Uzasadnienie z 14 marca 2025, sygn. II AKa 227/24

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 227/24

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1.  Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Sąd Okręgowy w Poznaniu z 6 czerwca 2024 r. [III K 368/23]

1.2.  Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3.  Granice zaskarżenia

1.1.1.  Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.2.  Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4.  Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.5.  Ustalenie faktów

1.1.3.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

1.1.4.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.6.  Ocena dowodów

1.1.5.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.6.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie art. 7 k.p.k.. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. poprzez całkowicie dowolną ocenę dowodów z zeznań pokrzywdzonego oraz jego wypowiedzi w postaci nagrań video rozmowy z K. M. podczas gdy wypowiedzi małoletniego za każdym razem są inne i sprzeczne ze sobą i nic pozostają we wzajemnym powiązaniu z innym materiałem dowodowym i pominięciu iż w zależności od okresu złożenia depozycji pokrzywdzonego przedstawia on odmienną wersję wydarzeń, co potwierdza tezę, że pokrzywdzony konfabuluje.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Przedmiotem kontroli instancyjnej jest analiza toku rozumowania Sądu I instancji, który doprowadził go do przekonania o winie bądź niewinności oskarżonego. Sąd odwoławczy co do zasady ogranicza swoją działalność do weryfikacji racjonalności rozumowania sądu orzekającego, przedstawionego w zaskarżonym wyroku. Skoro skarżący je podważa, to konieczne jest bądź to wykazanie słuszności podniesionych przez niego argumentów, bądź też wykazanie sądowi a quo, że nie ma racji i dlaczego. Uczynić to można tylko przez konkretną argumentację, z przywołaniem– w zależności od zaistniałej sytuacji- określonych dowodów przeprowadzonych w danej sprawie, poglądów prawnych, albo argumentów powołujących się na racje natury logicznej (por. m.in.: wyrok SN z dnia 1 marca 2007 roku, WA 8/07, Lex nr 446355, wyrok SN z dnia 3 kwietnia 2007 roku, II KK 81/06, Lex nr 448000), czego w praktyce zabrakło w analizowanym środku odwoławczym, którego słuszność jego autor zasadniczo upatruje w naruszeniach wskazanych w nim przepisów proceduralnych o różnorodnym charakterze oraz faktycznie błędu w ustaleniach faktycznych, którego w sposób jednoznaczny nie wyrażono, ale który był poprzedzony naruszeniami o charakterze procesowym, odwołującymi się do ocen dowodów przeprowadzonych przez sąd I instancji lub sposobu ich przeprowadzenia.

Kwestia nagrań video rozmowy pokrzywdzonego z K. M. (2) nie umknęła Sądowi I instancji, skoro odniósł się do tego, wskazując, że ,, w ocenie składu orzekającego za niewinnością K. K. (1) w kontekście zarzucanych mu czynów zabronionych w żadnym razie nie przemawia fakt, iż osoba K. K. (1) nie została uwieczniona na nagraniach rozmów małoletniego z K. M. (2). Jak już wskazywał bowiem Sąd Okręgowy, zdarzenia z udziałem małoletniego i oskarżonego, w odniesieniu do przemocy seksualnej, której T. K. doświadczył ze strony W. K. i M. W., były wręcz incydentalne, a trauma związana z wydarzeniami, w których występowały te dwie ostatnie osoby była u chłopca dominująca. Zdaniem Sądu okoliczność ta stała za zaprzeczeniem dziecka, aby ktoś jeszcze robił mu tego rodzaju krzywdę, jak ojciec i M. W.. Nadto podkreślenia wymaga, że rozmawiając z K. M. (2) małoletni przedstawiał zdarzenia, których był uczestnikiem, a które miały miejsce w P., a nie w Z.. Nie może bowiem umknąć uwadze stron, że małoletni z uwagi na swój wiek i stopień rozwoju umysłowego nie jest w stanie ujmować pewnych wydarzeń w sposób holistyczny, a więc na pytanie, czy ktoś jeszcze robił mu analogiczną krzywdę, jak ojciec i M. W., odniósł się do sytuacji mającej miejsce w P. ”. Tym samym należy stwierdzić, że ten Sąd podszedł w sposób kompleksowy i wnikliwy do tej kwestii. Nadto trzeba dodać, że fakt nieujawnienia, przez małoletniego pokrzywdzonego, w toku tego zapisu, oskarżonego jako sprawcy krzywdy seksualnej [ujmując to delikatnie] nie przesądza, że zeznania pokrzywdzonego, uzyskane w sposób procesowy, które legły u podstaw określonych ustaleń faktycznych, w zasadzie odzwierciedlających postawiony jemu zarzut, kiedy wskazał na oskarżonego jako sprawcę takich przestępczych zachowań, nie obala wiarygodności z automatu tego przekazu. Ujawnienie przez Sąd I instancji w toku rozprawy całokształtu okoliczności sprawy, szczegółowe przeprowadzenie postępowania dowodowego, rozważenie w zasadzie wszystkich okoliczności, przemawiających zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego, dokonanie ich oceny w pisemnych motywach wyroku w sposób wyczerpujący i zasadniczo logiczny z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego prowadzi Sąd II instancji do wniosku, iż ocena dowodów dokonana przez Sąd meriti pozostaje pod ochroną art. 7 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k. i w żadnej mierze nie stanowi naruszenia dyrektywy w tych przepisach zawartych.

Wniosek

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

3.2.

Rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie art. 7 k.p.k.. w zw. z art. 201 k.p.k. i art. 5 k.p.k. poprzez uznanie opinii biegłej A. R. za kompletną, jasną i rzetelną i kategoryczną podczas gdy z wypowiedzi biegłej wynika iż istnieje możliwość, że pokrzywdzony nic mówi prawdy oraz, że dla zastosowania metodyki oceny wiarygodności zeznań małoletniego świadka konieczne jest powiązanie depozycji z innymi dowodami, których w sprawie nigdy nic było i mimo tego, że w ramach swoich spontanicznych wypowiedzi biegła podważała swoje stanowisko a zastosowana metodyka oceny wypowiedzi jest kontrowersyjna i szeroko krytykowana.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Sąd I instancji szeroko odniósł się do dowodu w postaci opinii i zeznań biegłej A. R., który to dowód w sposób bardzo wnikliwy, wręcz drobiazgowy poddał analizie i wykazał dlaczego temu dowodowi dał wiarę, przy czym biegła wypowiadała się o wiarygodności psychologicznej samego pokrzywdzonego, natomiast wiarygodność ,,dowodowa” jego przekazu była przedmiotem analizy ze strony Sądu I instancji, który prawidłowo ocenił ten materiał dowodowy, do czego odniósł się w sposób kompleksowy. Sąd I instancji odniósł się do wszystkich czynności wykonanych z udziałem biegłej, wykonanych na przestrzeni całego postępowania karnego, a więc także w poprzednich postępowaniach sądowych. Odnosiło się to zwłaszcza do: opinii psychologicznej na temat T. K. biegłych K. P. i A. R. z dnia (...)roku - k. 40 – 41, uzupełniającej opinii biegłej A. R. z dnia (...) roku na temat małoletniego T. K. sporządzona przed jego pierwszym przesłuchaniem – k 426 – 429, z dnia (...) roku sporządzonej po pierwszym przesłuchaniu pokrzywdzonego T. K. – k. 1197-1286, ustnej z dnia (...) roku – k. 2349 – 2351; ustnej z dnia (...) roku – k. 3689 – 3699, uzupełniającej psychologiczno – seksuologicznej z dnia (...) roku – k. 6118 – 6161, ustna opinii z dnia (...)roku- k. 6167 – 6170, uzupełniającej, złożona w toku rozprawy apelacyjnej w dniu w dniu (...) roku – k. 6827v - 6828, ustnej złożonej na rozprawie w dniu (...)roku – k. 7027 – 7030v, odpowiedź biegłej A. R. z dnia (...) roku na pytanie obrońcy K. K. (1) – k. 7064.

Przy czym, trzeba zwrócić uwagę, że nie ograniczył się do wymienienia tego materiału dowodowego, uzyskiwanego sukcesywnie, na każdym etapie długoletniego postępowania karnego, ale również odniósł się do tych poszczególnych czynności, zawierających tę kategorię dowodów. Zdawał sobie sprawę Sąd, że ten rodzaj dowodów, ma istotne znaczenie, w kontekście oceny wiarygodności zeznań pokrzywdzonego, poprzez pryzmat ustaleń i oceny jego wiarygodności psychologicznej, do czego zasadniczo odnosiła się ta biegła. Czynności wykonane z udziałem tej biegłej były wnikliwe, rzeczowe, właściwie udokumentowane, a wnioski prawidłowo wykazane. Natomiast argumenty apelującego mają li tylko polemiczny charakter, w tym intencjonalnie zmierzają do wytworzenia wrażenia lub wątpliwości, że relacje pokrzywdzonego, wiarygodne dla Sądu, są aktem zemsty z jego strony wobec oskarżonego, co słusznie wykluczono, a dowód w postaci opinii w/w biegłej narusza art. 201 k.p.k.

Wniosek

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

3.3.

Rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k. poprzez całkowicie dowolną ocenę i pominięcie istotnych fragmentów dowodów z zeznań świadków Z. K. (1), D. Ć., J. B., H. O. I. L., M. K., Z. K. (2) i K. K. (2), oraz poprzez pominięcie znacznej części treści tych dowodów i ocenę nieusuwalnych wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, jak również poprzez ocenę nieusuwalnych wątpliwości na niekorzyść oskarżonego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Odnośnie zeznań Z. K. (1), D. Ć., J. B., H. O. I. L., M. K., Z. K. (2) i K. K. (2) należy wskazać, że wbrew temu co sugeruje apelujący Sąd i instancji nie pominął żadnego z tych dowodów. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku szeroko omówił te dowody, odwołując się do relacji pochodzących od tych osób i następnie prawidłowo ocenił te dowody, co przekonywująco i właściwie wykazał.

Trzeba zauważyć, że z tej puli świadków wyłania się grupa osób, które są rodzinie powiązane z oskarżonym. Chodzi o Z. K. (1), M. K., Z. K. (2) oraz K. K. (2). Z jednej strony, z ich relacji miało wynikać, że oskarżony nie mógł dokonań zarzucanego mu czynu, bo znają go od tej strony, co po prostu to wyklucza, a z drugiej, strony odnosiły się do środowiska pokrzywdzonego lub jego samego i okoliczności z tym związanych, które miały wskazywać, że jego relacje [pokrzywdzonego], obciążające oskarżonego, są niewiarygodne. Sąd I instancji odniósł się do obu wątków, wyraził swoje stanowisko i co ważne przekonywująco wykazał, że takie przesłanki, mające stawiać pokrzywdzonego w złym świetle lub obrazujące wpływ na niego ze strony jego ojca nie oddziaływują na wiarygodność pokrzywdzonego, kiedy obciążył oskarżonego. Nie zaskakuje, że członkowie rodziny oskarżonego pozytywnie wypowiadają się o nim, co jest zrozumiałe, albowiem znają go od dobrej strony, ale to nie wpływa na konieczność przyjęcia, że pokrzywdzony kłamał, kiedy obciążył oskarżonego i rozpoznał jego wizerunek jako (...), o którym wcześniej zeznawał. To samo dotyczy zeznań D. Ć., który jako mieszkaniec Z. znał rodzinę pokrzywdzonego, jak i oskarżonego, a to, że źle się działo w rodzinie tego pierwszego, a nic złego nie wiedział o oskarżonym, co nie zaskakuje, nie oznacza, że pokrzywdzony z tego powodu jest niewiarygodny kiedy obciążył oskarżonego. J. B., jako ówczesny ,,pracodawca” oskarżonego omawiając czas i charakter jego pracy, nie mógł przesądzić, że pokrzywdzony jest niewiarygodny.

Trzeba podkreślić, że zeznania świadków będących rodziną oskarżonego K. K. (1) były co do zasady niesporne. Kobiety przedstawiły swoje relacje z oskarżonym, rodziną T. K. i pozostałymi mieszkańcami Z.. Ich depozycje miały jednak charakter bardzo ogólny, a przesłuchane na rozprawie potwierdziły, że w domu J. M. nadużywano alkoholu i oskarżony był tam również goszczony.

Nie jest zrozumiałe dlaczego zeznania H. O. mają mieć wpływ na ocenę wiarygodności pokrzywdzonego albo przesądzić, że postępowanie przed Sądem I instancji jest na tyle wadliwe, że musi to prowadzić do uniewinnienia oskarżonego, czego przecież oczekuje apelujący. H. O. babcia małoletniego pokrzywdzonego nie odnosiła się bezpośrednio do osoby oskarżonego K. K. (1), niemniej jednak jej przekaz miał znaczenie dla oceny wiarygodności małoletniego T. K.. Świadek podkreśliła, że wnuk nie rozmawiał z nią o wydarzeniach z przeszłości i nie wskazywał, iż miał on kogoś fałszywie oskarżyć o niepopełnione przestępstwa, niemniej jednak nie jest to okoliczność przesądzająca o prawdomówności pokrzywdzonego (T. K. zwyczajnie nie rozmawiał z babcią o traumie, którą przeszedł). Istotne natomiast z punktu widzenia oceny prawdomówności chłopca są zeznania świadka, w których zaznaczyła, że jej wnukowi zdarzało się kłamać, lecz były to wyłącznie drobne, dziecięce kłamstewka i w tej części jej depozycje są zgodne nie tylko z relacją nauczycieli i wychowawców małoletniego, lecz również znajdują one swoje odzwierciedlenie w opinii psychologicznej biegłej A. R., która wskazała, że dzieci mają tendencję do kłamania, lecz nie sposób przyjąć, że małoletni kłamał inaczej, niż dzieci w jego wieku czyniły to na co dzień. Zważywszy, że relacja H. O. nie była podważana w toku niniejszego postępowania, Sąd nie dostrzegł powodów do czynienia zastrzeżeń w jej kierunku.

Także nie wiadomo dlaczego zeznania I. L. miałyby mieć wpływ na obalenie wiarygodności zeznań pokrzywdzonego, albo przesądzać o błędnych ustaleniach faktycznych Sądu I instancji, czy wadliwości postępowania sądowego. Zeznania tego świadka, nie odnosiły się bezpośrednio do przedmiotowych zdarzeń, a do funkcjonowania pokrzywdzonego z perspektywy jego codziennej aktywności, jak i jego rodziny. Słusznie uznano, że ta osoba w swoich depozycjach była całkowicie bezstronna i obiektywna.

Wniosek

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

3.4.

Rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 5 § 2 k.p.k. poprzez całkowicie dowolną ocenę i pominięcie istotnych fragmentów dowodów z wyjaśnień oskarżonego K. K. (1) bez uwzględnienia iż w początkowej dacie składania wyjaśnień oskarżony nie miał obrońcy i nic wiedział dokładnie za jakie czyny się go oskarża stąd próbował powiązać je z innymi osobami i wydarzeniami, które w istocie nic miały związku ze sprawą jednak nic świadczy to o braku prawdomówności oskarżonego co do braku popełnienia przestępstwa.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

To, że oskarżony w początkowej fazie postępowania karnego nie miał obrońcy, nie może przesądzać, że pokrzywdzony jest niewiarygodny kiedy obciążył oskarżonego i rozpoznał jego na okazanym wizerunku bowiem w tym tkwi sedno sprawy, co ma przesądzać czy zarzut ten – abstrahując od modyfikacji jego opisu- jest słuszny. Natomiast nie jest prawdą, że oskarżony nie wiedział o co jest oskarżony. Postanowienie o przestawieniu zarzutów wobec oskarżonego wydano (...) r. Oskarżonemu przedstawiono stosowny zarzut (...)r. i wtedy został przesłuchany w charakterze podejrzanego [k. 1550] i co najmniej od tego momentu wiedział o co chodzi w sprawie. Niemniej, apelujący zupełnie pominął, że K. K. (1) został zatrzymany (...) sporządzono protokół z tej czynności i już wtedy poinformowano go o przyczynach zatrzymania, zapisując, że chodzi o przestępstwo z ,, art. 197 1 k.k. i in”, do czyjej dyspozycji pozostaje, a zatrzymany [czyli oskarżony] oświadczył, że ,, zrozumiał o przyczynach zatrzymania i przysługujących prawach”. Nie jest zrozumiałe dlaczego ta rzekoma niewiedza miałaby prowadzić do uniewinnienia oskarżonego, ani prowadzić do uznania, że postępowanie karnego prowadzonego wobec niego było wadliwe, włącznie z nieprawidłową oceną dowodów.

Wniosek

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

3.5.

Rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie art. 185a § 2 k.p.k. w zw. z art. 9 § 1 k.p.k. poprzez przeprowadzenie przesłuchania małoletniego pokrzywdzonego nie przez Sąd a w większości przez samą biegłą.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Sąd II instancji zapoznał się z zapisem cyfrowym z czynności w postaci przesłuchania małoletniego przeprowadzonej, kiedy obciążył oskarżonego [k. 7.024. Słusznie Sąd Okręgowy nie znalazł powodów do odmowy przyznania przymiotu wiarygodności zeznaniom złożonym przez pokrzywdzonego T. K. w dniach(...) roku. Natomiast jego depozycje złożone podczas dalszych przesłuchań w ocenie składu orzekającego były jedynie częściowo zgodne z prawdą. Z tego zapisu nie wynika aby przesłuchanie w praktyce przeprowadziła biegła psycholog uczestnicząca w tej czynności, sędzia prowadzący był aktywny, a biegła prawidłowo była jego wsparciem, mając na względzie, że przesłuchiwaną osobą było dziecko i miało mówić o poważnych i traumatycznych zdarzeniach, które mogą mieć wpływ na resztę jego życia. Atmosfera tej czynności była właściwa, adekwatna do charakteru czynności, a zwłaszcza do osoby chłopca, który był w swoich zachowaniach mimo wszystko nieskrępowany, ale też nie był wylewny, co jest zrozumiałe mając na względzie jego wiek, niski poziom wykształcenia, wyrobienia i doświadczania społecznego, nietypowość, konieczność kontaktu w większości z obcymi mu osobami dorosłymi. Nawet gdyby przyjąć, co sugeruje bezpodstawnie apelującym, że to przesłuchanie miałaby przeprowadzić biegła psycholog, a nie sędzia, to i tak dyspozycje pochodzące od chłopca [pokrzywdzonego] nie były w żaden sposób zasugerowany, ani w jakiś podprogowy sposób wymuszone. W tej sytuacji, takie relacje w dalszym ciągu podlegałyby ocenie i byłyby wiarygodne.

W apelacji obrońcy oskarżonych pojawiły się zarzuty naruszenia art. 5§2 k.p.k. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 5§2 k.p.k. trzeba wskazać, że ,, naruszenie reguły z art. 5§2 k.p .k. ma miejsce jedynie wówczas, gdy sąd orzekający poweźmie wątpliwości co do istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności i nie mogąc wątpliwości tych usunąć, rozstrzyga je na niekorzyść oskarżonego” (wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z 7 maja 2013 r., II AKa 58/13, LEX nr 1316234). Lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wskazuje aby Sąd I instancji powziął takie wątpliwości i rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego, tym bardziej, że adresatem tego przepisu nie są strony lecz sąd meriti. Warunkiem prawidłowego formułowania zarzutu obrazy art. 5§2 k.p.k. jest powzięcie przez organ procesowy rzeczywistych wątpliwości, których przy prawidłowej ocenie materiału dowodowego nie udało się usunąć, a mimo to rozstrzygnięto te wątpliwości na niekorzyść oskarżonego. Czynienie zastrzeżeń co do sposobu oceny dowodów- dokonanej przez Sąd I instancji- niekorzystnej dla oskarżonych- bez uwzględnienia całego materiału dowodowego obciążającego oskarżonego, co czyni apelujący, jest po prostu nieprzekonywujące, a wręcz procesowo niedopuszczalne, bowiem prowadzi to mogłoby do poczynienia niewłaściwych ustaleń faktycznych i wypaczałoby proces subsumcji, co finalnie miałoby wpływ na ewentualną represję karną- co do jej kierunku jak i zakresu. Mając na względzie jednocześnie ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, obciążającego oskarżonego, dokonaną przez Sąd I instancji, trudno ocenę w zakresie dowodu z wyjaśnień oskarżonego lub zeznań części świadków, kwalifikować jako naruszenie powinności wynikających z brzmienia art. 5§2 k.p.k., jak również dowodów z dokumentów.

Wniosek

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

3.6.

Rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie art. 410 k.p.k. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z nagrania bajki (...), która stanowi materiał dowodowy w sprawie lecz doszło do uszkodzenia płyty CD znajdującej się w aktach a przez to niedokonanie istotnego ustalenia faktycznego iż treści owej bajki są zbieżne z wypowiedziami dziecka tj. jazda na rowerze, gwałt na terenie lasu, prezentacja prącia przez co treść pornograficznej kreskówki mogła wpłynąć na wypowiedzi małoletniego co do oskarżonego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Słusznie Sąd I instancji nie dał także wiary wyjaśnieniom oskarżonego, w których usiłował wywołać przekonanie składu orzekającego, że animowana kreskówka (...) o charakterze pornograficznym doprowadziła do wizualizacji pokrzywdzonego, mającej miejsce podczas przesłuchania w dniu (...) roku, kiedy to pokrzywdzony ujawnił, że oskarżony był „zły”, „bo też próbował mnie ruchać”, a następnie przyznał „też mnie ruchał”. Teza formułowana przez obronę, iż zobaczenie kreskówki o charakterze pornograficznym doprowadziło do fałszywego pomówienia K. K. (1) przez małoletniego pokrzywdzonego jest całkowicie absurdalna. W toku całego postępowania przesądzono bowiem, że W. K. prezentował małoletniemu dziecku szereg filmów pornograficznych, żeby „ nie zapomniał co to jest ruchanie i jak to wygląda”. Mając wskazaną okoliczność na względzie, nie sposób racjonalnie uznać, że zobaczenie jednej kreskówki o wskazanym charakterze tak głęboko wryło się w pamięć małoletniego pokrzywdzonego, którego podświadomość była już przepełniona pornografią udostępnianą mu przez ojca, że następnie odwzorował tą sytuację, składając zeznania w niniejszej sprawie na niekorzyść K. K. (1). Jednocześnie w trakcie śledztwa oskarżony zmieniał wyjaśnienia na wskazaną okoliczność, twierdząc podczas eksperymentu procesowego, że w przedmiotowym filmie występowali przebrani mężczyźni, a sam materiał filmowy nie miał charakteru pornografii.

Gdyby iść śladem apelującego i twierdzić, że brak przeprowadzenia dowodu z tego filmu ma obalać wiarygodność pokrzywdzonego, a uprzednie oglądanie tego filmu przez niego było dla niego tak silną sugestią, prowadzącą do stworzenia przez niego nieprawdziwej wersji o gwałtach i ich próbach w wykonaniu (...) [oskarżonego] to nie da się wytłumaczyć dlaczego z takimi zdarzeniami powiązał on właśnie oskarżonego, tego nie oczekiwano od niego, a motyw jakiejś zemsty z jego strony wobec K. K. (1) jest słusznie niewiarygodny, co także wykazała biegła psycholog.

Należy wskazać i przypomnieć, że ,, nie istnieje żadna reguła dowodowa, która uzasadniałaby pogląd, że zeznania jedynego świadka (wyjaśnienia jednego z oskarżonych) są niewystarczającą podstawą skazania i to bez względu na to, jaką świadek (oskarżony) zajmuje funkcję, pozycję w życiu społecznym bądź czy korzysta z jakichś szczególnych uprawnień procesowych (jak świadek koronny, tzw. mały świadek koronny czy świadek incognito). Tego rodzaju "jedyny" dowód nie może stać w sprzeczności z innymi dowodami, które nie mają wprawdzie decydującego znaczenia dla kwestii odpowiedzialności karnej, stanowią jednak podstawę do dokonania lub weryfikacji ustaleń faktycznych odnoszących się do określonych fragmentów zdarzenia” (vide: wyrok SA we Wrocławiu z 20 października 2015 r., II AKa 250/15, LEX nr 1950398), co nie oznacza, że ten jedyny dowód nie może być w kontrze z innymi, ale są dowody [albo dowód], które umacniają tę wiarygodność.
W tym wypadku chodzi o opinie [stanowisko] biegłej A. R..

Wniosek

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

3.7.

Rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie art. 410 k.p.k. poprzez pominięcie dowodu z nagrań rozmów na temat molestowania seksualnego między pokrzywdzonym a jego matką mimo, że z przedmiotowego nagrania wynika, że pokrzywdzony przed pierwszym przesłuchaniem był zaznajomiony z pojęciem molestowania seksualnego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Nie zaskakuje, że kwestia ,,molestowania seksualnego”, wyjaśnienia na czym to polega, musiała być poruszona w rozmowie z małoletnim chłopcem [w chwili rozpoczęcia postępowania karnego miał on raptem 9 lat]. Mimo jego strasznych doświadczeń, o charakterze seksualnym, burzących jego dzieciństwo i wpływających na jego życie, w różnych aspektach, nie wiedział on z pewnością wtedy co kryje się pod pojęcie ,,molestowania seksualnego”. To pojęcie należało jemu wyjaśnić i słusznie, że taką rozmowę w tek materii podjęła jego matka, mimo obiektywnych mankamentów w prowadzonym przez nią procesie wychowawczym i opiekuńczym. Ona mogła potencjalnie stworzyć jemu poczucie bezpieczeństwa i spokoju, co jest niezbędne do poruszenia tak delikatnego przedmiotu w stosunku do małoletniego interlokutora. Pokrzywdzony był ofiarą, co tu ukrywać, zwyrodnialców, wykorzystujących bezbronność i naiwność dziecka, o prymitywnych charakterach i nie sposób założyć, że kiedy wykorzystywali seksualnie chłopca to jednocześnie tłumaczyli mu co kryje się pod pojęciem ,,molestowania seksualnego”. Takie wytłumaczenie jemu tego pojęcia nie świadczy, nie prowadzi do wniosku, że pokrzywdzony wbrew faktom mówił, że był ofiarą takich praktyk, w których w sposób czynny uczestniczył właśnie oskarżony.

Odnośnie wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego, zaprezentowanego na rozprawie (...) r. o wezwanie biegłej R. i wydanie ustnej opinii uzupełniającej zmierzającej do ustalenia czy zdarzenie, które miało miejsce w Z. w trakcie spożywania alkoholu w czym uczestniczył oskarżony, matka pokrzywdzonego oraz inne osoby a dokładnie jedna osoba pan T. konkubent matki pokrzywdzonego, był on przesłuchany w tej sprawie w charakterze świadka, w czasie tego zdarzenia małoletni pokrzywdzony ugodził matkę nożem, chłopiec ukrył się i słyszał, że może być zabrany od matki co może właśnie wpływać na negatywne postrzeganie chłopca w stosunku do oskarżonego. Tłumacząc ten wniosek obrońca wskazał, że ,,w czasie luźnej rozmowy na korytarzu sądowym biegła powiedziała do mnie, że szkoda, że o to nie zapytałem w czasie rozprawy i dlatego uważam ten wniosek za zasadny. Tą kwestię poruszyłem oprzęd Sądem I instancji ale nie uznał on jej za istotną. Biegła podkreśliła, że ta sytuacja mogła mieć wpływ na treść składanych przez chłopca zeznań”.

Zaskakuje działanie obrońcy, który poza salą rozpraw aranżuje rozmowę z istotnym uczestnikiem procesu, albowiem jest to prosty sposób do manipulacji, do tworzenia aury niejasności danego postępowania karnego.

Niemniej, biegła A. R. do tej kwestii odniosła się w piśmie z (...) r. [k. 7.064], do czego Sąd I instancji także odniósł się następnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i nie obaliło to stanowisko wiarygodności pokrzywdzonego, z czym należy zgodzić się. Trzeba zauważyć, że to owo zranienie nożem matki przez pokrzywdzonego w obecności też oskarżonego, kiedy dorośli pili alkohol, mogło wpłynąć na negatywny stosunek do oskarżonego. Taki sam wątek negatywnego stosunku pokrzywdzonego do oskarżonego był poruszany odnoście choćby uszkodzonego laptopa i jego losów. W tej sytuacji trudno przyjąć, że poszerzenie negatywnego stosunku pokrzywdzonego do oskarżonego o jeszcze jedno zdarzenie miałoby prowadzić do obalenia wiarygodności chłopca.

Oskarżonemu wymierzono kare 10 lat pozbawienia wolności, jest to kara surowa, ale adekwatna do tego co jemu przypisano. Sąd I instancji mógł wymierzyć oskarżonemu mimo, że w pierwszym wyroku wymierzono oskarżonemu karę 6 lat pozbawienia wolności [wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z (...)r.] albowiem od tego wyrok na jego niekorzyść apelację wywiódł prokurator żądając wymierzenia jemu karę 10 lat pozbawienia wolności, a od drugiego wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z (...) r. (...), kiedy uniewinniono oskarżonego od zarzucanego mu czynu, wywiedziono także na jego niekorzyść apelację przez prokuratora, żądającego wydania wyroku kasatoryjnego, co miało miejsce na mocy wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu (...)

Wniosek

O zmianę i uniewinnienie od zarzucanego czynu ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Z uwagi na niezasadność zarzutu.

Apelacja obrońcy oskarżonego okazała się niezasadna, albowiem zarzuty w niej przedstawione były nieprzekonywujące i w konsekwencji nie mogły doprowadzić do zmiany i uniewinnienia oskarżonego od zarzutu ani do uchylenie wyroku wobec oskarżonego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, tym bardziej, że nie zaszła żadna z okoliczności, o których mowa w art. 437§2 k.p.k., a więc nie zaszła bezwzględna przesłanka odwoławcza [art. 439 k.p.k.], nie mamy do czynienia z naruszeniem reguły ne peius [art. 454 k.p.k.], albo nie zachodzi konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu [sądowego] w całości.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.7.  Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

W całości.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Z uwagi na niezasadność podniesionych zarzutów.

1.8.  Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

1.9.  Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

1.1.7.  Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

1.1.8.  Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.10.  Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

2 i 3

Zasądzono koszty zastępstwa procesowego małoletniego pokrzywdzonego na rzecz reprezentującego go adwokata na podstawie §17 ust. 2 pkt 5 w zw. z §4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu.

Zwolniono oskarżonego z obowiązku zwrotu kosztów sądowych albowiem ma w perspektywie konieczność odbycia kary pozbawieni wolności, co ograniczy jego możliwości finansowe [art. 524 1 k.p.k., art. 17 ust. 1 ustawy o z 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych. naprawienia szkód i kary pozbawienia wolności co ogranicza ich możliwości zarobkowej [art. 624§1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k.].].

7.  PODPIS

P. G. G. N. I. P.

1.11.  Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Od całości

0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.1.1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana