Wyrok z 10 lipca 2013, sygn. I C 885/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

K. dnia 10 lipca 2013 r.

Sąd Okręgowy w (...), Wydział I Cywilny

w składzie:

Przewodniczący: SSR Wojciech Żukowski (del.)

Protokolant: starszy protokolant Marzena Stępkowska

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 czerwca 2013 r. w K.

sprawy z powództwa A. M. G.

przeciwko Gminie Miejskiej K.

o zapłatę

I.  zasądza od strony pozwanej Gminy Miejskiej K. na rzecz powoda A. M. G. kwotę 100.000 (słownie: sto tysięcy) złotych z ustawowymi odsetkami od dnia 14 czerwca 2011 r. do dnia zapłaty,

II.  w pozostałym zakresie powództwo oddala,

III.  zasądza od strony pozwanej Gminy Miejskiej K. na rzecz powoda A. M. G. kwotę (...) (słownie: osiem tysięcy sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 7 maja 2012 r. powód A. M. G. wniósł o zasądzenie od strony pozwanej Gminy Miejskiej K. kwoty 100.000 zł. z ustawowymi odsetkami od dnia 13 czerwca 2011 r. do dnia zapłaty oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Na uzasadnienie żądania pozwu podał, że w dniu 7 stycznia 2010 r. nabył od strony pozwanej własność lokalu mieszkalnego nr (...) i (...) przy ul. (...) w K. i był zapewniany przed zawarciem umowy, że przynależnością lokalu jest balkon, na czym powodowi szczególnie zależało. Pismem z dnia 13 września 2010 r. strona pozwana wbrew wcześniejszym zapewnieniom wyraziła przekonanie, że balkon stanowi część wspólną budynku. Pismem z dnia 21 kwietnia 2011 r. powód uchylił się od skutków prawnych umowy jednakże strona pozwana odmówiła zwrotu ceny. Powód dochodzi zapłaty części kwoty należnej z tytułu zwrotu cen sprzedaży lokalu i zastrzega możliwość dochodzenia w przyszłości dalszych roszczeń.

W złożonej w dniu 31 maja 2012 r. odpowiedzi na pozew strona pozwana wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie od powoda zwrotu kosztów postępowania.

Na uzasadnienie odpowiedzi na pozew oświadczyła, że oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych otrzymała w dniu 13 czerwca 2011 r. a termin do złożenia oświadczenia o uchyleniu się od skutków prawnych nie zaczął biec w dniu 13 września 2010 r. lecz wcześniej. Zarzuciła, że oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych nie powoduje nieważności, ale powód powinien wcześniej wystąpić z powództwem z dnia 189 k.p.c. o ustalenie tej nieważności. Zarzuciła nadto, że powód jako właściciel innego lokalu w budynku pryz ul. (...) od 2008 r. powinien był wiedzieć co stanowi część wspólną, zaś brak wiedzy powoda odnośnie zakresu części wspólnych nie jest błędem co do treści czynności prawnej wywołanym przez stronę pozwaną. Informacja w ogłoszeniu stanowiła tylko informację co do charakterystyki położenia lokali w układzie przestrzennym budynku, a nie informację, że balkon miałby stanowić część lokalu. Nadto inwentaryzacja nie pozostawia wątpliwości co do tego, że brali znajduje się poza zewnętrzną częścią obrysu lokalu i nie stanowi jego części. Okoliczność ta wynikała również z zaświadczenia o samodzielności lokalu. Powód wątpliwości mógł zgłosić na etapie poprzedzającym przetarg, a nadto w protokole wydania lokalu nie ma wzmianki o wydaniu balkony do wyłącznego władania. Zaprzeczyła aby powód był zapewniany, że balkon stanowi część składową lokalu. Zarzuciła, że powód zgłaszał ponadto roszczenia w związku z rzekomymi wadami fizycznymi zakupionego lokalu.

W piśmie z dnia 18 czerwca 2012 r. powód zarzucił, ze wobec wątpliwości co do przynależności prawnej balkonu zwrócił się z zapytaniem do strony pozwanej i dopiero stanowisko od niej otrzymanie doprowadziło go do przekonania, że balkon w skład nabytego lokalu nie wchodzi.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Gmina Miejska K. ogłosiła o wystawieniu na przetarg lokalu mieszkalnego nr (...) i (...) przy ul. (...), informując w opisie lokalu, że w lokalu tym jest balkon.

Podczas przetargu ustnego na lokal mieszkalny nr (...) i (...) przy ul. (...) wyraźnie wskazano, że w lokalu tym jest balkon.

Na rzucie budynku lokal pomieszczenia lokalu tj. pokoje, łazienka, przedpokój, spiżarnia i kuchnia zostały oznaczone grubszą linią. Linią tą nie objęto balkonu. Przy opisie „balkon” nie zaznaczono że stanowi on część wspólną, podczas gdy zastrzeżenie takie znalazło się przy opisie klatki schodowej i korytarza.

W zaświadczeniu o samodzielności lokalu nr (...) i (...) brak jest wskazania, że w skład lokalu wchodzi balkon.

Dowód: - odpis ogłoszenia, k. 8

- odpis protokołu, k. 11

- odpis rzutu, k. 82

- odpis zaświadczenia, k. 83

- przesłuchanie powoda, k. 169-170

W dniu 13 stycznia 2010 r. została zawarta umowa ustanowienia odrębnej własności lokalu mieszkalnego i sprzedaży, w której Gmina Miejska K. ustanowiła odrębną własność lokalu mieszkalnego nr (...) i (...) przy ul. (...) i sprzedała go A. M. G. za kwotę 617561,55 zł. wraz z udziałem w użytkowaniu wieczystym gruntu, potwierdzając odbiór całej ceny sprzedaży w kwocie 617561,55 zł. i pierwszej opłaty za użytkowanie wieczyste w kwocie 52108,77 zł. Zawierając umowę powód pozostawał w przekonaniu że kupując lokal kupuje również i balkon znajdujący się przy tym lokalu.

Dowód: - odpis umowy, k. 15-21

- przesłuchanie powoda, k. 169-170

W protokole zdawczo – odbiorczym lokalu nr (...) i (...) w budynku przy ul. (...) w K. Gmina Miejska K. przekazała ten lokal A. M. G.. W protokole brak jest wzmianki o przekazaniu balkonu.

Dowód: - odpis protokołu, k. 64

W piśmie z dnia 24 czerwca 2010 r. (złożone na dziennik podawczy Urzędu Miasta K. w dniu 28 czerwca 2010 r.) zarządca Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. (...) w K. poinformował, że według oświadczenia A. G. nabył on lokal nr (...) i (...) wraz z balkonem komunikacyjnym, podczas gdy inny lokal w takim samym układzie piętro niżej, został sprzedany bez balkonu komunikacyjnego a według wiedzy Wspólnoty wszystkie balkony komunikacyjne w tym budynku stanowią cześć wspólną nieruchomości.

Nikt z zarządu wspólnoty nie informował powoda o tym, że kwestionują jego prawa do balkonu.

Dowód: - odpis pisma, k. 55

- przesłuchanie powoda, k. 169-170

Na wiosnę 2010 r. właściciele innych lokali zaczęli protestować, twierdząc, że powód nie zakupił balkonu. M. M. na prośbę powoda pod koniec marca 2010 r. dzwoniła do Urzędu Miasta K. z pytaniem o własność balkonu, ponieważ zostało zakwestionowane przez członka wspólnoty mieszkaniowej to, że powód balkon skutecznie zakupił. W odpowiedzi na pytania pracownik (...) poinformował aby zapoznać się z pkt 3 protokołu, w którym był zaznaczone, że w mieszkaniu jest balkon. M. M. otrzymaną informację przekazała powodowi. W dniu 29 czerwca 2010 r. adw. K. K. wystawiła opinię prawną, w której stwierdziła, że A. G. nabył skutecznie własność tego, co było przedmiotem przetargu, a więc również i balkonu znajdującego się przy lokalu mieszkalnym nr (...) i (...) jako części składowej rzeczonego lokalu.

Dowód: - przesłuchanie świadka M. M., k. 117

- przesłuchanie świadka M. S., k. 118

- odpis opinii, k. 22

- przesłuchanie powoda, k. 169-170

W odpowiedzi na pismo pełnomocnika A. G. z dnia 17 sierpnia 2010 r. zastępca dyrektora wydziału Urzędu Miasta K. w piśmie z dnia 8 września 2010 r. oświadczyła, że brak jest podstaw do uznania, że balkon stanowił przedmiot transakcji sprzedaży.

Dowód: - odpis pisma, k. 26-27

Pismem z dnia 21 kwietnia 2011 r. A. M. G. uchylił się od skutków prawnych oświadczenia woli o nabyciu lokalu nr (...) i (...) w budynku przy ul. (...) w K. i wezwał do zwrotu całej zapłaconej przez niego ceny. Pismo to złożono na dziennik podawczy Urzędu Miasta K. w dniu 13 czerwca 2011 r.

Dowód: - odpis pisma, k. 71

Powód kupił mieszkanie dlatego ze miało balkon. Zamiarem powoda było przeszklenie tego balkonu i dokonanie podziału mieszkania. Powód oceniał, że mieszkanie było warte zakupu tylko wtedy, gdyby powód mógł je podzielić. Powód wystąpił o warunki zabudowy reprezentowany przez pełnomocnika na początku 2010 r. Nie kupiłby lokalu gdyby wiedział, że balkon nie stanowi części lokalu. Po około półtora roku tj. w maju 2011 roku powód otrzymał decyzję o zgodzie na warunki zabudowy.

Dowód: - przesłuchanie świadka M. M., k. 117

- przesłuchanie świadka M. S., k. 118

- przesłuchanie powoda, k. 169-170

Na ten balkon jest wejście z klatki schodowej.

Dowód: - przesłuchanie świadka M. S., k. 118

Przy ustalaniu stanu faktycznego oparł się sąd na dokumentach publicznych – odpisie ogłoszenia, protokołu, rzutu lokalu, zaświadczeniu o samodzielności, aktu notarialnego, które nie budziły wątpliwości co do ich prawidłowości i stanowiły dowód na okoliczności urzędowo w nich stwierdzone. Oparł się sąd również na dowodzie z dokumentów prywatnych – pismach, protokole zdawczo – odbiorczym – które stanowiły dowód na okoliczność treści oświadczeń woli w nich zawartych.

Ustalając kiedy i w jakich okolicznościach powód pozyskiwał wiedzę co do tego, czy nabyty przezeń lokal obejmuje balkon oparł się sąd na zeznaniach powoda, które nie budzą wątpliwości, są jasne i konsekwentne i znajdują potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym, a to korespondencji wymienianej pomiędzy stronami, opinii prawnej i zeznaniach świadków M. M. i M. S.. Za wiarygodnością zeznań powoda co do jego przekonania o tym, że nabywając lokal nabywał również balkon przemawia silnie okoliczność, że po nabyciu lokalu powód podjął działania zmierzające do wykonania prac remontowych w lokalu, obejmujące również wykonanie prac na przedmiotowym balkonie, co jednoznacznie wskazuje, że uważał się za osobę do tego balkonu wyłącznie uprawnioną.

Nie dał sąd wiary zeznaniom świadka M. B. co do okoliczności, jakoby powód zadawał podczas przetargu pytanie dotyczące balkonu, albowiem w tym zakresie zeznania świadka popadają w sprzeczność z zeznaniami samego powoda, nie pamiętał czy takie pytanie zadawał (czas 00:06:53 i następne), a sama świadek zeznała, że nie pamięta treści odpowiedzi na pytanie, jak również że pytanie to zadał powód „o ile pamięta”.

Oddalono wnioski dowodowe o:

- dopuszczenie dowodu z płyty z nagraniem przetargu,

- opinię biegłego na okoliczność, że przedmiotowy balkon został zaprojektowany wyłącznie z przeznaczeniem dla mieszkańców lokalu (...) i (...).

W przypadku dowodu z nagrania powód zgłosił ten dowód z uchybieniem zakreślonego terminu z art. 207 par. 3 k.p.c. i nie powołał się na jakiekolwiek okoliczności usprawiedliwiające opóźnienie. Co do dowodu z opinii biegłego uznać należało, że okoliczność, na którą dowód został zawnioskowany nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Pominięto wnioskowane przez stronę pozwaną przesłuchanie członków zarządu wspólnoty mieszkaniowej i członków wspólnoty mieszkaniowej, albowiem strona pozwana na rozprawie w dniu 12 listopada 2012 r. wniosek ten cofnęła.

Sąd zważył co następuje:

Zgodnie z art. 405 k.c. kto bez podstawy prawnej uzyskał korzyść majątkową kosztem innej osoby, obowiązany jest do wydania korzyści w naturze, a gdyby to nie było możliwe, do zwrotu jej wartości. Przepis ten, zgodnie z art. 410 par. 1 k.c. stosuje się w szczególności do świadczenia nienależnego, tj. świadczenia, jeżeli ten, kto je spełnił, nie był w ogóle zobowiązany lub nie był zobowiązany względem osoby, której świadczył, albo jeżeli podstawa świadczenia odpadła lub zamierzony cel świadczenia nie został osiągnięty, albo jeżeli czynność prawna zobowiązująca do świadczenia była nieważna i nie stała się ważna po spełnieniu świadczenia (art. 410 par. 2 k.c.). Przepisy te znajdują zastosowanie do roszczenia objętego żądaniem pozwu, albowiem powód domaga się zapłaty powołując się na okoliczność, że uchylił się od skutków prawnych oświadczenia woli składającego się na umowę z dnia 13 stycznia 2010 r. na podstawie której zapłacił stronie pozwanej kwotę 617561,55 zł. tytułem ceny za zakupiony lokal mieszkalny. Jak to natomiast wyjaśniono w orzecznictwie Sądu Najwyższego (wyrok z dnia 19 lutego 1998 r. III CKN 372/97, Prokuratura i Prawo – dodatek 1999/5, poz. 34) skuteczne uchylenie się przez powoda od skutków prawnych swego oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu czyni umowę zawartą z pozwaną nieważną (ex tunc).

Bezzasadny jest zarzut strony pozwanej, że oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych nie powoduje nieważności, ale powód powinien wcześniej wystąpić z powództwem z dnia 189 k.p.c. o ustalenie tej nieważności. Wręcz przeciwnie, w sprawie o zwrot nienależnego świadczenia sąd może jako przesłankę swojego rozstrzygnięcia ustalić, czy umowa, na podstawie której powód świadczyła jest nieważna (w szczególności dlatego, że powód skutecznie uchylił się od skutków prawnych oświadczenia woli), zaś trudne do rozwiania wątpliwości budziłby interes prawny powoda w wytaczaniu uprzednim powództwa o ustalenie nieważności umowy, skoro powód może wystąpić z roszczeniem o świadczenie w postaci zwrotu nienależnego świadczenia spełnionego w wykonaniu nieważnej umowy (art. 410 § 2 k.c.).

Strona pozwana nie kwestionowała, że powód świadczenie na jej rzecz spełnił, jednakże kwestionowała aby powód skutecznie uchylił się od skutków prawnych oświadczenia woli. Zgodnie z art. 84 k.c. w razie błędu co do treści czynności prawnej można uchylić się od skutków prawnych swego oświadczenia woli. Jeżeli jednak oświadczenie woli było złożone innej osobie, uchylenie się od jego skutków prawnych dopuszczalne jest tylko wtedy, gdy błąd został wywołany przez tę osobę, chociażby bez jej winy, albo gdy wiedziała ona o błędzie lub mogła z łatwością błąd zauważyć; ograniczenie to nie dotyczy czynności prawnej nieodpłatnej. Można powoływać się tylko na błąd uzasadniający przypuszczenie, że gdyby składający oświadczenie woli nie działał pod wpływem błędu i oceniał sprawę rozsądnie, nie złożyłby oświadczenia tej treści (błąd istotny). Nie budzi wątpliwości w świetle zgromadzonego materiału dowodowego, że powód nabywając w dniu 13 stycznia 2010 r. lokal pozostawał w przekonaniu, że kupując lokal nabywa również, jako wchodzący w jego skład, znajdujący się przy lokalu balkon. Przekonanie to było niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy, albowiem wejście na przedmiotowy balkon nie prowadzi wyłącznie z lokalu należącego do powoda, ale można na niego wejść również z klatki schodowej. W konsekwencji balkon znajdujący się przy lokalu nr (...) i (...) przy ul. (...) w K. należy kwalifikować jako część nieruchomości wspólnej, a nie jako pomieszczenie pomocnicze dla lokalu powoda.

Błędne przekonanie powoda zostało wywołane zachowaniami osób, którym strona pozwana zleciła podejmowanie czynności w związku ze zbyciem lokalu. Ogłoszenie o przetargu zawierało bowiem wzmiankę, że w sprzedawanym lokalu jest balkon. Informacja taka znajduje się również w protokole przetargu oraz informowano o tym opisując lokal podczas przetargu. Wbrew zarzutom strony pozwanej również zapisy zawarte w rzucie lokalu sugerowały, że balkon ten stanowi część lokalu. Wprawdzie bowiem obrys lokalu został zaznaczony linią, jednakże takie znaczenie tej linii nie zostało na rzucie lokalu zaznaczone. Natomiast przy opisie balkonu nie zaznaczono, że stanowi on część wspólną, co w kontekście okoliczności, że takie oznaczenie znalazło się przy opisie korytarza i klatki schodowej, mogło sugerować, że w balkon ten części wspólnej nie stanowi. W tym kontekście okoliczność, że w zaświadczeniu o samodzielności oraz w akcie notarialnym nie wymieniono wyraźnie balkonu jako części składowej lokalu nie może wpłynąć na ocenę, że w kontekście informacji zawartych w ogłoszeniu i rzucie budynku oraz udzielonych podczas przetargu powód miał słuszne podstawy aby uważać, że składając oświadczenie woli zakupu lokalu nr (...) i (...) zakupuje również i położony bezpośrednio przy tym lokalu balkon. Z uwagi zaś na okoliczność, że przekonanie to było spowodowane przez działania działających w imieniu strony pozwanej osób, które przygotowywały ogłoszenie i przetarg, uznać należy, że błąd powoda został wywołany działaniami tych osób, a zachowania tych osób należy przypisać stronie pozwanej, którą reprezentowały.

Błąd powoda był nadto błędem co do treści czynności prawnej obejmującej oświadczenie woli powoda. Błąd ten bowiem dotyczył tego, co wchodzi w skład przedmiotu nabywanego przez powoda, podczas gdy w wypadku umowy sprzedaży określenie przedmiotu sprzedaży należy do istotnych postanowień umownych.

Błąd ten należy w końcu zakwalifikować jako błąd istotny, albowiem z zeznań powoda wynika, że wiedząc o rzeczywistym stanie rzeczy nie zawarłby umowy ze stroną pozwaną, albowiem przynależność lokalu miała dla niego znaczenie wobec planów podziału lokalu i wykorzystaniu w tym celu balkonu.

Powód dochował również rocznego terminu do uchylenia się od skutków prawnych przewidzianego w art. 88 § 2 k.c. Oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych został złożone (tj. dotarło do strony pozwanej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią – art. 61 par. 1 k.c.) w dniu 13 czerwca 2011 r. Z ustalonego stanu faktycznego wynika wprawdzie, że sygnały o tym, że kwestia przynależności balkonu do części wspólnych ma charakter sporny, docierały do powoda już od marca 2010 r. albowiem wtedy już na prośbę powoda M. M. telefonicznie potwierdzała u strony pozwanej, czy powód nabył również balkon. Tym niemniej zgodzić się należy z poglądem prezentowanym przez powoda, że wykryciem błędu w rozumieniu art. 88 par. 2 k.c. nie jest powzięcie przez działającego w błędzie jakichkolwiek wątpliwości co do rzeczywistego znaczenia jego oświadczenia woli, ale powzięcie tych wiadomości ze źródeł na tyle poważnych, że powinny u tej osoby wzbudzić uzasadnione wątpliwości co do rzeczywistego stanu rzeczy. W ocenie sądu ewentualne wypowiedzi w tym przedmiocie właścicieli sąsiednich lokali względnie członków zarządu wspólnoty mieszkaniowej nie mogą być uznane za takie źródło informacji o wysokim stopniu wiarygodności. Nie można również uwzględnić zarzuty strony pozwanej, że wiedzę o tym, co wchodzi w skład nieruchomości wspólnej powód powinien mieć jako uprawniony i zobowiązany co współudziału w zarządzie nieruchomością wspólną. Trudno bowiem wymagać od obcokrajowca, nawet będącego prawnikiem jak to ma miejsce w wypadku powoda, aby posiadał dokładną wiedzę co do tego, jak przedstawia się status prawno-rzeczowy balkonu zgodnie z polskimi przepisami o własności lokali. Nie sposób zaś powodowi zarzucić braku należytej staranności skoro powziąwszy informacje mogące wskazywać na istnienie wątpliwości co do skuteczności nabycia balkonu zwrócił się do adwokata o opinię prawną, a uzyskana opinia wskazywała na to, że powód skutecznie balkon nabył, a nadto pracownik strony pozwanej prezentował stanowisko, że o tym, co powód nabył rozstrzyga treść dokumentacji przetargowej, którą można było interpretować w ten sposób, ze powód balkon wraz z lokalem nabył. W tym stanie rzeczy ocenić należy, że jako moment, w którym powód wykrył swój błąd należy potraktować chwilę, w której powód powziął wiedzę o tym, że sama strona pozwana uważa, że powód, wbrew sugestiom wynikającym z dokumentacji sporządzonej przez stronę pozwanej, w rzeczywistości balkonu nie nabył, lecz stanowi ten balkon nadal część nieruchomości wspólnej. Wiedzę o tym powód powziął najwcześniej z chwilą otrzymania pisma z dnia 8 września 2010 r., w którym zastępca dyrektora wydziału Urzędu Miasta K. oświadczyła, że brak jest podstaw do uznania, że balkon stanowił przedmiot transakcji sprzedaży. Zatem dopiero od tego dnia należy liczyć bieg terminu rocznego z art. 88 par. 2 k.c. Powód dotrzymał zatem tego terminu, albowiem oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych strona pozwana otrzymała w dniu 13 czerwca 2011 r. a zatem jeszcze przed upływem roku od dnia 8 września 2010 r.

Skoro zaś powód skutecznie uchylił się od skutków prawnych umowy z dnia 13 stycznia 2010 r. na podstawie której zapłacił stronie pozwanej kwotę 617561,55 zł. Może zatem domagać się dochodzonej pozwem kwoty żądania głównego 100.000 zł. jako części uiszczonej stronie pozwanej kwoty stanowiącej nienależne świadczenie, na podstawie art. 405 w zw. z art. 410 par. 1 k.c. i kwotę tę zasądzono powodowi w pkt I sentencji na podstawie wyżej powołanych przepisów.

W przeważającym zakresie uzasadnione okazało się żądanie zapłaty odsetek za opóźnienie w zapłacie dochodzonej pozwem kwoty żądania głównego. W oświadczeniu o uchyleniu się od skutków prawnych zawarte jest bowiem wezwanie do zwrotu uiszczonej ceny i oświadczenie to można kwalifikować jako wezwanie do zapłaty w rozumieniu 455 k.c. Ponieważ powód odwołał się do „całej zapłaconej przez powoda ceny” wezwanie jest skuteczne, gdyż wysokość kwoty wpłaconej przez powoda stronie pozwanej musiała być stronie pozwanej znana, albowiem wynikała z treści oświadczenia o pokwitowaniu odbioru zawartego w umowie sprzedaży z dani 13 stycznia 2010 r. Ponieważ wezwanie to zostało doręczone stronie pozwanej w dniu 13 czerwca 2011 r. to zgodnie z art. 481 § 1 k.p.c. odsetki za opóźnienie należą się od dnia następnego po tym dniu, a zatem od dnia 14 czerwca 2011 r. i od dnia tego odsetki zostały na rzecz powoda zasądzone w pkt I sentencji. W zakresie natomiast żądania odsetek ustawowych za okres od 13 czerwca 2011 r. do 14 czerwca 2011 r. powództwo podlegało oddaleniu jako bezzasadne o czym orzeczono w pkt II sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono w pkt III sentencji na zasadzie art. 100 k.p.c. obciążając całymi kosztami stronę pozwaną, albowiem powód uległ jedynie w znikomym zakresie ze swoim żądaniem, tj. tylko w zakresie żądania odsetek ustawowych za opóźnienie za 1 dzień. Na zasądzone od strony pozwanej na rzecz powoda koszty złożyły się: wynagrodzenie pełnomocnika powoda (3600 zł.), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł.) oraz opłata sądowa od pozwu (5000 zł.).