Wyrok - II SA/Bd 257/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy - z dnia 16 grudnia 2025
Teza
Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały. Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Mariusz Pawełczak sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi spółki A. na uchwałę Rady Miejskiej Grudziądza z dnia 26 lutego 2020 r. nr XXXIV/221/20 w przedmiocie ceny za korzystanie z otwartych lub zamkniętych systemów kanalizacji deszczowej w zakresie odStwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały. Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Mariusz Pawełczak sędzia WSA Grzegorz Saniewski Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Kloska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi spółki A. na uchwałę Rady Miejskiej Grudziądza z dnia 26 lutego 2020 r. nr XXXIV/221/20 w przedmiocie ceny za korzystanie z otwartych lub zamkniętych systemów kanalizacji deszczowej w zakresie od
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Typ sprawy
sprawa cywilna
Etap
skarga kasacyjna
Tryb
rozprawa
Tematy
samorząd terytorialny
uchwała rady gminy
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
16 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Przewodniczący
Grzegorz Saniewski
Rozstrzygnięcie
Stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały
UZASADNIENIE
Rada Miejska G. 26 lutego 2020 r. podjęła uchwałę nr XXIV/221/20 w sprawie ceny za korzystanie z otwartych lub zamkniętych systemów kanalizacji deszczowej w zakresie odprowadzenia wód opadowych lub roztopowych ([...] - dalej: "uchwała". W § 1 ust. 1 tej uchwały Rada ustaliła cenę za korzystanie z otwartych lub zamkniętych systemów kanalizacji deszczowej będącej we władaniu [...] Sp. z o.o. z siedzibą w G. ([...]) w zakresie odprowadzenia wód opadowych lub roztopowych, w wysokości: 1) 0,59 zł/m2 netto rocznie (powiększona o podatek VAT zgodnie z obowiązującymi przepisami) dla powierzchni zajętych pod drogi publiczne w rozumieniu art. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2068 ze zm.); 2) 2,93 zł/m2 netto rocznie (powiększona o podatek VAT zgodnie z obowiązującymi przepisami) dla powierzchni przeznaczonych na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą.Na powyższą uchwałę skargi do tut. Sądu wniosły: [...] Sp. z o.o. w G., [...]. z o.o. w G. oraz [...] G. Sp. z o.o. w G..W skardze z [...] lipca 2020 r. [...] Sp. z o.o. w G. (dalej: "spółka" lub "Skarżąca"), zaskarżając ww. uchwałę w części dotyczącej jej § 1 ust. 1 pkt 2, zarzuciła naruszenie:1) art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz.U. z 2019 r., poz. 712 ze zm.), dalej: "u.g.k.", w zw. z art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), dalej: "k.p.a." i art. 8 § 1 k.p.a. wyrażające się określeniem ceny za korzystanie z otwartych lub zamkniętych systemów kanalizacji deszczowej w odniesieniu do powierzchni nieruchomości (obliczonej w m2) przeznaczonych na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą w sytuacji, gdy ustalenie ceny w taki sposób nie pozwala na jakąkolwiek jej weryfikację, ani też nie odnosi się w żadnej mierze do faktycznego korzystania z otwartych lub zamkniętych systemów kanalizacji deszczowej;2) art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k. w zw. z art. 6 k.p.a. i art. 8 § 1 k.p.a. wyrażające się określeniem jednej i tej samej ceny za korzystanie z otwartych lub zamkniętych systemów kanalizacji deszczowej w odniesieniu do powierzchni nieruchomości (obliczonej w m2) przeznaczonych na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą w sytuacji, gdy poszczególne powierzchnie przeznaczone na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą mogą charakteryzować się różnym stopniem wchłaniania i oddawania wody (z uwzględnieniem np. nasadzeń roślinnych dokonanych na tych powierzchniach), skutkiem czego jest zróżnicowanie ilości wody spływającej do otwartych lub zamkniętych systemów kanalizacji deszczowej, które to czynniki należało wziąć pod uwagę określając cenę za korzystanie z otwartych lub zamkniętych systemów kanalizacji deszczowej w odniesieniu do powierzchni nieruchomości (obliczonej w m2) przeznaczonych na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą;3) art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k. w zw. z art. 32 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. nr 78, poz. 483 ze zm.), dalej: "Konstytucja", a także art. 6 k.p.a. i art. 8 § 1 k.p.a. poprzez określenie ceny (oraz obowiązku jej opłacania) za korzystanie z otwartych lub zamkniętych systemów kanalizacji deszczowej wyłącznie w stosunku do przedsiębiorców, a nie w stosunku do wszystkich mieszkańców gminy, skutkiem czego to wyłącznie na przedsiębiorców nałożono obowiązek ponoszenia kosztów utrzymywania urządzeń, z których korzystają wszyscy mieszkańcy gminy;4) art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k. w zw. z art. 32 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 7 Konstytucji, a także art. 6 k.p.a. i art. 8 § 1 k.p.a. wyrażające się określeniem znacznie wyższej ceny za korzystanie z otwartych lub zamkniętych systemów kanalizacji deszczowej w odniesieniu do powierzchni nieruchomości (obliczonej w m2) przeznaczonych na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, aniżeli w odniesieniu do powierzchni zajętych np. pod drogi publiczne, a to w sytuacji, gdy brak jest podstaw (a przynajmniej nie wyjaśnia ich treść zasadnicza ani uzasadnienie ww. uchwały) dla dokonania takiego rozróżnienia;5) § 146 ust. 1 pkt 1-3 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz.U. z 2016 r., poz. 283), dalej: "z.t.p.", poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy pojęcia "otwartych lub zamkniętych systemów kanalizacji deszczowej będącej we władaniu [...] Sp. z o. o." oraz "powierzchni przeznaczonych na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą" są wieloznaczne, nieostre, a nadto nie są powszechnie zrozumiałe, a zatem wymagają sformułowania ich definicji w akcie prawnym.Mając na uwadze powyższe zarzuty spółka wniosła o stwierdzenie nieważności ww. uchwały w zaskarżonej części.W odpowiedzi na skargi Prezydent G. wniósł o ich oddalenie, ewentualnie ich odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a) p.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2020 r., poz. 713 - dalej: "u.s.g.").W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ szczegółowo odniósł się do zarzutów skarg, podnosząc między innymi, że tryb ustalania cen i opłat za usługę odprowadzenia wód opadowych nie został ustawowo uregulowany, brak jest ustawowych wytycznych odnoszących się do samego mechanizmu kalkulacji ceny i naliczania opłat - a tym samym nie ma w tym zakresie żadnych szczególnych ograniczeń lub parametrów, a sposób ustalenia wysokości opłaty przez organ, jak również szczegółowe wyliczenia w tym zakresie, z tegoż właśnie powodu nie podlegają kontroli sądowej. Organ wyjaśnił dalej, że nie ma obowiązku przedstawiania w uzasadnieniu uchwały wielostronicowych kalkulacji i danych źródłowych leżących u podstawy wprowadzanych stawek. Odnosząc się zaś do zarzutu rzekomego bezpodstawnego zróżnicowania wysokości opłaty dla powierzchni zajętych pod drogi i pozostałe wskazał natomiast, że decyzja o zróżnicowaniu opłaty należy do Rady Miejskiej, a samo różnicowanie jest zgodne z przepisami prawa powszechnie obowiązującego (nie jest bowiem zakazane).Wyrokiem z dnia [...] marca 2021 r., sygn. akt I SA/Bd 366/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargi [...] sp. z o.o. w G., [...]. z o.o. w G. oraz [...] G. sp. z o.o. w G.. Wyrokiem tym zaakceptowano stanowisko organu co do braku konieczności przedstawienia w zaskarżonej uchwale (jej uzasadnieniu) zasad i metod ustalania cen za usługi wodne z uwagi na brak ustawowych wytycznych w tym zakresie. Sąd stwierdził przy tym, że nie jest uprawniony do dokonywania kontroli uchwał lub innych aktów wydawanych przez organy jednostki samorządu terytorialnego pod kątem gospodarności, celowości czy rzetelności, ponieważ kontrola sądowa dokonywana jest wyłącznie w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Dodatkowo Sąd zauważył, że w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały wskazano na powody wprowadzenia opłat – co nie pozawalało na przyjęcie wniosku o dowolności działań Gminy w tym zakresie.Sąd podzielił także stanowisko organu wyrażone w kwestii zróżnicowania wysokości stawki opłaty oraz objętych nią kategorii podmiotów i przyjął, że nie prowadzi ono do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały.Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła jedynie [...] sp. z o.o. W wyniku jej rozpoznania Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA w Bydgoszczy z 23 marca 2021r. w części oddalającej skargę [...] sp. z o.o. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania sądowi I instancji.W uzasadnieniu ww. wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k. poprzez jego błędną wykładnię. Stwierdzono bowiem, że prawidłowe wypełnienie delegacji ustawowej wymaga, aby w akcie prawnym wydanym w oparciu o ww. przepis nie tyle uregulowano wysokość opłaty co raczej sposób jej ustalenia. "Ostateczna opłata jest bowiem wypadkową ceny oraz najczęściej ilościowego ujęcia świadczonej usługi" (tu zacytowano wyrok NSA z dnia 3 listopada 2021 r., I GSK 639/21). NSA podkreślił, że nie może mieć zastosowania jakakolwiek kalkulacja poza aktem prawa miejscowego, czyli na etapie podpisywania umowy cywilnoprawnej. Zarówno opłata (sposób jej ustalenia) oraz cena (sposób jej ustalenia) muszą być zatem kompleksowo uregulowane w akcie prawa miejscowego. Dopiero na podstawie tak skonstruowanego aktu prawa miejscowego wyznaczającego cenę za usługę oraz sposób obliczenia opłaty, można rozważać podpisanie umowy cywilnoprawnej będącej podstawą prawną świadczenia usług komunalnych konkretnemu podmiotowi. Nadto NSA zwrócił uwagę, że skoro z delegacji ustawowej wynika jednoznaczne, że uchwała ma określać "sposób ustalania cen i opłat za usługi komunalne ", to dla wypełnienia tej delegacji nie będzie wystarczające zawarcie odpowiednich ustaleń w tym zakresie w uzasadnieniu do podjętego aktu.Odnosząc się do dalszych zarzutów skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że konstytucyjna zasada równości wobec prawa wpisuje się we wzorzec kontroli legalności uchwały podejmowanej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k. i implikuje przejęcie generalnego założenia, że opłaty za usługi komunalne o charakterze użyteczności publicznej oraz za korzystanie z obiektów i urządzeń użyteczności publicznej jednostek samorządu terytorialnego powinny ponosić wszystkie podmioty, które z tych usług, obiektów i urządzeń korzystają. NSA uznał jednak za dopuszczalne przedmiotowe lub podmiotowe zróżnicowanie wysokości tych opłat, a nawet wyłączenie obowiązku ich ponoszenia w określonym podmiotowo lub przedmiotowo zakresie – pod warunkiem, że jest ono należycie uzasadnione i spełnia opisane wyżej kryteria zgodności z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Oceniając natomiast przedmiotową uchwałę NSA stwierdziło, że nie zawiera ona przekonywających argumentów, pozwalających na ustalenie jej zgodności z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP.W toku ponownego rozpoznawania skargi wywiedzionej przez [...] sp. z o.o. w G. strony podtrzymały dotychczasowe stanowiska.Skarżąca spółka w piśmie procesowym z [...] lipca 2025r. zaprezentowała dodatkową argumentację, a przede wszystkim przedstawiła uzasadnienie dla wprowadzenia zróżnicowania wysokości opłat, z powołaniem się na: sprawiedliwość społeczną i ekonomiczną, chęć wprowadzenia zachęty do wdrażania rozwiązań retencyjnych przez odbiorców usług wskazanych w uchwale i konieczność realizacji celu zrównoważonego rozwoju i adaptacji miast do zmian klimatycznych.Wojewódzki Sąd Administracyjny po ponownym rozpoznaniu sprawy zważył, co następuje:W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej uchwały stwierdzić należało, że skarga zasługuje na uwzględnienie.Przystępując do rozważań podnieść należy, że Sąd orzeka w niniejszej sprawie, będąc związany wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 kwietnia 2025r. sygn. akt III OSK 6747/21, którym uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 23 marca 2021r. sygn. akt I SA/Bd 366/20.Zgodnie bowiem z art. 190 ustawy p.p.s.a. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.Związanie sądu administracyjnego oceną prawną, o jakiej mowa w art. 190 p.p.s.a. oznacza, że nie można formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z poglądem wyrażonym we wcześniejszym orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak również nie można odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania. Użyte w art. 190 p.p.s.a. pojęcie "wykładni prawa" należy rozumieć jako wyjaśnienie znaczenia przepisów prawa. Zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie przyjmuje się, że "związanie wykładnią prawa" oznacza wykładnię przepisów prawa materialnego, procesowego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania określonego aktu. Przez ocenę prawną rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości (zob. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia z dnia 9 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Wr 598/17, Lex nr 2403827).Zatem ponownie rozpoznając sprawę administracyjną, sąd nie dysponuje całkowitą swobodą, co oznacza, że zakres jego swobody jest węższy, niż gdy rozpoznawał sprawę po raz pierwszy. Jak podkreśla się w literaturze prawniczej, sąd I instancji ponownie rozpoznając sprawę przekazaną mu przez Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. - nie stosuje art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. Sąd I instancji z jednej strony pozostaje skrępowany granicami skargi kasacyjnej, nie mogąc wykroczyć poza oznaczony zakres kontroli. Z drugiej strony jest związany wykładnią dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd może odstąpić od wykładni prawa zawartej w orzeczeniu NSA jedynie wówczas, gdy stan faktyczny sprawy, ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania, ulegnie tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie będą miały zastosowania przepisy wyjaśnione przez NSA (por. wyrok SN z 9 lipca 1998 r., I PKN 226/98, OSN 1999, Nr 15, poz. 486) lub gdy po wydaniu orzeczenia NSA zmieni się stan prawny. Wyjątek ten nie dotyczy niniejszej sprawy. Oznacza to, że sąd rozpoznając obecnie sprawę ze skargi Spółki, nie znajdując podstaw do zastosowania odstępstw od konieczności podzielenia poglądu prawnego wyrażonego przez NSA w wyroku z 8 kwietnia 2025 r., zobowiązany jest przyjąć wykładnię prawa tam przedstawioną.W omawianym wyroku NSA stwierdził, iż należało uchylić wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z 23 marca 2021r. na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. bowiem zasadne okazały się zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k. poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, czego konsekwencją było również naruszenie art. 32 oraz art. 7 Konstytucji RP.Sąd ten przesądził, że zaskarżona uchwała stanowi akt prawa miejscowego, a powołany w jej podstawie prawnej art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k. upoważnia do ustalenia ceny oraz naliczania opłaty za usługę odprowadzenia wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do realizacji zadań własnych gminy. Przy czym NSA wskazał również, że akt regulujący ceny i opłaty za określone usługi komunalne musi regulować sposób ustalenia ceny i opłaty, jeżeli sposób ich ustalenia nie wynika z innych regulacji. Zarówno opłata (sposób jej ustalenia) oraz cena (sposób jej ustalenia) muszą być kompleksowo uregulowane w akcie prawa miejscowego.Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżona uchwała określa wysokość ceny, nie wyjaśnia natomiast sposobu jej ustalenia. Tym samym ustalona cena jest nieweryfikowalna, bo na gruncie przedmiotowej uchwały nie wiadomo jakie czynniki wpływały na wysokość ustalonej ceny. Wskazaną weryfikowalność należy rozumieć jako przedstawienie na gruncie aktu prawa miejscowego instrumentów, danych w oparciu, o które określono cenę usługi. Usługobiorca powinien mieć wiedzę z czego ustalona cena wynika, a zatem jakie elementy determinowały określoną w uchwale cenę usługi.Po drugie, należy wskazać, że zaskarżony akt prawa miejscowego w sposób iluzoryczny i enigmatyczny odnosi się do ustalania opłaty. W § 2 uchwały wskazano wyłącznie, że "na podstawie ceny, o której mowa w ust. 1 naliczana jest oplata za odprowadzanie do sieci kanalizacyjnej deszczowej wód opadowych lub roztopowych pochodzących z powierzchni utwardzonej, w tym z dachów". W istocie zatem uchwała nie reguluje opłaty, nie mówiąc o sposobie jej ustalania. Informuje jedynie, że opłata jest naliczana na podstawie ww. ceny. W realiach sprawy ustalenie opłaty będącej pochodną ceny nie jest możliwe. Otóż we wszystkich przypadkach przewidziano cenę, która odnosi się do objętości wód opadowych i roztopowych w poszczególnych latach 2020 – 2022. Nie uregulowano natomiast, w jaki sposób należy ustalić objętość tych wód opadowych i roztopowych. Ponadto w uchwale ani w jej uzasadnieniu, ani w toku postępowania sądowego nie wyjaśniono w jaki sposób, przez kogo i w jakim trybie miałaby być ustalana powierzchnia terenów, w tych dachów, z których odprowadzane są wody opadowe lub roztopowe do kanalizacji deszczowej w ramach usługi komunalnej. Organ nie przedstawił też żadnych dokumentów, z których ów sposób by wynikał. W konsekwencji kwestia ekwiwalentności i rynkowości ustalonych stawek wymyka się kontroli Sądu w niniejszej sprawie.Dodatkowo, odnosząc się do stanowiska Gminy przedstawionego w piśmie procesowym z [...] lipca 2025r. należy wskazać, że ani w zaskarżonej uchwale, jej uzasadnieniu ani w toku postępowania sądowego, organ nie wskazał przepisów prawa, które pozwalałyby na uwzględnienie w cenie przedmiotowej usługi użyteczności publicznej kosztów zakupu infrastruktury deszczowej.Nadto w odniesieniu do kwestii możliwości zindywidualizowania stosunków prawnych pomiędzy operatorem sieci kanalizacji deszczowej a odbiorcami usług w odpowiednich umowach cywilnoprawnych to Sąd rozpoznający niniejszą sprawę uznaje za niedopuszczalne zastosowanie jakichkolwiek kalkulacji poza aktem prawa miejscowego, czyli np. na etapie podpisywania umowy cywilnoprawnej, czy też przy przekazywaniu informacji o należnej opłacie nawet bez podpisania umowy. Zarówno opłata (sposób jej ustalenia) oraz cena (sposób jej ustalenia) muszą być kompleksowo uregulowane w akcie prawa miejscowego. Dopiero na podstawie tak skonstruowanego aktu prawa miejscowego wyznaczającego cenę za usługę oraz sposób obliczenia opłaty, co wynika z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k., można rozważać podpisanie umowy cywilnoprawnej będącej podstawą prawną świadczenia usług komunalnych konkretnemu podmiotowi. Sąd w tej kwestii w pełni podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z 3 listopada 2021r. w sprawie o sygn. akt I GSK 639/21 (dostępny w CBOSA, powołany też w wyroku NSA w sprawie III OSK 6747/21) zgodnie z którym "prawodawca lokalny może postanowić o cenach i opłatach wyłącznie w przypadku, gdy cena wynika z innych regulacji i nie jest efektem ustaleń i kalkulacji jednostki samorządu terytorialnego, natomiast opłata jest bezpośrednią pochodną ceny, którą można ustalić na podstawie prostej kalkulacji (...). W każdym przypadku opłata jest pochodną ceny. Z tego powodu zasadne jest w akcie prawa miejscowego nie tyle uregulowanie wysokości opłaty, co raczej jej sposobu ustalenia".Brak określenia w zaskarżonej uchwale sposobu (metody) ustalania chociażby objętości odprowadzanych wód opadowych lub roztopowych, czy brak wskazania elementów kalkulacyjnych cen oraz brak regulacji odnoszącej się do ustalania opłat stanowi o istotnym naruszeniu art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k. przez niewyczerpanie w sposób pełny przewidzianej w nim kompetencji prawodawczej.Nieprawidłowe (niepełne) wypełnienie dyspozycji art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k. ww. omówionym zakresie daje podstawę do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w całości w myśl art. 91 u.s.g. Zgodnie z tym przepisem uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. Po tym terminie uprawnionym do stwierdzenia nieważności aktu prawa miejscowego, na podstawie art. 3 § 1 w związku z § 2 pkt 5 p.p.s.a., jest sąd administracyjny na skutek skargi wniesionej przez uprawniony podmiot.Stosownie zaś do art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę, stwierdza nieważność zaskarżonego aktu w całości lub w części. Unormowanie to co prawda nie określa jakiego rodzaju naruszenia prawa są podstawą do stwierdzenia przez sąd nieważności uchwały. Doprecyzowanie przesłanek określających kompetencje sądu administracyjnego w tym względzie następuje w ustawach samorządowych lub przepisach szczególnych. W u.s.g. przewidziano dwa rodzaje naruszeń prawa, które mogą powstać przy uchwalaniu aktów przez organy gminy. Mogą być to naruszenia istotne lub nieistotne (por. art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g.). W doktrynie i orzecznictwie sądów administracyjnych za istotne naruszenie prawa uznaje się uchybienia prowadzące do skutków, które nie mogą być tolerowane w demokratycznym państwie prawnym. Do takich zalicza się m.in. naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego, a także przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (zob. M. Stahl, Z. Kmieciak, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny, ST 2001, z. 1-2, str. 101 102). Chodzi tu o wady kwalifikowane, z powodu których cały akt lub jego część nie powinien wejść w ogóle do obrotu prawnego. W takiej sytuacji konieczne jest stwierdzenie nieważności aktu, czyli jego wyeliminowanie z obrotu prawnego z mocą ex tunc, co powoduje, że dany akt, czy jego część, nie wywołuje skutków prawnych od samego początku.Z opisanych powyżej przyczyn w ocenie Sądu, w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem konieczne stało się zatem stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości.Odnosząc się końcowo do zarzutu naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.k. w zw. z art. 32 i 7 Konstytucji RP to należy zauważyć, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 kwietnia 2025r. przesądził o dopuszczalności zróżnicowania (czy to przedmiotowego, czy też podmiotowego) wysokości opłat. Warto dodatkowo podnieść, że Trybunał Konstytucyjny w swych licznych orzeczeniach wielokrotnie podkreślał też, że zakazane jest nierówne traktowanie podmiotów podobnych, co jednak nie wyklucza nierównego traktowania podmiotów, które podobne nie są ze względu na daną cechę istotną, relewantną. Innymi słowy - zasada niedyskryminacji i równości nie oznacza nakazu jednakowego traktowania sytuacji wszystkich podmiotów, gdyż ich sytuacja faktyczna i prawna może być różna. Odstępstwa od zasady równości (wyrażonej w art. 32 Konstytucji RP) są dopuszczalne, jeśli spełniają trzy warunki: po pierwsze - są relewantne, tj. racjonalnie uzasadnione; po drugie - są proporcjonalne, a więc waga interesu, jakiemu służy zróżnicowanie musi pozostawać w odpowiedniej proporcji do wagi interesów podmiotów, które zostaną naruszone; po trzecie - pozostają w związku z innymi wartościami, zasadami czy normami konstytucyjnym, uzasadniającymi różne traktowanie podmiotów podobnych (wyrok TK z dnia 12 maja 1998 r., sygn. akt U 17/97, Lex nr 32606).Dokonując analizy wskazanych warunków przy uwzględnieniu wyjaśnień zaprezentowanych przez Gminę w piśmie procesowym z [...] lipca 2025r. Sąd doszedł do wniosku, że wprowadzone w zaskarżonej uchwale zróżnicowanie nie prowadzi do stwierdzenia jej nieważności. Organ wyjaśnił bowiem, że za zróżnicowaniem wysokości opłat przemawia: konieczność wspierania retencji i zrównoważonego gospodarowania wodami opadowymi (tj. stworzenie zachęty do wdrażania rozwiązań retencyjnych przez odbiorców wskazanych w uchwale), sprawiedliwość społeczna i ekonomiczna (preferencyjnie potraktowanie grupy mieszkańców korzystających z powierzchni nieruchomości wyłącznie na cele bytowe, niezwiązane z osiąganiem przychodów), realizacja zasad wynikających z ustawy Prawo wodne a odnoszących się do realizacji zrównoważonego rozwoju i adaptacji miast do zmian klimatycznych (w przypadku dróg i powierzchni przeznaczonych na cele prowadzenia działalności gospodarczej występuje większa ilość zanieczyszczeń).Mimo nieuwzględnienia wszystkich zarzutów skargi z przyczyn opisanych powyżej Sąd orzekł jak w punkcie 1 wyroku w oparciu o art. art. 147 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 94 ust. 1 in fine u.s.g.O kosztach postępowania, obejmujących zwrot od organu na rzecz Skarżącego uiszczonego wpisu od skargi oraz wynagrodzenia pełnomocnika będącego adwokatem w kwocie 480 zł i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, Sąd orzekł w punkcie 2 wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. w zw. § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).. w zw. w zw. § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).