Wyrok z 22 października 2015, sygn. II C 18/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 22 października 2015 roku

Sąd Okręgowy w Gliwicach II Wydział Cywilny Ośrodek (...) w R.

w składzie:

Przewodniczący SSO Katarzyna Banko

Protokolant Bogumiła Brzezinka

po rozpoznaniu w dniu 13 października 2015 roku w Rybniku

sprawy z powództwa J. B.

przeciwko (...) S.A. w W., I. J.

o zapłatę

1.  oddala powództwo;

2.  zasądza od powoda J. B. na rzecz pozwanego (...) S.A. w W. kwotę 3.617 (trzy tysiące sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;

3.  zasądza od powoda J. B. na rzecz pozwanej I. J. kwotę 3.617 (trzy tysiące sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego;

4.  nakazuje pobrać od powoda J. B. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Gliwicach Ośrodka (...) w R. kwotę 1.269 (tysiąc dwieście sześćdziesiąt dziewięć) złotych tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych.

SSO Katarzyna Banko

Sygn. akt II C 18/14

UZASADNIENIE

Powód J. B. wniósł o zapłatę na jego rzecz od pozwanych (...) Spółka Akcyjna w W. i I. J. kwoty 100.000,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami od dnia 27 września 2013r. od pozwanej I. J. oraz od dnia 15 czerwca 2013r. od pozwanej (...) linie (...) S.A. w W. tytułem zadośćuczynienia za ból i cierpienie związane ze skutkami wypadku z dnia 22 lutego 2013r. oraz o zasądzenie od pozwanych solidarnie na rzecz powoda kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 22 lutego 2013r. uległ wypadkowi komunikacyjnemu na przejeździe kolejowym przecinającym ulicę (...) w S., prowadząc samochód zderzył się z pociągiem relacji R. – R.. Przyczyną tego zdarzenia była śliska i oblodzona jezdnia, która uniemożliwiła mu bezpieczne zatrzymanie się. W wyniku zdarzenia powód doznał ciężkich obrażeń ciała, P. ten jest niestrzeżony, zgodnie ze znakiem stop, powód próbował zatrzymać się, dostosował prędkość do warunków panujących na drodze. Mimo to koła pojazdu utraciły przyczepność z uwagi na oblodzenie jezdni. Zaniechanie strony pozwanej pozostaje w bezpośrednim związku przyczynowym z wypadkiem. To na pozwanych ciążył obowiązek utrzymania dróg i ich odśnieżenie oraz zwalczanie śliskiej nawierzchni i doprowadzenie drogi i przejazdu do należytego stanu. Odpowiedzialność pozwanej I. J. wynika, z zawartej pomiędzy nią a Gminą L. umowy, której przedmiotem było zimowe utrzymywanie dróg będących w zarządzie Gminy L.. Z kolei odpowiedzialność (...) S.A w W. wynika z treści art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych. Powód po wypadku był hospitalizowany, doznał ciężkich obrażeń ciała. Kwota dochodzona pozwem jest adekwatna do cierpień fizycznych i psychicznych oraz dolegliwości bólowych jaki doznał powód w związku z wypadkiem i leczeniem jego następstw. Powód ulegając wypadkowi miał 30 lat, obecnie potrzebuje pomocy osób trzecich, wymaga rehabilitacji.

W odpowiedzi na pozew pozwana (...) S.A. w W. wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powódki na jej rzecz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Wskazano, że w wyniku przeprowadzonego postępowania wypadkowego, komisja badająca przyczynę wypadku ustaliła, iż przyczyną wypadku było niezastosowanie się powoda do obowiązujących przepisów ruchu drogowego i niezatrzymanie się przed znakiem drogowym (...). Taka też przyczyna wypadku została wskazana w notatce służbowej Policji. Dodano, że przejazd był prawidłowo oznakowany, znak drogowy (...) nakazujący bezwzględne zatrzymanie znajdował się 5 m od linii toru i gdyby powód dostosował prędkość do panujących warunków, zatrzymałby się przed znakiem. Z ustaleń komisji nie wynika by droga była oblodzona. Stwierdzono jedynie, że w czasie zdarzenia padał śnieg. Nadto odpowiedzialność pozwanej ogranicza się do 4 m od skraju szyny, wobec faktu, że powód nie zatrzymał się przed znakiem (...), a więc na pasie drogi, za stan której odpowiedzialność ponosiła pozwana I. J..

W odpowiedzi na pozew pozwana I. J. wniosła o oddalenie powództwa
w całości i zasądzenie od powoda na jej rzecz kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu wskazała, że do wypadku doszło z uwagi na kardynalne naruszenie przez powoda przepisów ruchu drogowego i nie zastosowaniu się do znaku drogowego Stop B20. Wskazano, że do wypadku doszło ok. godziny 13.00, zatem warunki na drodze były powodowi doskonale znane. Takie też zdarzenie to oceniła Prokuratura Rejonowa w Rybniku umarzając postępowanie przygotowawcze, jak i funkcjonariusze Straży Pożarnej w R.. Nadmieniono też, że powód zeznał, iż zauważył pociąg kiedy znajdował się na przejeździe, nie obserwował on sytuacji w momencie wjazdu na przejście ani nie słyszał sygnałów dźwiękowych.

Sąd ustalił, co następuje:

Powód J. B. w dniu 22 lutego 2013r., wykonując swoje obowiązki służbowe udał się samochodem marki F. (...), którego był kierowcą do filii firmy w gminie S.. Samochód, którym się poruszał, był autem tylno napędowym, znanym powodowi, jeździł nim już wcześniej, samochód ten załadowany był ładunkiem ok. 60 kg. Droga, którą się poruszał była mu również znana. W drodze powrotnej ok. godziny 13 w miejscowości S. uczestniczył w wypadku drogowym, na niestrzeżonym przejeździe kolejowym. Jechał od ulicy (...) w miejscowości S. w kierunku ulicy (...). Ulica, którą powód się poruszał była dwukierunkowa jednojezdniowa. W tym samym czasie na pojedynczym torowisku kolejowym poruszał się w kierunku R. pociąg osobowy relacji R. – R. nr (...) prowadzony przez L. M. . W momencie kiedy pociąg zbliżał się do przejazdu na jezdni, kierujący samochodem marki F. wjechał na niestrzeżony przejazd. Pociąg uderzył elementami prawej części ściany czołowej pociągu w przednią cześć lewego boku samochodu. Pojazd w wyniku uderzenia został odrzucony na prawą stronę torowiska na zaśnieżoną łąkę.

Warunki atmosferyczne były umiarkowane, przejrzystość powietrza ograniczona opadami śniegu, nawierzchnia jezdni była odśnieżona, ale znajdowała się na niej warstwa lodu, podjazd nie był posypany piaskiem. Temperatura była minusowa. Jezdnia była odśnieżona tego dnia przez pług ok. godziny 7.00 rano.

Niestrzeżony przejazd znajduje za łukiem w prawą stronę i na wzniesieniu. Jadąc od strony ul. (...) przejazd jest oznakowany, A-10 przejazd kolejowy bez zapór, G-1a, G- 1c oraz 5 m od torowiska znak B-20 – stop i G-3 tzw. krzyż Św. A.. Przed torowiskiem po lewej stronie ul. (...) (kierunek poruszania się powoda) znajduje się posesja, która utrudnia widok na torowisko. W pobliżu przejazdu, w dniu zdarzenia znajdowała się niewycięta trawa oraz drzewa samosiejki o wysokości ok. 3m, jednakże nie stanowiły one problemu w dostrzeżeniu pociągu. Zatrzymanie samochodu w odległości bezpiecznej, tj. przed znakiem (...) dawało możliwość obserwacji torowiska w lewo na odcinku o długości nie mniejszej niż k. 200m. Bezpieczne przejechanie przez torowisko wymagało jednak bezwzględnego zatrzymania się pojazdu przed torowiskiem. Kilka dni po wypadku znajdujące się w pobliżu przejazdu krzewy i trawa zostały wycięte.

Pociąg zbliżając się do przejazdu poruszał się z prędkością ok. 76 km/h, przy oznaczeniu (...) przed przejazdem maszynista L. M. użył sygnału dźwiękowego (...). Około 100 m przed przejazdem zauważył zbliżający się pojazd, który prowadził powód. Ponownie użył sygnału (...) ok. 2 sekund przed zderzeniem. Mimo gwałtownego hamowania doszło do uderzenia. Prędkość pociągu była prędkością bezpieczną. Pociąg poruszał się z prędkością adekwatną do warunków i prędkość ta nie miała wpływu na zdarzenie. Samochód, który prowadził powód, w momencie uderzenia znajdował się w takiej pozycji, że koła przednie były przed torowiskiem, a koła tylnie za torowiskiem. Powód kierując pojazdem hamował nagle, wcisnął pedał hamulca i sprzęgła, zblokował koła w samochodzie. Po wypadku z uwagi na panujące warunki, nie znaleziono śladów hamowania samochodu. Po wypadku powodowi udzielił pierwszej pomocy M. K., który wyciągnął go spod samochodu. Powód był nieprzytomny. Na miejsce zdarzenia przybyła karetka i dwa zastępy Straży Pożarnej oraz Policja. Powód został zabrany karetką do Szpitala w R.. W wyniku tego wypadku powód doznał ciężkich obrażeń ciała.

Biegły wykluczył by było możliwe, że powód w ciągu 2 sekund, czyli od chwili gdy usłyszał sygnał ”Baczność”, był w stanie wykonać deklarowane przez niego manewry. Kierujący samochodem musiałby dwukrotnie zmienić biegi (zmiana 1 biegu to czas ok. 1 s), a następnie musiałby ruszyć samochodem do przodu oraz cofnąć (wariant A – zeznania powoda).

Biegły z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego ustalił, że powód prowadził pojazd z prędkością ok. 19 km/h ok. 7,7m przed torowiskiem, z prędkością ok. 13 km/h ok. 2,4 m przed torowiskiem oraz 9 km/h bezpośrednio przed zderzeniem. Przejazd kolejowy był oznakowany w prawidłowy sposób zatem prawidłowa prędkość jaką powinien poruszać się powód to ok. 5 km/h, a przed znakiem (...) powinien bezwzględnie się zatrzymać.

Warunki lokalne na przejeździe umożliwiały kierującemu samochodem powodowi na dostrzeżenie nadjeżdżającego pociągu z bezpiecznej odległości przy dostosowaniu techniki jazdy do warunków lokalnych. Do wypadku nie doszłoby gdyby powód dostosował prędkość i technikę jazdy. Stan jezdni nie był czynnikiem, który doprowadził do wypadku.

Dowód: opinia pisemna k. 200, uzupełniająca k. 273 i ustna – protokół nagrania z rozprawy z dnia 13 października 2015r. k. 305 biegłego R. C., dowód zeznania świadka M. K. protokół nagrania rozprawy z dnia k. 26 czerwca 2014r. k. 151v, dokumentacji fotograficzna k. 5 oraz 72 i 73akt 1 Ds. 418/13, notatka policyjna k.6, protokół oględzin pojazdu k. 4-5, protokół oględzin miejsca wypadku k. 6-8, protokół przesłuchania pokrzywdzonego k. 48-49, przesłuchania powoda – protokół nagrania rozprawy z dnia 13 października 2015r. k. 305v, zeznania świadków G. G. (1) , M. W., M. A., T. A. , P. K., R. B., M. B. , G. G. (2) , P. G., D. D. , J. S. i E. S. – protokół nagrania rozprawy z dnia 27 maja 2014r. k. 130 i nast., zeznania świadka M. R. i K. B. – protokół nagrania z rozprawy z dnia 26 czerwca 2014r. k. 151.

(...) przeprowadziły postępowanie oznaczone numerem (...), w toku którego Komisja K. ustaliła, że podobnych zdarzeń w tym miejscu nie było, jako przyczynę zdarzenia wskazano nie zachowanie ostrożności przez kierującego pojazdem i nie zatrzymanie się przed znakiem B20 – (...). Prokuratura Rejonowa w Rybniku postanowieniem dnia 12 czerwca 2013r. umorzyła śledztwo w sprawie o czyn z art. 177 § 2 kk.

Dowód: dokumenty z postępowania nr (...) k. 67 – 94, postanowienia o umorzeniu k. 87 akt 1 Ds. 418/13,

Na podstawie umowy z dnia 19 listopada 2012r. nr 18/DR/2012r. I. J., prowadząca działalność gospodarczą zobowiązana była do wykonania usługi „zimowego utrzymania dróg” na terenie Gminy L. w sołectwie m.in. L. i S.. Termin wykonania usługi ustalono do dnia 31 marca 2013r. Dokumentem potwierdzającym przyjęcie i zatwierdzenie przez zamawiającego przedmiotu umowy były karty pracy, sprzętu podpisane przez sołtysów wsi. Usługa miała być wykonywana od godziny 6.30 po nocnych opadach śniegu, a w razie wystąpienia opadów w ciągu dnia do 3 godzin po ich ustaniu. Z karty pracy w sołectwie L. wynika, że w dniu 22 lutego 2013r. pozwana przeprowadziła pracę odśnieżające w wymiarze 2 godzin oraz, że w tym samym wymiarze czasu dokonano posypywania terenu. Z ramienia firmy pozwanej prace te wykonywał E. S. prowadzący pług, który w dniu 22 lutego 2013r., około godziny 7., 7.30 m. in. posypał solą podjazd od torów z obu stron na obszarze ok. 20 – 25m . Po wypadku dostał też informację żeby ponownie posypać mechanicznie drogę w tym miejscu, było to ok. 14.30. Środek, którego użył rano nie zadziałał. Zgodnie z poleceniem posypywane sola są tylko skrzyżowania, większe podjazdy oraz okolice przedszkoli. W ciągu dnia decyzje o odśnieżaniu podejmuje pracownik Gminy, który wskazuje miejsce ewentualnego odśnieżania i posypywania terenu.

Dowód: umowa z dnia 19 listopada 2012r. k. 140,karta pracy w sołectwie L. k. 161, zeznania świadków E. S., B. M. – protokół nagrania rozprawy z dnia 27 maja 2014r. k. 130 i nast., zeznania świadka I. W. protokół nagrania z rozprawy z dnia 14 sierpnia 14r. k. 166.

Sąd dokonał powyższych ustaleń na podstawie w/w dowodów, w oparciu o zasadę wyrażona w art. 233 kpc. Dokumentom przedstawionym w sprawie przez strony Sąd dał wiarę w całości albowiem zostały sporządzone przez uprawnione osoby
w zakresie ich kompetencji i nie były kwestionowane w toku postępowania przez żadną
ze stron. Ustalono na ich podstawie, że w dniu 22 lutego 2013r. ok. godziny 7 rano, miejsce wypadku zostało odśnieżone i odpowiednio posypane (karta pracy, zeznania świadka E. S.). Zdjęcia znajdujące się na kartach 72 – 73 akt 1DS418-13, potwierdzają zeznania wszystkich świadków, z których wynika, że na przejeździe kolejowym warunki były trudne, na nawierzchni drogi znajdowała się warstwa lodu. Oznakowanie niestrzeżonego przejazdu kolejowego było prawidłowe. Widoczność od strona nadjeżdżającego samochodu była wystarczająca i przy zachowaniu właściwej prędkości, adekwatnej do panujących warunków atmosferycznych i zatrzymaniu się przy znaku B20 – (...), nadjeżdżający pociąg był widoczny. Biegły wykluczył by możliwe było, że powód w ciągu 2 sekund, czyli od chwili gdy usłyszał sygnał ”Baczność” był w stanie wykonać deklarowane przez niego manewry. Dodał, że do wypadku nie doszłoby gdyby powód dostosował prędkość i technikę jazdy do panujących warunków atmosferycznych. Przebieg wypadku w zeznaniach potwierdził świadek M. K., który zeznał, że widział jak powód podjeżdżał do przejazdu kolejowego, jechał z małą szybkością, jednak nie zatrzymał się przed torami, pociąg trąbił, nie widział on żeby powód cofał, były to sekundy jak pociąg uderzył w samochód. Świadek dodał, że słyszał sygnał dźwiękowy, ok. 2 sekundy przed uderzeniem, ten sygnał był długi. Zarówno zeznania świadka M. K. oraz opinia biegłego podważają opis zdarzeń wskazany w zeznaniach powoda. Dlatego Sąd w tym zakresie nie dał wiary zeznaniom powoda. Sąd oparł się na pisemnej opinii biegłego R. C., która została przez niego uzupełniona ustnie i pisemnie. Sąd przyjął tę opinie bez zastrzeżeń, gdyż została sporządzone zgodnie ze zleceniem Sądu, przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla poczynienia niezbędnych ustaleń faktycznych. Opinia ta jest spójna, zrozumiała, stanowcza i weryfikowalna z uwagi na jasność zawartych w niej treści. Nie istniały też wątpliwości co do wiedzy, fachowości lub bezstronności biegłego. Wiedza i doświadczenie zawodowe opiniującego oraz stanowczy charakter opinii przekonują, że zasadnym było poczynienie ustaleń na jej podstawie. Z tych też względów Sąd oddalił wnioski strony powodowej o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu kolejnictwa i opinii innego biegłego z zakresu ruchu drogowego, gdyż potrzeba powołania innych biegłych powinna wynikać z okoliczności sprawy, a nie z samego niezadowolenia strony z dotychczas złożonej opinii (por. orz. SN z dnia 04 sierpnia 1999r. I PKN 20/99 LexPolonica nr 347837, wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 05 czerwca 2002r. III AUa 811/2002 LexPolonica 364378, wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 01sierpnia 2008r. VI ACa 191/2008, LexPolonica 1960159, wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 14 października 1999r. III AUa 279/99 LexPolonica 347611). Zdaniem Sądu opinia wydana przez biegłego sądowego R. C., z uwagi na wcześniej przeprowadzoną jej ocenę, była wystarczająca dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.

Sąd zważył, co następuje:

Żądanie powoda nie zasługiwało na uwzględnienie i podlegało oddaleniu, z przyczyn niżej wskazanych.

W sprawie bezspornym było , że w dniu 22 lutego 2013r. o godzinie ok. 13. doszło do wypadku na niestrzeżonym przejeździe kolejowym w miejscowości S. kierunku od ul. (...) do ul. (...), wyniku którego pociąg poruszający się w kierunku R. relacji R. – R. uderzył w samochód marki F. (...) prowadzony przez powoda. Powód domagał się zasądzenia zadośćuczynienia za cierpienia fizyczne i psychiczne od pozwanych podnosząc, że pozwana (...) S.A. w W. była odpowiedzialna za utrzymanie w należytym stanie trakcji 4 m od skraju szyny, z każdej strony oraz z kolei pozwana I. J. za utrzymanie w należytym stanie dróg i ich odśnieżenie, zwalczanie śliskiej nawierzchni i doprowadzenie drogi, przejazdu do należytego stanu, zgodnie z umową zawarta przez nią z Gminą L. w dniu 19 listopada 2012r.

Wobec powyższego w rozpoznawanej sprawie zastosowanie mają przepisy, tj. art. 415 kc oraz art. 444 § 1 w zw. z art. 445 § 1 kc.

Zgodnie z art. 415 kc kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia.

Z kolei art. 444 § 1 kc stanowi, że w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego tytułu koszty, a jeżeli poszkodowany utracił całkowicie lub częściowo zdolność do pracy zarobkowej lub jeżeli zwiększyły się jego potrzeby lub zwiększyły widoki powodzenia na przyszłość może on żądać od zobowiązanego do naprawienia szkody odpowiedniej renty.

Przepis art. 445 § 1 kc stanowi, że w wypadku uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

Przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe, nie wykazało by do wypadku w dniu 22 lutego 2013r. doszło z winy pozwanych. Bezspornym było, że tego dnia widoczność była ograniczona, prószył śnieg. Bezspornym w zasadzie było też, że droga była śliska i na jezdni znajdowała się warstwa lodu. Powód sam przyznał, ze droga była mu znana, jeździł nią już, a tego samego dnia przejeżdżał przez przejazd wcześniej. Nie było też sporu między stronami co do oznakowania przejazdu, przejazd oznakowany był prawidłowo, a ok. 5 m przed torowiskiem znajdował się znak B-20- (...). Biegły wskazał też, że oznakowanie niestrzeżonego przejazdu kolejowego było prawidłowe.

Pojawiły się zarzuty kierowane przez powoda, że widoczność pociągu była utrudniona, z uwagi na znajdujący się po lewej stronie dom oraz krzewy ok. 3m i wysoką trawę. Biegły wskazał, że widoczność od strona nadjeżdżającego samochodu była wystarczająca i przy zachowaniu właściwej prędkości adekwatnej do panujących warunków na drodze i zatrzymaniu się przy znaku B20 – (...), nadjeżdżający pociąg był widoczny dla powoda.

Jeśli chodzi o sam wypadek to biegły wskazał, że materiał dowodowy jaki posiada nie dawał podstaw do analitycznego odtworzenia samego przebiegu wypadku. Jednakże dokonał on analizy całej dokumentacji zgromadzonej z miejsca wypadku, przeanalizował wydruk parametrów jazdy pociągu, przeanalizował zeznania świadków, przede wszystkim świadka M. K.. Na tej podstawie biegły jednoznacznie stwierdził, że przyczyną wypadku było naruszenie zasad bezpieczeństwa przez powoda i nie zatrzymania się przez niego przed znakiem (...). Trudne warunki na drodze - jezdni, nie były przyczyną kolizji do, której doszło. Biegły wykluczył też to by powód w ciągu 2 sekund, czyli od chwili gdy usłyszał sygnał ”Baczność” był w stanie wykonać deklarowane przez niego manewry. Świadek M. K., zeznał, że widział jak powód podjeżdżał do przejazdu kolejowego, jechał z małą szybkością, nie zatrzymał się przed torami, a pociąg trąbił. Świadek nie widział też żeby powód cofał. Wszystkie te okoliczności wskazują na to, że to powód ponosi winę za zdarzenie jakie miało miejsce 22 lutego 2013r.

Reasumując do szkody niematerialnej po stronie powoda, nie doszło w wyniku działania lub zaniechania pozwanych. Do wypadku nie doszłoby gdyby powód dostosował prędkość i technikę jazdy do warunków panujących na jezdni oraz zatrzymał się przed znakiem Stop.

Zatem stwierdzić należy, że nie zostały wykazane przesłanki z art. 415 kc uzasadniające odpowiedzialność odszkodowawczą pozwanych co skutkuje oddaleniem powództwa.

Strona powoda, złożyła wniosek o odstąpienie od obciążenia powoda kosztami procesu. Sąd biorąc pod uwagę fakt, że w sprawie prowadzone było wcześniej postępowanie karne, a powód miał wiedzę co do przyczyn umorzenia tego postępowania wytaczając powództwo powinien był się liczyć z faktem, że przegranie sprawy spowoduje konieczność pokrycia kosztów procesu pozwanych. Dlatego też Sąd na podstawie art. 98 kpc kierując się zasadą odpowiedzialności za wynik procesu w zw. z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (punkt. 2 wyroku) oraz w zw. z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zasądził od powoda na rzecz pozwanych koszty zastępstwa procesowego.

O nieuiszczonych kosztach sądowych obejmujących wydatki na opinie biegłego sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 83 i 113 § 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

R., dnia 12 listopada 2015r. SSO Katarzyna Banko