Postanowienie - II OZ 236/26 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 19 marca 2026
Teza
Oddalono zażalenie. Odrzucenie zażalenia, pozwolenie na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 25 listopada 2025 r., sygn. akt II SA/Bd 579/25 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Starosty Bydgoskiego z dnia 2 października 2024 r. nr 941/2024 udzielającej pozwolenia na budowę w sprawie ze skargi A.O. na decyzję Wojewody Kujawsko-PomorskiegoOddalono zażalenie. Odrzucenie zażalenia, pozwolenie na budowę. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stankowski po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 25 listopada 2025 r., sygn. akt II SA/Bd 579/25 o odmowie wstrzymania wykonania decyzji Starosty Bydgoskiego z dnia 2 października 2024 r. nr 941/2024 udzielającej pozwolenia na budowę w sprawie ze skargi A.O. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
Oddalono zażalenie
Typ sprawy
sprawa administracyjna
Etap
postępowanie przed NSA
Tematy
Odrzucenie zażalenia
pozwolenie na budowę
Role w sprawie
skarżący
organ administracji
Data orzeczenia
19 marca 2026
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Jerzy Stankowski
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 25 listopada 2025 r. sygn. akt II SA/Bd 579/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odmówił wstrzymania wykonania decyzji Starosty Bydgoskiego z dnia 2 października 2024 r. nr 941/2024 udzielającej pozwolenia na budowę.W uzasadnieniu postanowienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że w niniejszym postępowaniu, dotyczącym stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa na skutek wznowienia postępowania, wniesiono o wstrzymanie wykonania wydanej w postępowaniu zwykłym decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę, zatem koniecznym stało rozważenie aspektu tożsamości podmiotowej i przedmiotowej wskazanych wyżej aktów. W ocenie Sądu celem obydwu ww. postępowań było zbadanie przez organ zachowania przez inwestora ustawowo zakreślonych warunków dla legalnego prowadzenie budowy. Oznacza to, że obydwie ww. sprawy są tożsame w znaczeniu materialnym, co uzasadnia stwierdzenie, że decyzja Starosty może być uznana za wydaną w granicach niniejszej sprawy i umożliwia tym samym rozpoznanie złożonego w niniejszej sprawie wniosku o wstrzymanie jej wykonania.Przechodząc do oceny wniosku Sąd podkreślił, że skarżący nie wykazał spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", warunkujących wstrzymanie wykonania decyzji. Zaznaczono, że obawy skarżącego nie mogą stanowić podstawy wstrzymania wykonania decyzji, a przywołana przez stronę skarżącą argumentacja nie pozwala wywieść, że wstrzymanie wykonania decyzji jest na tyle zasadne, iż przemawia za wstrzymaniem inwestora w przysługujących mu prawach związanych z zabudową terenu, do którego posiada tytuł prawny.Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł A.O. zarzucając naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. Podkreślił, że "odmowa wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do utrwalenia stanu faktycznego, który w razie uwzględnienia skargi stanie się w praktyce niemożliwy do odwrócenia, a kontrola legalności decyzji zostanie sprowadzona do wymiaru czysto teoretycznego."Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami. Sąd ma obowiązek zbadać, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu. Nadto, zauważyć należy, że niebezpieczeństwa, o których mowa w analizowanym przepisie, mogą dotknąć nie tylko skarżącego (wnioskodawcę), lecz także innych uczestników postępowania. Uzasadnia to konieczność przeprowadzania oceny potrzeby udzielenia ochrony tymczasowej również przez pryzmat uwarunkowań odnoszących się na tle okoliczności sprawy do innych, niż skarżący, uczestników postępowania. Wstrzymanie wykonania aktu nie może szkodzić innym, a jego zastosowanie jest co do zasady wyjątkowe (zob. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2018 r., sygn. akt I OZ 1165/18; z dnia 18 października 2016 r., sygn. akt I OZ 1041/16; z dnia 10 lutego 2006 r., sygn. akt II OZ 102/06).W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę nie zawiera takiego uzasadnienia, które przemawiałoby za wstrzymaniem wykonania wskazywanej decyzji. Skarżący w tym zakresie, w tym także w zażaleniu, nie przywołał argumentacji, która mogłaby świadczyć o zaistnieniu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie wystarczy bowiem samo wskazanie na okoliczności faktyczne związane z realizacją budowy. Są to zasadniczo normalne skutki związane z realizacją procesu inwestycyjnego. W tym miejscu należy wskazać, że realizacja inwestycji może powodować dopuszczalne prawem oddziaływanie na tereny sąsiednie, co ma swoje źródło w konstytucyjnym systemie ochrony prawa własności.Biorąc pod uwagę, że skarżący nie uprawdopodobnił przesłanek wstrzymania wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę, brak było podstaw do uwzględnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Rozstrzygnięcie Sądu Wojewódzkiego odpowiada prawu.W rezultacie przytoczone we wniosku okoliczności nie mogły skutkować wstrzymaniem wykonania decyzji. Lakoniczna jest również argumentacja zażalenia, skarżący powołuje się bowiem jedynie na "trwałą zmianę zagospodarowania terenu" oraz "utrwalenie stanu faktycznego, którego cofnięcie będzie w praktyce niemożliwe".W odniesieniu do powyższego podkreślić należy, że wstrzymanie wykonania decyzji stanowi odstępstwo od generalnej zasady jej wykonalności, a w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał takich wyjątkowych okoliczności, które warunkowałyby udzielenie ochrony tymczasowej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.