Wyrok z 26 kwietnia 2013, sygn. XVII AmC 8378/12

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 26 kwietnia 2013 r.

Sąd Okręgowy w Warszawie Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów

w składzie:

Przewodnicząca: Sędzia SR del. Danuta Brejtkopf

Protokolant: Protokolant sądowy - stażysta Edyta Borucińska

po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2013 r. w Warszawie na rozprawie

sprawy z powództwa J. P.

przeciwko A. U. (...) w W.

o uznanie postanowień wzorca umowy za niedozwolone

I.  Uznaje za niedozwolone i zakazuje A. U. AP-POL w W. stosowania w obrocie z konsumentami postanowień wzorca umowy o treści:

1.  Wszystkie paczki są zabezpieczone z taką samą jak produkty z innych kategorii, jednak nie bierzemy odpowiedzialności za ewentualne uszkodzenia powstałe w transporcie z racji tego iż są to ostatnie egzemplarze.

2.  W przypadku gdy zawartość paczki zostanie uszkodzona w transporcie reklamacje uwzględniamy wyłącznie z protokołem szkody sporządzonym przez kuriera.

3.  Składając zamówienie, Klient jednocześnie potwierdza że zapoznał się z regulaminem sklepu i go akceptuje.

4.  Pomimo dołożenia wszelkich starań, aby publikowane informacje były aktualne, nie gwarantujemy, że nie zawierają one uchybień lub błędów, które nie mogą być jednak podstawą do roszczeń.

II.  Nakazuje pobrać od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa Kasy Sądu Okręgowego w Warszawie kwotę 2400,00 zł (dwa tysiące czterysta złotych) tytułem opłat sądowych od pozwów.

III.  Zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 360,00 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych) tytułem kosztów zastępstwa procesowego.

IV.  Zarządza publikację prawomocnego wyroku w Monitorze Sądowym i Gospodarczym na koszt pozwanego.

Sędzia SR del. Danuta Brejtkopf

XVII AmC 8378/12

UZASADNIENIE

Powód wniósł o uznanie za niedozwolone postanowień wzorca umowy o treści :

1.  „Wszystkie paczki są zabezpieczane z taką sama starannością jak produkty z innych kategorii, jednak nie bierzemy odpowiedzialności za ewentualne uszkodzenia powstałe w transporcie z racji tego iż są to ostatnie egzemplarze”;

2.  „W przypadku gdy zawartość paczki zostanie uszkodzona w transporcie reklamacje uwzględniamy wyłącznie z protokołem szkody sporządzonym przez kuriera”;

3.  „Składając zamówienie, Klient jednocześnie potwierdza, że zapoznał się z regulaminem sklepu i go akceptuje”;

4.  „ Pomimo dołożenia wszelkich starań, aby publikowane na stronie informacje były aktualne, nie gwarantujemy, że nie zawierają one uchybień lub błędów, które nie mogą być jednak podstawą do roszczeń”.

Powód stwierdził, iż pozwana prowadzi działalność gospodarczą za pomocą internetu gdzie przedstawia konsumentom swoją ofertę. Konsumenci mogą z nią zawierać umowy w sposób tzw. on line. Sporny wzorzec stosowany przez pozwaną jest publikowany na stronie internetowej i zawiera on niedozwolone klauzule abuzywne.

Jak wynika z jego treści - sporny wzorzec znajduje zastosowanie do umów zawieranych z konsumentami.

Jest to wzorzec ustanowiony jednostronnie przez Pozwaną, o którym mowa w art. 384 kc. Kwestionowane postanowienia są abuzywne albowiem naruszają art. 385 ^] § 1 kc.

Pozwana uznała powództwa.

Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów ustalił i zważył co następuje:

Sąd ustalił.

Bezsporne jest, iż pozwana stosowała w obrocie z konsumentami kwestionowane postanowienia wzorca umownego.

Sąd zważył.

Stosownie do art. 385 ¹ §1 kc postanowienia umowy zawieranej z konsumentami nie uzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny.

Za sprzeczne z dobrymi obyczajami uznać należy działania przedsiębiorców, które zmierzają do niedoinformowania, dezorientacji, wykorzystania niewiedzy lub naiwności konsumenta czy też ukształtowania stosunku zobowiązaniowego niezgodnie z zasadą równorzędności stron.

Za klauzule rażąco naruszające interesy konsumenta uznać należy postanowienia wzorców umów kształtujących treść stosunków umownych pozostających w rażącej dysproporcji praw i obowiązków stron, na niekorzyść konsumentów, narażających konsumentów na niewygodę organizacyjną, powodujące straty finansowe, wprowadzające w błąd konsumenta co do jego praw w zakresie wynikającym z przepisów prawa co do umów wzajemnych.

Przykładowy katalog niedozwolonych postanowień umownych zawiera art. 385 ³ kc.

W świetle powyższego kwestionowane postanowienia uznać należy za abuzywne jako wypełniając przesłanki art. 385 ³ pkt2, pkt 21 kc wyłączając lub istotnie ograniczając odpowiedzialność względem konsumenta za niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania, uzależniając odpowiedzialność kontrahenta od wykonania zobowiązania przez osoby, przy pośrednictwie których przedsiębiorca wykonuje swoje zobowiązania.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji ( art. 479 ⁴² § 1 kpc ).

O kosztach orzeczono stosownie do art. 98 i 99 i 102 kpc mając na uwadze to, iż powód żądał uznania za niedozwolone, w oddzielnych pozwach, postanowień zawartych w jednym regulaminie. Dodatkowo sąd miał na uwadze to , że pełnomocnik powoda uzasadniając powództwa, ograniczył się jedynie do przytoczenia treści kwestionowanych postanowień. Zważywszy na znikomy nakład pracy pełnomocnika powoda , nieskomplikowany charakter spraw (klauzule o podobnej treści są wpisane do rejestru klauzul niedozwolonych) oraz brak racjonalnych przesłanek do wytoczenia kilku pozwów w sprawach niniejszych Sąd orzekł o kosztach zastępstwa procesowego stosownie do art. 102 kpc.

Publikację prawomocnego wyroku w MSiG zarządzono na mocy art. 479 ⁴⁴ §1 kpc