Postanowienie - II GZ 810/25 - Naczelny Sąd Administracyjny - z dnia 16 grudnia 2025
Teza
Oddalono zażalenie. Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 października 2025 r. sygn. akt III SA/Wr 335/25 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi R.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 9 czerwca 2025 r. nr SKO/RD-421/49/2025 w przedmiocie rejestracji pojazdu postanOddalono zażalenie. Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia R. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 października 2025 r. sygn. akt III SA/Wr 335/25 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi R.A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 9 czerwca 2025 r. nr SKO/RD-421/49/2025 w przedmiocie rejestracji pojazdu postan
Najważniejsze informacje
W skrócie
Wynik
oddalono zażalenie
Typ sprawy
nieustalone
Etap
zażalenie
Tryb
posiedzenie niejawne
Role w sprawie
apelujący / skarżący
Data orzeczenia
16 grudnia 2025
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Przewodniczący
Joanna Sieńczyło - Chlabicz
Podstawa prawna
Rozstrzygnięcie
Oddalono zażalenie
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 15 października 2025 r. o sygn. akt III SA/Wr 335/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę R. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 9 czerwca 2025 r. w przedmiocie rejestracji pojazdu. Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału III z dnia 27 sierpnia 2025 r. wezwano R. A. (dalej: skarżący, strona) do uzupełnienia braków formalnych oraz fiskalnych skargi, tj. do podpisania skargi osobiście w siedzibie Sądu lub nadesłanie podpisanego egzemplarza skargi – w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi oraz do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 zł również w terminie 7 dni od doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie wysłano do strony w dniu 2 września 2025 r. pod wskazany w treści skargi adres. Strona nie podjęła przesyłki zawierającej wezwanie w wyznaczonym przepisami terminie - w ciągu 14 dni od dnia 4 września 2025 r., czyli od dnia złożenia przesyłki w placówce pocztowej. Wobec tego - Sąd na podstawie art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: p.p.s.a.) - uznał przesyłkę za doręczoną w dniu 18 września 2025 r.W zakreślonym terminie strona nie uiściła wpisu sądowego od skargi, ani nie uzupełniła braku formalnego skargi. Zatem skarga na podstawie art. 220 § 3 oraz art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. podlegała odrzuceniu.Zażalenie na powyższe postanowienie złożył skarżący, domagając się jego uchylenia oraz nadania sprawie dalszego biegu poprzez ponowne wezwanie do uzupełnienia braków formalnych oraz fiskalnych skargi.Skarżący wskazał, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych oraz fiskalnych skargi nie zostało mu doręczone. Jak wyjaśnił, prawdopodobnie zaginęło awizo ze skrzynki pocztowej. Zatem zaskarżone postanowienie Sądu I instancji zostało wydane przedwcześnie i w sposób wadliwy.Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.Istotą argumentacji przedstawionej w uzasadnieniu zażalenia jest próba podważenia prawidłowości doręczenia przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków skargi, tj. spełnienia w okolicznościach sprawy przesłanek skuteczności doręczenia w trybie z art. 73 p.p.s.a., czyli poprzez awizo. Skarżący kwestionuje fakt prawidłowej awizacji, wskazując na brak w skrzynce pocztowej awizo.Należy podkreślić, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie wraz z adnotacjami urzędowymi zamieszczonymi na przesyłce, jeżeli został sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta więc on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone.W realiach rozpoznawanej sprawy, znajdująca się w jej aktach niedoręczona przesyłka wskazuje, że wszystkie czynności podjęte przez doręczyciela przy próbie dostarczenia przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków skargi zostały prawidłowo odnotowane, tj. zarówno informacja o pierwszym (4 września 2025 r.) oraz drugim awizowaniu (12 września 2025 r.), jak i informacja o pozostawieniu przesyłki do odbioru we wskazanym urzędzie pocztowym, o czym zawiadomienie umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej.Ponadto, każda adnotacja znajdująca się na przesyłce została opatrzona podpisem osoby doręczającej (vide: koperta i z.p.o. – karta akt sądowych nr 25). Skarżący nie odebrał przesyłki we wskazanym terminie, a zatem w świetle art. 73 § 4 p.p.s.a. - po upływie 14 dni od dnia pozostawienia pierwszego zawiadomienia, tj. 4 września 2025 r. - z dniem 18 września 2025 r., nastąpiło doręczenie zastępcze. W okolicznościach sprawy znaczenie ma przede wszystkim to, że po upływie ostatniego dnia terminu, o którym mowa w art. 73 § 3 p.p.s.a., przyjmuje się fikcję prawną doręczenia, która polega na tym, iż w razie nieodebrania pisma złożonego w urzędzie pocztowym, za datę doręczenia pisma przyjmuje się datę, w której upłynął termin jego odbioru. Tak dokonane doręczenie stwarza domniemanie doręczenia pisma i wyznacza początek biegu terminu do podjęcia czynności procesowej.W niniejszej sprawie strona nie obaliła skutecznie tego domniemania. Skarżący nie przedstawił bowiem żadnych dowodów na okoliczność niedoręczenia mu zawiadomień o przesyłce zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków skargi. Niewystarczające jest zaś samo twierdzenie w tym zakresie. Przyjęcie tezy przeciwnej prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego, bowiem w każdej takiej sytuacji strona mogłaby obalić domniemanie doręczenia przesyłki w trybie awizowania poprzez zwykłe oświadczenie, że awizo nie zostało umieszczone w skrzynce pocztowej. Wyprowadzone zaś w zażaleniu gołosłowne argumenty nie mogły zaprzeczyć skuteczności doręczenia zastępczego. Wszystkie czynności podjęte przez doręczyciela przy próbie dostarczenia przesyłki sądowej zostały odnotowane na kopercie oraz zwrotnym potwierdzeniu odbioru, a każda adnotacja tam się znajdująca została opatrzona podpisem osoby doręczającej.Tym samym, wobec braku obalenia domniemania prawidłowości doręczenia w sposób zastępczy przesyłki, nie sposób uznać, że do doręczenia nie doszło. Brak jest zatem podstaw, aby w rozpoznawanej sprawie uznać, że skutek doręczenia w myśl art. 73 § 3 w zw. z § 4 p.p.s.a. nie wystąpił w dniu 18 września 2025 r., to jest w ostatnim dniu okresu 14 dni, licząc od dnia pierwszego awizo (4 września 2025 r.). Powyższe oznacza, że siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków skargi bezskutecznie upłynął w dniu 25 września 2025 r.W świetle przedstawionych okoliczności przyjąć należy, że Sąd I instancji zasadnie postanowił o odrzuceniu wniesionej skargi, której braków strona nie uzupełniła w terminie.Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.., orzekł jak w sentencji.