Wyrok z 2 lipca 2015, sygn. V Ka 129/15

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 2 lipca 2015 r.

Sąd Okręgowy w Gliwicach

V Wydział Karny Ośrodek Zamiejscowy w Rybniku

w składzie:

Przewodniczący: SSO Sławomir Klekocki (spr.)

Sędziowie: SO Olga Nocoń

SO Lucyna Pradelska-Staniczek

Protokolant: Anna Mańka

w obecności Jacka Sławika Prokuratora Prokuratury Okręgowej

po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2015 r.

sprawy: N. B. /B./

syna L. i M.

ur. (...) w R.

oskarżonego o przestępstwo z art. 284 § 2 kk

na skutek apelacji, wniesionych przez oskarżonego oraz obrońcę oskarżonego

od wyroku Sądu Rejonowego w Ż.

z dnia 1 października 2014r. sygn. akt II K 432/11

I.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok;

II.  zwalnia oskarżonego od ponoszenia kosztów za postępowanie odwoławcze.

Sygn. akt V.2 Ka 129/15

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Ż. wyrokiem z dnia 1 października 2014r, sygn. akt II K 432/11, uznał oskarżonego N. B. za winnego tego, że w listopadzie 2000 roku w R. przywłaszczył sobie gotówkę w kwocie 4379,71 złotych należną Z. J. z tytułu sprzedaży powierzonego oskarżonemu samochodu marki T. (...) o numerze rejestracyjnym (...), czym wypełnił dyspozycję art. 284 §2 kk i za to na podstawie art. 284 §2 kk wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Na podstawie art. 69 §1 i 2 kk oraz art. 70 §1 pkt 1 kk Sąd warunkowo zawiesił oskarżonemu N. B. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby lat 2.

Na podstawie art. 72 §2 kk Sąd zobowiązał oskarżonego N. B. do naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego Z. J. kwoty 4.379,71 złotych w okresie 1 roku od uprawomocnienia wyroku.

Sąd zwolnił oskarżonego od zapłaty kosztów sądowych w całości, obciążając nimi Skarb Państwa.

Apelacje od powyższego wyroku wnieśli oskarżony oraz jego obrońca.

Zarówno oskarżony jak i jego obrońca zaskarżonemu wyrokowi zarzucili błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, że oskarżony wypełnił znamiona przestępstwa opisanego w art. 284 §2 kk, czym dopuścił się przestępstwa przywłaszczenia gotówki w kwocie 4.379,71 złotych na szkodę Z. J., w sytuacji, gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zeznań świadków, wyjaśnień oskarżonego, które w istotnej dla rozstrzygnięcia części były zbliżone z zeznaniami pokrzywdzonego, jednoznacznie wynika, że oskarżony N. B. nie działał z zamiarem kierunkowym i nie dopuścił się przestępstwa przywłaszczenia, zaś wzajemne rozliczenia oskarżonego i pokrzywdzonego miały charakter transakcji handlowych, nie zaś działań o charakterze karnym.

Skarżący wnieśli o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów obrony.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

apelacje nie zasługują na uwzględnienie.

Nie sposób zgodzić się z podnoszonym przez skarżących zarzutem błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, iż oskarżony dopuścił się zarzucanego mu przestępstwa. Zdaniem Sądu Okręgowego, Sąd I instancji błędu takiego się nie dopuścił. Wskazać należy, iż zarzut błędów w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku nie może sprowadzać się tylko i wyłącznie do samej polemiki z ustaleniami poczynionymi przez Sąd, a wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych powinien dążyć do wykazania konkretnie uchybień w zakresie logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, których miał dopuścił się Sąd przy ocenie zebranego materiału dowodowego. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom sądu orzekającego odmiennego poglądu w kwestii ustaleń faktycznych, opartego na innych dowodach od tych, na których oparł się sąd I instancji, a zwłaszcza tylko na wyjaśnieniach oskarżonego, nie może prowadzić do wniosku o popełnieniu przez sąd błędu w ustaleniach faktycznych (wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 29.10.2010r., II Aka 162/10).

Dlatego też zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może ograniczać się wyłącznie do kwestionowania stanowiska, które przyjął Sąd I instancji, a powinien wskazywać nieprawidłowości jakich miał dopuść się Sąd w swoim rozumowaniu co do oceny okoliczności sprawy. Sama bowiem możliwość przeciwstawienia poczynionym przez Sąd ustaleniom odmiennego punktu widzenia, nie stanowi uzasadnienia stwierdzenia, iż Sąd dopuścił się błędów w ustaleniach faktycznych. Zdaniem Sądu Okręgowego takich uchybień Sąd I instancji się nie dopuścił, albowiem w sposób szczegółowy wskazał, które dowody uznał za wiarygodne i dlaczego, a którym to waloru wiarygodności odmówił.

Sąd Rejonowy ustalając w niniejszej sprawie stan faktyczny miał na względzie całokształt zebranego materiału dowodowego. W sposób szczegółowy Sąd ten wskazał, które dowody uznał za wiarygodne, a którym waloru tego odmówił i jakie były tego powody. Nie dopuścił się Sąd żadnych uchybień w zakresie którejkolwiek z zasad związanych z postępowaniem dowodowym i oceną dowodów. Brak zatem zastrzeżeń co do dokonanej przez Sąd Rejonowy oceny zgromadzonych w sprawie dowodów.

Sąd Rejonowy w uzasadnieniu swojego wyroku sposób szczegółowy wskazał, które dowody uznał za wiarygodne, a którym waloru tego odmówił i jakie były tego powody. Ustalając stan faktyczny zasadnie Sąd Rejonowy dał wiarę zeznaniom świadków: Z. J. (we wskazanym przez Sąd Rejonowy zakresie), A. J., W. J., G. K., T. M., R. G., M. P., G. W. i A. G. – zeznania tych świadków wskazały jakie były mechanizmy współpracy, funkcjonowania i wzajemnych rozliczeń transakcji w ramach komisów samochodowych, a nadto jako osoby obce nie miały one interesu w tym by składać nieprawdziwe zeznania.

Zasadnie również dał wiarę Sąd zgromadzonym w sprawie dowodom z dokumentów w postaci: danych o karalności, faktur, umów pośrednictwa, wywiadu środowiskowego, dowodów wpłat, wezwania do zapłaty, porozumienia, dokumentacji bankowej, opinii biegłych sądowych, albowiem ich prawdziwość i rzetelność nie była kwestionowana przez żadną ze stron.

Co do wyjaśnień oskarżonego N. B. zasadnie Sąd Rejonowy tylko częściowo uznał je za wiarygodne, a to w części w jakiej są one zgodne z zeznaniami wyżej wskazanych już świadków oraz z rzetelną dokumentacją zgromadzoną w sprawie. Zasadnie Sąd Rejonowy nie dał wiary twierdzeniom oskarżonego, iż kwota 4379,71 złotych, pozostała do rozliczenia ze Z. J., należała mu się jako pewnego rodzaju gratyfikacja czy też wynagrodzenie za udzieloną pomoc w transakcjach kupna sprzedaży samochodów. Bez wątpienia twierdzenia te stanowią tylko i wyłącznie przyjęta przez oskarżonego linię obrony mającą na celu uniknięcie odpowiedzialności karnej. Podkreślić należy, iż pomiędzy oskarżonym N. B. a Z. J. nie istniał żaden stosunek pracy czy tez inny stosunek zobowiązaniowy uprawniający oskarżonego do zaprzestania spłaty rat za samochód R. (...) (do czego oskarżony się zobowiązał) jak i zatrzymania pozostałej kwoty dla siebie. Oskarżony sam wskazuje w swoich wyjaśnieniach, że liczył na to, że Z. J. za pomoc w zakupie i sprzedaży aut przekaże mu jakąś kwotę pieniędzy, ale nie umówili się co do tego jednoznacznie, a kwoty pozostałej do rozliczenia nie oddał, bo cały czas liczył na gratyfikację za swoje działania na jego rzecz. Oskarżony kilkukrotnie wskazywał, iż jedynie liczył na gratyfikację za pomoc w transakcjach, jednak przyznał, iż nie ustalał tego w żaden sposób z pokrzywdzonym. Bez wątpienia za wykonaną pracę winno zostać wypłacone odpowiednie wynagrodzenie, jednakże ustalenia co do wynagrodzenia powinny być jasne dla każdej ze stron i obie strony winny je zaakceptować. W niniejszej sprawie pomiędzy oskarżonym i pokrzywdzonym żadnych ustaleń co do wynagrodzenia nie było. Istotnie zatem, nie są wiarygodne twierdzenia oskarżonego, iż mógł on zatrzymać resztę pieniędzy za samochód T. (...). Zasadnie również jako niewiarygodne ocenił Sąd Rejonowy wyjaśnienia oskarżonego, co do tego, ze kwota zarzucanego mu przywłaszczenia jest niższa niż 4379,71 złotych, albowiem na potwierdzenie swych twierdzeń nie przedstawił żadnych innych dowodów.

Mając na względzie zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy nie ulega wątpliwości, iż oskarżony dopuścił się popełnienia przestępstwa z art. 284 §2 kk polegającego na przywłaszczeniu gotówki w kwocie 4379,71 złotych należną Z. J. z tytułu sprzedaży powierzonego mu samochodu T. (...).

Dokonując oceny zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, Sąd Rejonowy dokonał tego w sposób wnikliwy i rzetelny, wskazując szczegółowo, które dowody uznał za wiarygodne i z jakich powodów, a którym waloru wiarygodności odmówił. Ocena materiału dowodowego dokonana została przez Sąd I instancji z uwzględnieniem reguł określonych w treści art. 5 kpk i art. 7 kpk, zgodna jest z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, nie zawiera również błędów. Nie sposób zarzucić braku wnikliwości czy też rzetelności rozważaniom Sądu Rejonowego nad zebranymi w sprawie dowodami. Jednocześnie nie przekroczył Sąd granic swobodnej oceny dowodów, a swój pogląd na ostateczne wyniki przewodu sądowego Sąd Rejonowy w przekonujący sposób uzasadnił w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku.

Nie sposób zarzucić Sądowi brak wnikliwości czy też rzetelności jego rozważaniom nad zebranymi w sprawie dowodami. Sąd Rejonowy dokonał oceny całokształtu materiału dowodowego w sposób bezstronny, nie przekroczył przy tym granic swobodnej oceny dowodów, i jednocześnie uwzględnił zasady wiedzy i doświadczenia życiowego. Należy zatem w pełni podzielić rozważania Sądu I instancji dotyczące oceny zebranych w sprawie dowodów i uznać, iż ich ponowna analiza jest bezcelowa. Pisemne motywy zaskarżonego wyroku w pełni odpowiadają dyrektywom określonym treścią art. 424 §1 kpk.

W odniesieniu do orzeczonej wobec oskarżonego kary 6 miesięcy pozbawienia wolności, wskazać należy, iż Sąd Rejonowy przy jej wymiarze miał na względzie zarówno okoliczności przemawiające na korzyść oskarżonego jak i te przemawiające na jego niekorzyść. Sąd miał na uwadze uprzednią niekaralność oskarżonego, ustabilizowany tryb życia, a także stosunkowo niewielka wartość przywłaszczonego mienia. Jednocześnie Sąd miał na względzie działanie oskarżonego w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Zgodzić się należy z Sądem Rejonowym, iż orzeczona wobec oskarżonego kara jest adekwatna do stopnia winy oraz stopnia społecznej szkodliwości czynu i jednocześnie spełni ona swoje funkcje indywidualno i ogólno prewencyjne. W stosunku do oskarżonego istotnie zachodzi pozytywna prognoza kryminologiczna przemawiającej za zastosowaniem dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności – oskarżony nie był dotychczas karany, ma uregulowany tryb życia. Okres próby w wymiarze 2 lat bez wątpienia pozwoli na zweryfikowanie postawionej oskarżonemu pozytywnej prognozy kryminologicznej.

Zasadnie również Sąd Rejonowy orzekł, na podstawie art. 72 §2 kk obowiązek naprawienia w całości szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego Z. J. przywłaszczonej kwoty.

Mając na uwadze powyższe wskazać należy, iż brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku czy też do jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania, o co wnosili skarżący. Z tych względów Sąd Okręgowy, nie podzielając zarzutów stawianych w apelacjach, utrzymał wyrok w mocy. Na zasadzie art. 624 §1 kpk Sąd zwolnił oskarżonego od ponoszenia kosztów za postępowanie odwoławcze.