Wyrok - II SA/Wa 846/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - z dnia 16 grudnia 2025
Teza
Oddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Asesor WSA Mateusz Rogala, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie ponownego wykorzystania informacji sektora publicznego oddala skargę UZASADNIENIE Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych decyzją z dnia [...] kwietniOddalono skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Asesor WSA Mateusz Rogala, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi W. B. na decyzję Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie ponownego wykorzystania informacji sektora publicznego oddala skargę UZASADNIENIE Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych decyzją z dnia [...] kwietni
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
posiedzenie niejawne
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
odwołujący
odwołujący / ubezpieczony
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
16 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Przewodniczący
Iwona Maciejuk
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (10)
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych decyzją z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...], na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572) oraz art. 23 ust. 4, art. 6 ust. 3 i art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. z 2019 r., poz. 1446 z późn. zm.) w zw. z art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. z 2023 r., poz. 1524), art. II (b) Konwencji Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej (Dz. U. z 1973 r. Nr 11 poz. 78 ze zm., dalej także: IHO), pkt. 4.1, pkt. 5, pkt. 7 Umowy dwustronnej między Biurem Hydrograficznym Marynarki Wojennej a Norweskim Urzędem Kartograficznym, Służbą Hydrograficzną (NHS) dot. prowadzenia Regionalnego Centrum Koordynacyjnego dla Elektronicznych Map Nawigacyjnych (RENC) z dnia 3 grudnia 2013 r. oraz pkt. 1. Załącznika I do wyżej wymienionej Umowy oraz w oparciu o pkt. 1 i pkt 2 lit. c) i lit. d) Rezolucji IHO 1/1997 (z późn. zm.) w sprawie Zasad Światowej Bazy Danych Nawigacyjnych Map Elektronicznych (WEND) oraz Prawidła 9 Rozdział V Międzynarodowej Konwencji o Bezpieczeństwa Życia na Morzu (t.j. - Dz. U. z 2016 r. poz. 869 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania W. B. utrzymał w mocy decyzję Szefa Biura Hydrograficznego Marynarki Wojennej Nr [...] z dnia [...] lutego 2025 r. o odmowie wyrażenia zgody na ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego, wskazanej we wniosku z dnia [...] lipca 2021 r. Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.Pismem z [...] lipca 2021 r. skarżący skierował do Biura Hydrograficznego Marynarki Wojennej wniosek o ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego. Powołując się na art. 21 ustawy z dnia 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1446 ze. zm.; zwanej dalej także u.p.w.i.s.p., ustawą), domagał się ponownego wykorzystania komórki mapy [...] poprzez przekazanie informacji w postaci plików zgodnych ze standardem Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej [...], w aktualnej edycji ze wszystkimi poprawkami aktualnymi na dzień udostępnienia. Wskazał, że cel ponownego wykorzystania jest niekomercyjny i służy realizacji jego hobby oraz podał adres e-mail do przekazania wnioskowanych informacji.Pismem z [...] sierpnia 2021 r. Biuro Hydrograficzne Marynarki Wojennej wezwało wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych wniosku poprzez określenie danych wynikających z treści art. 21 ust. 3 pkt 3 i 4 ww. ustawy. W uzupełnieniu wniosku skarżący wskazał, że informacje chce wykorzystywać w celu niekomercyjnym, a na udostępnioną mapę zamierza nanieść uzyskane informacje o obiektach fizycznych interesujących żeglarzy (typu: sklep żeglarski, pralnia, prysznic, sklep spożywczy, punkt tankowania wody lub paliwa itp.) wraz z ich dokładną lokalizacją. Tak stworzony produkt chce dystrybuować bezpłatnie wśród żeglarzy lub innych osób zainteresowanych takim produktem. Udostępnienie będzie odbywać się za pośrednictwem sieci Internet (poprzez publikację na stronie www lub pocztą elektroniczną). Odnośnie do warunków ponownego przekazania, stwierdził, że żądana informacja nie została mu przekazana, ani nigdzie nie została udostępniona, wobec czego art. 21 ust. 3 ww. ustawy nie ma zastosowania. Podniósł także, że zgodnie z art. 13 ww. ustawy informacje sektora publicznego co do zasady udostępnia się bezwarunkowo.Decyzją z dnia [...] września 2021 r. Szef Biura Hydrograficznego Marynarki Wojennej, na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 6 ust. 3 ustawy, odmówił wnioskodawcy wyrażenia zgody na ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego wskazanej we wniosku. W uzasadnieniu wskazał na międzynarodowy charakter zadań Biura Hydrograficznego Marynarki Wojennej wynikający z przepisów ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2020 r., poz. 2135 oraz z 2021 r., poz. 234) i rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 20 sierpnia 1999 r. w sprawie współpracy urzędów morskich z Marynarką Wojenną i Strażą Graniczną (Dz. U. Nr 75, poz. 850) oraz na porozumienie dwustronne między Biurem Hydrograficznym Marynarki Wojennej Rzeczypospolitej Polskiej i Norweskim Zarządem Map, Służbą Hydrograficzną Norwegii, które obejmuje współpracę w zakresie funkcjonowania Regionalnego Centrum Koordynacyjnego Elektronicznych Map Nawigacyjnych (RENC) zgodnie z rezolucją 1/1997 Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej. Powołał się na ratyfikowaną przez Polskę w 1972 r. Konwencję o Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej, sporządzoną w Monako dnia 3 maja 1967 r. (Dz. U. z 1973 r. Nr 11, poz. 78 oraz z 2016 r. poz. 1981), na mocy której utworzono Międzynarodowe Biuro Hydrograficzne (IHO).Decyzją nr [...] z [...] listopada 2021 r. Dowódca Generalny Rodzajów Sił Zbrojnych, po rozpoznaniu odwołania skarżącego, na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze. zm.; dalej k.p.a.), oraz art. 23 ust. 4 w zw. z art. 6 ust. 3 u.p.w.i.s.p., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że organ pierwszej instancji omyłkowo w rozstrzygnięciu powołał się na art. 24 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 6 ust. 3 u.p.w.i.s.p., podczas gdy z uzasadnienia decyzji jednoznacznie wynika, że rozstrzygnął sprawę faktycznie na podstawie art. 23 ust. 4 w zw. z art. 6 ust. 3 tej ustawy. Organ odwoławczy odwołał się m.in. do uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 grudnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Gd 62/14. Organ wskazał, że zasady przekazywania i udostępniania takich niekodowanych ENC są określane w odpowiednich porozumieniach o współpracy podpisywanych przez Szefa Biura i kierownictwo instytucji i służb działających w ramach KSBM. Takie udostępnienie ENC przewiduje umowa międzynarodowa zawarta przez Biuro Hydrograficzne z Norweskim Zarządem Map, Służbą Hydrograficzną Norwegii. Zgodnie bowiem z jej treścią, Biuro Hydrograficzne MW może na podstawie krajowych licencji przekazywać usługi ENC m.in. siłom obrony (vide pkt 4 umowy).WSA w Warszawie wyrokiem z 18 sierpnia 2022 r., sygn. akt II SA/Wa 195/22 oddalił skargę W. B. na decyzję Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z [...] listopada 2021 r., nr [...]. Sąd wskazał m.in., że analiza powołanych przez organ regulacji prawa międzynarodowego pozwala na stwierdzenie, iż prawo do ponownego wykorzystywania elektronicznych map nawigacyjnych (ENC) zarówno poprzez otwarty standard [...], jak i poprzez standard [...] jest ograniczone na podstawie innych ustaw. Pierwszy z powyższych standardów służy za oficjalny standard wymiany danych hydrograficznych przez strony Konwencji o Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej, a jego udostępnienie przez krajowe biura hydrograficzne innym podmiotom następuje na podstawie przepisów prawa krajowego i w wykonaniu porozumienia zawartego z Regionalnym Centrum Koordynacji Elektronicznych Map Nawigacyjnych (RENC), natomiast standard [...] służy do realizacji ogólnodostępnej usługi ENC. Powyższe standardy dostępu do elektronicznych map nawigacyjnych (ENC), mające swe źródło w Międzynarodowej Konwencji SOLAS i Konwencji o Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej, wyraźnie wskazują na odrębność udostępniania owych informacji. Tym samym zasadnie organy orzekające twierdzą, że materia objęta wnioskiem strony uregulowana jest umowami międzynarodowymi, które wprowadzają odpłatność za korzystanie z ENC, co czyni niemożliwym jej udostępnianie w trybie przewidzianym ustawą o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego Materiały te są wprawdzie kwalifikowane jako informacje będące informacjami sektora publicznego, jednak dostęp do nich ograniczony jest na podstawie innych ustaw. W przedmiotowej sprawie zastosowanie znajduje Konwencja o Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej, sporządzona w Monako, Konwencja o Bezpieczeństwie Życia na Morzu SOLAS, sporządzona w Londynie, a także ustawa z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, która wprost odsyła do treści umów międzynarodowych, których Rzeczpospolita Polska jest stroną, w tym między innymi do umowy międzynarodowej, zawartej przez Biuro Hydrograficzne Marynarki Wojennej z Norweskim Zarządem Map, Służbą Hydrograficzną Norwegii, na mocy której określono m.in. zasady odpłatnego udostępniania materiałów hydrograficznych.Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu skargi kasacyjnej W. B. od wymienionego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uchylił zaskarżony wyrok, zaskarżoną decyzję Dowódcy Generalnego Rodzajów Sił Zbrojnych z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] oraz decyzję Szefa Biura Hydrograficznego Marynarki Wojennej z dnia [...] września 2021 r. oraz zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania. NSA wskazał m.in., że w rozpoznawanej sprawie poddane kontroli decyzje odmowne zostały wydane w oparciu o przepisy art. 23 ust. 4 w zw. z art. 6 ust. 3 ustawy. Pierwszy z przepisów stanowi normę kompetencyjną. Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy prawo do ponownego wykorzystywania podlega ograniczeniu w zakresie informacji będących informacjami sektora publicznego, do których dostęp jest ograniczony na podstawie innych ustaw. Przepis ust. 2 zdanie drugie stosuje się odpowiednio. Przepis art. 6 ust. 3 ustawy zawiera istotne rozstrzygnięcie ustawodawcy wskazując, iż prawo do ponownego wykorzystania informacji jest prawem ograniczonym, lecz wprowadzenie ograniczenia możliwe jest tylko na podstawie ustawy. NSA stwierdził, że prawo to może być ograniczone również na podstawie przepisów umów międzynarodowych. Możliwe jest wprowadzenie ograniczenia prawa do ponownego wykorzystania, lecz sytuacja taką musi regulować wyraźny przepis rangi ustawy, który określa przesłanki materialne takiego ograniczenia, a więc okoliczności faktyczne uzasadniające wprowadzenie ograniczenia. NSA zwrócił uwagę, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do wskazania wyraźnej podstawy materialnoprawnej, z której stosownie do regulacji blankietowej wynikającej z art. 6 ust. 3 cyt. ustawy wynikałaby ustawowa dopuszczalność ograniczenia prawa do ponownego wykorzystywania w zakresie informacji będących informacjami sektora publicznego. Tak organy, jak i sąd pierwszej instancji ograniczyły się do omówienia istoty regulacji prawnomiędzynarodowej odnoszącej się do zagadnień hydrograficznych, wskazania aktów prawa międzynarodowego publicznego, których Polska jest stroną, zakresu przedmiotowego ich regulacji, zobowiązań Państwa Polskiego w określonych obszarach, itp. kwestii. NSA stwierdził, że ani wyrok sądu pierwszej instancji nie odpowiadał wymogom przepisu art. 141 § 4 P.p.s.a., ani poddane kontroli decyzje nie spełniały wymogów art. 107 § 3 k.p.a. Sąd pierwszej instancji nie wskazał skonkretyzowanej podstawy materialnej, w oparciu o którą uznał, że było możliwe ograniczenia prawa do ponownego wykorzystania informacji sektora publicznego. Za podstawę taką nie może być uznany przepis art. 6 ust. 3 ustawy, gdyż on wyraźnie odsyła do innych ustaw, które mają uregulować przesłanki materialne ewentualnej odmowy udostępnienia informacji. Podstawą taką nie może być również ogólna prezentacja istoty regulacji prawa międzynarodowego, jak uczyniono w rozpoznawanej sprawie, na którą składa się rozbudowany system regulacji wielostronnych i bilateralnych, którą stroną jest Polska. Konieczne jest wskazanie konkretnego przepisu lub szeregu przepisów umów międzynarodowych, z których możliwe jest zbudowanie określonej normy postępowania. Wymóg ten w odniesieniu do organów orzekających w sprawie jest powielony i wynika on wprost z art. 107 § 3 k.p.a.NSA nie podzielił natomiast argumentacji autora skargi kasacyjnej zawartej w zarzucie 1. wywiedzionym z podstawy z art. 174 pkt 1. P.p.s.a. NSA wskazał, że istotą regulacji art. 6 ust. 3 ustawy jest wskazanie przypadków pozbawienia prawa do informacji publicznej w drodze wyłącznie ustawy, co jest konsekwencją regulacji konstytucyjnej wynikającej z art. 61 ust. 3 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji. Materia zastrzeżona do regulacji ustawowej może być jednakże zgodnie z Konstytucją delegowana "w dół" lub "w górę" - w pierwszym przypadku do aktów wykonawczych wydawanych na podstawie upoważnienia zawartego w ustawie, w drugim przypadku do ratyfikowanych umów międzynarodowych na podstawie przepisów art. 87 ust. 1, art. 88 ust. 3, art. 89-91 Konstytucji. Oznacza to, że obecne w art. 6 ust. 3 cyt. ustawy pojęcie "ustawy" użyte zostało w sensie materialnym, a nie formalnym, gdyż jego istotą jest regulowanie ograniczeń prawa do ponownego wykorzystania informacji sektora publicznego w oparciu o normę prawną ustaloną przez organ władz ustawodawczej lub inny organ, któremu władza ustawodawcza oddelegowała swoje kompetencje. Jeśli zatem rzeczywiście jest tak, iż ograniczenie prawa do ponownego wykorzystania informacji sektora publicznego uregulowane jest w ratyfikowanych umowach międzynarodowych, to takie przepisy stanowią "ustawę", o której mowa w art. 6 ust. 3 cyt. ustawy. Prawnie dopuszczalne będzie zatem ograniczenia prawa konstytucyjnego również w oparciu o ratyfikowaną umowę międzynarodową lub akt wykonawczy do niej, jeśli strony umowy międzynarodowej taką ewentualność przewidziały, a takie rozwiązanie traktatowe zostało przez Polskę ratyfikowane zgodnie z przepisami obowiązującymi w chwili ratyfikacji.Mając na uwadze powyższe NSA stwierdził, że wyrok sądu pierwszej instancji wydany został z naruszeniem prawa, gdyż sąd pierwszej instancji błędnie zastosował przepisy art. 107 § 3 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a., aprobując jako zgodne z prawem decyzje organów obu instancji, mimo iż nie zawierały one w swej treści dostatecznie precyzyjnego wskazania podstawy materialnej, w oparciu o którą doszło na mocy art. 6 ust. 3 cyt. ustawy do wydania decyzji odmawiającej realizacji prawa do ponownego wykorzystania informacji sektora publicznego. Przemówiło to za uchyleniem wyroku, jak również uchyleniem obu kontrolowanych decyzji administracyjnych, dotkniętych wadą formalną, o której mowa w art. 107 § 1 pkt 4, 6 i § 3 k.p.a. NSA wskazał, że organ, ponownie rozpoznając sprawę, będzie zobowiązany uwzględnić wskazaną wyżej wykładnię prawa i w przypadku podtrzymania swojego dotychczasowego stanowiska – do wskazania skonkretyzowanej podstawy prawnej ewentualnej decyzji odmownej i jej wyjaśnienia zgodnie z wymogami wynikającymi ze wskazanych wyżej przepisów.Szef Biura Hydrograficznego Marynarki Wojennej w dniu [...] listopada 2024 r. wydał decyzję Nr [...], którą odmówił wyrażenia zgody na ponowne wykorzystanie wskazanej we wniosku W. B. z dnia [...] lipca 2021 r. informacji sektora publicznego.Dowódca Generalny RSZ, po rozpatrzeniu odwołania, decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2025 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji nie uwzględnił oceny prawnej NSA i nie wskazał ponownie wyraźnej podstawy materialnoprawnej, z której wynikałaby ustawowa dopuszczalność ograniczenia prawa do ponownego wykorzystywania w zakresie informacji będących informacjami sektora publicznego.Decyzją z dnia [...] lutego 2025 r. Nr [...] Szef Biura Hydrograficznego Marynarki Wojennej odmówił wnioskującemu wyrażenia zgody na ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego, wskazanej we wniosku z dnia [...] lipca 2021 r. W podstawie prawnej decyzji powołano następujące przepisy prawa: pkt. 4.1, pkt. 5, pkt. 7 Umowy dwustronnej między Biurem Hydrograficznym Marynarki Wojennej a Norweskim Urzędem Kartograficznym, Służbą Hydrograficzną (NHS) dot. prowadzenia Regionalnego Centrum Koordynacyjnego dla Elektronicznych Map Nawigacyjnych (RENC) z dnia 3 grudnia 2013 r. oraz pkt 1. Załącznika I do wyżej wymienionej Umowy; art. II (b) Konwencji o Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej (Dz. U. z 1973 r. Nr 11 poz. 78 ze zm., dalej także: IHO); pkt. 1 i pkt 2 lit. c) i lit. d) Rezolucji IHO 1/1997 (z póżn. zm.) w sprawie Zasad Światowej Bazy Danych Nawigacyjnych Map Elektronicznych, dalej także: WEND; Prawidła 9 Rozdział V Międzynarodowej Konwencji o Bezpieczeństwa Życia na Morzu (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 869 ze zm.); art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1446); art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1524). Organ I instancji wskazał, że Biuro Hydrograficzne Marynarki Wojennej, zgodnie z art. 41 b pkt 6 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, reprezentuje Rzeczpospolitą Polską w Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej. Konwencja o Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej, sporządzona w Monako dnia 3 maja 1967 r. weszła w życie w stosunku do Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej, dnia 22 września 1972 r. i tym samym Rzeczpospolita Polska uznaje kompetencje Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej w zakresie ustanawiania światowych standardów dotyczących danych hydrograficznych, koordynowania świadczenia usług hydrograficznych i kreowania warunków, w których państwa będące stronami ww. Konwencji dostarczają adekwatne i aktualne dane hydrograficzne, aby nawigacja morska na całym świecie stała się łatwiejsza i bezpieczniejsza poprzez udoskonalanie map morskich i instrumentów nautycznych. BHMW, wykonując zadania państwa w zakresie służby hydrograficznej (zgodnie z art. 41a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej), tj. prowadzenia, koordynowania i nadzorowania prac w zakresie hydrografii i kartografii morskiej, publikacji nautycznych i informacji nautycznej dla polskich obszarów morskich, w celu zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi i kartografii morskiej, musi brać powyższe fakty pod uwagę. Zgodnie z art. II lit. (a) i (b) Konwencji o Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej do jej celów należy promowanie wykorzystania hydrografii dla bezpieczeństwa nawigacji i wszystkich innych celów morskich oraz podnoszenie globalnej świadomości ważności hydrografii oraz ulepszanie globalnego pokrycia, dostępności i jakości danych hydrograficznych, informacji, produktów i usług oraz ułatwianie dostępu do takich danych, informacji, produktów i usług. Jednym z zadań BHMW jest wykonywanie obowiązków państwa w zakresie budowy Światowej Bazy Danych Nawigacyjnych Map Elektronicznych (WEND), na podstawie rezolucji 1/1997 Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej. W ramach budowy WEND, Biuro Hydrograficzne Marynarki Wojennej tworzy m.in. elektroniczne mapy nawigacyjne (ENC) będące cyfrowym produktem hydrograficznym, wykonując przez to zobowiązania państwa wynikające z członkostwa w IHO. Elektroniczna mapa nawigacyjna (ENC) powstaje w oparciu o postanowienia Konwencji o IHO, podjęte dla wdrożenia w życie Międzynarodowej Konwencji Bezpieczeństwa Życia na Morzu (Dz. U. z 2008 r. Nr 191, poz. 1173 z późn. zm., zwanej dalej również: SOLAS), a zatem, na podstawie ratyfikowanych przez Polskę aktów prawa międzynarodowego. Organ wskazał, że Międzynarodowa Organizacja Morska podczas 73. spotkania Komitetu Bezpieczeństwa na Morzu przyjęła nową treść Prawidła 9 Rozdziału V Konwencji SOLAS, dotyczącego służb hydrograficznych. Zgodnie z pkt 2 tir. 2 i 3 Prawidła 9 strony Konwencji SOLAS powinny przygotowywać i wydawać mapy nawigacyjne, locje, spisy świateł, tablice pływów i innych publikacji nautycznych tam, gdzie znajdują zastosowanie, spełniając potrzebę prowadzenia bezpiecznej nawigacji oraz rozpowszechniać wiadomości żeglarskie w celu utrzymywania map nawigacyjnych i publikacji (wydawnictw) nautycznych, możliwie najbardziej aktualnych. W myśl 2 kolei pkt. 3 ww. Prawidła rządy powinny zapewnić możliwie największą unifikację map i wydawnictw nautycznych oraz uwzględnić, kiedy to tylko możliwe, odpowiednie międzynarodowe rezolucje i zalecenia. Konsekwencją współpracy państw jest nie tylko budowanie Światowej Bazy Danych Nawigacyjnych Map Elektronicznych (WEND) ale także - w oparciu o Rezolucję 1/1997 - powstanie Regionalnych Centrów Koordynacji Elektronicznych Map Nawigacyjnych (RENG), których celem jest integrowanie (a także dostęp poprzez autoryzowaną dystrybucję) elektronicznych map nawigacyjnych (ENC) pochodzących z poszczególnych krajów stron Konwencji o Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej, w jedną bazę danych elektronicznych map nawigacyjnych. Skutkiem powyższej międzynarodowej współpracy jest uznanie przez Międzynarodową Organizację Hydrograficzną standardu [...] (i dalszych, np. [...]) za oficjalny standard wymiany danych hydrograficznych przez strony Konwencji IHO. Obecnie w Europie funkcjonują dwa regionalne ośrodki koordynacyjne dla map elektronicznych. W Wielkiej Brytanii, w [...], jest to [...], natomiast w Norwegii funkcjonuje wspomniany już wyżej ośrodek o nazwie [...], w [...]. Organ wskazał, że Polska uczestniczy w RENC [...] na podstawie Umowy dwustronnej między Biurem Hydrograficznym Marynarki Wojennej a Norweskim Urzędem Kartograficznym, Służbą Hydrograficzną (NHS) dot. prowadzenia Regionalnego Centrum Koordynacji dla Elektronicznych Map Nawigacyjnych (RENC) 2 dnia 3 grudnia 2013 r., zwanej dalej również Umową. Tym samym ww. Umowę zdaniem organu należy uznać za zawartą w wykonaniu postanowień Konwencji SOLAS oraz Konwencji o Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej oraz z uwzględnieniem warunków (postanowień) uczestnictwa w międzynarodowych strukturach (jak m.in. RENC [...]), które powstały w wykonaniu przepisów powyższej Konwencji. Organ podniósł, że Umowa gwarantuje realizację usługi dystrybucji komórek [...] poprzez wysyłanie na serwer elektronicznych map nawigacyjnych ([...]) i umożliwienie odbiorcom dostępu do owych danych w powszechny i nieograniczony sposób. Umowa gwarantuje ponadto, poprzez licencjonowany dostęp do komórek [...] (upoważnieni przez [...] dystrybutorzy), efekt ekonomiczny, zarówno dla Regionalnego Centrum Koordynacji Elektronicznych Map Nawigacyjnych (RENC [...]), jak i krajowych biur hydrograficznych. Zapewnia to zarazem bezpieczeństwo, jak i wiarygodność produktów odgrywających kluczową rolę w bezpiecznej nawigacji.Organ podniósł, że dochód ze sprzedaży komórek [...] jest przeznaczony w części na pokrycie kosztów funkcjonowania RENC. w pozostałej zaś części jest przekazywany państwu - właścicielowi danych. Dostęp do elektronicznych map nawigacyjnych ([...]) odbywa się zatem w oparciu o regulacje prawa międzynarodowego mające swe źródło, zarówno w Międzynarodowej Konwencji SOLAS, jak i w Konwencji IHO, ale także w Rezolucji 1/1997 Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej i porozumieniu wykonawczym (Umowa z dnia 3 grudnia 2013 r.) zawartej przez Biuro Hydrograficzne Marynarki Wojennej, wykonujące zadania państwa, związane z prowadzeniem, koordynowaniem i nadzorowaniem prac w zakresie hydrografii i kartografii morskiej, z Regionalnym Centrum Koordynacji Elektronicznych Map Nawigacyjnych (RENC [...]), zgodnie z warunkami uczestnictwa w wymienionej organizacji. Tym samym zapisy przedmiotowej Umowy - będącej konsekwencją powstania RENC - uniemożliwiają udostępnienie danych wnioskodawcy w żądany przezeń sposób ( dopuszczalny jest bowiem dostęp odpłatny - poza pewnymi wyjątkami bez znaczenia dla nin. decyzji), jedynie poprzez sieć autoryzowanych dystrybutorów. Komórki [...], są zatem, co jednoznacznie wynika z zawartych umów, rozprowadzane jedynie poprzez sieć dystrybutorów, współpracującą z RENC [...], na podstawie odrębnie zawartych umów. Określona we wniosku strony komórka [...] stanowi mapę, którą zakupić można od dystrybutorów, a których lista jest na bieżąco aktualizowana na stronie internetowej RENC [...]. Dodatkowo wskazano, że RENC [...] zabezpiecza [...], które rozprowadza używając opracowanego przez IHO standardu "[...] Schemat bezpieczeństwa danych".Organ wskazał też m.in., że nie może stanowić też argumentu za udostępnieniem stronie wnioskowanej mapy okoliczność, że wytwarzane przez organ komórki [...] w formie niekodowanej są wykorzystywane w zabezpieczeniu funkcjonowania Sił Zbrojnych RP, Straży Granicznej i organów państwowej administracji morskiej (Urzędy Morskie), a także w procesie zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi, na polskich obszarach morskich, na przykład, jako zabezpieczenie funkcjonowania krajowego Systemu Wymiany Informacji o Bezpieczeństwie Żeglugi, będącego elementem zintegrowanego Krajowego Systemu Bezpieczeństwa Morskiego. Organ zaznaczył, że w takim przypadku komórki [...] są odpowiednio rejestrowane, identyfikowane i udostępniane z zachowaniem warunków ochrony takich danych przed niepowołanym dostępem do ich treści. Organ wskazał, że zasady przekazywania i udostępniania takich niekodowanych komórek [...] są określane w odpowiednich porozumieniach o współpracy podpisywanych przez Szefa BHMW i kierowników instytucji oraz służb działających w ramach Krajowego Systemu Bezpieczeństwa Morskiego. Taki tryb udostępnienia komórek [...] przewiduje również powyższe porozumienie, zgodnie bowiem z jego treścią, Biuro Hydrograficzne Marynarki Wojennej może, na podstawie krajowych licencji, przekazywać usługę dostępu do [...] m.in. Siłom Zbrojnym RP.W odwołaniu strona zarzuciła organowi, iż żaden z przywołanych przez niego przepisów prawa nie daje podstaw do ograniczenia prawa do ponownego wykorzystywania wnioskowanych informacji sektora publicznego. W ocenie odwołującego się, "odmowa jest wręcz wprost sprzeczna z przywołanym przepisem konwencji IHO postulującym ułatwienie dostępu (poprawę dostępności) do danych hydrograficznych. Przywołany przepis Konwencji SOLAS dotyczy zaś Rządów państw - sygnatariuszy, a nie obywateli czy organów". Nadto, w ocenie odwołującego się, organ "z jednej strony stara się dowieść, że ponowne wykorzystanie wnioskowanych przeze mnie danych jest niedozwolone. Z drugiej zaś sam wielokrotnie udostępniał i udostępnia te same (i takie same) dane wielu instytucjom zarówno państwowym, jak i firmom prywatnym". Tym samym, organ miał łamać przepisy prawa zapewniające równość wobec prawa i zakazujące dyskryminacji. Odwołujący się zarzucił także organowi pierwszej instancji wydanie kolejnej już decyzji bez skonkretyzowanej podstawy prawnej, a "Wobec niewskazanie w decyzji prawidłowej podstawy prawnej, analiza uzasadnienia decyzji, opartego przecież na podstawie chybionej (nie będącej prawem), mija się z celem". Szef Biura Hydrograficznego Marynarki Wojennej odnosząc się do zarzutów odwołania, w piśmie Nr [...] z dnia [...] marca 2025 r., uznał zarzut rzekomej dyskryminacji za całkowicie pozorny. Wskazał nadto podstawy prawne, w oparciu o które określone produkty może udostępniać danej kategorii podmiotów nieodpłatnie oraz te regulacje, które umożliwiają przekazanie produktów wyłącznie w drodze odpłatnych umów zawartych z podmiotami komercyjnymi.Dowódca Generalny RSZ zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2025 r., uznając zarzuty odwołania za nieuzasadnione, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] lutego 2025 r. Organ wskazał, że Biuro Hydrograficzne Marynarki Wojennej pełni zadania państwowej morskiej służby hydrograficznej i oznakowania w zakresie hydrografii i kartografii i nawigacyjnego zgodnie z art. 41 b pkt 6 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2024 r., poz. 1125), reprezentuje Rzeczpospolitą Polską w Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej. Z art. 1 cyt. ustawy wynika, że określa ona położenie prawne obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej, pasa nadbrzeżnego, portów i przystani morskich oraz zasady korzystania z tych obszarów, a także organy administracji morskiej i ich kompetencje oraz zadania Państwowej Morskiej Służby Hydrograficznej (ust. 1) oraz, że przepisów ustawy nie stosuje się, jeżeli umowa międzynarodowa, której Rzeczpospolita Polska jest stroną, stanowi inaczej (ust. 2). Podobną regulację zawiera ustawa z dnia 18 sierpnia 2011 r. o bezpieczeństwie morskim (Dz. U z 2024 r., poz. 1068 z późn. zm.), regulująca sprawy bezpieczeństwa morskiego w zakresie m.in. bezpiecznej żeglugi morskiej oraz ratowania życia na morzu, która w art. 1 statuuje zasadę pierwszeństwa regulacji postanowień umów międzynarodowych przed rozwiązaniami krajowymi. Międzynarodowy charakter działań Biura Hydrograficznego Marynarki Wojennej podkreślają także regulacje rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 20 sierpnia 1999 r. w sprawie współpracy urzędów morskich z Marynarką Wojenną i Strażą Graniczną (Dz. U. Nr 75, poz. 850) wedle których, Biuro Hydrograficzne Marynarki Wojennej jako państwowa służba w dziedzinie hydrografii i kartografii morskiej reprezentuje Rzeczpospolitą Polską w Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej oraz komitetach i grupach roboczych tej organizacji. Analizując podstawy prawne działania biura stwierdzić trzeba, że niemal wszystkie jego kompetencje dotyczące udziału Polski w projektach międzynarodowych uregulowane są umowami międzynarodowymi.Organ wyjaśnił, że jednym z zadań Biura jest tworzenie elektronicznych map danych ([...]) w oparciu o standard wymiany danych hydrograficznych [...] (wskazany we wniosku skarżącego). Jest to standard (podobnie jak standard [...]) dotyczący tworzenia i wdrażania koncepcji nawigacji bez użycia map papierowych ([...], ECDIS) oraz Światowej Bazy Danych Elektronicznej Mapy Nawigacyjnej (WEND), opracowanych w oparciu o Międzynarodową Konwencję Bezpieczeństwa Życia na Morzu (Dz. U. z 2008 r.. Nr 191, poz. 1173 z póżn. zm.), zwaną konwencją SOLAS przez Międzynarodową Organizację Hydrograficzną (IHO - International Hydrographic Organization). Międzynarodowa Organizacja Hydrograficzna skupia państwa morskie reprezentowane przez upoważnione narodowe biura (służby) hydrograficzne, a funkcjonuje w oparciu o Konwencję o Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej sporządzoną w dniu 3 maja 1967 r. w Monako (Dz. U. z 1973 r. Nr 11, poz. 78 zał.). Konwencję tę Polska uznała, przyjęła i ratyfikowała 15 września 1972 r. Zgodnie z postanowieniami tej Konwencji, utworzone zostało Międzynarodowe Biuro Hydrograficzne zobowiązane m.in. do zapewnienia pełnego i stałego kontaktu pomiędzy narodowymi służbami hydrograficznymi; studiowania wszystkich kwestii dotyczących hydrografii i spokrewnionych z nią dziedzin nauki i techniki oraz do gromadzenia potrzebnych materiałów dokumentacyjnych; rozwijania wymiany map morskich i dokumentów nautycznych pomiędzy służbami hydrograficznymi Rządów Członkowskich. W wyniku międzynarodowej współpracy została wypracowana idea Światowej Bazy Danych Elektronicznej Mapy Nawigacyjnej (WEND - World Wide Electronic Navigational Chart Database). Przewiduje ona, że powinny istnieć regionalne ośrodki koordynacyjne dla map elektronicznych (RENC - Regional Electronic Navigational Chart Coordinating Centre), które mają gromadzić autoryzowane, najbardziej wiarygodne dane pochodzące z krajowych biur hydrograficznych. Z danych tych następnie tworzona ma być jednolita, zintegrowana baza danych na dany region, z której to bazy mają być pobierane [...] i dostarczane końcowym użytkownikom poprzez odpowiednią sieć dystrybutorów. Poszczególne, krajowe biura hydrograficzne mają być odpowiedzialne za dostarczanie wiarygodnych i aktualnych danych do swoich regionalnych centrów oraz za systematyczną aktualizację tych danych. Poszczególne RENC natomiast mają zapewniać integrację danych z poszczególnych państw, ich ostateczne przetworzenie oraz rozpowszechnianie wśród użytkowników elektronicznych map nawigacyjnych, a także systematyczne dostarczanie uaktualnień. Obecnie w Europie funkcjonują dwa regionalne ośrodki koordynacyjne dla map elektronicznych (RENC).Organ wskazał, że Biuro Hydrograficzne Marynarki Wojennej, wykonując zadania państwa związane z prowadzeniem, koordynowaniem i nadzorowaniem prac w zakresie hydrografii i kartografii morskiej (art. 41 a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej), w tym również w zakresie budowania Światowej Bazy Danych Map Elektronicznych (WEND) zawarło porozumienie z Norweskim Zarządem Map i Służbą Hydrograficzną Norwegii (RENC [...]). Podstawowym zadaniem [...] jest końcowa walidacja i scalanie [...] w jedną, zintegrowaną bazę danych oraz zapewnienie użytkownikom końcowym, poprzez sieć dystrybutorów, dostępu do całodobowych usług związanych z danymi [...]. Procedury usług są zgodne ze standardami IHO oraz IMO. Z umowy wynika, że Polska uczestniczy w tym projekcie w oparciu o zasadę "nie dla zysku ale zwrotu kosztów utrzymania" a także to, że Norweski Zarząd Map, Służba Hydrograficzna Norwegii poprzez licencjonowanych dystrybutorów sprzedaje [...] zabezpieczone w formacie IHO-63. Szczegóły dotyczące cen i zasad sprzedaży określa tzw. model cenowy, który w zależności od potrzeb podlega modyfikacji. Dochód ze sprzedaży komórek [...] jest przeznaczony w części na pokrycie kosztów funkcjonowania RENC, w pozostałej zaś części jest przekazywany państwu - właścicielowi danych. Komórki ENC (czyli Elektroniczne Mapy Nawigacyjne dla poszczególnych fragmentów obszarów morskich) są zatem rozprowadzane poprzez międzynarodową sieć dystrybutorów, współpracującą z RENC [...]. Jest też bezsporne, że RENC [...] zabezpiecza ENC, które dystrybuuje, używając opracowanego przez IHO standardu "[...]-Schemat bezpieczeństwa danych", czyli po prostu szyfruje dane w nich zawarte.Organ wskazał, że w niniejszej sprawie przedmiotem sporu jest sformułowane przez wnioskodawcę żądanie udostępnienia celem ponownego wykorzystania wytworzonej przez Biuro Hydrograficzne Marynarki Wojennej komórki mapy [...] w formacie [...] w standardzie [...], czyli danych niezaszyfrowanych przez RENG [...]. Podstawę prawną żądania stanowi przepis art. 21 u.p.w.i.s.p., znajdującej zastosowanie w sprawie na podstawie art. 58 ustawy z dnia z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. z 2023 r., poz. 1524).W myśl art. 1 tej ustawy, określa ona zasady i tryb udostępniania i przekazywania informacji sektora publicznego w celu ponownego wykorzystywania, podmioty, które udostępniają lub przekazują te informacje, warunki ponownego wykorzystywania oraz zasady ustalania opłat za ponowne wykorzystywanie. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadza się do oceny, czy istnieją przesłanki ku temu, aby uznać, że istotnie żądana przez wnioskodawcę informacja stanowi informację sektora publicznego w rozumieniu ustawy o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego i czy może zostać przekazana w celu ponownego wykorzystywania.Organ zaznaczył, że w judykaturze ugruntowany jest pogląd wedle którego, kierując się założeniem, iż ustawodawca postępuje w sposób racjonalny, brak jest podstaw do przyjęcia, że tworząc przepisy prawa mógłby doprowadzić do sytuacji, gdy to samo pojęcie, byłoby odczytywane w sposób różny w różnych ustawach - w zależności od tego w oparciu o jaką ustawę dana sprawa byłaby oceniana. Kierując się więc wykładnią systemową uznać należy, iż skoro ustawa o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego, dotyczy zasad ponownego wykorzystywania informacji publicznej, to nie mogła ukształtować szerszego katalogu informacji publicznej od katalogu określonego ustawą o dostępie do informacji publicznej.W świetle powyższego ustawa o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego, znajduje zastosowanie jedynie do takich informacji, które oceniane przez pryzmat ustawy o dostępie do informacji publicznej będą posiadały status informacji publicznej (v. wyrok WSA II SA/Wa 1866/16).Organ wskazał, że nie może podlegać ponownemu wykorzystywaniu informacja, która pierwotnie nie występowała w przestrzeni publicznej. Wnioskodawca na gruncie ustawy o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego uzyskałby bowiem dostęp do informacji, której nie otrzymałby w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej.Dowódca Generalny RSZ odnosząc się na gruncie niniejszej sprawy do tezy, iż informacje takie jak żądana przez W. B. stanowią informację publiczną wskazał, iż przesądził o tym Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 5 stycznia 2017 r. (sygn. akt I OSK 1143/15). W zapadłym orzeczeniu NSA orzekł, iż żądana przez wnioskodawcę informacja stanowi informację publiczną, ale mimo to nie może zostać udostępniona w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej z uwagi na inne regulacje określające odmienne zasady i tryb dostępu do nich. Organ wskazał, że uzasadnienie takiego zapatrywania zachowuje - mimo nieco odmiennego żądania - swą aktualność również w stanie faktycznym i prawnym przedmiotowej sprawy. Organ odwoławczy wskazał, że Sąd zwrócił wówczas uwagę m.in., iż w ramach budowy WEND, w oparciu o rezolucję 1/1977, Biuro Hydrograficzne Marynarki Wojennej tworzy różne produkty hydrograficzne, wykonując przez to zobowiązania państwa – członka Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej. Ideą budowy WEND, w ramach której powstają elektroniczne mapy nawigacyjne ([...]) jest powszechny, nieograniczony dostęp do poszczególnych fragmentów obszarów morskich. Dostęp powszechny i nieograniczony, ale nie w formacie elektronicznej mapy nawigacyjnej ([...]) w standardzie [...], jak tego chce odwołujący się i nie nieodpłatnie. Elektroniczna mapa nawigacyjna ([...]), stanowi element Światowej Bazy Danych Nawigacyjnych Map Elektronicznych (WEND) opracowanej przez Międzynarodową Organizację Hydrograficzną dla wdrożenia w życie postanowień Międzynarodowej Konwencji Bezpieczeństwa Życia na Morzu (SOLAS), której podstawowym przeznaczeniem jest stosowanie w Systemach Obrazowania Elektronicznej Mapy i Informacji Nawigacyjnej (ECDIS), a więc w urządzeniu nawigacyjnym o określonym standardzie umożliwiającym prowadzenie nawigacji bez użycia map papierowych. Konwencja SOLAS jest ratyfikowanym przez Rzeczpospolitą Polską aktem prawa międzynarodowego. Elektroniczna mapa nawigacyjna ([...]) powstaje w oparciu o postanowienia międzynarodowej konwencji, a więc na podstawie ratyfikowanego przez Rzeczpospolitą Polską aktu prawa międzynarodowego, którego strony poprzez jego przyjęcie zdecydowały się prowadzić współpracę w dziedzinie hydrografii. Następstwem takiego zobowiązania są ściśle określone rozwiązania organizacyjne. Rezultatem takiej formy współpracy jest m.in. budowanie Światowej Bazy Danych Nawigacyjnych Map Elektronicznych (WEND), ale także powstanie Regionalnych Centrów Koordynacji Map Nawigacyjnych (RENC). Celem RENC jest integrowanie elektronicznych map nawigacyjnych ([...]) pochodzących z poszczególnych krajów będących stronami Konwencji o Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej w jedną bazę danych elektronicznych map nawigacyjnych. Skutkiem takiej współpracy międzynarodowej jest m.in. uznanie standardu [...] za oficjalny standard wymiany danych hydrograficznych przez strony Konwencji o Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej, a standardu [...] jako standardu służącego do realizacji ogólnodostępnej usługi ENG. Standard [...] jest oficjalnym standardem wymiany danych hydrograficznych na świecie, realizowanym w schemacie bezpieczeństwa danych zapewniającego szyfrowanie i uwierzytelnienie danych. Wszystko to odbywa się na podstawie regulacji prawa międzynarodowego w postaci międzynarodowych konwencji ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską.Mając na uwadze okoliczność, iż Biuro Hydrograficzne Marynarki Wojennej, wykonując zadania państwa związane z prowadzeniem, koordynowaniem i nadzorowaniem prac w zakresie hydrografii i kartografii morskiej w tym również w zakresie budowania Światowej Bazy Danych Map Elektronicznych (WEND) zawarło porozumienie z Norweskim Zarządem Map i Służbą Hydrograficzną Norwegii statuując Regionalne Centrum Koordynacji Elektronicznych Map Nawigacyjnych (RENC), organ wskazał, że uznać należy to porozumienie za zawarte w wykonaniu postanowień Konwencji Bezpieczeństwa Życia na Morzu (SOLAS) oraz Konwencji o Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej. Istnienie tego porozumienia zapewnia dostęp do danych ENG w sposób powszechny i nieograniczony. Jednocześnie usługa dostępu do danych ENG jest zapewniana poprzez licencjonowane, odpłatne dystrybuowanie usługi przez RENG.Organ odwoławczy powołał się także na wyrażone w powołanym powyżej wyroku NSA twierdzenie, że analiza regulacji prawa międzynarodowego "pozwala na zbudowanie normy postępowania wskazującej na to, iż dostęp do elektronicznych map nawigacyjnych (ENG zarówno poprzez otwarty standard [...], jak i poprzez standard [...] określony jest regulacjami odrębnymi od przepisów u.d.i.p., statuującymi odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.). Pierwszy z powyższych standardów służy za oficjalny standard wymiany danych hydrograficznych przez strony Konwencji i Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej, a jego udostępnienie przez krajowe biura hydrograficzne innym podmiotom następuje ma podstawie przepisów prawa krajowego i co ważne, w wykonaniu porozumienia zawartego z regionalnym Centrum Koordynacji Elektronicznych Map Nawigacyjnych (RENC), natomiast standard [...] służy do realizacji ogólnodostępnej usługi [...]. Powyższe standardy dostępu do elektronicznych map nawigacyjnych ([...]) mające swe źródło w Międzynarodowej Konwencji SOLAS i Konwencji o Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej wyraźnie wskazują na odrębność udostępniania owych informacji stanowiących informację publiczną w porównaniu do przepisów u.d.i.p. (art. 91 Konstytucji RP). Mając na uwadze, iż baza danych w postaci elektronicznych map nawigacyjnych ([...]) jest tworzona wyłącznie w celu jej udostępnienia, to tryb dostępu do niej wynikający z regulacji prawa międzynarodowego uznać wypada za autonomiczny i niemożliwy do pogodzenia z regulacjami u.d.i.p. Tym samym (...) to ww. regulacjom prawa międzynarodowego należy przyznać pierwszeństwo w dostępie do elektronicznych map nawigacyjnych ([...]), te reglamentują własny tryb dostępu do nich, nie przewidując powszechnego udostępnienia baz danych zawierających owe mapy w standardzie [...] (poza wyjątkami nie mającymi zastosowania w niniejszej sprawie), zaś przewidują powszechny i nieograniczony dostęp do tych baz danych w ramach usługi [...] świadczonej poprzez bezpieczny standard [...]". Organ wskazał, że nie może podlegać ponownemu wykorzystywaniu informacja, która nie mogła występować w przestrzeni publicznej. W szeroko przywołanym powyżej orzeczeniu NSA (w sprawie niemal analogicznej) Sąd ten przesądził o braku możliwości powszechnego udostępnienia informacji takich jak żądane przez wnioskodawcę, powołując się tej materii na uregulowania prawnomiędzynarodowe.Organ odwoławczy za uprawnione uznał przyjęcie, że w niniejszej sprawie żądane przez W. B. informacje są informacjami publicznymi ale nie podlegającymi udostępnieniu. Organ wykazał, iż - w myśl art. 6 ust. 3 ustawy o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego - istnieje prawna podstawa rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, dopuszczająca ograniczenia prawa podmiotu do ponownego wykorzystywania w zakresie informacji będących informacjami sektora publicznego. Odnosząc się do sformułowanego zarzutu wielokrotnego udostępniania tych samych danych na rzecz wielu instytucji zarówno państwowych, jak i firm prywatnych, organ uznał ten zarzut z bezzasadny. Na mocy przepisów ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2024 r., poz. 1125) oraz rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 kwietnia 2018r. w sprawie zakresu i sposobu realizacji zadań służby hydrograficznej (Dz. U. poz. 991) Biuro Hydrograficzne Marynarki Wojennej jako podmiot realizujący zadania służby hydrograficznej może przekazywać, także nieodpłatnie, dane batymetryczne i oceanograficzne oraz mapy i publikacje nautyczne zgodnie z porozumieniami zawieranymi z innymi podmiotami. Powyższe stanowiło podstawę zawarcia przez Biuro porozumień z kilkunastoma podmiotami. Działanie organu I instancji organ odwoławczy uznał za zgodne z obowiązującymi przepisami, zaś uzasadnienie w sposób wyczerpujący wyjaśnia przyczyny zapadłego rozstrzygnięcia.Decyzja Dowódcy Generalnego RSZ z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi W. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił naruszenie art. 153 P.p.s.a. poprzez zignorowanie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania, wyrażonych w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego; art. 6 k.p.a., poprzez działanie organu bez podstawy prawnej; art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy; art. 8 k.p.a. poprzez nierówne traktowanie skarżącego, w stosunku do innych podmiotów otrzymujących dane [...], oraz przez odstępowanie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym; art. 9 k.p.a. poprzez brak należytego i wyczerpującego informowania o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy; art. 11 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy; art. 39 k.p.a. poprzez niedoręczanie pism w sposób tam nakazany; art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie; art. 107 § 1 k.p.a. poprzez niewskazanie konkretnej normy rangi ustawowej rzekomo zakazującej ponownego wykorzystania wnioskowanej informacji; art. 107 § 3 k.p.a. przez niewskazanie przyczyn, z powodu których niektórym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej; art. 5 ustawy o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego poprzez odmowę wyrażenia zgody na ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego; art. 23 ust. 4 u.p.w.i.s.p. w zw. z art. 6 ust. 3 u.p.w.i.s.p. - poprzez błędne zastosowanie na gruncie niniejszej sprawy, polegające na uznaniu, iż prawo do ponownego wykorzystania informacji sektora publicznego podlega ograniczeniu na podstawie innych ustaw; art. 8 ust. 1 oraz art. 9 ust. 1 u.p.w.i.s.p. - poprzez odmowne załatwienie wniosku o ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego, przy jednoczesnej zgodzie na ponowne wykorzystanie tych samych informacji przez inne podmioty.Skarżący wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym; uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji lub stwierdzenie ich nieważności; wskazanie organowi sposobu załatwienia sprawy; stwierdzenie przewlekłości postępowania i nałożenie na organ grzywny; zasądzenie kosztów postępowania wedle norm przepisanych. Skarżący w uzasadnieniu rozwinął szerzej zarzuty skargi. Wskazał, że pomimo mnogości, wyspecyfikowanych powyżej, naruszeń poszczególnych przepisów, zarzuty sprowadzają się do czterech głównych punktów: braku podstawy odmowy, nierespektowania wyroku NSA, braku wnikliwości i pomijania dowodów, dyskryminacji i pobocznie: przewlekłego prowadzenia sprawy. Z tych głównych zarzutów wynikają pozostałe naruszenia.Skarżący podniósł m.in., że Umowa dwustronna między Biurem Hydrograficznym Marynarki Wojennej a Norweskim Urzędem Kartograficznym nie może być podstawą podjęcia decyzji przez organ, nie jest ona bowiem ratyfikowaną umową międzynarodową, ani żadnym innym źródłem powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej oraz nie została nigdzie ogłoszona. W świetle konwencji o Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej (ani żadnego innego przepisu) przynależność do jakiegokolwiek RENC (istnieją dwa: [...] oraz [...]) nie jest obowiązkowa. Istnieją krajowe biura hydrograficzne należące do obu, należące do jednego z nich (dowolnie wybranego), a także nie należące do żadnego. Nawet jeśli rzeczywiście zasady RENG [...] byłyby sprzeczne z prawem krajowym, organ I instancji winien je negocjować albo wypowiedzieć taką umowę. Umowa ta łamie artykuły 1, 4 i 5 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. z 2024 r. poz. 1556.), więc nie powinna w ogóle występować w obiegu administracyjnym. Umowa ta nie zawiera zakazu udostępniania przez BHMW danych, o które wnosi, a jedynie zasady dystrybuowania [...] przez RENC [...] Zapisy Rezolucji [...], z tych samych przyczyn co umowa - nie może być podstawą podjęcia decyzji odmownej. Jednak i w tym przypadku rezolucja ta nie zawiera regulacji zabraniającej udostępniania do ponownego wykorzystania danych krajowego biura hydrograficznego, z tej przyczyny że reguluje zasady WEND i sposób ustalania granic ENG. Skarżący wskazał, że żaden z przywołanych przez organ przepisów (Art. II (b) Konwencji o Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej (IHO) oraz Prawidło 9 rozdziału V Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia morzu (SOLAS) nie daje podstaw do ograniczenia prawa do ponownego wykorzystywania wnioskowanych informacji sektora publicznego, czego wymaga blankietowy art. 6 ust 3 u.p.w.i.s.p. Odmowa jest sprzeczna z przywołanym przepisem konwencji IHO, postulującym ułatwienie dostępu (poprawę dostępności) do danych hydrograficznych. Przywołany przepis Konwencji SOLAS dotyczy zaś Rządów państw-sygnatariuszy, a nie obywateli czy organów, ale także zakazu ponownego wykorzystania nie zawiera.Skarżący zwrócił uwagę, że przywołana przez organ sprawa I OSK 1143/151 dotyczyła dostępu do informacji publicznej (toczyła się na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej), a nie ponownego wykorzystania informacji sektora publicznego. Bezsporne jest, że wnioskowane informacje są zarówno informacjami publicznymi jak i informacjami sektora publicznego. Organ pragnie wskazać, że ponieważ w tamtej sprawie NSA uznał, że dostęp do informacji publicznych jest ograniczony "z uwagi na inne regulacje określające odmienne zasady i tryb dostępu" (nie wskazując ich konkretnie) to i w tej sprawie enigmatyczne "inne regulacje", bez ich wyraźnego wskazania wystarczą. Jednak w tej sprawie wypowiedział się NSA w wyroku z 9 lipca 2024 III OSK 2711/22, zobowiązując organ do "wskazania skonkretyzowanej podstawy prawnej ewentualnej decyzji odmownej i jej wyjaśnienia zgodnie z wymogami wynikającymi ze wskazanych wyżej przepisów". Organ odwoławczy w ślad za Szefem BH, poprzez niewskazanie skonkretyzowanej podstawy prawnej swej decyzji dopuścił się naruszenia art. 153 P.p.s.a. oraz art. 6 k.p.a., a także art. 7 Konstytucji RP.Skarżący podniósł również, że podmioty, którym Biuro Hydrograficzne udostępnia dane w formacie [...] do ponownego wykorzystania wymienione w skardze nie mieszczą się w ustawowym katalogu. Ustawa nakazuje jedynie udostępnianie nieodpłatne, a wśród umów są i takie, gdzie udostępnianie jest odpłatne. Skarżący stwierdził, że powyższe przepisy nie mogły stanowić podstawy zawarcia przez BH porozumień z tymi podmiotami. W ocenie skarżącego porozumienia te - są de facto i de iure zgodami na ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego. A skoro organ udostępnił komuś dane w formacie [...] do ponownego wykorzystania, to winien, w stosunku do skarżącego, postąpić analogicznie, do czego obligują: art. 8 ust. 1 oraz art. 9 ust. 1 u.p.w.i.s.p.Dowódca Generalny RSZ w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej i rozpoznanie sprawy przez Sąd na posiedzeniu niejawnym.W uzasadnieniu organ podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.Zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935), zwanej dalej p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W związku z wnioskiem skarżącego i organu Sąd rozpoznał sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 P.p.s.a.).Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swojej właściwości sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.).Na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.).Zatem, nie ulega wątpliwości, że zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.Na wstępie rozważań podkreślić należy, iż zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ma okoliczność, iż sprawa była wcześniej przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. II SA/Wa 195/22 w wyroku z dnia 18 sierpnia 2022 r. oraz przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. III OSK 2711/22 w wyroku z dnia 9 lipca 2024 r. NSA ww. wyrokiem uchylił wyrok WSA w Warszawie oraz zaskarżoną decyzję Dowódcy Generalnego RSZ z dnia [...] listopada 2021 r. i decyzję organu I instancji z dnia [...] września 2021 r.Powyższe skutkuje koniecznością zastosowania art. 153 oraz art. 170 P.p.s.a. Zgodnie z art. 153 P. p. s. a. ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w tej sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Wskazać należy, że pomimo użycia w art. 153 P. p. s. a. określenia "orzeczenie" chodzi w nim nie o sentencję, lecz o uzasadnienie. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem w pierwszym rzędzie z wykładnią prawa, a ta może mieścić się jedynie w uzasadnieniu wyroku (wyrok NSA z dnia 15 stycznia 1998 r. sygn. II SA 1560/97 niepubl.). Ocena prawna, o której stanowi analizowany przepis, może dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku (v. wyroki NSA: z dnia 21 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1681/97 i z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10, LEX 745376). Zatem ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy. Podsumowując, stwierdzić należy, zgodnie z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 534/12 ), że: "Przepis art. 153 P.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 P.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 P.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania."Rolą obecnie kontrolującego zaskarżoną decyzję Sądu jest zatem ponowna ocena wydanej decyzji z uwzględnieniem wskazań i oceny prawnej zawartej w wyroku NSA z z dnia 9 lipca 2024 r. sygn. akt III OSK 2711/22.Na wstępie przypomnieć należy, że przedmiotem żądania skarżącego z dnia [...] lipca 2021 r. było ponowne wykorzystanie w celach niekomercyjnych w oparciu o art. 21 ustawy z dnia 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. z 2019 r. poz. 1446 z późn. zm.) komórki mapy [...], poprzez przekazanie informacji w postaci plików zgodnych ze standardem Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej [...], w aktualnej edycji ze wszystkimi poprawkami aktualnymi na dzień udostępnienia.W sprawie nie było sporne, że żądana informacja stanowi informację sektora publicznego (art. 2 ust. 1 u.p.w.i.s.p.) i w sprawie w dalszym ciągu znajduje zastosowanie ustawa z dnia 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego. Wskazania wymaga bowiem, że zgodnie z art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1524), do spraw z zakresu przekazywania informacji sektora publicznego w celu ponownego wykorzystywania, wszczętych i niezakończonych w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. W sprawie bezsporne jest, że sprawa wszczęta została wnioskiem z dnia [...] lipca 2021 r. i w związku z uchyleniem przez NSA wyrokiem z dnia 9 lipca 2024 r. wyroku WSA w Warszawie oraz zaskarżonej decyzji z dnia [...] listopada 2021 r. i decyzji organu I instancji z dnia [...] września 2021 r., nie została zakończona w dniu wejścia w życie ustawy o otwartych danych (...), tj. w dniu 8 grudnia 2021 r.Stan prawny pozostał zatem niezmieniony, nie zmienił się też stan faktuyczny i wiąże ocena prawna wyrażona przez NSA w wyroku o sygn. akt III OSK 2711/22.Zgodnie z art. 6 ust. 3 u.p.w.i.s.p., prawo do ponownego wykorzystywania podlega ograniczeniu w zakresie informacji będących informacjami sektora publicznego, do których dostęp jest ograniczony na podstawie innych ustaw. Przepis ust. 2 zdanie drugie stosuje się odpowiednio.Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym w tej sprawie wyroku III OSK 2711/22 przesądził, że prawo to może być ograniczone również na podstawie przepisów umów międzynarodowych. NSA wprost wskazał, że " Materia zastrzeżona do regulacji ustawowej może być (...) zgodnie z Konstytucją delegowana "w dół" lub "w górę" - w pierwszym przypadku do aktów wykonawczych wydawanych na podstawie upoważnienia zawartego w ustawie, w drugim przypadku do ratyfikowanych umów międzynarodowych na podstawie przepisów art. 87 ust. 1, art. 88 ust. 3, art. 89-91 Konstytucji. Oznacza to, że obecne w art. 6 ust. 3 cyt. ustawy pojęcie "ustawy" użyte zostało w sensie materialnym, a nie formalnym, gdyż jego istotą jest regulowanie ograniczeń prawa do ponownego wykorzystania informacji sektora publicznego w oparciu o normę prawną ustaloną przez organ władz ustawodawczej lub inny organ, któremu władza ustawodawcza oddelegowała swoje kompetencje. Jeśli zatem rzeczywiście jest tak, iż ograniczenie prawa do ponownego wykorzystania informacji sektora publicznego uregulowane jest w ratyfikowanych umowach międzynarodowych, to takie przepisy stanowią "ustawę", o której mowa w art. 6 ust. 3 cyt. ustawy. Prawnie dopuszczalne będzie zatem ograniczenia prawa konstytucyjnego również w oparciu o ratyfikowaną umowę międzynarodową lub akt wykonawczy do niej, jeśli strony umowy międzynarodowej taką ewentualność przewidziały, a takie rozwiązanie traktatowe zostało przez Polskę ratyfikowane zgodnie z przepisami obowiązującymi w chwili ratyfikacji."Odnosząc się do zarzutów skargi wskazania wymaga zatem, że ograniczenie prawa do ponownego wykorzystania informacji sektora publicznego może wynikać z ratyfikowanej umowy międzynarodowej lub aktu wykonawczego do niej.NSA wskazał jednocześnie, że organ, ponownie rozpoznając sprawę, będzie zobowiązany uwzględnić wskazaną wyżej wykładnię prawa i w przypadku podtrzymania swojego dotychczasowego stanowiska – do wskazania skonkretyzowanej podstawy prawnej ewentualnej decyzji odmownej i jej wyjaśnienia zgodnie z wymogami wynikającymi ze wskazanych wyżej przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny rozstrzygając w sprawie podniósł, że "Konieczne jest wskazanie konkretnego przepisu lub szeregu przepisów umów międzynarodowych, z których możliwe jest zbudowanie określonej normy postępowania.". NSA wskazał też, że obowiązkiem organów wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a. jest nie tylko wskazanie konkretnej podstawy prawnej, lecz również jej wyjaśnienie.W ocenie Sądu rozpoznającego obecnie sprawę, organy rozstrzygające w tej sprawie (w zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji) uwzględniły ocenę prawną wyrażoną przez NSA i wypełniły wskazania dotyczące należytego uzasadnienia decyzji. W ocenie Sądu zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. nie jest zasadny. Organy wykazały, że prawo do ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego podlega w tej sprawie ograniczeniu na podstawie powołanych w decyzji przepisów ratyfikowanych umów międzynarodowych i przepisów wykonawczych do nich, tj.: art. II (b) Konwencji Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej (Dz. U. z 1973 r. Nr 11 poz. 78 ze zm. - IHO), pkt. 4.1, pkt. 5, pkt. 7 Umowy dwustronnej między Biurem Hydrograficznym Marynarki Wojennej a Norweskim Urzędem Kartograficznym, Służbą Hydrograficzną (NHS) dot. prowadzenia Regionalnego Centrum Koordynacyjnego dla Elektronicznych Map Nawigacyjnych (RENC) z dnia 3 grudnia 2013 r. oraz pkt. 1. Załącznika I do wyżej wymienionej Umowy oraz w oparciu o pkt. 1 i pkt 2 lit. c) i lit. d) Rezolucji IHO 1/1997 (z późn. zm.) w sprawie Zasad Światowej Bazy Danych Nawigacyjnych Map Elektronicznych (WEND) oraz Prawidła 9 Rozdział V Międzynarodowej Konwencji o Bezpieczeństwa Życia na Morzu (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 869 ze zm.). Organy wyjaśniły też w uzasadnieniu powołaną w decyzji podstawę prawną.Zgodnie z art. II lit. (a) i (b) Konwencji o Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej do jej celow należy promowanie wykorzystania hydrografii dla bezpieczeństwa nawigacji i wszystkich innych celów morskich oraz podnoszenie globalnej świadomości ważności hydrografii oraz ulepszanie globalnego pokrycia, dostępności i jakości danych hydrograficznych, informacji, produktów i usług oraz ułatwianie dostępu do takich danych, informacji, produktów i usług.Zadaniem BHMW jest m.in. wykonywanie obowiązków państwa w zakresie budowy Światowej Bazy Danych Nawigacyjnych Map Elektronicznych (WEND), na podstawie rezolucji [...] Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej.W sprawie jest bezsporne, że Biuro Hydrograficzne Marynarki Wojennej tworzy m.in. elektroniczne mapy nawigacyjne ([...]) będące cyfrowym produktem hydrograficznym w oparciu o standard wymiany danych hydrograficznych [...] (wskazany we wniosku skarżącego). Jest to standard (podobnie jak standard [...]) dotyczący tworzenia i wdrażania koncepcji nawigacji bez użycia map papierowych ([...], ECDIS) oraz Światowej Bazy Danych Elektronicznej Mapy Nawigacyjnej (WEND), opracowanych w oparciu o Międzynarodową Konwencję Bezpieczeństwa Życia na Morzu (Dz. U. z 2008 r. Nr 191, poz. 1173 z późn. zm.) - SOLAS przez Międzynarodową Organizację Hydrograficzną (IHO). Zatem, odbywa się to na podstawie ratyfikowanych przez Polskę aktów prawa międzynarodowego.Stanowi to wykonanie zobowiązania państwa wynikającego z członkostwa w IHO. Międzynarodowa Organizacja Hydrograficzna skupia państwa morskie reprezentowane przez upoważnione narodowe biura (służby) hydrograficzne, a funkcjonuje w oparciu o Konwencję o Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej sporządzoną w dniu 3 maja 1967 r. w Monako (Dz. U. z 1973 r. Nr 11, poz. 78 zał.). Konwencję tę Polska uznała, przyjęła i ratyfikowała 15 września 1972 r. Organ wykazał w decyzji, że zgodnie z postanowieniami tej Konwencji, utworzone zostało Międzynarodowe Biuro Hydrograficzne zobowiązane m.in. do zapewnienia pełnego i stałego kontaktu pomiędzy narodowymi służbami hydrograficznymi; studiowania wszystkich kwestii dotyczących hydrografii i spokrewnionych z nią dziedzin nauki i techniki oraz do gromadzenia potrzebnych materiałów dokumentacyjnych; rozwijania wymiany map morskich i dokumentów nautycznych pomiędzy służbami hydrograficznymi Rządów Członkowskich.Organ wyjaśnił w decyzji, że konsekwencją współpracy państw jest nie tylko budowanie Światowej Bazy Danych Nawigacyjnych Map Elektronicznych (WEND) ale także - w oparciu o Rezolucję [...] - powstanie Regionalnych Centrów Koordynacji Elektronicznych Map Nawigacyjnych (RENC), których celem jest integrowanie (a także dostęp poprzez autoryzowaną dystrybucję) elektronicznych map nawigacyjnych ([...]) pochodzących z poszczególnych krajów stron Konwencji o Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej, w jedną bazę danych elektronicznych map nawigacyjnych.Co istotne, skutkiem międzynarodowej współpracy jest uznanie przez Międzynarodową Organizację Hydrograficzną standardu [...] (a także innych, w tym [...]) za oficjalny standard wymiany danych hydrograficznych przez strony Konwencji IHO.Biorąc pod uwagę, że Polska uczestniczy w RENC (Regionalne Centra Koordynacji Elektronicznej Map Nawigacyjnych) [...] na podstawie Umowy dwustronnej między Biurem Hydrograficznym Marynarki Wojennej a Norweskim Urzędem Kartograficznym, Służbą Hydrograficzną (NHS) z dnia 3 grudnia 2013 r., to zasadnie organ przyjął, że Umowa ta zawartą została w wykonaniu postanowień Konwencji SOLAS oraz Konwencji o Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej, z uwzględnieniem postanowień dotyczących uczestnictwa w międzynarodowych strukturach (jak m.in. RENC [...]), w wykonaniu przepisów Konwencji.Podniesiona w skardze okoliczność, że przynależność do jakiegokolwiek RENC nie jest obowiązkowa, niczego – w ustalonym w tej sprawie prawidłowo stanie faktycznym – nie zmienia. Argumentacja ta nie podważa prawidłowości stanowiska organów w tej sprawie.Skoro Umowa między BHMW a Norweskim Urzędem Kartograficznym, Służbą Hydrograficzną, została zawarta i gwarantuje m.in., poprzez licencjonowany dostęp do komórek [...] (upoważnieni przez [...] dystrybutorzy), efekt ekonomiczny, zarówno dla Regionalnego Centrum Koordynacji Elektronicznych Map Nawigacyjnych (RENC [...]), jak i krajowych biur hydrograficznych, to z powyższego wynika ograniczenie w udostępnieniu bezpośrednim od BHMW komórki mapy [...] poprzez przekazanie jej w postaci plików zgodnych ze standardem Międzynarodowej Organizacji Hydrograficznej IHO [...] w aktualnej edycji, ze wszystkimi poprawkami aktualnymi na dzień udostępnienia. Skoro żądana komórka [...], wytworzona przez BHMW, zgodnie z umową dystrybuowana jest przez dystrybutora, to stanowi to ograniczenie wynikające z art. 6 ust. 3 u.o.p.w.i.s.p. w wyrażeniu zgody na ponowne wykorzystanie żądanej informacji. Organ wskazał jednoznacznie, że z Umowy wynika, że Polska uczestniczy w tym projekcie w oparciu o zasadę "nie dla zysku ale zwrotu kosztów utrzymania", a Norweski Zarząd Map, Służba Hydrograficzna Norwegii poprzez licencjonowanych dystrybutorów sprzedaje [...] zabezpieczone w formacie IHO-63. Szczegóły dotyczące cen i zasad sprzedaży określa tzw. Model cenowy, który w zależności od potrzeb podlega modyfikacji. Dochód ze sprzedaży komórek [...] jest przeznaczony w części na pokrycie kosztów funkcjonowania RENC, w pozostałej zaś części jest przekazywany państwu - właścicielowi danych.Komórki [...] (czyli Elektroniczne Mapy Nawigacyjne dla poszczególnych fragmentów obszarów morskich) są zatem rozprowadzane poprzez międzynarodową sieć dystrybutorów, współpracującą z RENC [...]. Jest też bezsporne, że RENC [...] zabezpiecza [...], które dystrybuuje, używając opracowanego przez IHO standardu "[...]-Schemat bezpieczeństwa danych", czyli po prostu szyfruje dane w nich zawarte.Skarżący żądał komórki mapy w standardzie [...], a zatem jeszcze niezaszyfrowanej przez RENC [...]. Zwrócić należy uwagę, że dostęp powszechny i nieograniczony nie dotyczy mapy przygotowanej przez BHMW (w standardzie [...]), a zatem żądanej przez wnioskodawcę. Usługa dostępu do danych [...], jak wynika z umowy zawartej przez BHMW w wyniku wykonania postanowień SOLAS oraz IHO, jest zapewniana przez licencjonowane, odpłatne dystrybuowanie usługi przez RENC, co wyjaśniono w decyzji.W świetle powyższego organy, stosując się do oceny prawnej i wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego, wykazały, że powołane w decyzji przepisy prawa międzynarodowego i Umowy zawartej przez BHMW z Norweskim Urzędem Kartograficznym dotyczącej prowadzenia Regionalnego Centrum Koordynacyjnego dla Elektronicznych Map Nawigacyjnych (RENC) stanowiącej wykonanie ratyfikowanej umowy międzynarodowej, dawały podstawę do ograniczenia prawa do ponownego wykorzystania żądanej we wniosku informacji sektora publicznego. Organ wskazał i wyczerpująco wyjaśnił w decyzji szereg przepisów prawa międzynarodowego i aktu wykonawczego do Międzynarodowej Konwencji Bezpieczeństwa Życia na Morzu – SOLAS, które pozwoliły w sposób jednoznaczny na zbudowanie przedstawionej w decyzji normy postępowania. Podstawa materialnoprawna decyzji została wykazana, organ nie naruszył przepisów u.p.w.i.s.p., w tym wskazanych w skardze art. 5, art. 23 ust. 4 w zw. z art. 6 ust. 3, art. 8 i art. 9 u.p.w.i.s.p.Okoliczność, że skarżący nie podziela oceny organu i uważa, że żądana komórka mapy powinna zostać mu udostępniona do ponownego wykorzystania, z pominięciem przedstawionych w decyzji uregulowań prawnych, nie daje podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji, jak również stwierdzenia ich nieważności. Decyzje te nie naruszają prawa. Organ podjął nadto w sprawie wszystkie niezbędne czynności, stan faktyczny został w sposób należyty przedstawiony i rozważony. Organ nie naruszył art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., jak i art. 7 Konstytucji RP. Stan faktyczny sprawy nie uległ zmianie. Organy działały na podstawie prawa.Sąd nie stwierdził też naruszenia pozostałych wskazanych w skardze przepisów, w tym m.in. art. 8, art. 9, art. 11 k.p.a. Organ nie pominął okoliczności, czy dowodów, które miałyby w sprawie znaczenie. Zarzut nierównego traktowania i odstąpienia od utrwalonej praktyki rozstrzygania nie może odnieść zamierzonego skutku, albowiem z całokształtu okoliczności tej sprawy nie wynika powyższe. Sąd nie ma nadto podstaw do badania treści porozumień zawieranych przez BHMN z podmiotami wskazanymi w skardze, w tym dokonywania ocen podstaw prawnych tych porozumień, na którą to okoliczność powołał się skarżący.Zauważyć należy natomiast, że organ w zaskarżonej decyzji odnosząc się do podnoszonej przez stronę w odwołaniu kwestii udostępniania danych innym podmiotom wskazał jednoznacznie, że przekazywanie przez BHMW (także nieodpłatnie) danych batymetrycznych i oceanograficznych, map, czy publikacji nautycznych następowało na mocy porozumień zawieranych z innymi podmiotami na mocy przepisów ustawy o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2024 r., poz. 1125) oraz rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 26 kwietnia 2018 r. w sprawie zakresu i sposobu realizacji zadań służby hydrograficznej (Dz. U. poz. 991), a zatem nie w ramach i na gruncie u.p.w.i.s.p. Nie może być tu mowy o porównywalnych sytuacjach do sytuacji wniosku skarżącego. Odnosząc się natomiast do argumentów skargi raz jeszcze wskazania wymaga, że podniesiona w niej kwestia podstaw działania BHMW z podmiotami wymienionymi w skardze nie może być przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie.Odnosząc się ponownie do zasadniczej kwestii, podkreślenia wymaga, że organ w sposób wyczerpujący i zdaniem Sądu dostatecznie precyzyjny wyjaśnił podstawę materialną i przesłanki, jakimi kierował się podejmując rozstrzygnięcie. W sprawie nie naruszono art. 11 k.p.a. Decyzje zawierają wszystkie wymagane prawem elementy (art. 107 § 1 k.p.a.), a ich uzasadnienia odpowiadają wymogom art. 107 § 3 k.p.a., a zatem uwzględniają ocenę prawną i wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku III OSK 2711/22.Organ uwzględnił przepis przejściowy ustawy o otwartych danych (...), tj. art. 58 ust. 1 tej ustawy i prawidłowo zastosował przepisy materialne u.p.w.i.s.p. Podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów art. 5, art. 23 ust. 4 w zw. z art. 6 ust. 3 i art. 8 ust. 1 i 9 ust. 1 tej ustawy nie są zatem trafne. Organy wskazały szereg przepisów ratyfikowanych umów międzynarodowych oraz umowy zawartej przez BHMW w wykonaniu ratyfikowanej umowy międzynarodowej, które dawały organowi podstawę do ustalenia określonej w decyzji normy postepowania w przypadku dostępu do żądanej we wniosku skarżącego komórki mapy, co stanowi uwzględnienie oceny prawnej i wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku III OSK 2711/23. Organy wyjaśniły też tę podstawę prawną w sposób wyczerpujący. Fakt ograniczenia udostępnienia do ponownego wykorzystania żądanej w tej sprawie komórki mapy nie musi wynikać z zapisu zawierającego zwrot: "zakaz" udostępnienia danej komórki mapy.Uwzględniając ocenę prawną zawartą w wyroku NSA III OSK 2711/22 przyjąć należy, że wystarczające jest, że szereg powołanych w decyzji przepisów prawa międzynarodowego, jak i aktu wykonawczego do wskazanych już wyżej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, wskazuje na taką normę postępowania w zakresie udostępnienia danej informacji, która jednoznacznie stanowi ograniczenie w udostępnieniu do ponownego wykorzystania żądanej komórki mapy. Powyższe zostało przez organy do wykazane w obu decyzjach w stopniu wystarczającym.Odnosząc się do pozostałych argumentów skargi wskazania wymaga nadto, że powołanie się przez organ w zaskarżonej decyzji na wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2017 r. sygn. akt I OSK 1143/15, nie ma rozstrzygającego znaczenia w niniejszej sprawie i nie wpływa na jej wynik, albowiem organ związany był wyrokiem NSA o sygn. akt III OSK 2711/22 i ocenę prawną i wskazania tego właśnie wyroku uwzględnił. Stąd też powołanie się dodatkowo na wyrok NSA I OSK 1143/15 nie stanowi uchybienia. Zauważyć można jedynie, że stanowisko NSA wyrażone w powołanym przez organ wyroku z dnia 5 stycznia 2017 r. I OSK 1143/15, dotyczącym sprawy dostępu do informacji publicznej, jest zbieżne z poglądami organu przedstawionymi w niniejszej sprawie w zaskarżonej decyzji, dotyczącej ponownego wykorzystania informacji sektora publicznego.Jednocześnie odnosząc się do żądania stwierdzenia przewlekłości postępowania organu i wymierzenia z tego tytułu grzywny Sąd wskazuje, że kwestia czasu trwania postępowania administracyjnego nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i nie może być przedmiotem oceny Sądu w tym postępowaniu.Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.., a zatem uwzględniają ocenę prawną i wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku III OSK 2711/22.Organ uwzględnił przepis przejściowy ustawy o otwartych danych (...), tj. art. 58 ust. 1 tej ustawy i prawidłowo zastosował przepisy materialne u.p.w.i.s.p. Podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów art. 5, art. 23 ust. 4 w zw. z art. 6 ust. 3 i art. 8 ust. 1 i 9 ust. 1 tej ustawy nie są zatem trafne. Organy wskazały szereg przepisów ratyfikowanych umów międzynarodowych oraz umowy zawartej przez BHMW w wykonaniu ratyfikowanej umowy międzynarodowej, które dawały organowi podstawę do ustalenia określonej w decyzji normy postepowania w przypadku dostępu do żądanej we wniosku skarżącego komórki mapy, co stanowi uwzględnienie oceny prawnej i wskazań Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku III OSK 2711/23. Organy wyjaśniły też tę podstawę prawną w sposób wyczerpujący. Fakt ograniczenia udostępnienia do ponownego wykorzystania żądanej w tej sprawie komórki mapy nie musi wynikać z zapisu zawierającego zwrot: "zakaz" udostępnienia danej komórki mapy.Uwzględniając ocenę prawną zawartą w wyroku NSA III OSK 2711/22 przyjąć należy, że wystarczające jest, że szereg powołanych w decyzji przepisów prawa międzynarodowego, jak i aktu wykonawczego do wskazanych już wyżej ratyfikowanej umowy międzynarodowej, wskazuje na taką normę postępowania w zakresie udostępnienia danej informacji, która jednoznacznie stanowi ograniczenie w udostępnieniu do ponownego wykorzystania żądanej komórki mapy. Powyższe zostało przez organy do wykazane w obu decyzjach w stopniu wystarczającym.Odnosząc się do pozostałych argumentów skargi wskazania wymaga nadto, że powołanie się przez organ w zaskarżonej decyzji na wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2017 r. sygn. akt I OSK 1143/15, nie ma rozstrzygającego znaczenia w niniejszej sprawie i nie wpływa na jej wynik, albowiem organ związany był wyrokiem NSA o sygn. akt III OSK 2711/22 i ocenę prawną i wskazania tego właśnie wyroku uwzględnił. Stąd też powołanie się dodatkowo na wyrok NSA I OSK 1143/15 nie stanowi uchybienia. Zauważyć można jedynie, że stanowisko NSA wyrażone w powołanym przez organ wyroku z dnia 5 stycznia 2017 r. I OSK 1143/15, dotyczącym sprawy dostępu do informacji publicznej, jest zbieżne z poglądami organu przedstawionymi w niniejszej sprawie w zaskarżonej decyzji, dotyczącej ponownego wykorzystania informacji sektora publicznego.Jednocześnie odnosząc się do żądania stwierdzenia przewlekłości postępowania organu i wymierzenia z tego tytułu grzywny Sąd wskazuje, że kwestia czasu trwania postępowania administracyjnego nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i nie może być przedmiotem oceny Sądu w tym postępowaniu.Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.