Wyrok - II SA/Kr 1070/25 - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie - z dnia 16 grudnia 2025
Teza
Uchylono decyzję organu II i I instancji. Budowlane prawo, pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Fronc (spr.) Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: starszy referent sądowy Adrianna Garus po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi J. C. i I. C. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 1 lipca 2025 r. znak: WI-I.7840.11.19.2025.SM w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz odmowy uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenUchylono decyzję organu II i I instancji. Budowlane prawo, pozwolenie na budowę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: Sędzia WSA Piotr Fronc (spr.) Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Protokolant: starszy referent sądowy Adrianna Garus po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi J. C. i I. C. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 1 lipca 2025 r. znak: WI-I.7840.11.19.2025.SM w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oraz odmowy uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzen
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
zasądzono świadczenie
Przedmiot
skarga administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Typ sprawy
sprawa administracyjna / kontrola aktu administracyjnego
Etap
postępowanie administracyjne sądowe / skarga na decyzję lub akt
Tryb
rozprawa
Tematy
skarga administracyjna
kontrola administracyjna
Role w sprawie
apelujący / skarżący
wnioskodawca
Data orzeczenia
16 grudnia 2025
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Przewodniczący
Joanna Tuszyńska
Podstawa prawna
art. 104
kpa
art. 138
kpa
art. 151
kpa
art. 145
kpa
art. 146
kpa
art. 107
kpa
art. 7
kpa
art. 153
ppsa
Pokaż pozostałe podstawy prawne (5)
Rozstrzygnięcie
Uchylono decyzję organu II i I instancji
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 24 maja 2023 r. nr 760.2023, wydaną na podstawie art. 151 § 2, art. 146 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1, 4 i 5 art. 104 K.p.a., Starosta Wielicki:I. stwierdził, że decyzja Starosty Wielickiego nr 975.2022 z 16 maja 2022 r. w przedmiocie zatwierdzenia Gminie W. - Zarządowi Budynków Komunalnych projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę urządzeń rekreacyjnych oraz utwardzonego dojścia na działce nr ew. [...] w miejscowości M. W., została wydana z naruszeniem prawa,II. odmówił uchylenia ww. decyzji Starosty Wielickiego nr 975.2022 z 16 maja 2022 r., ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłączenie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.Decyzją z dnia 27 grudnia 2023 r. Wojewoda Małopolski, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania J. C. i I. C. uchylił decyzję Starosty Wielickiego nr 760.2023 z 24 maja 2023 r. oraz orzekł, stosownie do art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a. o odmowie uchylenia ww. ostatecznej decyzji Starosty Wielickiego nr 975.2022 z 16 maja 2022 r., wobec stwierdzenia braku zaistnienia przesłanki wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a.Prawomocnym wyrokiem z dnia 22 maja 2024 r. sygn. II SA/Kr 333/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 27 grudnia 2023 r. Sąd wyraził pogląd, że na podstawie § 23 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225) skarżącym J. C. i I. C. przysługiwał przymiot strony w toczącym się postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę dla przedmiotowego placu zabaw. Stwierdził, że realizacja zadaszonych osłon śmietnikowych lub pomieszczeń ze ścianami pełnymi bądź ażurowymi (najczęściej w postaci wiat śmietnikowych), ale przede wszystkim wyodrębnionych pomieszczeń w budynkach, na cele gromadzenia odpadów, wpływa (lub może wpływać) na możliwość zabudowy działek sąsiednich, ze względu na wymóg zachowania odległości co najmniej 10 m od placów zabaw. Wymóg ten ogranicza bowiem, a potencjalnie może też wyłączać, możliwość zabudowy danej działki o wiaty śmietnikowe czy rozbudowy istniejącego budynku o wyodrębnione pomieszczenie na odpady, jeżeli teren działki sąsiedniej to plac zabaw. Przepis art. 3 pkt 20 ustawy mówi o ograniczeniu zabudowy, nie determinując jak ma być to zabudowa. W ocenie sądu budowa wiat śmietnikowych to także zabudowa, o której mowa w wyżej przytoczonym przepisie. Sąd stwierdził, że przez place zabaw, o których mowa w § 22 - 23 rozporządzenia, należy rozumieć nie obiekty małej architektury jak piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki (jako pojedyncze obiekty zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę – art. 29 ust 1 pkt 28 ustawy, czy także nieobjęte procedurą zgłoszeniową – art. 29 ust 2 pkt 19 ustawy), ale jako działki w całości lub w znacznej części, zagospodarowanej jako teren rekreacji (plac zabaw) stanowiący urządzoną całość. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził także, że projektowany plac zabaw został usytuowany "w odległości mniejszej niż 10 m od istniejących już legalnie urządzonych miejsc na gromadzenie odpadów stałych".Następnie, na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., decyzją z dnia 25 lutego 2025 r. znak sprawy: WI-I.7840.11.35.2024.SM Wojewoda Małopolski uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przypomniał, że przedmiotowa inwestycja polegała na budowie urządzeń rekreacyjnych (10 urządzeń placu zabaw) oraz utwardzonego dojścia na działce nr ew. [...]. J. C. i I. C. są współwłaścicielami działki nr [...]. Zaprojektowany plac zabaw został przewidziany do realizacji w odległości mniejszej niż 10 m od legalnie istniejącego miejsca do gromadzenia odpadów stałych znajdującego na działce nr [...], przy granicy z działką inwestycyjną nr [...]. Wojewoda przytoczył także ustalenia Starosty Wielickiego, że "na mapie sytuacyjno - wysokościowej do celów projektowych, na której został wykonany projekt zagospodarowania terenu, na działkach sąsiadujących z projektowanym placem zabaw nie zostały naniesione istniejące miejsca do gromadzenia odpadów stałych. Usytuowanie tych miejsc zostało formalnie potwierdzone w trakcie przeprowadzonej przez inspektorów Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Wieliczce, kontroli na działkach sąsiednich w dniu 10.11.2022 r. Ponadto z protokołów kontroli wynika, iż stwierdzone usytuowanie pojemników na śmieci istniało przed wykonaniem zaprojektowanego placu zabaw". Organ odwoławczy zacytował również stanowisko Starosty Wielickiego, że okoliczności "w zakresie niezgodności usytuowania placu zabaw na działce nr [...] w m. M. W., w odległościach mniejszych niż określone w § 23 ust. 1 pkt 3, nie znajdują potwierdzenia w niniejszej sprawie, bowiem miejsca gromadzenia odpadów stałych na działce nr [...], nie są miejscami spełniającymi warunki określone w przepisie w § 22 w/w rozporządzania, gdyż nie zostało do nich doprowadzone utwardzone dojście" oraz, że "w zaistniałej sytuacji, zdaniem Starosty Wielickiego, gdyby wnioskodawczynie J. C. I. C. uczestniczyły w postępowaniu o pozwolenie na budowę - wydana zostałaby decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę z dnia 6.05.2022r. znak: AB,6740.6.489.2022.IG nr 975.2022 ponieważ była ona prawidłowa pod względem materialnoprawnym".Wojewoda Małopolski powyższe stanowisko organu I instancji uznał za błędne. Wyjaśnił, że skoro istniejące urządzone miejsca do gromadzenia odpadów stałych na działce nr [...] posiadają przymiot legalności, to w projekcie budowlanym i projekcie zagospodarowania terenu należało je bezwzględnie uwzględnić i właściwie określić odległość placu zabaw zgodnie z dyspozycją § 23 ust. 1 pkt 3 warunków technicznych. Uzasadniając przesłanki zastosowania art.138 § 2 K.p.a. Wojewoda stwierdził, że organ odwoławczy nie może rozstrzygnąć sprawy, gdyż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, pozbawiłoby to strony postępowania uczestnictwa w obu instancjach postępowania administracyjnego. W tym stanie faktycznym i prawnym sprawy organ odwoławczy nie może zastępować Starosty Wielickiego w ocenie czy w trybie postępowania wznowieniowego dojdzie do wydania nowego pozwolenia na budowę czy jego odmowy.Sprzeciw od powyższej decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia 25 lutego 2025 r. wniosła Gmina [...]. Zarzucając naruszenie art.138 § 2 K.p.a. wniosła o jej uchylenie. Gmina wskazała, że przepis § 23 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225) nie znajduje w sprawie zastosowania, gdyż nie dotyczy on zabudowy jednorodzinnej. Nadto wątpliwości Gminy budzi legalność rzekomo istniejącego miejsca do składowania odpadów, jakie znajduje się na działce nr 119.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu sprzeciwu od w/w decyzji kasacyjnej Wojewody Małopolskiego uchylił zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu wyroku Sąd wyraźnie podkreślił, iż w sprawie wypowiadał się już sąd administracyjny ( sygn. akt: II SA/Kr 333/24). Zgodnie z przepisem art.153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które byłyby sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem (por. wyrok NSA z dnia 1.09.2010 r., sygn. II OSK 518/09, LEX nr 746901).Pojęcie "ocena prawna" w rozumieniu przepisu art. 153 p.p.s.a. oznacza wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku w związku z rozpoznawaną sprawą. Ocena ta może się odnosić zarówno do przepisów prawa materialnego jak i procesowego. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana (por., wyrok NSA z dnia 30.11.2010 r., sygn. II OSK 1929/09, LEX nr 795206). Wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. W przypadku zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji zapadłej w wyniku uprzedniego wydania przez sąd wyroku kasacyjnego i wyrażeniu w nim wiążącej oceny prawnej, ponownie rozpoznając sprawę sąd administracyjny obowiązany jest do dokonania kontroli, czy organ administracji prawidłowo uwzględnił wytyczne zawarte w poprzednim wyroku. Podporządkowanie się wytycznym sądu i wyrażonej przezeń ocenie prawnej jest bowiem głównym kryterium poprawności nowowydanej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 13.01.2009 r., sygn. II GSK 614/08, LEX nr 528074). Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu.Sąd podkreślił, iż jak wynika z przytoczonych fragmentów uzasadnienia zaskarżonej decyzji Wojewoda Małopolski nawet nie stwierdził, że decyzja Starosty Wielickiego nr 760.2023 z 24 maja 2023 r. wydana została z naruszeniem przepisów postępowania, lub że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy nie zlecił również organowi I instancji przeprowadzenia jakiegokolwiek dowodu. Uchylając decyzję organu I instancji Wojewoda powołał się jedynie na okoliczność, że sam nie może rozstrzygnąć sprawy, gdyż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, pozbawiłoby to strony postępowania uczestnictwa w obu instancjach postępowania administracyjnego. W tym stanie faktycznym i prawnym sprawy organ odwoławczy nie może zastępować Starosty Wielickiego w ocenie czy w trybie postępowania wznowieniowego dojdzie do wydania nowego pozwolenia na budowę czy jego odmowy. Sąd nie podzielił powyższego stanowiska Wojewody. Postępowanie wznowieniowe przed organem I instancji toczyło się na wniosek J. C. i J. C., a więc z ich udziałem. Już we wniosku o wznowienie z dnia 28.09.2022 r. właściciele działki nr [...] podali, że na podstawie kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę plac zabaw zbudowany został bez zachowania przepisanych odległości od miejsca gromadzenia odpadów na działkach bezpośrednio sąsiadujących. Przy budynku mieszkalnym jednorodzinnym na działce nr [...] obr. [...] znajdowało się bowiem miejsce do gromadzenia odpadów stałych (utwardzone miejsce na którym stoją trzy kosze na śmieci: niebieski, żółty i zielony). Miejsce do gromadzenia odpadów stałych wyłożone kostką brukową, miejsce o wymiarach 2,60 m długości i 1,0 m szerokości. Lokalizacja miejsca do gromadzenia odpadów stałych to teren przy granicy działek nr [...] [...] oraz w odległości 7,70 m od działki drogowej nr [...]. Powyższe potwierdzone zostało opinią techniczną z dnia 20.09.2022 r. przedłożoną przy wniosku.Sąd podkreślił, iż jak wynika z uzasadnienia decyzji Starosty Wielickiego z dnia 24 maja 2022 r. organ I instancji rozpoznawał sprawę w zakresie wpływu usytuowania miejsca gromadzenia odpadów na treść kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę. Stwierdził, że "okoliczności powołane przez wnioskujących nie wpłyną na treść decyzji, będącej przedmiotem wznowienia postępowania. Z protokołów kontroli wynika bowiem, iż na działce wnioskujących, przy granicy z działką [...] znajduje się utwardzone miejsce o wymiarach ok. 0,98 x 2,58 m, na którym został usytuowany pojemnik na kółkach, do gromadzenia odpadów zmieszanych oraz stelaż zamykany, posiadający trzy sektory na montaż worków, w których składowane są odpady segregowane, niemniej jednak, mając na uwadze § 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (...), miejsce, to nie spełnia w/w przepisów, m. in. w zakresie pkt. 3, tj. zapewnienia utwardzonego dojścia, umożliwiającego przemieszczanie pojemników na własnych kołach lub wózkach. Podobnie wygląda sytuacja w zakresie podnoszonego przez wnioskodawczynie usytuowania utwardzenia na działce nr [...] przy granicy z działką nr [...], na którym znajduje się kontener na kółkach do gromadzenia odpadów zmieszanych. Miejsce to również nie posiada utwardzonego dojścia. Mając na uwadze powyższe, okoliczności (...) w zakresie niezgodności usytuowania placu zabaw na działce nr [...] w m. M. W., w odległościach mniejszych niż określone w § 23 ust. 1 pkt 3, nie znajdują potwierdzenia w niniejszej sprawie, bowiem miejsca gromadzenia odpadów stałych na działce wnioskujących oraz na działce nr [...], nie są miejscami spełniającymi warunki określone w przepisie w § 22 w/w rozporządzania. Projekt budowlany zatwierdzony przedmiotową decyzją Starosty Wielickiego został sporządzony zgodnie z wymogami wynikającymi z planu miejscowego. Jest przy tym wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnymi na dzień opracowania projektu zaświadczeniami o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Zatwierdzony projekt budowlany zawiera wszystkie wymagane elementy, w myśl art. 34 ustawy Prawo budowlane określającego wymagania, jakie powinien spełniać projekt budowlany. W zaistniałej sytuacji, zdaniem Starosty Wielickiego, gdyby wnioskodawczynie (...) uczestniczyły w postępowaniu o pozwolenie na budowę – wydana zostałaby decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno – budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę z dnia 6.05.2022r. znak: AB.6740.6.489.2022.IG nr 975.2022 ponieważ była ona prawidłowa pod względem materialnoprawnym."Dlatego też w ocenie Sądu nieuzasadnionym było twierdzenie Wojewody, że merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy pozbawiłoby strony postępowania uczestnictwa w obu instancjach postępowania administracyjnego, a organ odwoławczy nie może zastępować Starosty Wielickiego w ocenie czy w trybie postępowania wznowieniowego dojdzie do wydania nowego pozwolenia na budowę czy jego odmowy.Organ I instancji oceniał już sprawę w zakresie wpływu usytuowania miejsca gromadzenia odpadów na treść kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę. W stanie sprawy zmieniło się zatem jedynie to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny odmiennie ocenił legalność urządzonych na działce nr [...] miejsc na gromadzenie odpadów stałych, przesądzając że projektowany plac zabaw został usytuowany "w odległości mniejszej niż 10 m od istniejących już legalnie urządzonych miejsc na gromadzenie odpadów stałych". Nadto, w sprawie nie zachodzi konieczność uzupełnienia postępowania wyjaśniającego w jakimkolwiek zakresie.Dlatego też Administracyjny Sąd Wojewódzki w Krakowie stanowisko organu odwoławczego, że organ I instancji powinien ponownie rozpoznać sprawę merytorycznie, ustalając, że przedmiotowa działka nr [...] posiada legalnie urządzone miejsce na gromadzenie odpadów stałych, które to miejsce istniało w czasie procedowania decyzji o pozwoleniu na budowę oraz wydać rozstrzygnięcie na podstawie art. 151 § 1 K.p.a. - uznał jako bezpodstawne uchylenie się od wydania decyzji merytorycznej w sprawie. Nie było zdaniem Sądu żadnych przeszkód, by sprawę merytorycznie rozstrzygnął organ II instancji. W okolicznościach kontrolowanej sprawy nie zaistniały zatem przesłanki do zastosowania przez organ II instancji art. 138 § 2 k. p. a. Z tych względów Sąd na podstawie art. 151a § 2 p. p. s. a. uwzględnił sprzeciw, i uchylił zaskarżony akt.Organ II instancji – Wojewoda Małopolski rozpoznając ponownie sprawę wydał decyzję z dnia 1 lipca 2025r. znak WI-I.7840.11.19.2025.SM będącą przedmiotem zaskarżenia i rozpoznania w niniejszym postępowaniu sądowym. Organ po ponownym rozpatrzeniu odwołania Pani J. C. i Pani I. C., od decyzji Starosty Wielickiego nr 760.2023 z 24 maja 2023 r., znak: AB.6740.5.18.2022.W I. stwierdzającej, że decyzja Starosty Wielickiego nr 975.2022 z 16 maja 2022 r., znak: AB.6740.6.489.2022.IG, zatwierdzająca projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę urządzeń rekreacyjnych (10 urządzeń placu zabaw) oraz utwardzonego dojścia na działce nr ew. [...] w miejscowości M. W., gmina W., wydana dla Gminy [...] została wydana z naruszeniem prawa (art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z 10 Kpa),II. odmawiającej uchylenia ww. decyzji Starosty Wielickiego nr 975.2022 z 16 maja 2022 r. znak: AB.6740.6.489.2022.IG, ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłączenie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, wobec prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 22 kwietnia 2025 r., sygn. akt II SA/Kr 312/25, uchylającego zaskarżoną decyzję Wojewody Małopolskiego z 25 lutego 2025 r., znak: WI-I.7840.11.35.2024.SM w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oraz rozbiórkę – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.W uzasadnieniu decyzji organ streścił przebieg dotychczasowego postępowania administracyjnego i sądowego, uznał, iż w sprawie ziściła się przesłanka obligująca organ do wznowienia postępowania określona w art. 145 par. 1 pkt 4 k.p.a. ( strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu). Niemniej jednak zdaniem organu we wznowionym postępowaniu nie może zapaść decyzja eliminująca z obrotu prawnego decyzję o pozwoleniu na budowę z dnia 22 maja 2022r. Uzasadniając powyższe organ powtórzył (przytaczane już wyżej) argumenty uzasadnienia decyzji organu I instancji i wskazał, że wadliwość procesowa nie wpłynęła na prawidłowe zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego. Organ wskazał, iż decyzja dotychczasowa posiada jedynie wadliwości formalne, natomiast w całości jest pozbawiona wadliwości materialnej . Zdaniem organu w sprawie ziściła się przesłanka negatywna do uchylenia decyzji w trybie wznowieniowym określona w art. 146 § 2 kpa, zgodnie z którym "Nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej" i w efekcie na podstawie art. 151 § 2 kpa odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej Starosty Wielickiego – tj. decyzji z dnia 16 maja 2022r. "Z protokołów kontroli wynika bowiem, iż na działce wnioskujących, przy granicy z działką [...] znajduje się utwardzone miejsce o wymiarach ok. 0,98 x 2,58 m, na którym został usytuowany pojemnik na kołkach, do gromadzenia odpadów zmieszanych oraz stelaż zamykany, posiadający trzy sektory na montaż worków, w których składowane są odpady segregowane, niemniej jednak, mając na uwadze § 22 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (określane dalej jako WT), miejsce, to nie spełnia w/w przepisów, m. in. w zakresie pkt. 3, tj. zapewnienia utwardzonego dojścia, umożliwiającego przemieszczanie pojemników na własnych kołach lub wózkach. Podobnie wygląda sytuacja w zakresie podnoszonego przez wnioskodawczynie usytuowania utwardzenia na działce nr [...] przy granicy z działką nr [...], na którym znajduje się kontener na kołkach do gromadzenia odpadów zmieszanych. Miejsce to również nie posiada utwardzonego dojścia. Mając na uwadze powyższe, okoliczności (...) w zakresie niezgodności usytuowania placu zabaw na działce nr [...] w m. M. W., w odległościach mniejszych niż określone w § 23 ust. 1 pkt 3, nie znajdują potwierdzenia w niniejszej sprawie, bowiem miejsca gromadzenia odpadów stałych na działce wnioskujących oraz na działce nr [...], nie są miejscami spełniającymi warunki określone w przepisie w § 22 w/w rozporządzania". Miejsce to zatem jest legalne ale nie spełnia dyspozycji § 22 ust. 3 WT cyt. "Między wejściami do pomieszczeń lub placami, o których mowa w ust. 2, a miejscem dojazdu samochodów śmieciarek wywożących odpady powinno być utwardzone dojście, umożliwiające przemieszczanie pojemników na własnych kołach lub na wózkach". Z tego też względu nie można uznać, iż przy projektowaniu zamierzenia objętego kwestionowaną decyzją należało uwzględnić miejsce do gromadzenia odpadów jako spełniające warunki WT i wskazać go na projekcie zagospodarowania terenu opracowanego dla tej inwestycji celem dostosowania do wymagań § 23 ust. 1 pkt 3 WT.Powyższe zdaniem organu zwalnia z obowiązku zachowania odległości takiego miejsca składowania odpadów min. 10 metrów od projektowanego placu zabaw. A skoro tak to wszystkie przesłani merytoryczne do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę placu zabaw zostały w sprawie spełnione. Dlatego też organ odmówił uchylenia wyżej wymienionej decyzji Starosty Wielickiego z dnia 16 maja 2022 r. ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłączenie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.Skargę na powyższa decyzję złożyły J. C. i I. C., które zarzuciły:1) rażące naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, a to:a) art. 107§3 kpa poprzez pominięcie zgromadzonych materiałów dowodowych, poświadczających, na etapie postępowania I instancji, iż organ został wprowadzony w błąd, co do stanu faktycznego, na którym oparty został projekt, a także pominięcie nowych okoliczności, tj. opinii technicznej zleconej przez Skarżących, a do których Organ nie odnosi się w uzasadnieniu decyzji, wobec czego uznać należy, że nie dokonał ich oceny, bądź pominął w orzekaniu;b) art. 146§2 kpa, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, skutkujące ustaleniem, że w razie wznowienia postępowania, decyla wydana w jego wyniku mogłaby zapaść jako odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, w sytuacji, gdy brak jest podstaw do przyjęcia takiej konstrukcji;c) art. 7 kpa poprzez błędną ocenę materiału dowodowego i bezpodstawne przyjęcie, że decyzja objęta wnioskiem o wznowienie mogłaby być wydana wyłącznie jako tożsama w razie wznowienia, w sytuacji gdy, prawidłowa ocena materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, powinna prowadzić do logicznego wniosku, opartego po myśli § 22 i 23 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, gdzie plac zabaw rozumiany szeroko, winien znajdować się w odległości 10 m od miejsca gromadzenia odpadów, co w niniejszej sprawie nie zachodzi;d) art. 7 kpa, poprzez bezpodstawne przyjęcie, wobec błędnej oceny materiału dowodowego, okoliczności istnienia w bezpośredniej odległości miejsca gromadzenia odpadów (śmietnika), na działce skarżących, pomimo braku utwardzonego do nich dojazdu,e) art. 7 kpa poprzez nieuwzględnienie w fazie oceny dowodów, że w istocie plac zabaw został zbudowany i zaprojektowany w odległości mniejszej niż 10 m od istniejących już legalnie urządzonych miejsc na gromadzenie odpadów stałych, w powinno prowadzić do wniosku o konieczności wydania decyzji kasatoryjnej w zakresie wydanego pozwolenia na budowę, wobec okoliczności nie pozwalającej na jej dalsze funkcjonowanie w obrocie prawnym, jako wydanej z istotnym naruszeniem prawa;f) art. 153 ppsa, poprzez naruszenie zasady związania organu oceną prawną zawartą w prawomocnym wyroku sądu, a to wyroku WSA w Krakowie, II SA/Kr 333/24, co do stanu prawnego legalności posadowienia miejsca gromadzenia odpadów na działce nr [...] wyrzeczonej w tym wyroku.Przy tak sformułowanych zarzutach skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie od organów kosztów postępowania , w tym kosztów zastępstwa procesowego.W dalszej części skargi skarżące rozwinęły i uzasadniły stawiane zarzuty.Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2024.935 t.j. z dnia 2024.06.26), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji i postanowień z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych - o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia.Kontroli sądu w niniejszym postępowaniu poddana jest ocena legalności decyzji organu odwoławczego, wydanej w postępowaniu wznowieniowym, w której orzeczono o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji, zatwierdzającej projekt budowlany dla inwestycji polegającej na realizacji urządzeń rekreacyjnych (placu zabaw).Ponieważ w sprawie Wojewódzkie Sąd Administracyjny w Krakowie orzekał już dwukrotnie rozstrzygając właściwie wszystkie istotne dla sprawy elementy zadaniem organów było stosownie do treści art. 153 ppsa zastosować się do wytycznych wskazanych w uzasadnieniach wyroków sądowych. Tymczasem organ nie tylko nie zastosował się wbrew treści art. 153 ppsa do wytycznych Sądu, ale właściwie orzekł również wbrew stanowisku Sądu, a także wbrew swojemu własnemu stanowisku zawartemu we wcześniej wydawanej w sprawie decyzji ( decyzja z dnia 25.02.2025r. znak WI-I.7840.11.35.2024.SM). Ponadto rozumowanie organu przedstawione w uzasadnieniu skarżonej jest wewnętrznie sprzeczne.Rozwijając powyższe wskazać należy, iż stosownie do treści art.153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że ani organ administracji publicznej, ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Z obu wydanych w tej sprawie orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ( sygn. akt II SA/Kr 333/24 i II SA/Kr 312/25 ) wynika wprost , że w przedmiotowej sprawie ziściła się przesłanka formalna uzasadniająca wszczęcie postępowania wznowieniowego i powstał obowiązek ponownego rozpoznania sprawy o wydanie pozwolenia na budowę we wznowionym postępowaniu. Skarżące bowiem bez własnej winy nie brały udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty Wielickiego z dnia 16 maja 2022r. Organy ostatecznie do tego wskazania Sądu się zastosowały. Sąd w obu powołanych wyżej wyrokach w sposób jednoznaczny też dał wyraz temu, że ocenił legalność urządzonych na działce nr [...] miejsc na gromadzenie odpadów stałych, przesądzając że projektowany plac zabaw został usytuowany "w odległości mniejszej niż 10 m od istniejących już legalnie urządzonych miejsc na gromadzenie odpadów stałych". Tym samym wiążąco przesądzone zostało, iż miejsce na gromadzenie odpadów stałych zostało posadowione legalnie, przed planowaną budową placu zabaw. Przesądzono również, iż w związku z powyższym minimalna odległość placu zabaw, który należy rozumieć jako całość ( a nie odległość poszczególnych urządzeń na tym placu) od urządzonego miejsca na gromadzenie odpadów stałych wynosić musi co najmniej 10 m, który to warunek nie jest spełniony w niniejszej sprawie. Konieczność zachowania powyższej odległości wynika wprost z treści § 23 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Powyższe ustalenia prawno-faktyczne nie tylko wiążą Sąd w niniejszej sprawie ( art. 153 ppsa), ale również Sąd w całości je akceptuje i podziela. Tymczasem organ zdaje się całkowicie ignorować powyższe wiążące rozstrzygnięcie. Z jednej strony stwierdza (za Sądem), że miejsce gromadzenia odpadów jest legalne, ale jednocześnie twierdzi, że nie ma to znaczenia w sprawie albowiem brak jest utwardzonego dojścia , umożliwiające przemieszczanie pojemników do miejsca dojazdów samochodów śmieciarek ( § 22 ust. 3 cyt. WT), a skoro tak to odległość 10 metrów od projektowanego placu zabaw nie jest wiążąca. Jest to rozumowanie nie tylko nielogiczne, co wręcz absurdalne. Po pierwsze do wyprowadzenia takiego wniosku nie uprawnia żaden przepis prawa. Po drugie § 22 ust. 3 cyt. WT wskazuje tylko , że pomiędzy miejscem do czasowego gromadzenia odpadów a miejscem dojazdu samochodów śmieciarek powinno być utwardzone miejsce umożliwiające przemieszczanie pojemników ze śmieciami. Przepis ten zatem w żaden sposób nie przesądza o legalności, czy też nielegalności lub niekompletności miejsca gromadzenia odpadów , jeżeli nie prowadzi do niego utwardzone dojście. W efekcie nie ma najmniejszych prawnych ani logicznych podstaw do tego , aby uzależniać od urządzenia tego dojścia – stosowania art. § 23 ust.1 pkt 3 WT, określającego minimalną odległość wymaganą pomiędzy miejscem składowania odpadów a placem zabaw. W badanej sprawie odległość od miejsca składowania odpadów do planowanego placu zabaw – jak ustala sam organ wynosi mniej niż 10 m ( miejsce gromadzenia odpadów na działce [...] jest zlokalizowane tuż przy granicy działki nr [...], której dotyczy pozwolenie na budowę placu zabaw. Powyższe oznacza, iż zezwoleniu na lokalizacje placu zabaw i udzieleniu pozwolenia na budowę na tę inwestycję sprzeciwia się wprost norma materialnoprawna prawa budowlanego zawarta w § 23 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. A skoro tak to rzeczone pozwolenie na budowę nie powinno zostać wydane w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza min. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Takimi przepisami są min. wymogi określone (w obowiązującym na dzień wydania decyzji Starosty Wielickiego z 16 maja 2022r.) Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( Dz.U.2022.1225 t.j. z dnia 2022.06.09), określające wymóg zachowania odległości 10 m placu zabaw od miejsca składowania tymczasowego odpadów. Skoro zamierzenie inwestycyjne polegające na budowie placu zabaw nie było zgodne z przepisami techniczno-budowanymi, to wbrew temu co orzekł organ - w przedmiotowej sprawie nie zachodzi sytuacja, ze w wyniku postępowania mogłaby zapaść decyzja wyłączne odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.Wobec powyższego organ nieprawidłowo zastosował art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 kpa, podczas gdy zastosować winien art. 151 § 1 pkt 1 kpa.W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "a" i "c" oraz art. 135 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono w oparciu o przepis art. 200 P.p.s.a. oraz art. 205 § 2 P.p.s.a..