjnego. Organ powinien więc należycie ustalić stan faktyczny sprawy tj.: wyjaśnić wszelkie istotne dla końcowego rozstrzygnięcia okoliczności, w sposób wyczerpujący zebrać, poddać analizie i rozpatrzyć zgromadzony w trakcie postępowania materiał dowodowy. Powinien też przy załatwieniu sprawy uwzględnić i należycie wyważyć interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa). Rola sądu kontrolującego zgodność z prawem tego typu aktu sprowadza się zaś do zbadania, czy organ zebrał w sprawie pełny materiał dowodowy, poddał go należytej analizie oraz czy efekt tego działania został w sposób dostatecznie szeroki przedstawiony i uargumentowany w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia. Sąd ocenia tu prawidłowość przeprowadzonego przez organ wnioskowania, prowadzącego do stwierdzenia, że w danym stanie faktycznym było/bądź nie było możliwe uwzględnienie wniosku o wsparcie, oraz czy decyzja w tym przedmiocie została prawidłowo umotywowana. Przy czym, argumentacja w opisywanym zakresie musi być wewnętrznie spójna, zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego.Zadaniem Sądu I instancji było więc ustalenie, czy organy administracyjne wyjaśniły wszystkie okoliczności istotne dla sprawy, a przy ocenie zgromadzonego materiału dowodowego nie została przekroczona zasada swobodnej oceny dowodów oraz sprawdzić, czy treść żądania mieści się w dyspozycji art. 39 ups (w zakresie realizacji przesłanek podmiotowych i przedmiotowych). Powinien on również stwierdzić, czy organ wziął pod uwagę treść żądania, odnosząc ją do hierarchii zgłaszanych potrzeb, także w kontekście ogólnej liczby osób ubiegających się o pomoc i wysokości środków finansowych przeznaczonych na świadczenia z zakresu pomocy społecznej.W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zebrany w sprawie materiał dowodowy bez wątpienia spełniał powyższe warunki i był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia.Zgodnie z art. 39 ust. 1 ups, który stanowił materialnoprawną podstawę decyzji odmawiającej przyznania wnioskowanej formy wsparcia, zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Może on być przyznany w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, ogrzewania, w tym opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (ust. 2). Prawo do większości świadczeń pieniężnych z ups uzależnione jest przy tym od spełnienia kryterium dochodowego, opisanego w art. 8 ust. 1 ustawy, które wyznacza trzy kategorie ewentualnych beneficjentów (osoby samotnie gospodarujące – 776 zł; osoby w rodzinie - 600 zł i dla rodziny, których dochód nie przekracza sumy kwot kryterium dochodowego na osobę w rodzinie, zwanej dalej "kryterium dochodowym rodziny").Analizowana sprawa dotyczy przyznania zasiłku celowego z przeznaczeniem na zwrot kosztów poniesionych przez skarżącego za pobyt w hostelu w miesiącach marzec i kwiecień 2022 r., wobec jego twierdzeń o braku możliwości bezpiecznego dla zdrowia przebywania w dotychczas zajmowanym lokum. Organy analizując wniosek uznały, że fakt zamieszkiwania i zameldowania przez A.B. w lokalu komunalnym, którego głównym najemcą jest J.K. (z którą strona zamieszkuje od 11 lat) – pozwala na stwierdzenie, że ma on zaspokojoną potrzebę mieszkaniową. Procedując sprawę wzięły pod uwagę, że skarżący jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, schorowaną, leczącą się w wielu poradniach lekarskich. Stan zdrowia skarżącego pozostaje poza sporem w tej sprawie. Jedynym źródłem utrzymania wnioskodawcy są świadczenia z ośrodka pomocy społecznej (dalej również: "OPS"), z których zaineresowany korzysta stale i systematycznie (w trakcie wywiadu środowiskowego 21 kwietnia 2022 r. dochód strony określono jako: 747,50 zł - zasiłek stały). Organy przedstawiły łączny dochód strony zestawiając go z ujawnionymi wydatkami (1550 zł - opłata miesięczna za hostel) oraz odniosły się do określonego prawem kryterium dochodowego. Zasadnie przy tym powołały się na dysproporcję opisaną w art. 12 ups, uzasadniającą już samoistnie negatywny dla skarżącego wynik sprawy, wobec odmowy złożenia pisemnych wyjaśnień tej kwestii w trakcie przeprowadzanego wywiadu środowiskowego (strona ustnie podała pracownikowi informację o zaciąganych pożyczkach, następnie twierdzeniom tym zaprzeczyła w piśmie z 13 maja 2022 r. - k. 30 - 32 akt adm.). Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że organ podejmował już próby uzyskania ww. informacji, co wynika np. z treści odpowiedzi strony na zawiadomienie wystosowane przez Burmistrza 28 kwietnia 2022 r. (k. 17-18 akt adm.), w trybie art. 79a kpa, zawierające również pouczenie o treści art. 4 ups (obowiązek współdziałania z organem w przezwyciężaniu trudnej sytuacji życiowej), art. 11 ust. 2 ups (określającego konsekwencje braku współdziałania z organem), art. 2 ups (wskazującego na cele pomocy społecznej) i art. 10 kpa (czynny udział strony w postępowaniu i możliwość wypowiedzenia się co do materiału dowodowego). Pismem tym organ I instancji wskazał, że w trakcie wywiadu środowiskowego z 21 kwietnia 2022 r. skarżący odmówił złożenia podpisu pod częścią "A" i "B" arkusza, zawierającymi dane wnioskodawcy oraz potrzeby i oczekiwania zgłaszane podczas przeprowadzenia czynności. Organ wyjaśnił, że strona zobowiązana jest do potwierdzenia, że zgromadzone informacje są zgodne z prawdą - skarżący zaś stwierdził, że podpis zostanie złożony po zaaprobowaniu przez niego diagnozy i wniosków pracownika socjalnego. Strona została poinformowana, że część "C" kwestionariusza nie jest wypełniana w trakcie czynności wywiadu - wnioskodawca nie wyraził jednak zgody na podpis, twierdząc, że sytuacja taka jest niedopuszczalna, bez uprzedniego zapoznania się z oceną (powyższe wprost wynika z pisma skarżącego z 13 maja 2022 r. - k. 30 v. akt adm.). Organ podejmował więc próby ustalenia przyczyny opisywanej rozbieżności, a strona informacji tych nie skonkretyzowała, wykazując również w ten sposób negatywny stosunek do współpracy z organem. Odnotować w tym miejscu należy, że informacji co do stanu faktycznego sprawy przedstawianych przez Burmistrza i SKO w uzasadnieniach zapadłych aktów administracyjnych, skarżący w żaden sposób nie kwestionuje. Z dokumentacji akt administracyjnych sprawy wynika również, że wnioskujący o zasiłek z przeznaczeniem na "zwrot kosztów opłaty za zakwaterowanie w Hostelu A. w Krakowie", po pierwsze: pobyt ten już wcześniej opłacił (załączniki do wniosku z 5 kwietnia 2022 r. - faktury J.K., opłacone gotówką - k. 1 - 2 akt adm.) - a więc wnioskujący był w posiadaniu środków pieniężnych na ww. cel. Bez znaczenia pozostaje przy tym, że w odwołaniu strona sprecyzowała treść żądania - wskazując, że nie obejmuje ono kwot dwa razy po 1550 zł, a połowę tej wartości z uwagi na opłacanie faktur "po połowie" z J.K. Nadal bowiem skarżący nie wykazał pochodzenia przeznaczonych na ten cel środków, przekraczających jego dochód. Podkreślić w tym miejscu należy, że podstawą świadczeń zasiłkowych z ups jest wykazany uprzednio brak środków i możliwości zaspokojenia przez wnioskującego niezbędnej potrzeby bytowej we własnym zakresie. Zgłoszona zaś przez skarżącego potrzeba (niezależnie od oceny jej "niezbędności") została w rzeczywistości zaspokojona - w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, pomoc społeczna ma na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. W tej sprawie nie zaistniała natomiast sytuacja, której strona nie byłaby w stanie przezwyciężyć samodzielnie, na co wprost wskazuje fakt, że opłaty za hostel dokonała gotówką. Oczekiwanie w takim przypadku, że organy pomocy społecznej będą każdorazowo zaspokajać żądania skarżącego - nawet, jeśli jest on w stanie zaspokoić daną potrzebę życiową we własnym zakresie - stoi w sprzeczności z celem tej instytucji. Organy pomocy społecznej nie są bowiem związane obowiązkiem uwzględnienia każdego kolejnego wniosku strony, a udzielana pomoc powinna być miarkowana w zależności od uzasadnionych potrzeb. Skarżący zdaje się zaś przyjmować, że rolą organu jest uwzględnianie każdego jego żądania również w przypadku, gdy nie respektuje on konieczności podania niezbędnych dla rozstrzygnięcia sprawy informacji i wyjaśnień. Zasadnym jest w tym kontekście stanowisko organów, kładące nacisk na jedynie subsydiarny charakter świadczeń z ups - szczególnie, że w tej sprawie skarżący domaga się w rzeczywistości zwrotu wydatkowanych już środków, po samodzielnym uregulowaniu opłat. Po drugie: strona, pomimo wezwania jej przez organ do złożenia stosownych wyjaśnień w powyższej kwestii (ww. zawiadomienie z 28 kwietnia 2022 r. w trybie art. 79a kpa) oraz pouczona o treści art. 2, art. 4 i art. 11 ust. 2 ups - a więc o obowiązku współdziałania z organem i konsekwencjach braku przedstawienia stosownych wyjaśnień, co do źródła posiadanych środków ponad kwoty przyznane przez OPS - w żaden logiczny i skonkretyzowany sposób źródła ich pozyskiwania nie wskazała.Oceniając kwestie odmowy przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, jako obligatoryjnego warunku wydania aktu w tej sprawie, zgodzić się należy z Sądem wojewódzkim, który wskazał, że: "(...) przeprowadzenie wywiadu środowiskowego wymaga od strony aktywności, gdyż z uwagi na charakter ustaleń odnoszących się do sfery ściśle osobistej, nie można jej zastąpić innymi środkami dowodowymi, a od pracownika socjalnego – rzetelności, gdyż jest specyficznym sposobem zbierania informacji o sytuacji strony, stanowiącym dla organu pomocy społecznej konieczne i podstawowe źródło informacji o sytuacji osobistej, rodzinnej i majątkowej osoby ubiegającej się o świadczenia, będący podstawą ustaleń faktycznych dokonywanych w decyzji administracyjnej i poddawanych prawnej ocenie." Zasadnym również było stwierdzenie, że złożenie przez wnioskodawcę podpisu na druku wywiadu nie stanowi poświadczenia opinii wydanej przez pracownika socjalnego w części "C" - miejsce na podpis znajduje się bowiem pod danymi z części "A" - "dane osoby, z którą przeprowadzono wywiad" i "B" - "potrzeby i oczekiwania osoby lub rodziny zgłoszone podczas przeprowadzania wywiadu". Wydaje się, że zapisy tego typu nie powinny rodzić wątpliwości u skarżącego, a jeśli tak - miał on możliwość je wyrazić – pracownik socjalny odnotował uwagę, że strona odmówiła podpisu z przyczyn jak wyżej. Z § 6 rozporządzenia wynika możliwość odnotowania przez przeprowadzającego wywiad braku możliwości uzyskania wymaganych informacji lub dokumentów oraz podpisu osoby ubiegającej się o przyznanie świadczenia - to ostatnie dotyczy jednak jedynie sytuacji, gdy wnioskodawca nie ma rzeczywistej możliwości złożenia podpisu, ze względu na stan zdrowia. Z powyższego wywodzić można, że każda innego rodzaju odmowa sygnowania podpisem danych z części "A" i "B" arkusza wywiadu - a więc m.in. informacje w zakresie danych osobowych wnioskującego, jego stanu rodzinnego, mieszkaniowego, zawodowego, zdrowotnego, dochodu oraz potrzeb i oczekiwań - powinna być traktowana jako odmowa współdziałania z organem pomocy społecznej - do czego ewentualny beneficjent tego typu pomocy jest zobowiązany. Szczególnie w sytuacji, gdy strona nie zgłasza żadnych skonkretyzowanych zastrzeżeń do zapisów w omawianych częściach kwestionariusza - jak to miało miejsce w tej sprawie. Odmowa złożenia podpisu w miejscu do tego wyznaczonym powinna zostać oceniona negatywnie i w konsekwencji uznana za brak współdziałania z organem. Powyższego działania nie uzasadnia w żadnym razie wyrażenie obawy przed poświadczeniem przez pracownika socjalnego nieprawdy, gdyż wszelkie dane z części "A" i "B" wywiadu zostały już wypełnione i strona ani w trakcie czynności, ani też na późniejszym etapie postępowania, twierdzeń tam zawartych nie kwestionowała. Sam fakt odmowy przeprowadzenia wywiadu środowiskowego przez wnioskującego o wsparcie, jako przesłanka wydania aktu o charakterze negatywnym dla strony jest - co do zasady - przesłanką wystarczającą (art. 107 ust. 4a ups).Odnosząc się do wskazania przez Sąd I instancji na konieczność ponownego przeprowadzenia przez organy postępowania i zgromadzenia materiału dowodowego istotnego - zdaniem tego Sądu - dla ustalenia mających znaczenie w sprawie okoliczności faktycznych, obejmujących stan techniczny lokalu komunalnego i ponowną ocenę "niezbędności" potrzeby skarżącego, w odniesieniu do konieczności wynajmowania pokoju w hostelu, pomimo posiadania prawa korzystania z ww. lokalu, Naczelny Sąd Administracyjny uznaje je za niecelowe. Przy rozstrzyganiu sprawy uwzględniono już bowiem całokształt sytuacji strony: tak majątkowej - której wykazania skarżący wprost odmawia; zdrowotnej - która nie jest w sprawie sporna; osobistej - która została w sprawie prawidłowo oceniona i nie stała u podstaw rozstrzygnięcia Kolegium. Słusznie również przyjęto, że pomoc społeczna ma charakter jedynie subsydiarny, wspierający jej beneficjentów w przezwyciężaniu trudnych sytuacji życiowych, a więc nie może stanowić ich stałego źródła utrzymania. Organy wzięły pod uwagę możliwości finansowe jakimi dysponują oraz pomoc już przyznaną skarżącemu, a także potrzeby innych osób wnioskujących o tego typu wsparcie. W ww. zakresie organ wypowiedział się w sposób logiczny i spójny. Zebrał również całokształt dokumentacji istotnej dla wydania aktu - w postępowaniu prawidłowo stosując zasady określone w art. 7, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 kpa. Trafnie także ocenił zebrany materiał dowodowy (art. 80 kpa) i uargumentował zasadność przesłanek, którymi kierował się odmawiając przyznania wnioskowanej formy pomocy (art. 107 § 3 kpa). Akt Kolegium nie wykraczał zatem poza dozwolone ramy, nie nosił również cech dowolności. Okoliczności istotne w sprawie zostały wyjaśnione i wzięte pod uwagę w procesie orzeczniczym. Nadto strona była na bieżąco informowana o stanie sprawy (w tym m.in. w trybie art. 79a kpa, art. 10 kpa), miała możliwość zapoznania się z aktami oraz wyrażenia swojego stanowiska - brała więc czynny udział w postępowaniu - co czyniła w formie: udziału w wywiadzie środowiskowym 21 kwietnia 2022 r., składała pisma procesowe, odwołania, występowała o dostęp do akt i kserokopie (które uzyskiwała).WSA naruszenia art. 7, 77 i 80 kpa upatruje w niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, w tym nierzetelności przeprowadzonego wywiadu środowiskowego (brak opisu stanu mieszkania) - pomija jednak, że żaden przepis rozporządzenia w sprawie rodzinnego wywiadu środowiskowego nie obliguje pracownika socjalnego do dokonania wpisu tego typu informacji i ocen. Nie wynika on w szczególności ani z § 4 rozporządzenia, zawierającego wytyczne dla pracownika przeprowadzającego wywiad i obligujące go do uzyskania danych w zakresie: indywidualnych cech wnioskodawcy, jego sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej - mogącej mieć wpływ na rodzaj i zakres przyznawanej pomocy, ani z treści kwestionariusza wywiadu. Oczywiście, dane takie mogą zostać wpisane np. na żądanie strony - jednak żadna z powyższych wytycznych nie obejmuje bezpośrednio stanu technicznego mieszkania w aspekcie jego przydatności do użytkowania i ewentualnego powodowania zagrożenia dla zdrowia mieszkańców. Na marginesie jedynie Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że aktualny wzór kwestionariusza wywiadu środowiskowego obejmuje, w części "C" "ANALIZA WARUNKÓW BYTOWYCH OSOBY LUB RODZINY", dane określające: charakter prawa do lokalu mieszkalnego/domu; stan utrzymania mieszkania; dostęp do mediów; wyposażenie w niezbędne sprzęty gospodarstwa domowego; pozostałe informacje (np. dostęp do WC, łazienki, miejsca do spania) - nadal jednak nie obliguje pracownika socjalnego do oceny i opisu stanu technicznego lokalu/domu. Stan techniczny lokalu komunalnego, zajmowanego przez skarżącego i J.K. pozostaje bez wpływu na wynik tej sprawy. Po pierwsze: przedmiotem procedowanej sprawy jest przyznanie zasiłku celowego z przeznaczeniem na zwrot kosztów wynajmowanego przez ww. pokoju w hostelu - świadczenia tego organy odmówiły wobec sprzeciwu strony dotyczącego przeprowadzenia wywiadu środowiskowego oraz dysproporcji pomiędzy wykazanymi dochodami skarżącego a wydatkowanymi przez niego środkami (m.in. na poczynienie ww. opłat). Skoro zatem nastąpiła aktualizacja dwóch ww. przesłanek negatywnych, przy tym materiał dowodowy w tej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny uznał za kompletny oraz brak było dowolności przy wydaniu aktu - przeprowadzanie dodatkowych ustaleń, dotyczących stanu technicznego lokalu już z tej przyczyny jest niecelowe. Po drugie: zasadnie organy przyjęły, że skarżący ma zaspokojoną potrzebę mieszkaniową. Bez wątpienia dysponuje bowiem lokalem komunalnym, wynajętym J.K. przez miasto (oboje posiadają do niego swobodny, nieograniczony niczym dostęp; trzymają tam rzeczy osobiste; opłacają rachunki). Samo zaś twierdzenie strony, że lokal nie nadaje się do bezpiecznego dla zdrowia i życia zamieszkiwania, nie stanowi samoistnej podstawy do domagania się od organów pomocy społecznej zwrotu kosztów przeznaczonych na opłacenie pokoju w hostelu, jedynie wobec twierdzenia o niezaspokojeniu niezbędnej potrzeby bytowej z art. 39 ups. Podkreślić w tym miejscu należy, że skarżący podjął samodzielnie decyzję o zamieszkiwaniu w hostelu i samodzielnie pobyt ten opłacił. Stałym miejscem zamieszkania (i zameldowania) strony jest lokal komunalny, którego głównym najemcą jest J.K., a kwestie związane z jego ewentualnymi wadliwościami powinny być odnoszone w pierwszej kolejności do zawartej umowy najmu. W tym miejscu odnotowania wymaga, że prawa i obowiązki właścicieli i lokatorów mieszkań komunalnych (w tym kwestie dotyczące ewentualnego remontu takiego mieszkania), wiązać należy z ustawą z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i zmianie Kodeksu cywilnego (obecnie: Dz. U. z 2023 r., poz. 725, dalej: "ustawa z 21 czerwca 2001 r."), która wskazuje na obowiązki wynajmującego (gminy/miasta) i najemcy (tu: J.K) - odpowiednio w art. 6a i 6b tej ustawy. Art. 10 ustawy z 21 czerwca 2001 r. określa zaś zagadnienia związane z awariami, przeglądami, czy remontem lokalu. Zasady wynajmowania lokali mieszkalnych, wchodzących w skład zasobu mieszkaniowego gminy określa odpowiednia uchwała (tu: uchwała Rady Miejskiej w W. z dnia 21 kwietnia 2022 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali mieszkalnych, wchodzących w skład zasobu mieszkaniowego Gminy W. - Dz. Urz. Woj. Małop. z 2022 r., poz. 3241). Po trzecie: ocena stanu technicznego mieszkania pozostaje poza zakresem kompetencji organów pomocy społecznej. Pracownik socjalny, przeprowadzający wywiad środowiskowy nie posiada bowiem ani stosownej wiedzy, ani też uprawnień w tym zakresie. Sprawy związane z zagrzybieniem mieszkania, czy jego wadliwościami technicznymi podlegają ocenie właściwych organów nadzoru budowlanego, czy sanitarnego. Po czwarte: zaistnienie wad tego typu należy potwierdzić stosownymi dokumentami, pochodzącymi od uprawnionych podmiotów, czy organów nadzoru. Skarżący w składanych pismach wspomina jedynie, że sprawa jest procedowana przez organy nadzoru budowlanego i sanitarnego - wskazując, że stosowne informacje są w posiadaniu organu pomocowego (nie odwołuje się przy tym ani do numerów decyzji, czy ich dat; nie przedkłada również ich kopii). Nawet jednak przedłożenie tego typu dokumentacji, potwierdzającej wywodzone przez stronę tezy, nie stanowiłyby podstawy obowiązku organu uwzględnienia żądania zwrotu środków wydatkowanych na wynajęty hostel. Oprócz bowiem ziszczenia dwóch ww. negatywnych przesłanek w tej sprawie i niepodważonego skutecznie braku zaspokojenia potrzeby mieszkaniowej, należy mieć na względzie, że akt organu w przedmiocie przyznania zasiłku celowego ma charakter uznaniowy, a więc organ "może", nie zaś automatycznie "przyznaje" żądany zasiłek, nawet przy wypełnieniu przewidzianych ustawą kryteriów.Uwzględniając powyższe rozważania oraz uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 i art. 151 ppsa, orzekł o uchyleniu zaskarżonego wyroku i oddaleniu skargi.Na podstawie art. 207 § 2 ppsa odstąpiono od zasądzenia od A.B. na rzecz SKO zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, uznając, że zachodzi szczególny przypadek o którym mowa w tym przepisie. odstąpiono od zasądzenia od A.B. na rzecz SKO zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, uznając, że zachodzi szczególny przypadek o którym mowa w tym przepisie.