Postanowienie - II GSK 73/22 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 19 marca 2026
Teza
Odrzucono wniosek. Cofnięcie zezwolenia na broń. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku G. K. o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2025 r., sygn. akt II GSK 73/22 w sprawie ze skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 904/21 w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Komendanta Głównego PolicOdrzucono wniosek. Cofnięcie zezwolenia na broń. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku G. K. o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 lipca 2025 r., sygn. akt II GSK 73/22 w sprawie ze skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 904/21 w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Komendanta Głównego Polic
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
odrzucono wniosek
Typ sprawy
nieustalone
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
19 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Małgorzata Rysz
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Odrzucono wniosek
UZASADNIENIE
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 29 lipca 2025 r. oddalił skargę kasacyjną Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 31 sierpnia 2021 r. sygn. akt VI SA/Wa 904/21 w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z 15 stycznia 2021 r. nr EA b-89/21/1376/20 w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w zakresie liczby posiadanych egzemplarzy broni palnej do celów kolekcjonerskich.Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został doręczony skarżącemu w dniu 28 października 2025 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 105).G. K., pismem z 12 listopada 2025 r. – nadanym w dniu 21 listopada 2025 r. (data stempla pocztowego na kopercie k. 127) – wniósł na podstawie art. 224 p.p.s.a., o wydanie rozstrzygnięcia w zakresie zasądzenia zwrotu od organu na jego rzecz dodatkowych kosztów postępowania - kosztów przejazdów do Naczelnego Sądu Administracyjnego w celu stawienia się na rozprawę, w kwocie 175,50 zł.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Wniosek skarżącego podlegał odrzuceniu jako zgłoszony z uchybieniem ustawowego terminu.Na wstępie wyjaśnienia jednak wymaga, że skarżący jako podstawę prawną wniosku wskazał na art. 224 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 zwanej dalej "p.p.s.a ). zgodnie z treścią którego, jeżeli w toku postępowania sąd nie orzekł o obowiązku ponoszenia kosztów sądowych lub też orzeczeniem nie objął całej kwoty należnej z tego tytułu, postanowienie w tym przedmiocie wyda na posiedzeniu niejawnym wojewódzki sąd administracyjny. Wskazany przez skarżącego art. 224 p.p.s.a. odnosi się wyłącznie do kosztów sądowych, nie do kosztów postępowania.Natomiast stosownie do treści art. 205 § 1 p.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Katalog niezbędnych kosztów postępowania ma charakter wiążący i wyczerpujący.W ocenie NSA, na podstawie art. 224 p.p.s.a. nie może nastąpić zwrot kosztów poniesionych przez stronę w celu dojazdu do sądu, gdyż te stanowią koszty postępowania, a nie koszty sądowe. Koszty sądowe oraz koszty postępowania nie są pojęciami tożsamymi zakresowo, a więc brak jest podstaw do zastosowania normy prawnej z art. 224 p.p.s.a..Wniosek skarżącego, pomimo wskazania jako podstawy art. 224 p.p.s.a., został przez NSA potraktowany zgodnie z jego treścią, jako wniosek o uzupełnienie wyroku w trybie art. 157 p.p.s.a.Stosownie do art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu – a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia – zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie, jak w niniejszej sprawie, dotyczy wyłącznie kosztów (art. 157 § 3 p.p.s.a.). Orzeczenie uzupełniające wyrok co do zwrotu kosztów może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 157 § 1a p.p.s.a. wniosek o uzupełnienie wyroku zgłoszony po upływie terminu, podlega odrzuceniu. Na mocy art. 193 p.p.s.a. unormowania te mają zastosowanie również w postępowaniu kasacyjnym.Skarżący przedmiotowy wniosek wniósł za pośrednictwem operatora pocztowego, nadając przesyłkę w dniu 21 listopada 2025 r. Tymczasem doręczenie mu wyroku z 29 lipca 2025 r. nastąpiło w dniu 28 października 2025 r., 14-dniowy termin na zgłoszenie wniosku o uzupełnienie wyroku upływał w dniu 12 listopada 2025 r. Tym samym wniosek skarżącego datowany na 12 listopada 2025 r., ale – co istotne – nadany w dniu 21 listopada 2025 r., jest wnioskiem zgłoszonym z uchybieniem ustawowego terminu, a to skutkuje jego odrzuceniem na podstawie art. 157 § 1a p.p.s.a.Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 § 1a w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł o odrzuceniu wniosku.., orzekł o odrzuceniu wniosku.