Wyrok - VI SA/Wa 289/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - z dnia 23 września 2025
Teza
Oddalono skargę. Znaki towarowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) Protokolant st. spec. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2025 r. sprawy ze skargi L. z siedzibą w V. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego słownego oddala skargę UZASADNIENIE Przedmiotem zaskarżeOddalono skargę. Znaki towarowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) Protokolant st. spec. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2025 r. sprawy ze skargi L. z siedzibą w V. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego słownego oddala skargę UZASADNIENIE Przedmiotem zaskarże
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono skargę
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
uczestnik postępowania
apelujący / skarżący
uczestnik
Data orzeczenia
23 września 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Przewodniczący
Maciej Borychowski
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono skargę
UZASADNIENIE
Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej również: "WSA") w Warszawie jest decyzja z dnia [...] listopada 2024 r. nr [...] Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "Organ", "Urząd Patentowy RP"), którą po rozpoznaniu sprzeciwu wniesionego przez L. [...] z siedzibą w V. ([...]) (dalej: "Skarżąca", "wnoszący sprzeciw") wobec zgłoszenia znaku towarowego słownego [...] o nr [...] dokonanego przez M. L. (dalej: "Uczestnik", "zgłaszający") oddalił sprzeciw w całości (dalej: "zaskarżona decyzja") .Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 15221, art. 15217 ust. 1 w związku z art. 1321 ust. 1 pkt 1, art. 1321 ust. 1 pkt 4 ustawy z 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. 2023 poz. 1170, dalej: "p.w.p.") oraz art. 98 k.p.c. w zw. z art. 15223 ust. 2 p.w.p.Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.W dniu [...] września 2020 r. do Urzędu Patentowego został zgłoszony znak towarowy słowny [...] pod numerem [...] przez Uczestnika, prowadzącego działalność pod nazwą L. M. [...] z siedzibą w K., przeznaczony do oznaczania następujących towarów w klasie 13 klasyfikacji nicejskiej: "broń i amunicja; pojemniki, kabury, magazynki i naboje do broni i amunicji; amortyzatory odrzutu; amunicja; amunicja do broni palnej; amunicja i pociski; amunicja pirotechniczna; amunicja średniego kalibru; artyleria; artyleria (działa -) (armaty); balistyczne pociski; bezodrzutowa broń palna".W dniu [...] marca 2021 r. do Urzędu Patentowego RP został wniesiony sprzeciw przez Skarżącą wobec wskazanego wyżej zgłoszonego znaku towarowego w zakresie wszystkich towarów objętych zgłoszeniem tego znaku.Skarżąca jako podstawę prawną swojego żądania wskazała kolejno art. 1321 ust. 1 pkt 4 oraz art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p., a jako podstawę faktyczną wskazała przysługujące jej prawa ochronne na swoje wcześniejsze renomowane znaki towarowe tj.: [...] o nr [...] oraz [...] o nr [...].W odniesieniu do art. 1321 ust. 1 pkt 4 p.w.p. wskazanego jako podstawa prawna sprzeciwu wnoszący sprzeciw stwierdził, iż znak zgłoszony [...] jest identyczny z wcześniejszymi renomowanymi znakami towarowymi [...]. W związku z tym rejestracja przedmiotowego oznaczenia mogłaby przynieść zgłaszającemu nienależną korzyść lub być szkodliwa dla odróżniającego charakteru bądź renomy wcześniejszych znaków wnoszącego sprzeciw. Zdaniem wnoszącego sprzeciw zachodzą tutaj wszystkie przesłanki z ww. artykułu, tj. renoma znaków wcześniejszych, identyczność znaków towarowych oraz możliwość przyniesienia zgłaszającemu nienależnej korzyści lub szkody dla odróżniającego charakteru bądź renomy znaków wcześniejszych.Wnoszący sprzeciw stwierdził, iż przeciwstawione oznaczenia stanowią znaki słowne, składające się z sześciu liter, tworzących słowo "[...]". Znaki są identyczne wizualnie, fonetycznie oraz koncepcyjnie. Następnie wnoszący sprzeciw stwierdził, iż znaki [...] wnoszącego sprzeciw z wcześniejszym pierwszeństwem (od 1996 r. i 2002 r.) posiadają bardzo wysoką zdolność odróżniającą wynikającą z ich renomy. [...]W odniesieniu do art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p. wskazanego jako podstawa prawna sprzeciwu wnoszący sprzeciw stwierdził, iż przedstawi uzasadnienie w tym zakresie na dalszym etapie postępowania.Urząd Patentowy RP pismem z dnia [...] stycznia 2022 r. zawiadomił Uczestnika jako zgłaszającego znak towarowy słowny [...] o nr [...]o wniesieniu przez Skarżącą sprzeciwu wobec tego zgłoszenia oraz doręczył mu odpis sprzeciwu. Organ poinformował ponadto strony o możliwości ugodowego rozstrzygnięcia sporu w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia im pism.Następnie, po bezskutecznym upływie wyznaczonego okresu na zawarcie ugody, Urząd Patentowy RP pismem z dnia [...] lipca 2022 r. wezwał Uczestnika do udzielenia odpowiedzi na sprzeciw.Pismem z dnia [...] września 2022 r. Uczestnik udzielił odpowiedzi na sprzeciw, wnosząc o jego oddalenie. Zgłaszający stwierdził, iż w sprawie nie zostały spełnione przesłanki zastosowania którejkolwiek normy prawnej, będącej podstawą sprzeciwu. Ponadto, zgłaszający na podstawie art. 15219 ust. 4 p.w.p. podniósł zarzut nieużywania wcześniejszych znaków towarowych wskazanych przez wnoszącego sprzeciw w sposób rzeczywisty w ciągu nieprzerwanego okresu 5 lat przed datą dokonania zgłoszenia znaku zgłoszonego [...]. Stwierdził, iż zgłaszający ma prawo żądać dowodów używania znaku także w przypadku powoływania się przez wnoszącego sprzeciw na przepis art. 1321 ust. 1 pkt 4 p.w.p. Zgłaszający w tym zakresie przywołał sprawę, w której oddalono sprzeciw z powodu braku dowodów używania znaku towarowego, co do którego wnoszący sprzeciw twierdził, iż jest znakiem renomowany, tj. znaku [...] o nr [...] (sprzeciw Nr [...]). Zgłaszający podniósł, że wnoszący sprzeciw nie przedstawił żadnych dowodów, które by dokumentowały renomę znaków towarowych [...] o nr [...]oraz [...] o nr [...]. Zdaniem zgłaszającego nie ma ani jednego dokumentu potwierdzającego, że te znaki są w ogóle używane dla jakichkolwiek towarów czy usług, dla których są chronione. Wnoszący sprzeciw powołał się na komiksy o [...], jednak nie jest to dowód używania któregokolwiek z powołanych znaków w obrocie w celu odróżniania towarów i usług pochodzących od jednego przedsiębiorcy od towarów i usług pochodzących od innych przedsiębiorców. Nie ma także żadnych dowodów na to, że w Polsce znak towarowy [...] jest powszechnie znany przez odbiorców i rozpoznawalny. Nie ma żadnych dowodów na to, że wywołuje on pozytywne skojarzenia, na które powołuje się wnoszący sprzeciw. Zgłaszający w odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p, stwierdził, że wnoszący sprzeciw nie wskazał praw, na które się powołuje w myśl wskazanego przepisu, nie przedstawił żadnego dowodu świadczącego o tym, że prawa mu przysługują, a także nie przedstawił uzasadnienia w tym zakresie. Tym samym zdaniem zgłaszającego sprzeciw nie wskazuje w sposób prawidłowy prawa majątkowego, na który powołuje się wnoszący sprzeciw, w związku z tym zgodnie z art. 15217 ust. 6 pkt 3 p.w.p. powinien zostać pozostawiony bez rozpoznania w części obejmującej podstawę z art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Natomiast, gdyby Urząd Patentowy RP uznał, że sprzeciw może być rozpatrzony także w odniesieniu do tej podstawy, to powinien pominąć wskazanie prawa i uzasadnienie złożone z naruszeniem terminu określonego w art. art. 15217 ust. 1 p.w.p. Zdaniem zgłaszającego nie można ustosunkować się do zarzutu wnoszącego sprzeciw, niemniej zgłaszający zaprzecza, by znak zgłoszony naruszał jakiekolwiek prawa osobiste czy majątkowe wnoszącego sprzeciw.Po wymianie korespondencji i przedstawieniu stanowisk przez strony postępowania, Organ zaskarżoną decyzją sprzeciw Skarżącej w całości.W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Organ wskazał, że kwestią wymagającą w pierwszej kolejności rozstrzygnięcia było rozpatrzenie podniesionego przez Uczestnika zarzutu nieużywania wcześniejszych znaków towarowych.Urząd Patentowy RP podkreślił, że rozpatrując zarzut nieużywania w odniesieniu do wskazanego w sprzeciwie znaku słownego Skarżącej [...], należy stwierdzić, iż zarzut nieużywania dotyczył wszystkich wskazanych w sprzeciwie znaków tj.:1) znaku słownego [...] o nr [...], przeznaczonego do oznaczania towarów i usług w klasie: 9, 14, 16, 21, 22, 24, 25, 28, 30 i 41, zarejestrowanego w dniu [...] lutego 1998 r.,2) znaku słownego [...] o nr [...], przeznaczonego do oznaczania towarów i usług w klasie: 1, 2, 4, 8, 9, 11, 16, 17, 19, 26, 31, 38, 42, 43, zarejestrowanego w dniu [...] lipca 2006 r.W ocenie Urzędu Patentowego RP należy przyjąć, iż zgłoszenie znaku [...] o nr [...]będącego przedmiotem postępowania nastąpiło w dniu [...] września 2020 r., zatem relewantny dla przedmiotowej sprawy okres, w jakim powinno zostać wykazane używanie znaków wcześniejszych, na które powołuje się Skarżąca, to okres od 9 września 2015 r. do 9 września 2020 r. Jednocześnie Organ wskazał, iż zarzut nieużywania można podnieść jedynie w stosunku do tych znaków, w których okres 5 lat liczony od ich rejestracji upłynął przed datą zgłoszenia znaku będącego przedmiotem postępowania sprzeciwowego. Organ podkreślił także, że obowiązek podjęcia używania znaków przez Skarżącą powstał w okresie 5 lat po dokonaniu ich rejestracji i musiał upłynąć najdalej w dniu 9 września 2020 r. Wobec tego zdaniem Urzędu Patentowego RP biorąc pod uwagę daty rejestracji poszczególnych znaków towarowych Skarżącej, zarówno [...] lutego 1998 r. oraz [...] lipca 2006 r. jak i okres 5 lat liczony od ich rejestracji upływający przed datą zgłoszenia znaku [...], należy stwierdzić, iż Uczestnik mógł skutecznie podnieść zarzut nieużywania wobec wskazanych w sprzeciwie obydwu znaków [...].W przedmiotowej sprawie Skarżąca powołując się na wcześniejsze prawa do znaków towarowych, w opinii Organu powinna mieć świadomość, iż udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy wiąże się z obowiązkiem jego używania. Nieużywanie znaku towarowego powoduje, że dla innych podmiotów otwiera się możliwość żądania stwierdzenia wygaśnięcia prawa ochronnego lub możliwość postawienia zarzutu w postępowaniu sprzeciwowym. Organ w tym miejscu zaznaczył, że celem znaku towarowego jest odróżnianie towarów (usług) według ich pochodzenia, a cel ten może być realizowany tylko poprzez nakładanie znaku na towary trafiające do odbiorców. Używanie znaku wymaga podejmowania powtarzających się czynności w określonym zakresie oraz czasie mającym na celu spowodowanie skojarzenia za pomocą znaku pochodzenia towarów (usług) od danego podmiotu gospodarczego i utrwalenie rozpoznawalności tego znaku przez konsumentów.Dokonując oceny używania przez wnoszącego sprzeciw Organ wziął pod uwagę przedłożone przez Skarżącą dowody, tj.:1) wydruki ze stron internetowych: https://plwikipedia.org/[...]oraz https://plwikipedia.org/[...] (zał. nr 1),2) kopie polskich okładek [...] ([...]) oraz polskie nazwy [...] (zał. nr 1),3) wydruki ze stron internetowych przedstawiające przykładowe produkty sprzedawane pod znakiem towarowym Skarżącej (zał. nr 2),4) wydruki ze stron internetowych przedstawiające informacje dotyczące parku rozrywki [...] (zał. nr 3),5) wydruk ze strony internetowej https://www.ceneo.pl/ przedstawiający przykładowe produkty ([...]) pochodzące od Skarżącej oraz przedstawienie oferty handlowej podmiotów świadczących usługi sprzedaży internetowej (zał. nr 4),6) tabela zawierająca liczbę sprzedanych egzemplarzy [...] na terenie Unii Europejskiej w tym Polski (zał. nr 5),7) tabela zawierająca wykaz licencji udzielonych, na znak towarowy [...] podmiotom gospodarczym na terenie Unii Europejskiej w tym Polski (zał. nr 6),8) broszura informacyjna Skarżącej wskazująca na dane dotyczące popularności ww. serii komiksów (zał. nr 7),9) wydruk z oficjalnej strony Skarżącej www. [...].com dotyczący ww. serii komiksów wraz z ich tytułami oraz datami wydania (zał. nr 8),10) wydruk z oficjalnej strony Skarżącej www. [...].com oraz [...].com, dotyczący ww. [...]oraz osiągnęły dochód (zał. nr 9),11) wydruk z oficjalnej strony Skarżącej www. [...].com dotyczący ww. [...] zawierający dane: [...] (zał. nr 10),12) wydruki z ww. internetowych portali społecznościowych (zał. nr 11).W ocenie Urzędu Patentowego RP materiały przedłożone do akt przedmiotowej sprawy, analizowane także w świetle utrwalonych wskazówek orzecznictwa nie stanowią dowodów na rzeczywiste używanie znaków wcześniejszych [...] w relewantnym dla sprawy okresie czasu. Zdaniem Urzędu Patentowego RP, Skarżąca przedkładając materiały na okoliczność używania znaków wcześniejszych nie wskazała konkretnie używanie jakich towarów (usług) mają potwierdzać złożone przez nią materiały, co wobec obszernych wykazów towarów i usług obydwu analizowanych znaków [...] powodowało nienależyte wywiązanie się z ciążącego na Skarżącej obowiązku wykazania używania tych znaków.Zdaniem Urzędu Patentowego RP Skarżąca wskazała konkretnie jedynie zakres używania swych znaków w odniesieniu do [...] czy filmów, przy czym wartość dowodowa powołanych materiałów nie potwierdza używania znaków [...] nawet i dla tych towarów w sposób należyty. Skarżąca powołała się bowiem na [...], jednak nie jest to dowód używania któregokolwiek z powołanych znaków w obrocie w celu odróżniania towarów i usług, gdyż materiały te w istocie nie dotyczą znaków [...]. Ponadto, Organ oceniając przedłożony przez wnoszącego sprzeciw materiał dowodowy uznał, że jest on niemiarodajny pod względem swej treści, gdyż jest on nieopracowany, często nieprzetłumaczony, słabo czytelny i nie wiadomo co z niego wynika w zakresie używania znaków [...]. Zdaniem Urzędu Patentowego RP Skarżąca nie przedstawiła materiałów potwierdzających używanie znaku towarowego [...] o nr [...]ani [...] o nr [...]dla komiksów czy filmów z uwagi na liczne uchybienia formalne. Dostarczone dowody dowodzą co najwyżej, że istnieją [...]jest znakiem towarowym używanym w obrocie handlowym przez Skarżącą. Zatem w opinii Urzędu Patentowego RP w aktach przedmiotowej sprawy brak jest dowodów na to, aby słowne znaki towarowe [...] wskazane w sprzeciwie, były używane w obrocie dla towarów czy usług, dla jakich zarejestrowano znaki [...] .Ocena przedłożonego przez wnoszącego sprzeciw materiału dowodowego doprowadziła Organ do wniosku, że Skarżąca nie przedstawiła także materiałów potwierdzających używanie znaku towarowego [...] o nr [...]lub [...] o nr [...]dla towarów kolizyjnych z towarami znaku zgłoszonego, tj. towarów z klasy 13 znaku zgłoszonego obejmującej "broń i amunicja; pojemniki, kabury, magazynki i naboje do broni i amunicji; amortyzatory odrzutu; amunicja; amunicja do broni palnej; amunicja i pociski; amunicja pirotechniczna; amunicja średniego kalibru; artyleria; artyleria (działa-) (armaty); balistyczne pociski; bezodrzutowa broń palna". W związku z powyższym w ocenie Urzędu Patentowego RP przedłożone materiały w swym całokształcie nie stanowią dowodu na używanie wcześniejszych znaków Skarżącej [...] w sposób rzeczywisty, ciągły i poważny w odniesieniu do towarów stanowiących podstawę faktyczną sprzeciwu rozpatrywanego w przedmiotowej sprawie. Ponadto Skarżąca nie przeprowadziła należycie czynności dowodzenia, gdyż nie wykazała, które aspekty używanych przez nią znaków wynikają z przedłożonych materiałów, co powinna była uczynić, zgodnie z ciążącym na niej obowiązkiem.Zdaniem Organu, przedłożony w przedmiotowej sprawie materiał dowodowy na okoliczność używania znaków [...] stanowiących podstawę wniesienia sprzeciwu jest niewystarczający dla uznania ich rzeczywistego używania. Skarżąca choć upatruje kolizję znaku zgłoszonego [...] z przysługującymi jej wcześniejszymi znakami, sama nie wykazała ich używania dla konkretnych towarów.Ponadto Organ stwierdził, że od obowiązku wykazania używania znaku wcześniejszego w myśl art. 15219 ust. 4 p.w.p. można się uchylić wskazując ważne powody jego nieużywania. W przedmiotowej sprawie Skarżąca nie wskazała także ważnych powodów nieużywania znaku wcześniejszego. W związku z powyższym w ocenie Urzędu Patentowego RP uzasadniony jest podniesiony przez Uczestnika zarzut nieużywania przez Skarżącą wcześniejszych znaków [...].Odnosząc się do zarzut naruszenia art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p. wskazanego jako podstawa prawna sprzeciwu, Organ podniósł, że wśród praw, o których stanowi powyższy przepis są prawa osobiste lub prawa posiadające wartość majątkową, do których zalicza się np. prawo do firmy czy prawa autorskie, jako te wcześniejsze prawa, które stanowią przeszkodę dla udzielenia prawa ochronnego na znak zgłoszony w świetle art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Zastosowanie wskazanego przepisu art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p. wymaga zatem: po pierwsze ustalenia, jakie wcześniejsze prawo może być naruszone, po drugie czy podmiot, który się na nie powołuje posiada legitymację prawną by się na nie skutecznie powołać, po trzecie czy używanie znaku zgłoszonego mogłoby stanowić akt naruszenia tego wcześniejszego prawa majątkowego osoby trzeciej. Natomiast naruszenie prawa wcześniejszego ma miejsce wtedy, gdy dochodzi do kolizji pomiędzy tym prawem, a znakiem zgłoszonym z uwagi na występującą między nimi identyczność lub podobieństwo skutkujące możliwością wprowadzenia w błąd odbiorców. Jeżeli więc ze względu na brak podobieństwa między nimi nie istnieje niebezpieczeństwo wprowadzenia odbiorców w błąd co do tożsamości przedsiębiorstw, to zdaniem Organu trudno mówić o kolizji tych dwóch praw i w konsekwencji o naruszeniu wcześniejszego prawa przez późniejszy znak towarowy. Końcowo Organ wskazał, że Skarżąca nie wykazała, by podniesiony przez nią art. 1321 ust. 1 pkt 1 p.w.p. jako podstawa prawna sprzeciwu miał zastosowanie, albowiem nie została wykazana żadna z przesłanek warunkujących jego zastosowanie.Z rozstrzygnięciem Organu nie zgodziła się Skarżąca wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję z dnia [...] listopada 2024 r., zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła:1) naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie naruszenie art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm., dalej: "k.p.a.") poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego zbadania stanu faktycznego poprzez niedokładne zbadanie przesłanek wynikających z art. 1321 ust 1 pkt 4 p.w.p., tj. błędne zastosowanie zasady specjalizacji do znaków towarowych renomowanych, do których ta zasada nie ma zastosowania,- niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego zbadania stanu faktycznego poprzez niedokładne zbadanie przesłanek wynikających z art. 15219 ust. 4 p.w.p. poprzez nieuwzględnienie, że zarzut nieużywania powinien odnosić się do towarów objętych sprzeciwem, a także nieuwzględnienie istnienia ważnych okoliczności nieużywania wcześniejszych znaków towarowych w stosunku do towarów objętych sprzeciwem,- prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej poprzez uznanie zarzutu nieużywania znaków wcześniejszych w sytuacji, w której zarzut ten nie powinien był zostać uznany,- prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej poprzez nieprzeprowadzenie analizy podobieństwa oznaczeń oraz niezbadanie ryzyka przyniesienia Uczestnikowi nienależnej korzyści lub szkodliwości dla odróżniającego charakteru bądź renomy znaku wcześniejszego,- niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całości materiału dowodowego poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów poprzez całkowicie dowolne przyjęcie, iż przedłożone materiały stanowią dowody używania znaków wcześniejszych podczas, gdy należało ocenić je pod kątem renomy znaków towarowych,- nieocenienie czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całokształtu materiału dowodowego poprzez błędne przyjęcie zarzutu nieużywania znaków zamiast zbadania ich renomy, a w konsekwencji nieuzasadnione oddalenie sprzeciwu w całości;2) naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art 15219 ust 4 p.w.p. poprzez jego błędne zastosowanie w stanie faktycznym niniejszej sprawy,- naruszenie art. 1321 ust 1 pkt 4 p.w.p. poprzez jego błędną interpretację.Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Ponadto Skarżąca wniosła również o zasądzenie od Organu na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.W uzasadnieniu skargi Skarżąca rozwinęła i uzasadniła zarzuty podniesione w petitum skargi.W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Ponadto Urząd Patentowy RP wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "P.p.s.a.").Skarżąca wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie.Na rozprawie w dniu 23 września 2025 r. pełnomocnik Skarżącej poparł skargę. Natomiast pełnomocnik Organu oraz pełnomocnik Uczestnika wnieśli o oddalenie skargi. Ponadto pełnomocnik Uczestnika złożył swoje stanowisko w formie załącznika do protokołu.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § P.p.s.a.).Stosownie do art. 145 § 1 P.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności.Badając skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.Przedmiotem sądowej kontroli jest decyzja Urzędu patentowego RP z dnia [...] listopada 2024 r., którą został oddalony w całości sprzeciw L. [...]z siedzibą w V. ([...]), wobec zgłoszenia znaku towarowego słownego [...] o nr [...] dokonanego przez M.L..Wbrew zarzutom skargi, w ocenie Sądu, stan faktyczny w sprawie został ustalony przez organy prawidłowo i zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Należy podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: "NSA") z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego.Odnosząc się na wstępie do zarzutów procesowych, zaznaczyć należy, że zgodnie z art. 15217 ust. 1 p.w.p., w terminie 3 miesięcy od daty ogłoszenia o zgłoszeniu znaku towarowego uprawniony do wcześniejszego znaku towarowego, uprawniony z wcześniejszego prawa osobistego lub majątkowego, a także osoba uprawniona do wykonywania praw wynikających z chronionej nazwy pochodzenia lub chronionego oznaczenia geograficznego może wnieść sprzeciw wobec zgłoszenia znaku towarowego z przyczyn, o których mowa w art. 1291 ust. 4 lub art. 1321 ust. 1-3. W myśl art. 15220 p.w.p. Urząd Patentowy rozpatruje sprzeciw w jego granicach i jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnoszącego sprzeciw.Oznacza to, że czynione przez organ ustalenia faktyczne pod zastosowane normy prawa materialnego są konsekwencją trybu postępowania spornego.Należy również zauważyć, że z art. 15219 ust. 4 p.w.p. wynika, że w terminie wyznaczonym do udzielenia odpowiedzi na sprzeciw, zgłaszający może podnieść zarzut nieużywania wcześniejszego znaku towarowego w sposób rzeczywisty w ciągu nieprzerwanego okresu 5 lat przed datą dokonania zgłoszenia znaku towarowego będącego przedmiotem sprzeciwu dla towarów objętych sprzeciwem, chyba że istnieją ważne powody tego nieużywania lub nie upłynął okres 5 lat od daty zarejestrowania wcześniejszego znaku, zaś w przypadku uznania zarzutu za zasadny, Urząd Patentowy RP oddala sprzeciw.Do postępowania w sprawie sprzeciwu, na mocy art. 15223 ust. 1 p.w.p., stosuje się odpowiednio m.in. art. 252 p.w.p. Przewiduje on zastosowanie do postępowania przed Urzędem Patentowym RP, w sprawach nieuregulowanych w ustawie, z zastrzeżeniem art. 253, odpowiednio przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Uwzględniając powyższe zasady postępowania sprzeciwowego, Urząd Patentowy RP nie działał zatem z urzędu, lecz miał obowiązek ustalenia i oceny stanu faktycznego na podstawie przedłożonego przez strony materiału dowodowego.Odnosząc się zatem do zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego, w zakresie naruszenia: art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., tzn. braku wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę nie podziela stanowiska Skarżącej, że doszło do ich naruszenia przy rozpoznaniu przez Urząd Patentowy RP sprzeciwu, a ponadto, że owo naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Odpowiednie stosowanie do postępowania zgłoszeniowego lub rejestracyjnego przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nie oznacza bezpośredniego ich stosowania (por. wyrok NSA z dnia 2 września 2009 r., sygn. akt II GSK 18/09). Rozważając, które przepisy zawarte w kodeksie będą miały zastosowanie wprost, które z odpowiednimi modyfikacjami, a które w ogóle nie będą miały zastosowania, należy wziąć pod uwagę zasadnicze cechy wyróżniające przedmiotowe postępowania przed Urzędem Patentowym RP (zob. wyrok NSA z dnia 16 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 1088/10).Unormowanie zawarte w art. 252 p.w.p. jest konsekwencją uznania postępowania przed Urzędem Patentowym RP za szczególne postępowanie administracyjne, do którego przepisy zawarte w kodeksie postępowania administracyjnego jako ogólne, znajdą odpowiednio zastosowanie dopiero w braku istnienia regulacji szczególnych zawartych w ustawie - Prawo własności przemysłowej (zob. T. Demendecki [w:] A. Niewęgłowski, J. Sitko, J. Szczotka, G. Tylec, T. Demendecki, Prawo własności przemysłowej. Komentarz, Warszawa 2015, art. 252.).Zdaniem Sądu całość materiału dowodowego została rozważona przy uwzględnieniu przedstawionych dowodów i oceny ich w całokształcie materiału dowodowego co do analizy nieużywania znaków przeciwstawionych [...] o nr [...] i [...] o nr [...], co do których ponadto wnoszący sprzeciw powoływał się na renomę tych znaków. Przeprowadzona przez Urząd Patentowy RP szczegółowa i oparta o przedstawiony materiał dowodowy ocena stanowiska Skarżącej w tym zakresie nie potwierdziła, że oba ww. znaki słowne [...], po pierwsze są znakami renomowanymi, po drugie, niepotwierdzenie stanowiska Skarżącej w zakresie renomy znaków implikowało prawidłowe wniosek w zakresie nieużywania znaków [...]. Sąd w składzie rozpoznającym sprawę podziela również stanowisko Organu dotyczące niewykazania przez Skarżącą naruszenia jej praw majątkowych. Urząd Patentowy RP na stronach 19 – 21 i 27 – 28 zaskarżanej decyzji, dokonał wnikliwej analizy przedłożonego przez Skarżącą materiału dowodowego. Zdaniem Sądu, wyciągnięte wnioski są prawidłowe, znajdujące odzwierciedlenie w obowiązujących przepisach prawa oraz orzecznictwie. Natomiast stanowisko Skarżącej stanowi wyraz polemiki z prawidłowymi ustaleniami Organu. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wyczerpujące i zawiera przekonujące racje dotyczące oddalenia sprzeciwy. Stąd nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 8 k.p.a.Poza sporem jest, że w dniu [...] września 2020 r. Uczestnik do Urzędu Patentowego RP wniósł o udzielenie prawa ochronnego na słowny znak towarowy [...], obejmując nim towary z kategorii 13 klasyfikacji nicejskiej, tj.: "broń i amunicja; pojemniki, kabury, magazynki i naboje do broni i amunicji; amortyzatory odrzutu; amunicja; amunicja do broni palnej; amunicja i pociski; amunicja pirotechniczna; amunicja średniego kalibru; artyleria; artyleria (działa -) [armaty]; balistyczne pociski; bezodrzutowa broń palna".Nie ma też sporu, że Skarżąca posiada zarejestrowane na swoją rzecz znaki słowne: [...] nr [...]i [...] nr [...], zgłoszone odpowiednio dla towarów i wykazanych w klasyfikacji nicejskiej: [...].Spór natomiast odnosi się do prawidłowości oceny dokonanej przez Urząd Patentowy RP, w szczególności w kontekście podniesionej przez wnoszącego sprzeciw renomy obu ww. znaków i czy miało to wpływ na stwierdzoną przez Organ okoliczność nieużywania znaków towarowych.Należy zauważyć, że zgodnie z art. 120 ust. 1 p.w.p., znakiem towarowym może być każde oznaczenie umożliwiające odróżnienie towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa oraz możliwe do przedstawienia w rejestrze znaków towarowych w sposób pozwalający na ustalenie jednoznacznego i dokładnego przedmiotu udzielonej ochrony. Z kolei, stosownie do treści art. 154 p.w.p., używanie znaku towarowego polega w szczególności na:1) umieszczaniu tego znaku na towarach objętych prawem ochronnym lub ich opakowaniach, oferowaniu i wprowadzaniu tych towarów do obrotu, ich imporcie lub eksporcie oraz składowaniu w celu oferowania i wprowadzania do obrotu, a także oferowaniu lub świadczeniu usług pod tym znakiem,2) umieszczaniu znaku na dokumentach związanych z wprowadzaniem towarów do obrotu lub związanych ze świadczeniem usług,3) posługiwaniu się nim w celu reklamy.Powyższy przepis zawiera otwarty katalog działań uprawnionego ze znaku, wskazując na sposób jego używania. Używania znaku można dowodzić również innymi czynnościami, przy czym używanie znaku musi przybierać swego rodzaju manifestację prawa uprawnionego, tak aby w odbiorze nabywców towarów i usług opatrzonych tym oznaczeniem rodziło się skojarzenie produktu/usługi z przedsiębiorcą uprawnionym do tego znaku. Zatem, aby taka asocjacja powstała niewątpliwie musi być rzeczywiste używanie znaku towarowego w postaci, w jakiej znak został zarejestrowany (uzyskał ochronę). Rzeczywiste używanie znaku towarowego oznacza konkretne działanie, mające za przedmiot znak, a polegające na jego realnym odniesieniu do określonego towaru lub usługi. Używanie rzeczywiste ma polegać na bezpośrednim udostępnieniu towarów lub usług ich odbiorcom. Obowiązek używania wymaga pełnego korzystania ze znaku, przez udostępnienie towarów lub usług ze znakiem ich odbiorcom (zob. wyrok NSA z dnia 20 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2634/15).Zdaniem Sądu, Urząd Patentowy RP prawidłowo rozpatrzył w pierwszej kolejności zarzut nieużywania obu przeciwstawionych znaków [...], bowiem badanie podobieństwa i ryzyka wprowadzenia w błąd, jak też renomy znaków i płynących z tego względu skutków (art. 1321 ust. 1 pkt 4 p.w.p.) jest kwestią wtórną w sytuacji, gdy winno być poprzedzone oceną rzeczywistego używania znaków ze względu na możliwość ich skutecznego przeciwstawienia. To art. 15219 ust. 4 p.w.p. umożliwiał w terminie, o którym mowa w art. 15219 ust. 3, podniesienie przez zgłaszającego zarzutu nieużywania wcześniejszego znaku towarowego w sposób rzeczywisty w ciągu nieprzerwanego okresu 5 lat przed datą dokonania zgłoszenia znaku towarowego będącego przedmiotem sprzeciwu dla towarów objętych sprzeciwem, chyba że istnieją ważne powody tego nieużywania lub nie upłynął okres 5 lat od daty zarejestrowania wcześniejszego znaku. W przypadku uznania zarzutu za zasadny, Urząd Patentowy RP oddala sprzeciw.Sąd w składzie rozpoznającym sprawę za prawidłowe uznał ustalenia Urzędu Patentowego RP, że przedłożone przez Skarżącą dowodu na okoliczność wykazania używania znaku nie potwierdzają postawionej przezeń tezy. Jak podkreślił Trybunał Sprawiedliwości UE w postanowieniu z 27 stycznia 2004 r. w sprawie C-259/02 z "rzeczywistym używaniem" znaku towarowego mamy do czynienia wówczas, gdy jest on używany zgodnie z jego podstawową funkcją, jaką jest zagwarantowanie tożsamości pochodzenia towarów lub usług, których dotyczy rejestracja, w celu stworzenia lub zachowania rynku zbytu dla tych towarów lub usług; rzeczywiste używanie znaku nie obejmuje natomiast używania o charakterze symbolicznym wyłącznie w celu zachowania praw przyznanych przez znak. Przy ocenie, czy używanie znaku towarowego jest rzeczywiste, należy wziąć pod uwagę, po pierwsze, wszystkie fakty i okoliczności istotne dla ustalenia, czy komercyjne wykorzystanie znaku ma realny charakter w obrocie handlowym, a w szczególności, czy takie używanie jest uznawane za uzasadnione w danym sektorze gospodarki dla zachowania lub zdobycia udziału w rynku dla towarów lub usług chronionych przez znak towarowy, dalej - właściwości tych towarów lub usług, cechy rynku oraz skalę i częstotliwość używania znaku towarowego. Ponadto - co do zasady - tylko takie używanie znaku może być uznane za rzeczywiste, które ma miejsce w obrocie gospodarczym, to jest takie, które jest zauważalne dla odbiorców (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 17 lutego 2005 r., sygn. akt I CK 626/04; wyrok NSA z 24 maja 2006 r. sygn. akt II GSK 70/06; wyrok NSA z 10 lipca 2019 r., sygn. akt II GSK 2051/17). Poglądy te podziela Sąd w obecnym składzie. Odpowiada im również sposób interpretacji przepisów zaprezentowany w rozpatrywanej sprawie przez Urząd Patentowy RP, który determinował dokonaną przez organ ocenę zgromadzonych dowodów. W ocenie Sądu, prawidłowe jest także rozumowanie Organu, że skoro wnosząca sprzeciw zgłaszając przeszkodę do rejestracji spornego znaku w zakresie określonych towarów powołała się na ochronę wynikającą z wcześniejszej rejestracji to w odpowiedzi na zarzut nieużywania wcześniejszych znaków towarowych Skarżąca powinna wykazać, że ochrona, na którą się powołała, nie wygasła dla tych konkretnie towarów.Materiał dowodowy (wykazany na wstępie niniejszego uzasadnienia), na co słusznie zwrócił uwagę Organ, potwierdza jedynie, że istnieją książki i filmy o fikcyjnej osobie o imieniu [...] oraz, że istnieje wesołe miasteczko, w którym taka fikcyjna osoba jest jedną z atrakcji, co nie oznacza, że [...] jest znakiem towarowym używanym w obrocie handlowym przez wnoszącego sprzeciw. Dokonana przez Organ ocena przedłożonych dowodów, których Sąd ponownie nie będzie przytaczał, potwierdza, że Skarżąca, stosownie do ciążącego nań obowiązku, nie wykazał rzeczywistego używania znaków. W przedłożonym materiale brak jest bowiem jakichkolwiek dowodów pokazujących udział w rynku np. faktur dotyczących sprzedaży produktów oznaczonych znakiem towarowym [...]. Nie wiadomo, jakiej grupie odbiorców znaki te kojarzą się z wnoszącym sprzeciw. Dokonanych ustaleń przez Urząd Patentowy RP nie zmienia powoływanie się przez Skarżącą na liczbę obserwujących stronę Facebook, Instagram oraz Twitter. Należy podkreślić, że tego rodzaju liczby, na co słusznie zwrócił uwagę Organ, nie dowodzą, jaki udział w rynku mają produkty oznaczane znakiem towarowym, tym bardziej, że strony te nie dotyczą produktów oznaczonych znakiem towarowym [...].Powyższe ma istotne znaczenie w kontekście podnoszonej renomy wcześniejszych znaków towarowych Skarżącej. O ile zgodzić się należy ze Skarżącą, że ochrona znaków renomowanych jest bardziej daleko idącą i przełamuje tzw. zasadę specjalizacji. O tyle, Sąd nie podziela stanowiska, jakoby wystarczające do oceny używania znaku towarowego było powołanie się, iż jest on znakiem renomowanym. Również przy znaku renomowanym, uprawniony z takiego znaku zobligowany jest do dostarczenia dowodów używania, przy najmniej dla towarów objętych zakresem ochrony z tego znaku.W orzecznictwie przyjmuje się, że rzeczywiste używanie powinno cechować się pewnością i stałością, a w celu osiągnięcia tych cech obecność znaku na rynku powinna wskazywać na poważne rozmiary (w ten sposób w wyroku NSA z 24 maja 2006 r., sygn. akt II GSK 70/06 oraz z 12 marca 2009 r., sygn. akt II GSK 762/08). Z tego względu w postępowaniu o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy podstawowe znaczenie dowodowe mają takie dokumenty jak: faktury sprzedaży VAT, rachunki, zamówienia, potwierdzenia dostawy lub sprzedaży, ponieważ tylko tego rodzaju dokumenty świadczą o rzeczywistym występowaniu towarów lub usług w obrocie. Faktury czy rachunki, świadczące o konkretnych transakcjach sprzedaży z udziałem konsumentów, są więc samodzielnymi i zarazem najważniejszymi dowodami na rzeczywiste używanie znaku. Uzupełniające znaczenie mają druki zamówień, papier firmowy i dokumenty handlowe, w tym umowy, a także opakowania, etykiety, katalogi i materiały reklamowe. Dowody te liczą się jednak tylko o tyle, o ile mają bezpośredni związek z wymienionymi transakcjami. Decydujące znaczenie mają zaś faktury i rachunki, świadczące o konkretnych transakcjach sprzedaży z udziałem konsumentów/kontrahentów, ponieważ potwierdzają one jednoznacznie, że wskazane w nich towary/usługi zostały sprzedane. Bez faktur same materiały reklamowe mogą odgrywać jedynie rolę pomocniczą (por. M. Trzebiatowski w: Obowiązek używania znaku towarowego, Studium z prawa polskiego na tle prawno-porównawczym, C.H. Beck Warszawa 2007, s. 470 i nast., cytowany też w ww. wyroku NSA z 18 maja 2021 r., sygn. akt II GSK 894/18). NSA w wyroku z dnia 30 maja 2023 r., sygn. akt II GSK 475/20 wskazał, że "Wnoszący sprzeciw dla wykazania renomy przeciwstawionego znaku powinien zatem przedstawić dowody wskazujące na: znajomość znaku wśród znacznej części odbiorców, na stosunkowo wysoki udział w rynku, miejsce w rankingach dotyczących pozycji i wartości znaku, intensywne używanie znaku, długoletnie używanie i jego zasięg, znaczącą wielkość sprzedaży (liczbę sprzedanych sztuk) oraz wysokość obrotów (całkowitą roczną wartość sprzedaży w poszczególnych latach), znaczne nakłady na reklamę i promocje (także w poszczególnych latach), prowadzone kampanie reklamowe (m.in. telewizyjne, prasowe o zasięgu ogólnokrajowym) oraz uzyskane nagrody i certyfikaty, a także korzystanie ze znaku na podstawie udzielonych licencji, merchandisingu i sponsoringu, jak i innych dowodów. (por.: H. Fedorowicz (w]: Prawo własności przemysłowej. Komentarz, red. M. Kondrat, Lex 2021 i wskazane tam orzecznictwo krajowe i unijne; M. Trzebiatowski (w]: Prawo własności przemysłowej. Komentarz, red. J. Sieńczyło-Chlabicz, Wydawn. C.H. Beck, Warszawa 2020, s. 822 i nast.).".W rozpoznawanej sprawie próżno szukać takich dowodów przedstawionych przez Skarżącą, tym samym niezasadne jest twierdzenie błędnych kryteriów oceny zastosowanej przez Organ, nieuwzgledniającej renomy znaków wcześniejszych Skarżącej. W orzecznictwie nie budzi sporu, że istnienie renomy znaku towarowego bądź jej brak sprowadza się do ustaleń faktycznych w postępowaniu sprzeciwom (lub unieważnieniowym). Uprawniony do znaku wcześniejszego, powołując się na renomę, musi ją wykazać, czyli przedstawić dowody potwierdzające uzyskanie renomy (vide: wyrok NSA z dnia 1 lutego 2022 r., sygn. akt II GSK 1567/18). Skoro bowiem renomę znaku towarowego można wykazać dowodami świadczącymi o jego obecności – jako znaku towarowego – na rynku, w szczególności przez wykazanie jego znajomości wśród odbiorców, udziału w rynku, poniesionymi nakładami na promocję znaku, to brak tego rodzaju dowodów świadczy o nieużywaniu znaku. Nieużywanie znaku nie buduje również renomy znaku towarowego. Skoro Skarżąca nie przedłożyła dowodów na używanie znaków [...] nr [...]i [...] nr [...], to Urząd Patentowy nie był zobligowany do zbadania ich renomy z oczywistych powodów – brak było na tą okoliczność stosownego materiału. Raz jeszcze podkreślić należy, że badanie renomy należy rozpocząć od zbadania czy znak towarowy w ogóle na rynku jest obecny. W rozpoznawanej sprawie Organ, po przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym stwierdził, że znaki towarowe Skarżącej [...] – w zarejestrowanej postaci – nie są wykorzystywane komercyjnie. Z takim stanowiskiem Sąd Urzędu Patentowego Sąd się zgadza. A skoro tak, zasadne i prawidłowe było uznanie, że znaki towarowe Skarżącej są nieużywane w sposób rzeczywisty. Sąd wskazuje, że treść art. 15219 ust. 4 p.w.p. jest wynikiem implementacji dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2436 z dnia 16 grudnia 2015 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz. U. L 336 z 23.12.2015, s.1). W tym zakresie art. 43 ww. dyrektywy regulował kwestię rzeczywistego używania znaku towarowego oraz skutki braku jego wykazania. Takim skutkiem, w przypadku braku dowodu używania znaku, jest oddalenie sprzeciwu.Sąd zgadza się w tym zakresie ze stanowiskiem pełnomocnika Uczestnika, że obowiązek wykazania używania (rzeczywistego) znaku towarowego dotyczy wszystkich znaków, w tym i znaków renomowanych. Z tego powodu brak używania znaku towarowego skutkuje również brakiem renomy tego znaku.Za pozbawiony racjonalności należy również uznać zarzut braku zbadania ważnych przyczyn nieużywania ww. znaków Skarżącej, w sytuacji gdy wnoszący sprzeciw, na takie okoliczności się nie powoływał.Wnoszący sprzeciw, który chce skutecznie obronić się przed zarzutem nieużywania znaku, powinien, w przypadku braku dowodów na takie używanie, powołać okoliczności, które uznać można za ważne powody nieużywania znaku. Żaden przepis nie zawiera definicji ważnych powodów, stąd orzecznictwo czy doktryna są właściwe do oceny tej przesłanki. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 20.09.2007 r., II GSK 127/07, LEX nr 372777, wskazał, że do ważnych powodów nieużywania znaku towarowego zalicza się przeszkody natury faktycznej lub prawnej, którym nie można przypisać niedbałości czy niezaradności uprawnionego; zdarzenia o cechach siły wyższej, czyli o charakterze zewnętrznym, niemożliwe do przewidzenia i zapobieżenia, będą niewątpliwie usprawiedliwiały nieużywanie znaku towarowego; takiego skutku nie wywołają jednak zdarzenia faktyczne, np. trudności handlowe, gospodarcze, wewnątrzorganizacyjne, czy zaniedbania w prowadzeniu działalności gospodarczej uprawnionego, a także niedopełnienie wymagań o charakterze podmiotowym, których skutkiem jest niemożność wytwarzania towarów lub świadczenia usług; do zawinionych przez uprawnionego nie zalicza się natomiast przeszkody natury prawnej, np. wynikający z aktów indywidualnych administracji lub aktów normatywnych zakaz wprowadzania do obrotu towarów, dla których dany znak jest zastrzeżony (zob. A. Przytuła [w:] Prawo własności przemysłowej. Komentarz, red. M. Kondrat, Warszawa 2021, art. 152(19).Mając powyższe na uwadze Sąd podziela stanowisko Organu, że w przypadku podniesienia zarzutu nieużywania znaku rolą Urzędu Patentowego RP w pierwszej kolejności jest zbadanie używania znaku w ogóle, a w dalszej kolejności czy znak taki nabył status renomowanego. Taka ocena jest możliwa przez wykazanie przez uprawnionego odpowiednimi dowodami, np. zasięgu terytorialnego, znajomości znaku na rynku (badania opinii publicznej), poczynionych nakładów na reklamę i marketing. W rozpoznawanej sprawie Skarżąca nie dość, że nie wykazała renomy dla znaków wcześniejszych, to przede wszystkim nie wykazała dowodów używania zarejestrowanych znaków. Nie wskazała także ważnych powodów nieużywania znaków. Tym samym Sąd podziela stanowisko Urzędu Patentowego RP, iż nieużywanie znaków towarowych [...] stanowiło podstawę do oddalenia sprzeciwu. Z tych względów za niezasadne należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez Organ przepisów postępowania w tym art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 15219 ust. 4 i art. 1321 ust. 1 pkt 4 p.w.p. Skarżąca nie zgadzając się ze stanowiskiem Urzędu Patentowego RP polemizuje z oceną materiału dowodowego dokonaną przez Organ nie wykazując jednak, zdaniem Sądu, nieprawidłowości tej oceny oraz wnioskowania Organu. W ocenie Sądu, Urząd Patentowy RP przeprowadził wyczerpującą ocenę materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie oraz trafnie uznał, że dokumenty przedstawione przez wnoszącego sprzeciw nie potwierdzają okoliczność używania spornych znaków w sposób rzeczywisty do oznaczania objętych jego ochroną. Tym bardziej nie zasługiwało na aprobatę, że znaki Skarżącej [...] są znakami renomowanymi. Zaskarżona decyzja zawiera szczegółowe uzasadnienie faktyczne i prawne wyjaśniające stanowisko Organu.Sąd stwierdzając niezasadność podniesionych w skardze zarzutów oraz nie stwierdzając z urzędu, aby Organ naruszył prawo materialne, bądź procedurę administracyjną w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.Wszystkie wyroki krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl .., orzekł jak w sentencji wyroku.Wszystkie wyroki krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl .