Wyrok z 28 sierpnia 2013, sygn. IV Ka 718/13

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 28 sierpnia 2013r.

Sąd Okręgowy we Wrocławiu Wydział IV Karny Odwoławczy w składzie:

Przewodniczący SSO Stanisław Jabłoński

Sędziowie SSO Małgorzata Szyszko

SSR del. do SO Miłosz Chwalibóg (spr.)

Protokolant Artur Łukiańczyk

przy udziale C. T. Prokuratora Prokuratury Okręgowej

po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2013r.

sprawy Z. J.

oskarżonego o czyn z art. 119 § 1 k.w.

na skutek apelacji wniesionej przez oskarżoną

od wyroku Sądu Rejonowego w Środzie Śląskiej VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w W.

z dnia 27 marca 2013 roku sygn. akt VII K 15/13

I.  uchyla zaskarżony wyrok i na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.o.w. w zw. z art. 45 § 1 k.w. postępowanie w sprawie umarza:

II.  zasądza od Skarbu Państwa (Kasa Sądu Rejonowego w Środzie Śląskiej VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w W.) na rzecz adwokata R. S. kwotę 1357,92 złotych (jednego tysiąca trzystu pięćdziesięciu siedmiu i ⁹²/100, w tym VAT), tytułem nieopłaconej obrony z urzędu w postępowaniu przed Sądem I i II instancji;

III.  kosztami postępowania w sprawie obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Z. J. została oskarżona o to, że w dniu 13 czerwca 2011 roku z pomieszczenia gospodarczego w bloku nr 5 przy ul. (...) dokonała zaboru w celu przywłaszczenia meblościanki oraz pralki o łącznej wartości nie mniejszej niż 500 złotych, czym działała na szkodę B. K. tj. o czyn z art. 278 § 1 k.k.

Wyrokiem z dnia 27 marca 2013r. (w sprawie o sygn. akt VII K 15/13) Sąd Rejonowy w Środzie Śląskiej VII Zamiejscowy Wydział Karny z siedzibą w W. uznał oskarżoną Z. J. za winną tego, że w dniu 13 czerwca 2011 roku przywłaszczyła należące do B. K., a znajdujące się w pomieszczeniu gospodarczym bloku nr 5 przy ul. (...) w B., przedmioty w postaci meblościanki oraz starej pralki o łącznej wartości nie przekraczającej kwoty 250 złotych, tj. za winną popełnienia wykroczenia z art. 119 § 1 kw i za to na podstawie tego przepisu wymierzył jej karę 500 (pięciuset) złotych grzywny. Ponadto w punkcie II części dyspozytywnej wyroku, na podstawie art.119 § 4 kw, zasądził od oskarżonej Z. J. na rzecz pokrzywdzonego B. K. kwotę 100 (stu) złotych tytułem naprawienia szkody. Zasądził również od Skarbu Państwa na rzecz adw. R. S. kwotę 841,32 złotych, w tym podatek VAT, tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną oskarżonej Z. J. z urzędu, a oskarżoną na podstawie art. 624 § 1 kpk i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych zwolnił od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych i od opłaty.

Powyższy wyrok zaskarżyła w całości osobiście sporządzoną apelacją oskarżona Z. J., wnosząc o jego uchylenie i – jak wynika z treści pisma – o przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania, zarzucając przy tym błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na nieprzyjęciu przez Sąd, iż pokrzywdzony zrzekł się własności mienia o znikomej wartości, nie chciał go uprzątnąć i „wplątał” oskarżoną w tą czynność.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych w środku odwoławczym zarzutów, Sąd Odwoławczy uchyla zaskarżone orzeczenie jeżeli zachodzi jedna z okoliczności wyłączających postępowanie, określonych w art. 5 § 1 pkt 4-10 k.p.o.w.

W niniejszej sprawie wystąpiła negatywna przesłanka procesowa określona w art. 5 § 1 pkt 4 k.p.o.w., w postaci przedawnienia orzekania, która to została szczegółowo unormowana w art. 45 k.w. Zgodnie z treścią §1 tego artykułu karalność wykroczenia ustaje z upływem roku od czasu jego popełnienia; a jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie- z upływem 2 lat od popełnienia czynu. Żadna czynność procesowa nie przerywa biegu terminu przedawnienia, zatem także postępowanie odwoławcze powinno zakończyć się przed upływem tego terminu.

Odnosząc powyższe uwagi do realiów niniejszej sprawy stwierdzić należy, że przypisane oskarżonej przez Sąd I instancji wykroczenie przedawniło się dnia 13 czerwca 2013r.

Jako że okoliczności wyłączające postępowanie uwzględnia się z urzędu w każdym stadium postępowania, zatem Sąd Odwoławczy, stwierdzając upływ terminu przedawnienia po wydaniu wyroku Sądu I instancji, uchylił zaskarżony wyrok z dnia 27 marca 2013r. i postępowanie w sprawie umorzył.

Wskazać w tym miejscu należy, że co prawda – zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie Sądu Najwyższego stanowiskiem- przedawnienie orzekania nie stoi na przeszkodzie uniewinnieniu obwinionego, jednakże byłoby to możliwe jedynie wówczas gdyby od razu, bez potrzeby przeprowadzania dalszego postępowania dowodowego Sąd mógł dojść do przekonania, że czyn nie zaistniał, że w zachowaniu oskarżonego brak jest znamion czynu jako wykroczenia, czy, że brak jest winy obwinionego. ( por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 2 lipca 2002r IV KKN 264/99, LEX 54407, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2006r, II KK 34/06, LEX 192978, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 13 marca 1997r I KZP 1/97, OSNKW 1997/5-6/42). Sąd Okręgowy stwierdza, iż w niniejszej sprawie brak takiej możliwości. Na marginesie wskazać należy, że i sama obwiniona w swej apelacji wskazuje na potrzebę ponownego przeprowadzenia procesu – a zatem postępowania dowodowego, co z uwagi na przedawnienie nie jest już obecnie dopuszczalne.

Tytułem nieopłaconej obrony z urzędu udzielonej obwionionej w postępowaniu przed Sądem I i II instancji Sąd Odwoławczy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. R. S. kwotę 1357,92 złotych wraz z podatkiem VAT.

O kosztach orzeczono na podstawie art.118 §2 kpow.