Postanowienie SN z 17 grudnia 2015, sygn. III KK 210/15
Data orzeczenia
17 grudnia 2015
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący
SSN Eugeniusz Wildowicz
Tagi
Podstawa prawna
Pokaż pozostałe podstawy prawne (5)
POSTANOWIENIE
Dnia 17 grudnia 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Eugeniusz Wildowicz
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 17 grudnia 2015 r.,
sprawy I. G.
uniewinnionego od zarzutu popełnienia czynu z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.
i in.
z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżycielki subsydiarnej
od wyroku Sądu Okręgowego w R.
z dnia 20 stycznia 2015 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G.
z dnia 10 października 2014 r.,
p o s t a n o w i ł
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2. obciążyć oskarżycielkę posiłkową H. P. kosztami sądowymi
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 10 października 2014 r. Sąd Rejonowy uniewinnił
oskarżonego I. G. od popełnienia zarzucanych mu czynów z art. 190 § 1 k.k. w zw.
z art. 12 k.k. oraz z art. 193 k.k.
Od powyższego wyroku apelację złożył pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej
M. P. Zaskarżył wyrok w całości i zarzucił:
I. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który
mógł mieć wpływ na jego treść, poprzez ustalenie na podstawie nieprawidłowej
oceny dowodów, że:
2
a) oskarżony w dniu 24 lipca 2012 r. w J. nie wtargnął na teren nieruchomości
oskarżycieli, lecz wszedł razem z pokrzywdzonym i opuścił ją na żądanie
pokrzywdzonego, w sytuacji gdy brak jest wiarygodnych i przekonywujących
dowodów pozwalających na takie ustalenie;
b) powodem zachowania oskarżonego w dniu 24 lipca 2012 r. w J. był stan
wzburzenia z powodu brudu i smrodu działki sąsiada w sytuacji, gdy takie ustalenie
pozostaje w sprzeczności z treścią uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu
Administracyjnego w W., wydanego w sprawie VIII SA/Wa …/10;
II. obrazę przepisów postępowania, tj.:
a) art. 8 k.p.k. i art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., poprzez brak jakiejkolwiek
merytorycznej oceny zeznań ‘T. P. odnośnie przebiegu zdarzenia z dnia 24 lipca
2012 roku oraz
b) art. 410 k.p.k., poprzez wydanie wyroku bez należytego uwzględnienia
całokształtu okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, a w szczególności
przy zupełnym pominięciu treści uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu
Administracyjnego, wydanego w sprawie VIII SA/Wa …/10.
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie
sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu.
Wyrokiem z dnia 20 stycznia 2015 r. Sąd Okręgowy w R. zaskarżony wyrok
utrzymał w mocy, uznając apelację pełnomocnika oskarżycielki posiłkowej za
oczywiście bezzasadną.
Od powyższego wyroku kasację złożył pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej
M. P. zarzucając mu rażące naruszenie przepisów postępowania karnego, tj.:
1. art. 433 § 1 k.p.k., poprzez nie rozpoznanie sprawy w granicach
podniesionego w apelacji zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za
podstawę wyroku i mającego wpływ na jego treść, „poprzez ustalenie na podstawie
nieprawidłowej oceny dowodów, że oskarżony w dniu 24 lipca 2012 r. w J. nie
wtargnął na teren nieruchomości oskarżycieli, lecz wszedł razem z pokrzywdzonym
i opuścił ją na żądanie pokrzywdzonego w sytuacji, gdy brak było jakichkolwiek
dowodów pozwalających na takie ustalenie”;
2. art. 433 § 1 k.p.k., poprzez nie rozpoznanie sprawy w granicach
podniesionego w apelacji zarzutu obrazy przepisów postępowania, tj.: art. 8 k.p.k. i
3
art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., polegającej na braku jakiejkolwiek merytorycznej
oceny zeznań T. P. odnośnie przebiegu zdarzenia z dnia 24 lipca 2012 r.;
W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu
Okręgowego w R. i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł o jej
oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja pełnomocnika oskarżycielki subsydiarnej jest bezzasadna w stopniu
oczywistym.
Przystępując do wskazania powodów takiej oceny na wstępie przypomnieć
należy, że zgodnie z art. 523 k.p.k. kasacja może być wniesiona tylko z powodu
uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa,
jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Takie unormowanie
powoduje, że podstawy kasacji nie może stanowić samoistny zarzut błędu w
ustaleniach faktycznych, zarówno, gdy jest on podniesiony wprost, jak i wówczas
kiedy, dla ominięcia owego ustawowego ograniczenia, przyjmuje postać zarzutu
obrazy prawa. Przedmiotem kasacji może być jedynie prawomocny i kończący
postępowanie wyrok Sądu odwoławczego (art. 519 k.p.k.).
Autor kasacji wspomnianych powyżej regulacji, związanych z funkcją i
przedmiotem kasacji, w istocie nie respektuje. Uważna lektura obu zarzutów kasacji
i ich uzasadnienia pozwala na stwierdzenie, że są one w rzeczywistości dosłownym
powtórzeniem zarzutów z pkt 1 i 3 apelacji pełnomocnika oskarżycielki subsydiarnej
oraz sprowadzają się do zanegowania przeprowadzonej w sprawie przez Sąd
pierwszej instancji i aprobowanej przez Sąd odwoławczy, prawidłowej oceny
zebranych dowodów i podważenia dokonanych ustaleń faktycznych, które w
konsekwencji spowodowały uniewinnienie I. G. od zarzutu popełnienia
przestępstwa z art. 190 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. oraz z art. 193 k.k. Jakkolwiek
powielenie w kasacji argumentacji przedstawionej wcześniej w zwykłym środku
odwoławczym może być w niektórych sytuacjach skuteczne, to dotyczy to jedynie
przypadków, gdy Sąd odwoławczy nie rozpoznał należycie wszystkich zarzutów
apelacyjnych i nie odniósł się do nich w uzasadnieniu swojego orzeczenia zgodnie
z dyspozycją art. 457 § 3 k.p.k. Nie jest bowiem funkcją kontroli kasacyjnej
4
ponowne, dublujące niejako kontrolę apelacyjną, rozpoznanie zarzutów stawianych
przez skarżącego orzeczeniu sądu pierwszej instancji (por. postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 21 kwietnia 2010 r., IV KK 89/10, OSNwSK 2010/1/848).
Kontrolowane orzeczenie Sądu Okręgowego spełnia tymczasem standard
wyznaczony przez art. 457 § 3 k.p.k. Sąd odwoławczy przeprowadził kontrolę
instancyjną zaskarżonego apelacją orzeczenia w sposób wszechstronny, nie
pomijając w swoich rozważaniach żadnego z podniesionych w apelacji zarzutów.
Odniósł się zatem także do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych polegającego
na ustaleniu, że oskarżony nie wtargnął na posesję oskarżycielki oraz obrazy
przepisów prawa procesowego przy ocenie zeznań T. P. W sprawie nie doszło więc
do naruszenia art. 433 § 1 k.p.k. poprzez brak rozpoznania sprawy w granicach
zaskarżenia i podniesionych zarzutów. Uzasadnienie orzeczenia Sądu
odwoławczego zawiera powody jego rozstrzygnięcia oraz argumentację
wyjaśniającą w sposób logiczny i rzeczowy, dlaczego nie podzielono zarzutów i
wniosków zawartych w apelacji obrońcy.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy z mocy art. 535 § 3 k.p.k.
orzekł, jak w postanowieniu.
kc