Wyrok - VII SA/Wa 1156/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - z dnia 23 września 2025
Teza
Oddalono skargę. Warunki zabudowy terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Trochym (spr.) Sędziowie sędzia WSA Andrzej Nogal asesor WSA Nina Beczek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 września 2025 r. sprawy ze skargi B. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 18 marca 2025 r. nr KO A 666/Ar/25 w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z 18 marca 2025 r., nr KOA 666/Ar/25, SaOddalono skargę. Warunki zabudowy terenu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Trochym (spr.) Sędziowie sędzia WSA Andrzej Nogal asesor WSA Nina Beczek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 września 2025 r. sprawy ze skargi B. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 18 marca 2025 r. nr KO A 666/Ar/25 w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z 18 marca 2025 r., nr KOA 666/Ar/25, Sa
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
planowanie przestrzenne
samorząd terytorialny
Role w sprawie
Skarb Państwa
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
23 września 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Przewodniczący
Andrzej Nogal
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Zaskarżonym postanowieniem z 18 marca 2025 r., nr KOA 666/Ar/25, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej również jako "SKO" lub "organ II instancji"), na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej również jako "k.p.a.") oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U z 2018 r., poz. 570), po rozpatrzeniu zażalenia B. M. (dalej również jako "skarżący") na postanowienie Prezydenta Miasta [...] (dalej również jako "Prezydent" lub "organ I instancji") z [...] stycznia 2025 r., nr [...] ([...]), zawieszające z urzędu postępowanie w sprawie rozpatrzenia wniosku skarżącego złożonego w dniu 18 października 2024 r. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na dz. ew. nr [...] w obr. [...] w [...] na okres 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku, czyli do dnia 18 kwietnia 2026 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w dniu 18 października 2024 r. do Urzędu Miasta [...] wpłynął wniosek skarżącego o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na działce nr ew. [...] w obr. [...] w [...].Prezydenta Miasta [...], postanowieniem z [...] stycznia 2025 r., nr [...] ([...]), na podstawie art. 123 § 1 i § 2 k.p.a. i na podstawie art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1130, dalej również jako "u.p.z.p"), zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie rozpatrzenia wniosku skarżącego złożonego w dniu 18 października 2024 r. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na dz. ew. nr [...] w obr. [...] w [...] na okres 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku, czyli do dnia 18 kwietnia 2026 r. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że 27 września 2018 r. Rada Miasta [...] podjęła uchwałę nr [...] o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pn. "Cmentarz". Wskazano również, że projekt ww. planu został przesłany do Ministra klimatu i Środowiska o zmianę przeznaczenia gruntów leśnych stanowiących własności Skarbu Państwa na cele nieleśne w dniu 13 sierpnia 2024 r. Organ I instancji wskazał, że po uzyskaniu zgód na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne następnym etapem będzie wyłożenie projektu planu do publicznego wglądu oraz zebranie uwag do tego projektu. Powyższe, zdaniem organu, wskazuje na wysoki stopień zaawansowania prac planistycznych, co czyni prawdopodobnym uchwalenie miejscowego planu w okresie zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie. Wskazano, że projekt miejscowego planu przeznacza teren, obejmujący swym zasięgiem teren planowanej inwestycji na dz. ew. nr [...] w obr. [...] oznaczony 4U pod zabudowę usługową. Ponadto wskazano, że planowana inwestycja nie jest zgodna z zapisami projektu planu w zakresie przeznaczenia przedmiotowego terenu - w projekcie przeznaczenie podstawowe terenu pod zabudowę usługową; przeznaczenie dopuszczalne również nie pozwala na sytuowanie zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej na przedmiotowym terenie; budynku mieszkalne mają być zaopatrywane w wodę pitną ze studni na dz. ew. nr [...] w obr. [...], jednak teren inwestycji znajduje się w strefie 150 m od granicy cmentarza, dlatego zamierzenie jest sprzeczne w projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.Od ww. postanowienia pismem z 19 stycznia 2025 r. (29 stycznia 2025 r. – data wpływu), uzupełnionym pismem z dnia 4 marca 2025 r. (7 marca 2025 r. – data wpływu), zażalenie wniósł w ustawowym terminie skarżący wskazując, że nie zgadza się z tą "decyzją" i projektem planu zagospodarowania zakładającego na jego własności przeznaczenie podstawowe pod zabudowę usługową. Ponadto wskazał, że jego działka nie leży w granicy 50 metrów od granicy cmentarza, a planowana inwestycja będzie zapatrywana w wodę pitną z wodociągu miejskiego znajdującego się w biegu ul. [...] przy której usytuowana jest nieruchomość, a nie ze studni na działce [...] obr. [...]. Skarżący wskazał również w zażaleniu, że zapisy planu zagospodarowania dopuszczające zabudowę usługową znacząco zmniejszają wartość jego własności. Wskazał ponadto, że Miasto [...] może realizować zabudowę usługową na terenach niebędących własnością skarżącego oraz, że w pobliskim sąsiedztwie inwestycji istnieje zabudowa składająca się z prywatnych domów i zabudowań mieszkalnych. Z tego względu skarżący zaskarżył decyzję w całości i wniósł o przyznanie warunków zabudowy zgodnie z wnioskiem.W piśmie stanowiącym uzupełnienie zażalenia zarzucono organowi I instancji naruszenie art. 62 ust. 1 w związku z art. 20 u.p.z.p. poprzez brak szczegółowego uzasadnienia zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy oraz brak zwrócenia uwagi na fakt, że projekt ww. miejscowego planu jest niezgodny ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] (zatwierdzonego uchwałą [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2014 r., dalej również jako "Studium"), które dla dz. ew. nr [...] w obr. [...] w [...] przewiduje funkcję MU-19 w przedmiocie przyszłego zagospodarowania nieruchomości, gdzie plan przewiduje wprowadzenie przeznaczenia wyłącznie pod usługi a Studium pod tereny mieszkaniowo-usługowe, co oznacza, iż organ zawieszając postępowanie oparł się na niezgodnych z prawem zapisach ww. projektu planu miejscowego.Po rozpoznaniu zażalenia skarżącego, postanowieniem z 18 marca 2025 r., nr KOA 666/Ar/25, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu postanowienia organ II instancji wskazał, że Prezydent Miasta [...] należycie uzasadnił zawieszenie postępowania w przedmiotowej sprawie, załączając uchwałę Rady Miasta [...] nr [...] o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod nazwą "Cmentarz" z załącznikiem tekstowym stanowiącym projekt ww. miejscowego planu z zaznaczeniem odnośnych fragmentów oraz zacytował w uzasadnieniu decyzji odpowiednie fragmenty dla terenu U4, w którym znajduje się działka objęta wnioskiem o wydanie warunków zabudowy. Ponadto organ I instancji uzasadnił również z jakimi zapisami planu przedmiotowa inwestycja jest sprzeczna. Generalnie projekt ww. planu nie dopuszcza na przedmiotowym terenie zabudowy mieszkaniowej (nawet w ramach przeznaczenia dopuszczalnego); dopuszcza natomiast zabudowę usługową (jako przeznaczenie podstawowe). Organ II instancji wskazał również, że w omawianym przypadku dopuszczalne jest stosowanie studium, jednakże nie oznacza to, że w sytuacji określonej w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. może być stosowane studium. Decyduje projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zgodnie z art. 20 u.p.z.p.). Ponadto, odpowiadając na zarzut strony podniesiony w zażaleniu, organ II instancji stwierdził, że we wniosku o ustalenie warunków zabudowy skarżący wskazał na czerpanie wody z własnego ujęcia, a nie jak twierdzi w odwołaniu - z wodociągu.W tej sytuacji organ II instancji uznał zaskarżone postanowienie za prawidłowe.Skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 18 marca 2025 r., nr KOA 666/Ar/25, w ustawowym terminie wniósł skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika.Skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie:- art. 62 ust. 1 w związku z art. 20 u.p.z.p. poprzez brak szczegółowego uzasadnienia zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy oraz brak zwrócenia uwagi ma fakt, iż projekt Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego jest niezgodny ze Studium Uwarunkowań w przedmiocie przyszłego zagospodarowania nieruchomości, gdzie Plan przewiduje wprowadzenie przeznaczenia wyłącznie pod usługi, niezgodnie ze Studium przewidującym przeznaczenie pod tereny mieszkaniowo usługowe, co oznacza, iż organ zawieszając postępowanie oparł się na niezgodnych z prawem zapisach Projektu MPZP;- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów odwołania mianowicie zarzutu naruszenia art. 62 ust. 1 w związku z art. 20 u.p.z.p. poprzez brak szczegółowego uzasadnienia zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy oraz brak zwrócenia uwagi ma fakt, iż projekt Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego jest niezgodny ze Studium Uwarunkowań w przedmiocie przyszłego zagospodarowania nieruchomości, gdzie Plan przewiduje wprowadzenie przeznaczenia wyłącznie pod usługi, niezgodnie ze Studium przewidującym przeznaczenie pod tereny mieszkaniowo usługowe, co oznacza, że organ zawieszając postępowanie oparł się na niezgodnych z prawem zapisach Projektu MPZP;- art. 64 § 2 względnie art. 50 k.p.a. poprzez niewezwanie wnioskodawcy do poprawienia lub uzupełnienia wniosku o wydanie warunków zabudowy w sytuacji stwierdzenia jego nieprawidłowości w zakresie dostarczania wody.Z uwagi na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując rozstrzygnięcie wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako "p.p.s.a.").W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.Sąd kontrolował w niniejszej sprawie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 18 marca 2025 r., nr KOA 666/Ar/25, utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] z [...] stycznia 2025 r., nr [...] ([...]), zawieszające z urzędu postępowanie w sprawie rozpatrzenia wniosku skarżącego złożonego w dniu 18 października 2024 r. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na dz. ew. nr [...] w obr. [...] w [...] na okres 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku, czyli do dnia 18 kwietnia 2026 r.Sąd zauważa, że zgodnie z art. 62 ust. 1 u.p.z.p., postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli:1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany.Ponadto, zgodnie z art. 65 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (w brzmieniu sprzed zmiany tego przepisu wprowadzonej przez art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 4 kwietnia 2025 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2025 r., poz. 527), która weszła w życie z dniem 7 maja 2025 r., a więc po wydaniu zaskarżonych postanowień organów w tej sprawie):"1. Studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin zachowują moc do dnia wejścia w życie planu ogólnego gminy w danej gminie, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2025 r., i stosuje się do nich przepisy dotychczasowe.2. Do spraw opracowania i uchwalania studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy albo ich zmian stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, jeżeli:1) przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy wystąpiono o opinie i uzgodnienia projektów tych studiów albo ich zmian;2) zmiana tych studiów dotyczy wyłącznie lokalizacji inwestycji celu publicznego lub3) zmiana tych studiów dotyczy wyłącznie lokalizacji inwestycji w zakresie gospodarowania strategicznymi zasobami naturalnymi kraju w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o zachowaniu narodowego charakteru strategicznych zasobów naturalnych kraju (Dz. U. z 2018 r. poz. 1235) lub działalności, o której mowa w art. 21 ust. 1 pkt 1 i 2a ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2023 r. poz. 633)."Powyższy przepis dotyczący studiów jest jedną z ważniejszych regulacji przejściowych ustawy, mających kluczowe znaczenie dla reformy oraz procesów inwestycyjnych i planowania przestrzennego gminy.Zgodnie z ust. 1 tego przepisu studia obowiązujące przed dniem wejścia w życie ustawy zachowują moc do dnia wejścia w życie planu ogólnego gminy w danej gminie, jednak nie dłużej niż do dnia 31 grudnia 2025 r. (zgodnie ze zmianą wprowadzoną przez art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 4 kwietnia 2025 r. - do dnia 30 czerwca 2026 r.). Dzień utraty mocy studiów jest datą graniczną reformy planistycznej. De facto to od 1 lipca 2026 r. rozpocznie się pełne funkcjonowanie nowych regulacji dotyczących planów ogólnych, planów miejscowych oraz decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.Ponadto, wskazać należy, iż w piśmiennictwie zauważa się, że celem przepisu art. 62 ust. 1 u.p.z.p. jest "skorelowanie procesów dotyczących zmiany sposobu zagospodarowania terenu w danej gminie, w szczególności procesów planistycznych i wydawania decyzji o warunkach zabudowy, bez jednoczesnego generowania negatywnych skutków finansowych związanych z niezachowaniem terminu na wydanie tej decyzji. Skorelowanie to, a więc i zawieszenie postępowania ma charakter fakultatywny. Dzięki zawieszeniu postępowania w sprawie wydawania decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest przyjęcie przez gminę planu miejscowego określającego przeznaczenie danego terenu bez równoczesnego tworzenia kolizji przestrzennych wynikających z wydania decyzji o warunkach zabudowy umożliwiającej budowę inwestycji, która może być niespójna z planowanym przeznaczeniem lub kolizyjna z funkcjonowaniem inwestycji powstałych na terenie objętym procedowanym planem miejscowym" (por.: T. Tymosiewicz [w:] Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, red. J. H. Szlachetko, K. Szlachetko, Warszawa 2024, art. 62).Powyższe potwierdza również dotychczasowe orzecznictwo sądów administracyjnych które wskazuje, że wolą ustawodawcy było umożliwienie podjęcia prac planistycznych, ewentualnie ich zakończenia, uchwaleniem planu (por. wyrok NSA z 14 listopada 2007 r. sygn. akt II OSK 1503/06, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych dalej również: "CBOSA"). Pomimo tego, że ustawodawca nie sformułował wprost w przepisie przesłanek, których zaistnienie daje organowi podstawę do zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, to jednak całość unormowania zawartego w tym przepisie, jak również treść art. 65 ust. 1 pkt 2 i art. 4 ust. 1 u.p.z.p., uzasadnia zawieszenie takiego postępowania w sytuacji podjęcia uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (zob. wyrok NSA z 22 września 2011 r., II OSK 1355/10, LEX nr 965184). Kompetencję do zawieszenia postępowania należy bowiem rozpatrywać w połączeniu z władztwem planistycznym zastrzeżonym dla organów gminy, które mają uprawnienie do stanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Skoro plan jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, celem kontynuowania i dokończenia prac zmierzających do przyjęcia miejscowego planu (por. wyrok NSA z 8 czerwca 2017 r., II OSK 2685/15).Sąd wskazuje również, że znane mu jest orzecznictwo wskazujące, że zastosowanie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. jest uzależnione od stanu zaawansowania prac nad planem miejscowym. Przyjmuje się w nim, że zawieszenie postępowania na tej podstawie jest uzasadnione, jeśli istnieje prawdopodobieństwo uchwalenia planu miejscowego w terminie 9 miesięcy od dnia złożenia podania o ustalenie warunków zabudowy – jak to wynikało z treści tego przepisu w brzmieniu sprzed zmian wprowadzonych 23 kwietnia 2023 r. na mocy ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych oraz niektórych innych ustaw.Obecnie ten termin powiększono dwukrotnie – wydłużono go do 18 miesięcy, co znacznie zmniejsza ryzyko "sztucznego" zawieszenia postępowania w sytuacji znikomego prawdopodobieństwa uchwalenia planu miejscowego w tym czasie. Sąd zauważa, że w uzasadnieniu projektu ww. ustawy wskazano, że "wstrzymanie toku postępowania o wydanie warunków zabudowy ma zapobiec powstaniu niebezpieczeństwa sprzeczności postanowień decyzji o warunkach zabudowy z projektowanymi ustaleniami planu. Ma to ograniczyć nieracjonalność wydawania decyzji o warunkach zabudowy w przypadku, gdy przed uzyskaniem na jej podstawie pozwolenia na budowę decyzja ulegałaby wygaśnięciu w związku z uchwaleniem planu miejscowego, którego ustalenia byłyby inne niż w wydanej decyzji. Praktyka udowodniła, że dotychczas ustalony termin 9 miesięcy jest niewystarczający na przyjęcie planu. Zasadne jest zatem wydłużenie tego zawieszenia do nie więcej niż 18 miesięcy z jednorazową możliwością przedłużenia o kolejnych 6 miesięcy – pod warunkiem że plan został już w tym czasie wyłożony. Terminy te zostają dostosowane do czasu, w jakim znaczna część planów miejscowych zostaje realnie uchwalana. Podkreślenia wymaga, że plan miejscowy jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni. Stąd też usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, w celu kontynuowania i dokończenia prac zmierzających do przyjęcia planu miejscowego."Uwzględniając powyższe, w ocenie Sądu, organ I instancji był uprawniony do zawieszenia postępowania administracyjnego w warunkach art. 62 ust. 1 u.p.z.p.W niniejszej sprawie bezsporne było, że teren planowanej inwestycji znajduje się na obszarze, dla którego – w dacie wydania zaskarżonego postanowienia – trwała procedura uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru miasta [...] pod nazwą "Cmentarz", zgodnie z uchwałą Nr [...]Rady Miasta [...] z dnia [...] września 2018 roku. Sąd miał świadomość, że w dacie złożenia przez skarżącego wniosku o ustalenie warunków zabudowy postępowanie planistyczne trwało już ponad 6 lat, a art. 62 ust. 1 u.p.z.p. pozwala na zawieszenie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy na nie więcej niż 18 miesięcy. Niemniej jednak organy I instancji prawidłowo wskazał, że postępowanie planistyczne zostało zintensyfikowane pod koniec 2024 r. W niniejszej sprawie organ I instancji wskazał, że projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pod nazwą "Cmentarz" został przesłany w dniu 4 kwietnia 2024 r. do Marszałka Województwa [...] wraz z wnioskiem o zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Ponadto, w dniu 13 sierpnia 2024 r. Rada Miasta [...] przesłała do Ministra Klimatu i Środowiska projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z wnioskiem o zmianę przeznaczenia gruntów leśnych stanowiących własności Skarbu Państwa na cele nieleśne.Prezydent wskazał również, że po uzyskaniu zgód na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne następnym etapem będzie wyłożenie projektu planu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do publicznego wglądu oraz zebranie uwag do niniejszego projektu planu a następnie ich rozstrzygnięcie, co zdaniem organu I instancji, wskazuje na wysoki stopień zawansowania prac planistycznych, i co czyni prawdopodobnym uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w okresie zawieszenia postępowania w sprawie ustalania warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej polegającej na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na działce nr ew. [...] w obr. [...] w [...].Powyższy pogląd Prezydenta w tej sprawie Sąd również podzielił. Zdaniem Sądu, ww. czynności świadczą o tym, że od początku 2024 r. prace nad planem miejscowym były zaawansowane w stopniu umożliwiającym przyjęcie tego aktu prawa miejscowego w perspektywie czasowej wynikającej z art. 62 ust. 1 u.p.z.p. W ocenie Sądu, orzekający w sprawie Prezydent był więc uprawniony do zawieszenia spornego postępowania administracyjnego w warunkach art. 62 ust. 1 u.p.z.p.Ponadto Sąd wskazuje, że bez względu na podjęte czynności zmierzające do uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego pod nazwą "Cmentarz" należy mieć na uwadze pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 8 czerwca 2017, sygn. akt II OSK 2685/15 (publ. CBOSA), zgodnie z którym konstrukcja prawna zawieszenia postępowania zastosowana w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. daje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia. W szczególności organ może zawiesić postępowanie nawet jeżeli jeszcze nie podjęto uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu. Kompetencję tę należy rozpatrywać w połączeniu z władztwem planistycznym zastrzeżonym dla organów gminy, które mają uprawnienie do stanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Skoro plan jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, celem kontynuowania i dokończenia prac zmierzających do przyjęcia miejscowego planu. Jakkolwiek orzeczenie to zapadło jeszcze przed nowelizacją art. 62 u.p.z.p., tak w ocenie Sądu w składzie orzekającym, pogląd tam wyrażony pozostaje nadal aktualne.Ponadto Sąd wskazuje, iż w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy, okoliczność zainicjowania procedury planistycznej dla terenu objętego planowaną inwestycją, będzie miała istotne znaczenie (uzasadniające zawieszenie postępowania) tylko w razie stwierdzenia potencjalnej sprzeczności sposobu zagospodarowania terenu określonego we wniosku o warunki zabudowy z jego przeznaczeniem projektowanym w ramach procedury planistycznej. (por. wyrok NSA z 20 lutego 2020 r., II OSK 940/18, CBOSA). W związku z tym organ I instancji prawidłowo zawiesił postępowanie wskazując, że planowana inwestycja, polegająca na budowie dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na działce nr ew. [...] w obr. [...] w [...] nie jest zgodna z zapisami projektu planu w następujących kwestiach:1. inwestor zakłada budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowę bliźniaczej na działce nr ew. [...] w obr. [...] w [...] gdy projekt planu przewiduje jako przeznaczenie podstawowe – zabudowę usługową;2. określone w projekcie planu przeznaczenie dopuszczalne również nie pozwala na sytuowanie zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej na przedmiotowym terenie;3. zgodnie ze złożonym wnioskiem, budynki mieszkalne jednorodzinne mają być zaopatrywane w wodę pitną ze studni na działce nr ew. [...] w obr. [...] (jak wynika z akt sprawy brak jest wodociągu w tej lokalizacji), jednak teren inwestycji znajduje się w strefie 150 m od granicy cmentarza, dlatego zamierzenie inwestycyjne jest sprzeczne z projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.Nie ma przy tym znaczenia dla rozstrzygnięcia organu I instancji, czy w świetle postanowień Studium realizacja przedmiotowej inwestycji była możliwa, ponieważ organ I instancji zawieszając postępowanie oparł się na niezgodności zamierzenia inwestycyjnego z zapisami projektu planu miejscowego, a nie Studium.Kolejnym zarzutem sformułowanym w skardze był zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów odwołania mianowicie zarzutu naruszenia art. 62 ust. 1 w związku z art. 20 u.p.z.p. Skarżący zarzucił bowiem brak szczegółowego uzasadnienia zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy oraz brak zwrócenia uwagi ma fakt, iż projekt Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego jest niezgodny ze Studium Uwarunkowań w przedmiocie przyszłego zagospodarowania I nieruchomości.Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.: "Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa." Stosownie zaś do art. 126 k.p.a., przepis art. 107 k.p.a. znajdzie zastosowanie również do zaskarżonego postanowienia i postanowienia organu I instancji. Sąd wskazuje jednak, że zaskarżonym postanowieniem SKO utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji dotyczące zawieszenia postępowania o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji budowlanej. Postanowienie organu I instancji zostało wydane na podstawie art. 123 § 1 i § 2 k.p.a. i art. 62 ust. 1 u.p.z.p, a zatem organ I instancji prawidłowo w pisemnym uzasadnieniu postanowienia przywołał przesłanki przemawiające za zawieszeniem postępowania i szczegółowo, zdaniem Sądu, je uzasadnił. Podnoszona w skardze kwestia braku zwrócenia uwagi przez organy na fakt rzekomej niezgodności projektu Miejscowego Planu Zagospodarowania ze Studium, jak wskazano wcześniej, nie jest przy tym istotna z uwagi na fakt, że planowana inwestycja pozostaje niezgodna z postanowieniami projektu Miejscowego Planu Zagospodarowania, co upoważniało organ I instancji do zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 § 1 u.p.z.p., a organ II instancji do utrzymania postanowienia Prezydenta w mocy, co wyjaśnił w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia. Pomimo lakoniczności uzasadnienia postanowienia SKO, zdaniem Sądu, pozwala ono na dokonanie jego kontroli sądowej, umożliwiając poznanie racji decyzyjnych organu II instancji.Formułowany przez stronę skarżącą zarzut niezgodności projektu Miejscowego Planu Zagospodarowania ze Studium, z której skarżący zdaje się wywodzić rzekomą nieprawidłowość zaskarżonego postanowienia była przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wskazał, że: "Wymóg braku sprzeczności planu miejscowego ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie oznacza i nie może oznaczać prostego przenoszenia ustaleń studium do planu. W ramach przyznanego gminie władztwa planistycznego na tym etapie planowania następuje dopuszczalna prawem interpretacja ustaleń studium. Organ stanowiący gminy, jako twórca polityki przestrzennej gminy, dokonuje autointerpretacji uchwalonego przez siebie studium w zakresie oceny zgodności z nim projektu planu miejscowego. W ramach tego władztwa organ gminy nie może jednak wyjść jednak poza ogólne ustalenia wynikające ze studium." W niniejszej sprawie zarówno Prezydent, jak i SKO, nie naruszyły w przekonaniu Sądu art. 20 ust. 1 u.p.z.p.Z uwagi na powyższe zarzut skargi dotyczący braku wystarczającego i wystarczająco szczegółowego uzasadnienia zawieszenia postępowania Sąd uznaje za bezpodstawny.Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 64 § 2 względnie art. 50 k.p.a. poprzez niewezwanie wnioskodawcy do poprawienia lub uzupełnienia wniosku o wydanie warunków zabudowy w sytuacji stwierdzenia jego nieprawidłowości w zakresie dostarczania wody Sąd wskazuje, iż zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a.: "Jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania." Artykuł 64 § 2 k.p.a. służy jedynie do uzupełnienia braków formalnych pisma, a nie jego treści, czyli nie można stosować tego trybu do merytorycznej oceny złożonego wniosku. Instytucja unormowana w tym przepisie odnosi się do takich braków formalnych wniesionego podania, które powodują jego prawną bezskuteczność, a więc niemożność w ogóle wszczęcia postępowania, np. przez brak adresu wnioskodawcy i niemożność jego ustalenia, niezałączenie dokumentu pełnomocnictwa itp. Tym samym powołanie się na treść art. 64 § 2 k.p.a. nie może zmierzać do merytorycznej oceny złożonego wniosku. Art. 64 § 2 k.p.a. podlega wykładni ścisłej, a jego stosowanie - w relacji do określonych tym przepisem prawa przesłanek - służy wyłącznie usunięciu braków formalnych pisma wynikających ze ściśle określonych przepisów (vide: wyrok WSA w Bydgoszczy z 15 lipca 2025 r., II SA/Bd 8/25). Zauważyć wypada, że wniosek skarżącego nie był obarczony brakami formalnymi, także brak było podstaw do wzywania skarżącego celem jego uzupełnienia (poprawienia). Z kolei, z uwagi na zaistnienie przesłanek zawieszenia postępowania organ I instancji słusznie uznał, że brak jest również podstaw do prowadzenia postępowania in meriti, w tym do wzywania skarżącego do udziału w podejmowanych czynnościach i do złożenia wyjaśnień lub zeznań osobiście, lub na piśmie, zgodnie z art. 50 § 1 k.p.a. Z tego względu również ten zarzut pozostaje bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.Biorą pod uwagę powyższe, Sąd wskazuje, iż wszystkie zarzuty skargi okazały się zatem pozbawione usprawiedliwionych podstaw. Ponadto, Sąd nie stwierdził z urzędu, aby przy wydaniu zaskarżonego postanowienia doszło do innych uchybień, które uzasadniałyby jego uchylenie lub stwierdzenie jego nieważności.W konsekwencji Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.., oddalił skargę.