Postanowienie SN z 26 listopada 2015, sygn. V KK 294/15
Data orzeczenia
26 listopada 2015
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział V
Przewodniczący
SSN Józef Dołhy
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (9)
POSTANOWIENIE
Dnia 26 listopada 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Dołhy
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 26 listopada 2015 r.,
sprawy L. B.
oskarżonego z art. 212 § 1 i 2 kk
z powodu kasacji, wniesionej przez pełnomocnika oskarżycieli prywatnych E. T. i T.
T.,
od wyroku Sądu Okręgowego w K.
z dnia 24 kwietnia 2015 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S.
z dnia 23 stycznia 2015 r.,
postanowił:
1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. kosztami procesu za postępowanie kasacyjne obciąża
oskarżycieli prywatnych w częściach na nich przypadających.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy wyrokiem z dnia 23 stycznia 2015 roku uniewinnił
oskarżonego L. B. od zarzutu popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie I i II
oskarżenia, tj. przestępstwa z art. 212 § 1 i § 2 k.k.
Apelację od tego orzeczenia wniósł pełnomocnik oskarżycieli prywatnych
domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do
ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.
2
Po rozpatrzeniu apelacji Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2015
roku utrzymał w mocy zaskarżony wyrok uznając apelację za oczywiście
bezzasadną.
Kasację od orzeczenia Sądu II Instancji wniósł pełnomocnik oskarżycieli
prywatnych, zarzucając zaskarżonemu wyrokowi rażące naruszenie prawa
proceduralnego tj art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. oraz art. 92 k.p.k. i art.
410 k.p.k., a także art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 ust. 1 k.p.k. w zw. z art. 7
k.p.k. oraz rażącą obrazę prawa materialnego tj. art. 212 § 1 i § 2 k.k. w zw. z art.
91 § 1 k.k. Przy tak sformułowanych zarzutach pełnomocnik oskarżycieli
prywatnych wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w całości i przekazanie
sprawy do ponownego rozpoznania temu Sądowi ewentualnie o uchylenie wyroków
Sądów I i II Instancji i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego
rozpoznania.
W odpowiedzi na kasację obrońca oskarżonego L. B. wniósł o oddalenie
kasacji, jako bezzasadnej w stopniu oczywistym.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Kasacja pełnomocnika oskarżycieli prywatnych T. T. i E. T. jest bezzasadna
w stopniu oczywistym, w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.
Skarga została wywiedziona wbrew treści art. 519 k.p.k., który zezwala na
wnoszenie nadzwyczajnych środków odwoławczych jedynie od wyroków sądów
odwoławczych. Skarżący, wbrew temu ograniczeniu, pozornie tylko podnosi zarzuty
związane z rażącym naruszeniem prawa procesowego (punkt II kasacji) oraz
materialnego (punkt 3 kasacji) przez Sąd Okręgowy, kierując w istocie rzeczy
kasację przeciwko sposobowi procedowania przed Sądem I instancji (którym był
Sąd Rejonowy w S., a nie jak wskazał w kasacji skarżący Sąd Rejonowy w K. – k. 3
kasacji). Argumenty zawarte w kasacji były już podstawą zwykłego środka
odwoławczego, do którego odniósł się Sąd odwoławczy na str. 4-11 pisemnych
motywów orzeczenia. Ponowne podnoszenie analogicznych argumentów w kasacji,
w sytuacji gdy Sąd Okręgowy rozpatrzył te zarzuty stosownie do treści art. 547 § 3
k.p.k. oraz art. 433 § 2 k.p.k., jest niedopuszczalne i w gruncie rzeczy stanowi
polemikę z uzasadnieniem Sądu I instancji. Autor kasacji błędnie podniósł w
skardze zarówno rażące naruszenie prawa procesowego, jak i materialnego,
3
doprowadzając do sprzeczności w zarzutach kasacyjnych. Sąd Najwyższy nie
podziela poglądu, że przy obrazie prawa materialnego za punkt wyjścia należy
przyjmować nie to co sąd ustalił, ale to co powinien ustalić. Zdaniem Sądu
Najwyższego tak ujęty zarzut obrazy prawa materialnego jest w istocie zarzutem
błędu w ustaleniach faktycznych (art. 438 pkt 3 k.p.k.) przyjętych za podstawę
wyroku. Na tę nieprawidłowość zwrócił uwagę wcześniej, rozpatrując apelację, Sąd
Okręgowy– str. 10 uzasadnienia SO - jednak skarżący nie ustrzegł się
analogicznego błędu przy sporządzeniu kasacji. Stwierdzić należy, że przy
prawidłowo nakreślonym stanie faktycznym subsumpcja dokonana przez Sąd meriti
była prawidłowa.
Pełnomocnik oskarżycieli prywatnych wywodził w kasacji, że Sąd Okręgowy
dokonując kontroli apelacyjnej naruszył art. 433 § 1 k.p.k. (jak wynika z
uzasadnienia skargi w rzeczywistości autor kasacji chciał wskazać art. 433 § 2
k.p.k.), poprzez zaaprobowanie orzeczenia Sądu Rejonowego wydanego z
naruszeniem – zdaniem skarżącego - art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. oraz art. 92
k.p.k., jednak analiza orzeczenia Sądu odwoławczego wskazuje na wprost
przeciwny wniosek.
Uniewinniając oskarżonego L. B. od zarzutu popełnienia czynu z art. 212 § 1
i § 2 k.k. Sąd Rejonowy miał głównie na względzie treść art. 5 § 2 k.p.k. Sąd
wskazał w uzasadnieniu orzeczenia, że wątpliwości, co do zaistnienia znamion
czynu zabronionego zarzucanego oskarżonemu nie pozwalają przypisać mu winy.
Stanowisko Sądu Rejonowego w pełni zaaprobował Sąd odwoławczy (k. 5-6
uzasadnienia SO). Słusznie Sąd wskazał, że ze względu na brak konkretnego
dowodu (w postaci relacji bezstronnego świadka (k. 5 uzasadnienia SO, k. 25
uzasadnienia SR), lub nagrania dokonanego przez redaktora T. F. (k. 9
uzasadnienia SO, k. 25 uzasadnienia SR), lub przynajmniej brudnopisu z zebrania
zawierającego głosy poszczególnych osób – k. 22 uzasadnienia SR), który
obiektywnie zobrazowałby zachowanie i wypowiedzi oskarżonego nie można mieć
pewności, czy L. B. pomówił i poniżył oskarżycieli prywatnych, czy też to reakcje
osób na sali były niespodziewanie gwałtowne, a zarazem niezamierzone i
niewzniecane celowo przez oskarżonego (k. 8 uzasadnienia SO, k. 24
uzasadnienia SR). Nie można zgodzić się z wywodami kasacji, w których
4
oskarżyciele domagali się uznania, że oskarżony wypełnił znamiona czynu
zniesławienia, za pomocą środków masowego przekazu. Sąd ustalił ponad wszelką
wątpliwość, że oskarżony nie działał z użyciem środków masowego przekazu, gdyż
fakt, iż relacja z Walnego Zgromadzenia Członków OSP z 2 marca 2012 roku
pojawiła się w prasie lokalnej oraz w internetowej nie była zależna od oskarżonego,
który nie starał się o obecność mediów na zebraniu – k. 26 uzasadnienia Sądu
Rejonowego.
Z powyższą oceną dowodów w pełni zgodził się Sąd Okręgowy.
Całkowicie niezasadny jest zarzut obrazy art. 92 k.p.k. i art. 410 k.p.k., gdyż
Sąd Rejonowy ujawnił całokształt okoliczności, które stały się podstawą wydanego
orzeczenia, zaś każde zeznanie dokładnie, wręcz drobiazgowo opisał w
uzasadnieniu. Procedowanie Sądu I instancji zostało gruntownie skontrolowane i
pozytywnie ocenione przez Sąd odwoławczy.
Uzasadnienie Sądu Okręgowego, zgodnie z art. 457§ 3 k.p.k. oraz art. 433 §
2 k.p.k. odnosi się do wszystkich zarzutów apelacyjnych. Sąd rozpatrując apelację
nie zaniechał odniesienia się do żadnego z zarzutów apelacyjnych, zaś do
dowodów osobowych, które miały wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie Sądu I
instancji ustosunkował się nad wyraz dokładnie. Sąd Okręgowy zaaprobował
również wywody Sądu pierwszoinstancyjnego odnośnie zastosowania przepisu art.
5 § 2 k.p.k. na korzyść oskarżonego (str. 5-6 uzasadnienia SO). W tej sytuacji
zarzut rażącego naruszenia art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. oraz art. 92
k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. jest bezzasadny w stopniu oczywistym.
Zarzut rażącego naruszenia art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 ust. 1 w
zw. z art. 7 k.p.k. również jest oczywiście bezzasadny. Uzasadnienie Sądu
Rejonowego pod kątem zachowania reguł art. 424 k.p.k. było przedmiotem kontroli
apelacyjnej Sądu Okręgowego. Sąd Okręgowy wyczerpująco i czyniąc zadość art.
457 § 3 k.p.k. odniósł się zarówno do zarzutu naruszenia art. 424 § 1 ust 1 k.p.k.,
jak i art. 7 k.p.k. (k. 8 i 10 uzasadnienia SO). Lektura zarzutów kasacyjnych
prowadzi do wniosku, że skarżący, wskazując w kasacji na naruszenie art. 7 k.p.k.
celowo sformułował zarzut w taki sposób, aby odpowiadał wymogom kasacyjnym
(art. 519 k.p.k. oraz art. 523 k.p.k.) – poprzez poprzedzenie go przepisem art. 433 §
1 k.p.k. (zamiast art. 433 § 2 k.p.k.), a w rzeczywistości prowadzi polemikę z
5
orzeczeniem Sądu I instancji, przez co zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. należy
traktować, jako zwrócony przeciwko podstawie faktycznej rozstrzygnięcia Sądu I
instancji. Skarżący po za stwierdzeniem o błędzie w ocenie materiału dowodowego,
nie przytoczył żadnych konkretnych argumentów, które wskazywałyby na
nielogiczność wyprowadzonych wniosków.
Żaden z podniesionych w skardze zarzutów nie może być uznany za
zasadny. Sądy orzekające w sprawie nie uchybiły żadnej z zasad procedury karnej,
procedując zgodnie z przepisami, które zdaniem skarżącego zostały
niedotrzymane, tj. art. 5 § 2 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. oraz mając na względzie
przepisy warunkujące sporządzenie uzasadnienia (art. 424 § 1 k.p.k. oraz 457 § 3
k.p.k.) Z tych względów kasację pełnomocnika oskarżycieli prywatnych należało
oddalić, jako oczywiście bezzasadną.
O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 637a w zw. z art. 636 § 1 i
3 i art. 633 k.p.k.
kc