Wyrok - III SA/Kr 1747/24 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 16 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę. środki unijne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura Sędziowie Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Asesor WSA Ewelina Dziuban (spr.) Protokolant specjalista Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia 13 sierpnia 2024 r., nr MW-V.3160.1.3.2024.PŚ w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania z tytułu zwrotu dofinansowaniaOddalono skargę. środki unijne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura Sędziowie Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Asesor WSA Ewelina Dziuban (spr.) Protokolant specjalista Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia 13 sierpnia 2024 r., nr MW-V.3160.1.3.2024.PŚ w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za zobowiązania z tytułu zwrotu dofinansowania
Data orzeczenia
16 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Ewelina Dziuban
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (6)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
III SA/Kr 1747/24UzasadnienieDecyzją z 13 sierpnia 2024 r., nr MW-V.3160.1.3.2024 PŚ, Zarząd Województwa Małopolskiego utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Małopolskiego Centrum Przedsiębiorczości w Krakowie - Instytucji Pośredniczącej Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Małopolskiego na lata 2014-2020, nr RPOW.MCP.01/24/01/OT z dnia 8 stycznia 2024 r. w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności J. S. (dalej jako skarżący) - byłego członka zarządu D. Sp. z o.o. z siedzibą w K. z tą spółką za jej zobowiązania wynikające z ostatecznej decyzji nr RPOWM.MCP.09/21/01/D z dnia 16 kwietnia 2021 r., i zobowiązania do zwrotu środków w łącznej wysokości 514 405 zł.W podstawie prawnej powołano art. 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 9 ust. 2 pkt 9 lit. c ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 818 ze zm.) w zw. z art. 61 ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 60 pkt 6 w zw. z art. 66 b w zw. z art. 67 ust. 1 w zw. z art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tj. Dz. U. z 2023 r. poz. 1270 z późn. zm., dalej: "u.f.p.") w zw. z art. 108 § 1 w zw. z art. 107 § 1 i § 2 pkt 2, art. 109 §1 i § 2 pkt 1 oraz art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r. póz. 2383 z późn. zm., dalej: "o.p.") w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a.").Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:Decyzją z dnia 16 kwietnia 2021 r., nr RPOWM.MCP.09/21/01/D, Dyrektor Małopolskiego Centrum Przedsiębiorczości w Krakowie orzekł w przedmiocie zwrotu przez D. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: Beneficjent) dofinansowania w łącznej wysokości 400 000,00 zł (słownie: czterysta tysięcy złotych 00/100) wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania ww. kwoty na rachunek bankowy Beneficjenta, tj. od dnia 30 grudnia 2019 r. do dnia zwrotu - jako środki do zwrotu w projekcie pt. Fotokatalityczny układ [...].Decyzja ta została wydana w związku ze stwierdzeniem nieprawidłowości przy realizacji przez Beneficjenta ww. projektu na podstawie umowy o dofinansowanie nr [...] z dnia 23 stycznia 2018 r. w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Małopolskiego na lata 2014-2020. Stwierdzona nieprawidłowość polegała na braku rozliczenia przez D. Sp. z o.o. dofinansowania przekazanego w formie zaliczki lub zwrotu jej niewykorzystanej części do dnia 28 kwietnia 2020 r.Brak zwrotu środków przez Beneficjenta w terminie określonym w upomnieniu z dnia 1 czerwca 2021 r., znak: [...] spowodował wszczęcie postępowania administracyjnego w celu przymusowego ściągnięcia należności w trybie egzekucji administracyjnej.Postanowieniem z dnia 5 maja 2022 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego Kraków - Krowodrza umorzył postępowanie egzekucyjne wobec D. sp. z o.o.W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że umorzono postępowanie prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego, gdyż zobowiązana spółka nie prowadzi działalności gospodarczej pod wskazanym adresem. Spółka nie składała żadnych deklaracji podatkowych od 2018 r. Organ egzekucyjny nie posiada wiedzy odnośnie miejsca prowadzenia działalności gospodarczej i źródła dochodów ww. Spółki.Wobec bezskuteczności egzekucji z majątku Beneficjenta, organ l instancji postanowieniem z dnia 8 grudnia 2022 r., znak. ZN.III.427.1.160.2020 wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej: J. S. z D. sp. z o.o., za zobowiązania tej spółki wynikające z decyzji nr RPOWM.MCP.09/21/01/D z 16 kwietnia 2021 r.Wskazano, że datą powstania naruszenia, o którym mowa w art. 66b ufp, jest dzień 29 kwietnia 2020 r. Naruszenie to polegało na braku rozliczenia przez D. sp. z o.o., dofinansowania przekazanego jej przez MCP w dniu 30 grudnia 2019 r., w formie zaliczki, w terminie wskazanym w umowie o dofinansowanie, tj. do dnia 28 kwietnia 2020 r. Osobą trzecią, która zgodnie z art. 66b ufp odpowiada solidarnie z D. sp. z o.o. za jej zobowiązania jest J. S., który w ww. dniu pełnił funkcję członka zarządu tej spółki.Pismem z dnia 5 kwietnia 2023 r. znak [...] (doręczonym skarżącemu 13 kwietnia 2023 r. - organ l instancji wezwał J. S. do przedłożenia w oryginale lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii - w terminie 14 dni od daty doręczenia niniejszego wezwania: zawiadomienia o zgromadzeniu wspólników D. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, zawierającego oświadczenie o rezygnacji członka zarządu, oraz innych stosownych dokumentów potwierdzających tę rezygnację w myśl art. 202 § 6 ksh pod rygorem ich pominięcia jako dowodu w sprawie wydania decyzji o solidarnej odpowiedzialności z D. sp. z o.o. (k. 59-60 akt organu l instancji).Pismem z dnia 23 kwietnia 2023 r., skarżący przedłożył odpowiedź na wezwanie, do której załączył wydruk wiadomości email z dnia 14 kwietnia 2023 r., skan zawiadomienia o zwołaniu zgromadzenia wspólników D. sp. z o.o., wydruk wiadomości email z dnia 14 kwietnia 2023 r. dotyczącej przekazania kopii zawiadomienia do prokuratury, kopię zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa. Strona nie przedłożyła żadnych dokumentów potwierdzających rezygnację z funkcji członka zarządu dokonaną w myśl art. 202 § 6 ksh (k. 61-78 akt organu l instancji).Postanowieniem z 4 października 2023 r., organ l instancji dopuścił dowód z dokumentów zgormadzonych w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, w tym z dokumentów znajdujących się w aktach: Sądu Rejonowego dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie, XI Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego o sygn. KR XI NS Rej. KRS [...]; Sądu Rejonowego dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie, VIII Wydział Gospodarczy dla spraw upadłościowych i restrukturyzacyjnych, sygn. VIII Wydział Krajowego Rejestru Sądowego o sygn. [...] oraz pism i dokumentów składanych przez skarżącego w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego (k. 138 -140 akt organu l instancji).Dyrektor Małopolskiego Centrum Przedsiębiorczości w Krakowie - Instytucji Pośredniczącej Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Małopolskiego na lata 2014-2020, decyzją nr RPOW.MCP.01/24/01/OT z dnia 8 stycznia 2024 roku orzekł w przedmiocie solidarnej odpowiedzialności J. S. - byłego członka zarządu D. Sp. z o.o. z siedzibą w K. z tą spółką za jej zobowiązania wynikające z ostatecznej decyzji nr RPOWM.MCP.09/21/01/D Dyrektora Małopolskiego Centrum Przedsiębiorczości z dnia 16 kwietnia 2021 r., i zobowiązania do zwrotu środków w łącznej wysokości 514 405 zł.Od powyższej decyzji, skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego M. S. złożył odwołanie, w którym zarzucił:1. naruszenie art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez brak dokonania wszystkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy i zebranie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący wskutek czego doszło do niewłaściwego wskazania faktów przez organ, w szczególności co do ustalenia, że J. S. był w dniu 30 marca 2020 r. członkiem zarządu spółki D. sp. z o.o.,2. naruszenie art. 81 w zw. z art. 8 i 10 § 1 k.p.a. poprzez wyznaczenie nieodpowiedniego terminu do zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zgromadzonego materiału dowodowego,naruszenie art. 81a k.p.a. poprzez brak rozstrzygnięcia decyzji na korzyść strony, pomimo, że organ powinien powziąć wątpliwości co do stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie,naruszenie art. 116 § 1 ustawy Ordynacja Podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2383, dalej "o.p." poprzez jego zastosowanie w sytuacji gdy J. S. w dniu 30 marca 2020 r. nie był członkiem zarządu spółki D. sp. z o.o., co uzasadnia brak jego odpowiedzialności subsydiarnej za zobowiązania spółki,naruszenie art. 202 § 6 Kodeksu Spółek Handlowych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 18, dalej "k.s.h." poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że J. S. nie zrezygnował z funkcji członka zarządu z dniem następującym po dniu, na który zwołano zgromadzenie wspólników, tj. 17 grudnia 2019 r.naruszenie art. 116 § 1 pkt 1 o. p. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy J. S. w trakcie trwania swojej kadencji jako członka zarządu nie miał podstaw do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego.Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.W uzasadnieniu opisanej na wstępie decyzji, organ odwoławczy stwierdził, że rozstrzygnięcie organu l instancji jest prawidłowe.Organ II instancji wskazał, że do ustalenia odpowiedzialności członka zarządu konieczne jest nie tylko ustalenie pozytywnych jej przesłanek, czyli bezskuteczności egzekucji zaległości podatkowej oraz powstania zobowiązania w okresie pełnienia przez niego tej funkcji (ocena według dnia powstania naruszenia określonego w art. 207 ust. 1 u.f.p.), ale także wykazanie, że nie zachodzą przesłanki wyłączające tę odpowiedzialność. Postępowanie egzekucyjne z majątku osób pełniących funkcję członka zarządu spółki z o.o. może być wszczęte dopiero wówczas, gdy egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna albo w wyniku uprawdopodobnienia przez organ egzekucyjny braku możliwości uzyskania w toku egzekucji administracyjnej prowadzonej przeciwko spółce kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne, odstąpiono od czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych albo nie przystąpiono do egzekucji administracyjnej wobec spółki.Przypomniano, że została podjęta realna próba wyegzekwowania należności od zobowiązanej spółki, bowiem przed wszczęciem postępowania w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności wspólników zobowiązanej spółki, prowadził wobec zobowiązanej spółki postępowanie egzekucyjne, które zostało umorzone z uwagi na bezskuteczność egzekucji.Przechodząc do analizy zarzutów podniesionych w odwołaniu dotyczących naruszenia przez organ l instancji przepisów art. 116 § 1 o.p. oraz art. 202 § 6 ksh, organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z akt sprawy oraz z danych ujawnionych w Krajowym Rejestrze Sądowym, zarząd D. sp. z o.o. był jednoosobowy, a funkcję członka zarządu pełnił J. S. (k. 24-29 akt organu l instancji).Zdaniem organu II instancji, kluczowym elementem dla stwierdzenia solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej jako członka zarządu było ustalenie, kiedy doszło do powstania nieprawidłowości w ww. projekcie realizowanym przez spółkę D. sp. z o.o.Na wstępie, wskazano, że w dniu 23 stycznia 2018 r., pomiędzy MCP a D. sp. z o.o. w K. (określonym jako Beneficjent), zawarta została umowa nr [...] o dofinansowanie ww. projektu. Zgodnie § 2 ust. 1 umowy, Beneficjantowi przyznano dofinansowanie na realizację projektu szczegółowo określonego we wniosku o dofinansowanie stanowiącym załącznik do tej umowy. Stosownie do § 5 ust. 1 umowy, dofinansowanie miało być wypłacane Beneficjentowi w formie zaliczki w wysokości określonej w harmonogramie płatności. Z kolei jak wynikało z § 6 ust. 1 umowy, strony postanowiły, że jeżeli zostanie stwierdzone, że Beneficjent wykorzystał całość lub część dofinansowania w sposób nienależny albo w nadmiernej wysokości, zobowiązany jest do zwrotu całości lub części dofinansowania wraz z odsetkami, naliczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia przekazania środków na rachunek Beneficjanta, na zasadach określonych w ustawie o finansach publicznych. Przechodząc dalej zaznaczono, że realizując projekt, Beneficjent był zobowiązany do rozliczenia udzielonego mu dofinansowania w formie zaliczki lub zwrotu jej niewykorzystanej części.W przedmiotowej sprawie termin na rozliczenie udzielonego Beneficjentowi w dniu 30 grudnia 2019 r. dofinansowania w formie zaliczki lub zwrotu jej niewykorzystanej części, upłynął w dniu 28 kwietnia 2020 r. Pomimo licznych wezwań z strony MCP, Beneficjent nie rozliczył udzielonego mu dofinansowania w formie zaliczki, ani nie zwrócił jej niewykorzystanej części.W związku z powyższym, MCP nie miał możliwości potwierdzenia rzeczowej realizacji projektu i uznał, że Beneficjent nie zrealizował projektu zgodnie z postanowieniami umowy oraz z wnioskiem o dofinansowanie (k. 1 - 8 akt organu l instancji).Następnie organ II instancji, w oparciu o analizę materiału dowodowego w sprawie, wskazał, że w okresie od 12 marca 2019 r. do dnia 28 grudnia 2020 r. funkcję członka zarządu D. sp. z o.o. pełnił J. S., a w okresie od 28 grudnia 2020 r. do dnia wydania decyzji organu l instancji obowiązki Prezesa zarządu pełnił K. G.Zatem kluczową okolicznością z punktu widzenia orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności J. S. jako członka zarządu spółki D. sp. z o.o., był fakt, że pełnił on funkcję jedynego członka zarządu D. sp. z o.o. w dniu 29 kwietnia 2020 r, w którym to doszło do powstania zaległości podatkowej w przedmiotowym projekcie, polegającej na nierozliczeniu udzielonego Beneficjentowi w dniu 30 grudnia 2019 r., dofinansowania w formie zaliczki lub zwrotu jej niewykorzystanej części, a którego konsekwencją było naruszenie procedur, o których mowa w art 184 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.Podkreślono, że w tej sprawie zasadnicze znaczenie odgrywa data 28 kwietnia 2020 r., kiedy to upłynął termin na rozliczenie udzielonego Beneficjentowi w dniu 30 grudnia 2019 r. dofinansowania w formie zaliczki lub zwrotu jej niewykorzystanej części, co następnie stanowiło podstawę dla MCP do stwierdzenia nieprawidłowości w ww. projekcie. Zatem datą powstania naruszenia, o którym mowa w art. 66b u.f.p. uznano dzień 29 kwietnia 2020 r.Biorąc pod uwagę powyższe, organ II instancji stwierdził, że odpowiedzialność za zobowiązania spółki D. sp. z o.o. wynikająca z ostatecznej decyzji nr RPOWM.MCP.09/21/01/D z 16 kwietnia 2021 r. powinna być powiązana jedynie z osobami, które pełniły obowiązki członka zarządu w czasie, gdy nieprawidłowość i zobowiązanie do zwrotu środków powstały.Podsumowując zaznaczono, że jak wynika z zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nieprawidłowość w ww. projekcie powstała w dniu 29 kwietnia 2020 r., a więc kiedy funkcję członka zarządu ww. spółki pełnił skarżący.Dalej organ II instancji podkreślił, że co prawda zarzuty przedstawione w odwołaniu dotyczyły przesłanek zwalniających członka zarządu z odpowiedzialności za zobowiązania spółki, w tym w szczególności złożenia przez niego rezygnacji z funkcji członka zarządu we właściwym momencie, natomiast organ II instancji rozpatrując odwołanie w pierwszej kolejności badał kiedy doszło do powstania nieprawidłowości w tym projekcie.W tym kontekście tut. organ powtórzył, że skarżący pełnił funkcję członka zarządu spółki D. sp. z o.o. w chwili wystąpienia nieprawidłowości w projekcie realizowanym przez D. sp. z o.o., tj. w dniu 29 kwietnia 2020 r., w którym to upłynął termin na rozliczenie udzielonego Beneficjentowi w dniu 30 grudnia 2019 r. dofinansowania w formie zaliczki lub zwrotu jej niewykorzystanej części, co następnie stanowiło podstawę dla MCP do stwierdzenia nieprawidłowości w ww. projekcie.Ponadto, organ II instancji ustalił, że skarżący pełnił funkcję członka zarządu spółki, w którym to zobowiązanie podatkowe stało się zaległością podatkową.Zdaniem organu odwoławczego w stosunku do osoby J. S. zachodzą podstawy do orzeczenia wobec niego solidarnej odpowiedzialności za zobowiązania i D. sp. z o.o., albowiem zobowiązanie do zwrotu tych środków powstało w chwili upływu terminu na rozliczenie udzielonego Beneficjentowi w dniu 30 grudnia 2019 r. dofinansowania w formie zaliczki lub zwrotu jej niewykorzystanej części, a zatem w dniu 29 kwietnia 2020 r., a wydana w dniu 16 kwietnia 2021 r., decyzja administracyjna stanowiła jedynie potwierdzenie zobowiązania do zwrotu środków, które powstało z mocy prawa.W świetle powyższego, zdaniem organu II instancji zarzuty skarżącego dotyczące przesłanek zwalniających członka zarządu z odpowiedzialności za zobowiązania spółki, nie mogły zostać uwzględnione albowiem w dniu powstania nieprawidłowości J. S. pełnił funkcję członka zarządu sp. z o.o.Organ odwoławczy zauważył dodatkowo, że już w przypadku zaistnienia samych przesłanek z art. 207 ust. 1 pkt 1-3 u.f.p. środki te podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków. Wynika to jednoznacznie z art. 207 ust. 10 u.f.p., bowiem jeśli beneficjent zwróci środki dobrowolnie, decyzji nie wydaje się, choć środki i tak podlegają obowiązkowi zwrotu. Akt administracyjny w postaci ostatecznej decyzji orzekającej zwrot środków jest natomiast potrzebny w sytuacji, w której Beneficjent nie zwrócił środków dobrowolnie i niezbędny jest tytuł wykonawczy, w oparciu, o który środki te mogą zostać odzyskane w postępowaniu egzekucyjnym. Wskazany w art. 207 ust,1 u.f.p. upływ 14 dniowego terminu nie powoduje, iż wskazane w decyzji zobowiązanie przekształca się w zaległość. Jego upływ pozwala jedynie na wszczęcie postępowania egzekucyjnego co do zaległości wskazanej w decyzji, która powstała już wcześniej z mocy prawa.W okolicznościach tej sprawy działania Beneficjenta, tj. D. sp. z o.o. związane z naruszeniem procedur przy realizacji ww. projektu na podstawie umowy o dofinansowanie nr [...] spowodowane było nierozliczeniem udzielonego Beneficjentowi w dniu 30 grudnia 2019 r. dofinansowania w formie zaliczki lub zwrotu jej niewykorzystanej części, w wymaganym terminie do 28 kwietnia 2020 r., a co miało miejsce w czasie kiedy funkcję członka zarządu pełnił J. S.Odnosząc się z kolei do zarzutów podniesionych w odwołaniu dotyczących naruszenia art. 116 o.p. nie podzielono argumentacji skarżącego albowiem organ l instancji wydając zaskarżoną decyzję w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie dowodowe w przedmiocie zaistnienia przesłanek odpowiedzialności skarżącego jako byłego członka zarządu D. sp. z o.o. za jej zobowiązania.Po pierwsze stwierdzono, że organ l instancji pismem z dnia 8 grudnia 2022 r. zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie stwierdzenia na podstawie art. 116 o.p. solidarnej odpowiedzialności członków zarządu D. sp. z o.o.Biorąc pod uwagę brzmienie art. 116 ustawy kluczowym z punktu widzenia rozstrzygnięcia niniejszej sprawy było ustalenie, czy wobec skarżącego zaszły przesłanki zwalniające go z odpowiedzialności, jako członka zarządu ww. sp. z o.o. za zobowiązania tej spółki.Skarżący w odwołaniu podniósł zarzut, że w momencie wystąpienia nieprawidłowości, a więc w dniu 29 kwietnia 2020 r., nie pełnił funkcji członka zarządu spółki D. sp. z o.o. albowiem w dniu 17 grudnia 2019 roku złożył rezygnację z funkcji członka zarządu. Mając na uwadze powyższe, organ II instancji wskazał, że argumentacja odwołującego w zakresie spełnienia przez niego przesłanek zwalniających go z odpowiedzialności, jako byłego członka zarządu spółki D. sp. z o.o. za zobowiązanie tej spółki, jest niezasadna.Podano, że jak wynika z informacji dotyczących Beneficjanta zawartymi w Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego, dział 2, rubryka 1, podrubryka 1, nadzień popełnienia wskazanej nieprawidłowości, rolę jedynego członka zarządu spółki D. sp. z o.o. pełnił J. S. Organ II instancji wskazuje, że zawarte w KRS spółki wpisy nr 18 i 24 w ww. pozycjach dokonane przez Sąd Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie, XI Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego, potwierdzają, że jedynym członkiem zarządu, w okresie od dnia 12 marca 2019 r. do dnia zmiany danych w KRS dokonanych wpisem nr 24, tj. wykreślenia J. S. i wpisania K. G., jako członka zarządu, był J. S. Z powyższych dokumentów wynika jednoznacznie, że od dnia 12 marca 2019 r. do dnia 28 grudnia 2020 r, członkiem zarządu Beneficjenta – D. sp. z o.o. był J. S. i co za tym idzie, w momencie powstania zaległości podatkowej, tj. w dniu 29 kwietnia 2020 r. rolę członka zarządu pełni J. S.Następnie odniesiono się do zawartej w odwołaniu argumentacji, w której skarżący wskazywał, że zwołał on zgromadzenie wspólników D. Sp. z o.o. na dzień 16 grudnia 2019 r, a w zawiadomieniu wskazał chęć rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu. Skarżący argumentował, że nie pełnił od dnia 17 grudnia 2019 r. (tj. dzień następujący po dniu, na który zwołano zgromadzenie wspólników Spółki) funkcji członka zarządu.Podkreślono, że pomimo wezwania organu z 5 kwietnia 2023 r., skarżący nie przedłożył w oryginale lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii zawiadomienia o zgromadzeniu wspólników D. sp. z o.o. zawierającego oświadczenie o rezygnacji członka zarządu oraz innych stosownych dokumentów potwierdzających tę rezygnację, co było konieczne z uwagi na brzmienie przepisu art. 202 § 6 ksh.Organ administracyjny dokonał weryfikacji powyższych twierdzeń skarżącego dotyczących rezygnacji z funkcji członka zarządu spółki, opierając się przy tym nie tylko na wpisach ujawnionych w KRS, ale również na analizie dokumentów znajdujących się w aktach rejestrowych spółki.Organ II instancji wskazał, że jak wynika z akt rejestrowych o sygnaturze KR XI NS Rej. [...] znajdujących się w aktach tej sprawy, dzień po zwołanym - według twierdzeń skarżącego - zgromadzeniu wspólników Spółki (tj. 17 grudnia 2019 r.), na którym J. S. miał dokonać rezygnacji z funkcji członka zarządu, J. S., jako jedyny członek zarządu, złożył wniosek KRS-Z3 o zmianę danych Spółki w rejestrze przedsiębiorców poprzez wpis informacji o ustanowieniu prokury samoistnej (k. 99-100 akt organu l instancji). Do wniosku o zmianę danych w rejestrze przedsiębiorców skarżący przedłożył formularz KRS-ZL, jak również uchwałę zarządu Spółki o powołaniu prokurenta, oświadczenie zarządu o ustanowieniu prokury, zgodę na powołanie na prokurenta spółki (k. 100 akt organu l instancji). Zgodnie z wnioskiem złożonym przez skarżącego prokurent samoistny M. C. został ujawniony w KRS na podstawie wpisu z 20 grudnia 2019 r. (k. 35 akt organu l instancji). W aktach rejestrowych Spółki znajduje się nadto pismo prokurenta M. C. z 29 stycznia 2020 r. pn. "Złożenie prokury samoistnej przez prokurenta", z treści którego wynika, że prokura została ustanowiona dnia 17 grudnia 2019 r. na mocy uchwały zarządu nr 1 z dnia 17 grudnia 2019 r. przez zarząd działający w imieniu D. sp. z o.o., reprezentowany przez członka zarządu J. S. (k. 89 akt organu l instancji).W świetle powyższego organ II instancji uznał, iż J. S. w dniu 17 grudnia 2019 r, w dalszym ciągu podejmował czynności jako członek zarządu D. sp. z o.o. Okoliczność ta przeczy w całości twierdzeniom skarżącego podnoszonym zarówno w złożonym odwołaniu, jak również w piśmie z dnia 2 stycznia 2023 r. (k. 54-58 akt organu l instancji), jakoby J. S. w dniu 16 grudnia 2019 r., złożył rezygnację z funkcji członka zarządu zgodnie z art. 202 § 6 ksh, skoro jak wynika wprost z zgormadzonego w sprawie materiału dowodowego w dniu 17 grudnia 2019 r., podejmował on czynności w imieniu i na rzecz D. sp. z o.o.Organ II instancji nie podzielił także argumentacji skarżącego jakoby pismo pn. "Rezygnacja z funkcji członka zarządu" z dnia 23 grudnia 2019 r. przedłożone prokurentowi Spółki, mogło potwierdzać, skuteczną rezygnację z pełnienia funkcji członka zarządu Spółki (k. 52 akt. organu l instancji).Organ odwoławczy zaznaczył, że złożenie rezygnacji przez jedynego członka zarządu Spółki względem prokurenta nie było zgodne z przepisem art. 202 § 6 ksh. Jak wynika z informacji zawartej w KRS zarówno w dniu 16 grudnia 2019 r., jak również w dniu 23 grudnia 2019 r, jedynym członkiem zarządu był J. S. (k. 34-37 akt organu l instancji). Skoro zatem J. S. był jedynym członkiem zarządu ww. sp. z o.o., to aby złożyć rezygnację z funkcji członka zarządu zobowiązany był do zwołania walnego zgromadzenia wspólników spółki D. sp. z o.o. i złożenia rezygnacji z ww. funkcji wobec wspólników.W tym kontekście podkreślono, że przepis art. 202 § 6 ksh ma charakter bezwzględnie obowiązujący w zakresie dotyczącym skuteczności złożenia rezygnacji przez jedynego członka zarządu spółki. Za nieuzasadnione uznano twierdzenia skarżącego, który w piśmie z 2 stycznia 2023 r. wskazał, że (...) z względu na odbycie zgromadzenia wspólników 16 grudnia 2019 r. - z powodu braku kworum i braku pewności co do skutków prawnych takiego zdarzenia, w wiadomości e-mail z 20 grudnia 2019 r, skierowanej do wszystkich wspólników spółki (...) wskazałem ponownie, że będę uzupełniał oświadczenie woli zgłoszone w ramach zgromadzenia wspólników o oświadczenie przesłane członkom Rady Nadzorczej spółki D. sp. z o.o., oraz zostanie osobne oświadczenie przedłożone spółce jako takiej. Oświadczenie to zostało złożone i przyjęte przez p. M. C. - ówczesnego prokurenta spółki (k. 57 akt organu l instancji).W tym miejscu podkreślono, że w świetle regulacji wynikającej z art. 202 § 6 ksh brak jest możliwości składania następczych, uzupełniających oświadczeń względem członków Rady Nadzorczej, spółki jako takiej czy też prokurenta. Zdaniem organu II instancji, J. S. zobligowany był do zwołania walnego zgromadzenia wspólników i złożenia rezygnacji z funkcji członka zarządu wobec wspólników, a nie jak twierdził skarżący wobec prokurenta spółki.Organ odwoławczy wskazał, że złożenie przez skarżącego uzupełniającej rezygnacji względem prokurenta spółki w dniu 23 grudnia 2019 r. było niedopuszczalne w świetle przepisu 202 § 6 ksh i w żadnym stopniu nie mogło świadczyć o tym, że J. S. złożył skuteczną rezygnację z funkcji pełnienia członka zarządu w dniu 16 grudnia 2019 r.Organ II instancji zwrócił ponownie uwagę, że na etapie postępowania przed MCP skarżący był wzywany do przedłożenia w oryginale lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii zawiadomienia o zgromadzeniu wspólników D. sp. z o.o., zawierającego oświadczenie o rezygnacji członka zarządu oraz innych stosownych dokumentów potwierdzających tę rezygnację w myśl art. 202 § 6 ksh (k. 59-60 akt organu l instancji). Po raz kolejny podkreślono, że skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów potwierdzających, że rezygnacja z funkcji członka zarządu została dokonana zgodnie z art. 202 § 6 ksh. Wskazano również, że do dnia wydania zaskarżonej decyzji skarżący nie przedstawił również żadnego dowodu na potwierdzenie skutecznego złożenia rezygnacji z funkcji członka zarządu. Zatem wbrew twierdzeniom skarżącego, w ocenie organu odwoławczego brak było podstaw do uznania, że skarżący nie pełnił funkcji członka zarządu D. sp. z o.o. w dacie powstania nieprawidłowości.Następnie ustalono, że wniosek o ogłoszenie upadłości z dnia 4 marca 2021 r. nie został złożony we właściwym czasie. Postanowieniem z dnia 26 marca 2021 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla Krakowa - Śródmieścia w Krakowie, VIII Wydział Gospodarczy ds. upadłościowych i restrukturyzacyjnych oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości D. sp. z o.o., albowiem majątek dłużnika nie wystarczał na zaspokojenie kosztów postępowania. Zatem D. sp. z o.o. składając wniosek o ogłoszenie upadłości nie dysponowała majątkiem, który pozwalał na zaspokojenie nawet kosztów postępowania upadłościowego (k.112 akt organu l instancji). Powyższe zdaniem organu II instancji potwierdza też treść pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków- Krowodrza, znak: [...] z dnia 5 maja 2022 r. w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, z którego wynika, że mimo działań podjętej wobec D. sp. z o.o. nie było możliwe ustalenie żadnego majątku spółki, z którego można byłoby uzyskać choćby częściowe zaspokojenie dochodzonych należności (k. 33 akt organu l instancji).Organ II instancji wskazał, że spółka zobowiązana była złożyć wniosek o ogłoszenie upadłości w takim momencie, aby zapewnić ochronę zagrożonych interesów wszystkich wierzycieli, tj. aby po ogłoszeniu upadłości wierzyciele mieli możliwość uzyskania równomiernego, chociażby częściowego zaspokojenia z majątku spółki. W świetle powyższego zatem utrata zdolności uregulowania chociażby jednego zobowiązania nie może stanowić podstawy do uznania, że skarżący we właściwym momencie złożył wniosek o upadłość.Mając na uwadze powyższe organ II instancji w pełni podzielił argumentację organu l instancji, który stwierdził również, że wniosek o ogłoszenie upadłości Beneficjenta podpisany 4 marca 2021 r., przez nowego członka zarządu K. G. został złożony w czasie niewłaściwym, a więc zdecydowanie za późno, gdy stan niewypłacalności już dawno nastąpił.W ocenie organu odwoławczego, J. S. nie mógł także skutecznie powoływać się na okoliczność złożenia rezygnacji z pełnienia funkcji członka zarządu w dniu 17 grudnia 2019 r, jako przesłanki wyłączającej zgodnie z przepisem art. 116 § 1 o.p. odpowiedzialność członków zarządu D. sp. z o.o., za jej zobowiązania, wynikające z obowiązku zwrotu środków w ww. projekcie, albowiem na dzień złożenia wniosku o upadłość spółka nie spłacała już wcześniejszych wymagalnych zobowiązań względem innych wierzycieli. Jak już zostało bowiem wyżej wskazane w toku postępowania skarżący nie przedłożył żadnych dokumentów potwierdzających aby rezygnacja z funkcji członka zarządu przez skarżącego została dokonana na podstawie art. 202 § 6 ksh (k. 61-78 akt. organu l instancji).Co istotne, skarżący nie wskazał również żadnego majątku Spółki, z którego można by dochodzić zaspokojenia wierzytelności, natomiast uzasadnienie do umorzenia postępowania egzekucyjnego przedstawione przez Naczelnika Urzędu Skarbowego Kraków - Krowodrza pozwala stwierdzić, że takiego majątku nie ma.Mając na uwadze powyższe organ II instancji stwierdził, że w niniejszej sprawie spełnione zostały wymogi określone w art. 116 o.p. uzasadniające orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności J. S. za zobowiązania D. sp. z o.o.Organ odwoławczy ustosunkował się również do zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., 10 § 1 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a. oraz art. 77 k.p.a., 80, 81a k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. wskazując na jego bezzasadność.Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym w skardze wniesionej na ww. decyzję organu II instancji zarzucił:1. naruszenie art. 7, 75 § 1, 77 § 1, 78 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez brak dokonania wszystkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy i zebranie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący wskutek czego doszło do niewłaściwego wskazania faktów przez organ, w szczególności co do ustalenia że J. S. był w dniu 29 kwietnia 2020 r. członkiem zarządu spółki D. sp. z o.o., co miało istotny wpływ na treść skarżonej decyzji;2. naruszenie art. 81a k.p.a. poprzez brak rozstrzygnięcia decyzji na korzyść strony, pomimo, że organ powinien powziąć wątpliwości co do stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie;3. naruszenie art. 116 § 1 ustawy Ordynacja Podatkowa (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 2383, dalej "o.p.") poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji gdy skarżący w dniu 30 marca 2020 i 29 kwietnia 2020 r. nie był członkiem zarządu spółki D. sp. z o.o., co uzasadnia brak jego odpowiedzialności subsydiarnej za zobowiązania spółki,4. naruszenie art. 202 § 6 Kodeksu Spółek Handlowych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 18, dalej ,k.s.h.") poprzez jego niewłaściwe niezastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że J. S. nie zrezygnował z funkcji członka zarządu z dniem następującym po dniu, na który zwołano zgromadzenie wspólników, tj. 17 grudnia 2019 r.,5. naruszenie art. 116 § 1 pkt 1 o.p. poprzez jego niewłaściwe niezastosowanie w sytuacji gdy J. S. w trakcie trwania swojej kadencji jako członek zarządu nie miał podstaw do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego,6. naruszenie art. 66b ust. 1 i 2 ustawy o finansach publicznych (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1270, dalej ,u.f.p.") poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji gdy przepis ten wszedł w życie 21 sierpnia 2022 r., a więc po dacie powstania zobowiązania.W związku z powyższym skarżący wniósł: 1. O uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji w całości, 2. na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. o umorzenie postępowania administracyjnego, 3. zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego od organu na rzecz skarżącego według norm prawem przepisanych.Organ II instancji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, wskazując, że w uzasadnieniu skargi skarżący powielił argumentację wskazaną uprzednio w złożonym odwołaniu, do której organ odniósł się szczegółowo w zaskarżonej decyzji, a stanowisko to zachowuje aktualność.Odnosząc się w pierwszej kolejności do jedynego nowego zarzutu, a to dotyczącego naruszenia art. 66b ust. 1 i 2 u.f.p., organ odwoławczy podniósł, że jest on niezasadny i nie zasługuje na uwzględnienie. Skarżący ma rację wskazując, że przepis art. 66b wszedł w życie 21 sierpnia 2022 r., jednak nieprawidłowo zarzuca, iż przepis ten nie powinien zostać zastosowany w sprawie, skoro "wszedł w życie zdecydowanie po powstaniu zobowiązania, które wymagalne stało się 29 kwietnia 2020 г.". Powołany przez skarżącego art. 66b został dodany do u.f.p. na podstawie przez art. 113 pkt 5 ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 (Dz.U. z 2022 r. poz.1079). Nadto zgodnie z art. 140 tejże ustawy do postępowań o odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania do zwrotu środków, o których mowa w art. 60 pkt 6 ustawy zmienianej w art. 113, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie art. 113 pkt 4 lit. b i pkt 5, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 113, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Przepisy art. 113 pkt 5 oraz art. 140 weszły w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia ww. ustawy, tj. 21 sierpnia 2022 r. (por. art. 146 pkt 5). Powyższe oznacza, że ustawodawca przewidział rozwiązanie przechodnie i możliwość stosowania nowych regulacji nawet w postępowaniach wszczętych i niezakończonych przed 21 sierpnia 2022 r. Tymczasem w przedmiotowej sprawie należy zauważyć, że postępowanie w sprawie odpowiedzialności skarżącego jako osoby trzeciej dotyczącej obowiązku zwrotu środków z art. 60 pkt 6 u.f.p. zostało wszczęte postanowieniem z 8 grudnia 2022 r., doręczonym skarżącemu 21 grudnia 2022 r. (k. 46-48 akt organu I instancji), a zatem już po wejściu w życie art. 66b ust. 2 u.f.p. Wobec tego prawidłowym było zastosowanie tego przepisu, zgodnie z którym osoby trzecie odpowiedzialne za obowiązek zwrotu środków, o których mowa w art. 60 pkt 6 u.f.p., należało ustalać według stanu z dnia powstania naruszeń określonych w art. 189 ust. 3 lub w art. 207 ust. 1 u.f.p. Z punktu widzenia możliwości zastosowania przedmiotowego przepisu wskazywana przez skarżącego okoliczność jego wejścia w życie po powstaniu zobowiązania, które wymagalne stało się 29 kwietnia 2020 г., pozostaje w ocenie organu zatem irrelewantna.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził naruszeń przepisów prawa materialnego i procesowego, które obligowałyby do jej uchylenia.Organ prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, który Sąd przyjął za własny. Prawidłowo też zastosował przepisy prawa, istotne dla rozstrzygnięcia.Sporem w niniejszej sprawie objęta była przede wszystkim okoliczność uznania skarżącego za osobę zobowiązaną solidarnie do zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich.Zgodnie z art. 116 O.p.: § 1. Za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (...), odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:1) nie wykazał, że:a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. z 2022 r. poz. 2309 oraz z 2023 r. poz. 1723 i 1860) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, albob) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy;2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części.§ 4. Przepisy § 1-3 stosuje się również do byłego członka zarządu (...).Zgodnie natomiast z art. 60 pkt 6 ustawy o finansach publicznych, środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są m.in. należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetki od tych środków i od tych należności.Na mocy art. 67 ust. 1 u.f.p. do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60 u.f.p., nieuregulowanych w u.f.p., stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.W myśl art. 207 u.f.p.:1. W przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są:1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem,2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184,3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości- podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy.8. W przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust. 1, instytucja określona odpowiednio w ust. 9, 11 i 11a lub instytucja, która podpisała z beneficjentem umowę o dofinansowanie, wzywa do:1) zwrotu środków lub 2) do wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności, o którym mowa w ust. 2, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania.9. Po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 8, organ: 2) pełniący funkcję instytucji zarządzającej albo instytucji pośredniczącej, o których mowa w ustawie o pomocy społecznej wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków, z uwzględnieniem ust. 2, oraz zawierającą pouczenie o sankcji wynikającej z ust. 4 pkt 3, z zastrzeżeniem ust. 7.Zgodnie z art. 66b ustawy o finansach publicznych (obowiązującym od dnia 21 sierpnia 2022 r.), który normuje odpowiedzialność osób trzecich za zobowiązania do zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich, decyzję o odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania do zwrotu środków, o których mowa w art. 60 pkt 6, wydaje się przed upływem pięciu lat od końca roku kalendarzowego, w którym decyzja, o której mowa w art. 189 ust. 3b, albo decyzja, o której mowa w art. 207 ust. 9, stała się ostateczna (ust. 1).Osoby trzecie odpowiedzialne za zobowiązania do zwrotu środków, o których mowa w art. 60 pkt 6, ustala się według stanu z dnia powstania naruszeń określonych w art. 189 ust. 3 lub w art. 207 ust. 1 (ust. 2)."Stan z dnia powstania naruszeń" to stan związany z działaniami i zaniechaniami dotyczącymi dofinansowania. Jak prawidłowo ustalił organ, w rozpoznawanej sprawie 28 kwietnia 2020 r. upłynął termin na rozliczenie udzielonego Beneficjentowi w dniu 30 grudnia 2019 r. dofinansowania w formie zaliczki lub zwrotu jej niewykorzystanej części. Zatem momentem powstania nieprawidłowości był 29 kwietnia 2020 r.Powyższa kwestia została szczegółowo omówiona i wyjaśniona w treści zaskarżonej decyzji, była ona również niekwestionowana przez skarżącego.W momencie powstania nieprawidłowości, tj. w dniu 29 kwietnia 2020 r., w ocenie organów administracyjnych i Sądu skarżący pełnił funkcję członka zarządu spółki. Okoliczność ta w kontrolowanej sprawie była sporna i determinowała jej wynik.Należy zgodzić się z ustaleniami dokonanymi przez organ administracyjny, że artykuł 202 § 6 k.s.h. wprowadza zasadę, zgodnie z którą rezygnacja członka zarządu w sytuacji, w której wynikiem tej rezygnacji byłoby nieobsadzenie mandatu w zarządzie, powinna być złożona wspólnikom wraz z ze zwołaniem zgromadzenia wspólników. Omawiana regulacja znajdzie bowiem zastosowanie, verba legis, jedynie do sytuacji, w których w wyniku rezygnacji członka zarządu żaden mandat w zarządzie nie byłby obsadzony.Zgodnie z art. 202 § 6 k.s.h. - Jeżeli w wyniku rezygnacji członka zarządu żaden mandat w zarządzie nie byłby obsadzony, członek zarządu składa rezygnację wspólnikom, zwołując jednocześnie zgromadzenie wspólników, o którym mowa w art. 2331, chyba że umowa spółki stanowi inaczej. Zaproszenie na zgromadzenie wspólników zawiera także oświadczenie o rezygnacji członka zarządu. Rezygnacja jest skuteczna z dniem następującym po dniu, na który zwołano zgromadzenie wspólników.Obowiązek zwołania zgromadzenia wspólników w spółce z o.o. w razie rezygnacji członka zarządu skutkującej nieobsadzeniem żadnego mandatu w zarządzie wynika z art. 2331 k.s.h., który stanowi, iż w przypadku, o którym mowa w art. 202 § 6, członek zarządu jest obowiązany zwołać zgromadzenie wspólników. Przepisu art. 235 § 1 nie stosuje się.Przepis artykuł 2331 k.s.h. jest kolejną, po art. 233 k.s.h., regulacją przewidującą obowiązek zwołania nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników. Odnosi się on do sytuacji, w której rezygnację ze sprawowania funkcji składa członek jednoosobowego zarządu albo ostatni z członków zarządu wieloosobowego (bądź też jednocześnie wszyscy z członków wieloosobowego zarządu). W każdym z tych przypadków, na skutek złożonej rezygnacji, żaden z mandatów w zarządzie nie byłby obsadzony, co jest objęte hipotezą art. 202 § 6 k.s.h. Obowiązek zwołania zgromadzenia spoczywa w takiej sytuacji na członku zarządu składającym rezygnację, a przepis art. 235 § 1 k.s.h. nie znajduje wówczas zastosowania. Do zaproszenia na zgromadzenie wspólników zwołujący je członek zarządu dołącza swoje oświadczenie o rezygnacji, która wywołuje skutek z dniem następującym po dniu, na który zwołano zgromadzenie (art. 202 § 6 k.s.h.), a więc niezależnie od tego, czy doszło do jego odbycia.Sposób zwołania zgromadzenia wspólników reguluje art. 238 k.s.h. Zgromadzenie wspólników zwołuje się za pomocą listów poleconych lub przesyłek nadanych pocztą kurierską, wysłanych co najmniej dwa tygodnie przed terminem zgromadzenia wspólników. Zamiast listu poleconego lub przesyłki nadanej pocztą kurierską, zawiadomienie może być wysłane wspólnikowi na adres do doręczeń elektronicznych albo pocztą elektroniczną, jeżeli uprzednio wyraził na to pisemną zgodę, podając adres, na który zawiadomienie powinno być wysłane. (§ 1). W zaproszeniu należy oznaczyć dzień, godzinę i miejsce zgromadzenia wspólników oraz szczegółowy porządek obrad. W przypadku zamierzonej zmiany umowy spółki należy wskazać istotne elementy treści proponowanych zmian. (§ 2). W przypadku, gdy udział w zgromadzeniu wspólników następuje przy wykorzystaniu środków komunikacji elektronicznej, w zawiadomieniu należy dodatkowo zamieścić informacje o sposobie uczestniczenia w tym zgromadzeniu, wypowiadania się w jego trakcie, wykonywania na nim prawa głosu oraz wniesienia sprzeciwu od podjętej wówczas uchwały bądź uchwał. (§ 3).Ustaleń w zakresie spornej kwestii, tj. czy skarżący był członkiem zarządu spółki w kwietniu 2020 r. organ dokonał m.in. w oparciu o dołączone do akt sprawy dokumenty znajdujące się w aktach: Sądu Rejonowego dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie, XI Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego o sygn. KR XI NS Rej. KRS [...]; Sądu Rejonowego dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie, VIII Wydział Gospodarczy dla spraw upadłościowych i restrukturyzacyjnych, sygn. VIII Wydział Krajowego Rejestru Sądowego o sygn. [...] oraz pisma i dokumenty składane przez skarżącego w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego.Jak wynika z akt sprawy skarżący 8.04.2020 r. złożył do sądu rejestrowego wniosek o aktualizacje wpisu w KRS. We wniosku tym wskazał, że rezygnację pisemną złożył na ręce prokurenta 23.12.2019 r. ze skutkiem na 31.12.2019 r. Podał, że informował mailowo wspólników spółki o powziętej decyzji. (k. 97, 98 akt)Na skutek powyższego, Sąd rejestrowy wezwał skarżącego do wykazania, że rezygnacja została złożona w trybie wynikającym z przepisu art. 202 § 6 k.s.h. pod rygorem stwierdzenia braku podstaw do wszczęcia postępowania z urzędu.Sąd rejestrowy postanowieniem z 16.06.2020 r. stwierdził brak podstaw do wszczęcia postępowania z ww. wniosku skarżącego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że pomimo dodatkowego wezwania nie przedłożono dokumentów, z których wynika, że rezygnacja została złożona w sposób wskazany w art. 202 § 6 k.s.h. (k. 88 akt).W trakcie przedmiotowego postępowania administracyjnego skarżący również został wezwany przez organy o wykazanie, że jego rezygnacja z bycia członkiem zarządu spółki przebiegała zgodnie z w trybem wskazanym w art. 202 § 6 k.s.h. Powyższa dokumentacja nie została przedłożona. Wyjaśnienia składane przez skarżącego w tym zakresie Sąd uznał za irrelewantne dla wydanego w tej sprawie rozstrzygnięcia.Podsumowując, podkreślić należy, że skarżący wzywany przez organ administracyjny do przedłożenia w oryginale lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii zawiadomienia o zgromadzeniu wspólników D. sp. z o.o., zawierającego oświadczenie o rezygnacji członka zarządu oraz innych stosownych dokumentów potwierdzających sporną w tej sprawie okoliczność dotyczącą rezygnacji w myśl art. 202 § 6 ksh (k. 59-60 akt organu l instancji) - nie przedłożył koniecznych dokumentów potwierdzających, że jego rezygnacja z funkcji członka zarządu została dokonana zgodnie z art. 202 § 6 k.s.h. Zatem należy zgodzić się ze stanowiskiem organu administracyjnego zawartym w zaskarżonej decyzji, że brak jest podstaw do uznania, że skarżący J. S. nie pełnił funkcji członka zarządu D. sp. z o.o. w dacie powstania nieprawidłowości.Zdaniem Sądu, prawidłowo organ II instancji odmówił zasadności argumentacji skarżącego, który twierdził, że pismo pn.:" Rezygnacja z funkcji członka zarządu" z dnia 23 grudnia 2019 r., przedłożone prokurentowi Spółki, mogło potwierdzać skuteczną rezygnację z pełnienia funkcji członka zarządu Spółki (k. 52 akt. organu l instancji). Należy w tym miejscu powtórzyć za organem admnistracyjnym, że złożenie rezygnacji przez jedynego członka zarządu Spółki względem prokurenta nie było zgodne z przepisem art. 202 § 6 k.s.h.Prawidłowo za nieuzasadnione uznano również przy tym twierdzenia skarżącego, który w piśmie z 2 stycznia 2023 r. wskazał, że "(...) z względu na odbycie zgromadzenia wspólników 16 grudnia 2019 r, - z powodu braku kworum i braku pewności co do skutków prawnych takiego zdarzenia, w wiadomości e-mail z 20 grudnia 2019 r, skierowanej do wszystkich wspólników spółki (...) wskazałem ponownie, że będę uzupełniał oświadczenie woli zgłoszone w ramach zgromadzenia wspólników o oświadczenie przesłane członkom Rady Nadzorczej spółki D. sp. z o.o., oraz zostanie osobne oświadczenie przedłożone spółce jako takiej. Oświadczenie to zostało złożone i przyjęte przez p. M. C. - ówczesnego prokurenta spółki" (k. 57 akt organu l instancji).Złożenie przez skarżącego uzupełniającej rezygnacji względem prokurenta spółki w dniu 23 grudnia 2019 r. było niedopuszczalne w świetle przepisu 202 § 6 k.s.h. i w żadnym stopniu nie może świadczyć o tym, że skarżący złożył skuteczną rezygnację z funkcji pełnienia członka zarządu w dniu 16 grudnia 2019 r.Z uwagi na powyższe zasadnicze zarzuty zawarte w skardze w zakresie naruszenia art. 202 § 6 k.s.h. nie zasługiwały na uwzględnienie.Należało się także zgodzić z organem administracyjnym, że również wniosek o ogłoszenie upadłości z dnia 4 marca 2021 r., nie został złożony we właściwym czasie, albowiem jak wynika ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego, postanowieniem z dnia 26 marca 2021 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy dla Krakowa - Śródmieścia w Krakowie, VIII Wydział Gospodarczy ds. upadłościowych i restrukturyzacyjnych oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości D. sp. z o.o., albowiem majątek dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania. W ocenie Sądu okoliczność oddalenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki D. sp. z o.o., potwierdza, że wniosek o ogłoszenie upadłości nie został zgłoszony we właściwym czasie.Zebrany w sprawie materiał dowodowy, w tym w szczególności treść postanowienia Sądu Rejonowego dla Krakowa - Śródmieścia w Krakowie, VIII Wydział Gospodarczy ds. upadłościowych i restrukturyzacyjnych z dnia 26 marca 2021 r. sygn. akt [...] pozwala stwierdzić, że D. sp. z o.o. składając wniosek o ogłoszenie upadłości nie dysponowała majątkiem, który pozwalał na zaspokojenie nawet kosztów postępowania upadłościowego (k.112 akt organu I instancji).Zatem podzielić należy argumentację organu administracyjnego, iż "ocena majątku Spółki dokonana przez sąd, wnioski organu dotyczące sytuacji majątkowej Beneficjenta oraz wskazanie sytuacji majątkowej przez samą spółkę we wniosku o ogłoszenie upadłości jednoznacznie przesądzają (...), że wniosek o ogłoszenie upadłości Beneficjenta podpisany 4 marca 2021 r. przez nowego członka zarządu K. G. został złożony w czasie niewłaściwym (...)."Spełniona została także kolejna przesłanka, umożliwiająca uznanie odpowiedzialności skarżącego - egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna. Postanowieniem z dnia 5 maja 2022 r. organ egzekucyjny umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone z majątku spółki.Sąd uznał także, że organ prawidłowo ustalił, że nie zaistniały przesłanki, wymienione w art. 116 § 1 O.p., wyłączające odpowiedzialność skarżącego za zaległości spółki, podzielając ustalenia organu w tym zakresie.Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi wskazać należy, że zgodnie z brzmieniem art. 66b ust. 2 u.f.p., krąg osób trzecich odpowiedzialnych za zobowiązania podmiotów ustala się według stanu z dnia powstania naruszeń określonych w art. 207 ufp. Natomiast art. 140 ust. 1 ustawy zmieniającej ufp wprowadza nakaz dla organów prowadzących postępowania o odpowiedzialności osób trzecich i niezakończonych wydaniem decyzji administracyjnej, zastosowania przepisu art. 113 ustawy zmieniającej ufp, w brzmieniu nadanym tą ustawą. Inaczej rzecz ujmując, nowy przepis art. 66b u.f.p. należy zastosować do przedmiotowego postępowania o odpowiedzialności osób trzecich prowadzonego przez MCP wobec J. S.Zgodnie z wyżej poczynionymi ustaleniami dzień popełnienia nieprawidłowości to 29 kwietnia 2020 r. Zgodnie z informacjami dotyczącymi Beneficjenta zawartymi w Centralnej Informacji KRS, dział 2, rubryka 1, podrubryka 1, na dzień popełnienia wskazanej nieprawidłowości, rolę jedynego członka zarządu spółki D. sp. z o.o. pełnił J. S. Wpisy nr 18 i 24 w ww., pozycjach dokonane przez Sąd Rejonowy dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie, XI Wydział Gospodarczy KRS, informują, iż jedynym członkiem zarządu, w okresie od dnia 12 marca 2019 r. do dnia zmiany danych w KRS dokonanych wpisem nr 24, tj. wykreślenia J. S. i wpisania K. G., jako członka zarządu, był J. S. Powyższe wpisy były następstwem poniższych faktów, tj. 1) oświadczenia I. Fundusz Inwestycyjny [...], reprezentowanego przez M. S.A. z dnia 18 lutego 2019 r. o powołaniu J. S. do pełnienia funkcji członka zarządu, 2) wyrażenia zgody przez J. S. z dnia 18 lutego 2019 r. na powołanie go na członka zarządu, 3) postanowienia Sądu Rejonowego dla Krakowa-Śródmieścia w Krakowie z dnia 16 czerwca 2020 r., w przedmiocie stwierdzenia braku podstaw do wszczęcia postępowania z urzędu co do wykreślenia z Rejestru J. S. jako członka zarządu, 4) oświadczenia I. Fundusz Inwestycyjny [...] z dnia 23 listopada 2020 r. o powołaniu K. G. na członka zarządu, 5) wyrażenia zgody przez K. G. w dnu 3 grudnia 2020 r. na powołanie na funkcję członka zarządu Spółki.Z powyżej wskazanych dokumentów i ustaleń jednoznacznie wynika, że od dnia 12 marca 2019 r. do dnia 28 grudnia 2020 r. członkiem zarządu Beneficjenta – D. sp. z o.o. był J. S. i co za tym idzie, w momencie powstania zaległości podatkowej, tj. w dniu 29 kwietnia 2020 r. rolę członka zarządu pełnił skarżący.Podsumowując zatem – za trafna uznać należy ocenę organu, że postanowienie Sądu Rejonowego dla Krakowa – Śródmieścia w Krakowie VII Wydział Gospodarczy z dnia 26 marca 2021 r., sygn. akt [...] (k. 112 akt adm.), którym oddalono wniosek spółki o ogłoszenie upadłości na podstawie art. 13 ust. 1 p.u., wskazuje, że wniosek o ogłoszenie upadłości nie został złożony "we właściwym czasie". Przepis art. 13 ust. 1 p.u. stanowi, że sąd oddali wniosek o ogłoszenie upadłości, jeżeli majątek niewypłacalnego dłużnika nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania lub wystarcza jedynie na zaspokojenie tych kosztów. Oddalenie wniosku o ogłoszenie upadłości z uwagi na to, że majątek spółki nie wystarczał na pokrycie kosztów postępowania upadłościowego świadczy zatem o tym, że w dacie złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości wniosek ten był spóźniony, a więc nie był złożony "we właściwym czasie" w rozumieniu art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) o.p. (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 4 kwietnia 2017 r., sygn. l GSK 708/15, z 27 kwietnia 2017 r., sygn. II FSK 1500/15, z 22 lutego 2018 r., sygn. II FSK 257/16, z 5 czerwca 2019 r., sygn. II FSK 2077/17, z 17 listopada 2020 r., sygn. I GSK 889/17 i z 7 grudnia 2022 r., sygn. III FSK 1338/21).Prawidłowo zatem organ odwoławczy uznał, że wniosek o ogłoszenie upadłości nie został złożony "we właściwym czasie", a więc w terminie umożliwiającym równomierne zaspokojenie wszystkich wierzycieli z majątku spółki, co oznaczało niezaistnienie przesłanki, która na mocy art. 116 § 1 pkt 1 lit a) o.p. wyłączałaby odpowiedzialność skarżącego za zaległości spółki. Biorąc pod uwagę całość zebranego materiału dowodowego i ustalone w sprawie okoliczności prawidłowa jest ocena organu, że wniosek z dnia 26 marca 2021 r. o ogłoszenie upadłości nie został zgłoszony we właściwym czasie, wynikającym z przepisów art. 21 ust. 1, art. 11 i art. 10 p.u.Zauważyć również należy, że skarżący nie powoływał się na okoliczności, które mogłyby wskazywać, że niezgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy.Pozostaje również poza sporem, że skarżący nie wskazał mienia spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości spółki w znacznej części. Niewątpliwie nie zaistniała więc w tej sprawie przesłanka egzoneracyjna, określona w art. 116 § 1 ust. 2 o.p.Wbrew zarzutom skargi, w sprawie nie doszło również do naruszenia przepisów postępowania.W niniejszej sprawie organy zebrały obszerny materiał dowodowy pozwalający na dokonanie stanowczych ustaleń faktycznych, mogących następnie stanowić podstawę decyzji wydanych w sprawie, toteż nie miały obowiązku dalszego poszukiwania dowodów. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. Organy prowadziły postępowanie w sposób zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 8 k.p.a. i art. 10 k.p.a., zapewniając skarżącemu czynny udział w sprawie. Skarżący brał aktywny udział w postępowaniu. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie elementy wymagane przepisem art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zgodzie z zasadą określoną w art. 11 k.p.a. należycie i przekonująco wyjaśnia zasadność przesłanek, jakimi kierował się organ podejmując rozstrzygnięcie, w tym również w zakresie zaistnienia podstaw umorzenia postępowania prowadzonego w kwestii solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania spółki. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje również, z jakich względów nie mogły być podzielone odmienne stanowisko i argumenty strony skarżącej.Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja pozostaje w zgodzie z przepisami prawa materialnego, jak również została wydana bez mogącego mieć wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania, zaś skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niezasadna.Mając na uwadze powyższe, Sąd, nie podzielając zarzutów skargi, które są analogiczne do zarzutów podniesionych w odwołaniu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), skargę oddalił.. należycie i przekonująco wyjaśnia zasadność przesłanek, jakimi kierował się organ podejmując rozstrzygnięcie, w tym również w zakresie zaistnienia podstaw umorzenia postępowania prowadzonego w kwestii solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania spółki. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji wskazuje również, z jakich względów nie mogły być podzielone odmienne stanowisko i argumenty strony skarżącej.Z tych wszystkich względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja pozostaje w zgodzie z przepisami prawa materialnego, jak również została wydana bez mogącego mieć wpływ na wynik sprawy naruszenia przepisów postępowania, zaś skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest niezasadna.Mając na uwadze powyższe, Sąd, nie podzielając zarzutów skargi, które są analogiczne do zarzutów podniesionych w odwołaniu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), skargę oddalił.