Uzasadnienie z 28 kwietnia 2025, sygn. II AKa 2/25

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 2/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1.

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Okręgowego w Z. z dnia (...) roku w sprawie o sygn. akt (...).

0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

☒ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☐ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☐ na korzyść

☒ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐

co do winy

☒

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

1.

1.

B. B. (1)

I.  czyn zarzucony w akcie oskarżenia:

1.  dotychczasowa niekaralność oskarżonego za przestępstwa;

1. informacja z Krajowego Rejestru Karnego;

k. 884;

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

**************************************************

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.1.1.1.

1. informacja z Krajowego Rejestru Karnego;

- dokument o charakterze urzędowym, którego treści i pochodzenia nie kwestionowała żadna ze stron procesowych a i sąd odwoławczy nie znalazł podstaw by czynić to z urzędu;

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

***************************

*******************************************************

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Z apelacji prokuratora:

zarzut rażącej niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonego B. B. (1) polegający na wymierzeniu oskarżonemu kary przy zastosowaniu art. 60 § 1 k.k. oraz art. 60 § 6 pkt 2 k.k. kary 4 lat pozbawienia wolności , podczas gdy stopień winy, jak i społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu, rodzaj zamiaru z jakim działał oskarżony, cele zapobiegawcze i wychowawcze, które kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a także potrzeby przemawiające w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa powinny prowadzić do wymierzenia oskarżonemu surowszej kary pozbawienia wolności, która byłaby współmierna do stopnia winy i społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, a także względów prewencji generalnej i indywidualnej.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Odnośnie apelacji prokuratora:

Apelacja oskarżyciela publicznego zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnieć trzeba, że rażąca niewspółmierność kary, o jakiej mowa w art. 438 pkt 4 k.p.k., zachodzić może tylko wówczas, gdy na podstawie ujawnionych okoliczności, które powinny mieć zasadniczy wpływ na wymiar kary, można było przyjąć, iż zachodziłaby wyraźna różnica pomiędzy karą wymierzoną przez sąd pierwszej instancji a karą, jaką należałoby wymierzyć w instancji odwoławczej w następstwie prawidłowego zastosowania w sprawie dyrektyw wymiaru kary przewidzianych w art. 53 k.k. oraz zasad ukształtowanych przez orzecznictwo Sądu Najwyższego (por. III KR 254/73, OSNPG 1974, nr 3-4, poz. 51 i aprobatę tego stanowiska: M. C., Z. Doda, Przegląd orzecznictwa, P.. 1975, nr 3, s. 64; wyrok SN z 13.02.2003, WK 1/03, OSNKW 2003/323). Na gruncie cytowanego przepisu nie chodzi o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę ocen tak zasadniczej natury, iż karę dotychczas wymierzoną nazwać można byłoby – również w potocznym znaczeniu tego słowa – „rażąco” niewspółmierną, to jest niewspółmierną w stopniu nie dającym się wręcz zaakceptować. Zarzut rażącej niewspółmierności kary jako zarzut z kategorii ocen można zasadnie podnosić tylko wówczas, gdy kara, jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia jednak w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy – innymi słowy, gdy w społecznym odczuciu jest karą niesprawiedliwą (vide SA w Ł. z 12.07.2000r., II AKa 116/00, podobnie – wyrok SA w Krakowie z 19.12.2000r., II AKa 218/00, wyrok S.A. we Wrocławiu z 30.05.2003r., II AKa 163/03 , OSA 2003/11/113).

Za czyn kwalifikowany z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. - w brzmieniu obowiązującym do (...) roku jako względniejszym dla oskarżonego w rozumieniu art. 4 § 1 k.k. - Sąd I instancji dysponował zasadniczą sankcją od 8 do 15 lat pozbawienia wolności, karą 25 lat pozbawienia wolności oraz karą dożywotniego pozbawienia wolności. Wymierzono oskarżonemu karę 4 lat pozbawienia wolności, tj. nadzwyczajnie złagodzoną, przy zastosowaniu art. 60 § 1 k.k. oraz art. 60 § 6 pkt 2 k.k., oraz przepadek narzędzia zbrodni, jako przedmiotu służącego do popełnienia przestępstwa.

Dyrektywy sądowego wymiaru kary zawiera art. 53 § 1 i 2 k.k., który w brzmieniu obowiązującym do (...) roku stanowił, że sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa. Wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, zwłaszcza w razie popełnienia przestępstwa na szkodę osoby nieporadnej ze względu na wiek lub stan zdrowia, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego.

W świetle powyższego karą współmierną i sprawiedliwą jest tylko kara wymierzona z uwzględnieniem wszystkich dyrektyw wymiaru kary i wszystkich okoliczności obciążających i łagodzących (por. Sienkiewicz (w:) Górniok i in., t. 1, s. 83-88; Buchała (w:) Buchała, Zoll, s. 412; Kaczmarek, Ogólne..., s. 19-40). Nie każda z tych dyrektyw ogólnych musi być jednak uwzględniona w każdym przypadku w jednakowym stopniu (G., Okoliczności..., s. 151-159).

Oceniając zatem natężenie winy i społecznej szkodliwości czynu oskarżonego przez pryzmat rodzaju i wagi naruszonych dóbr prawnych i stopnia zarzucalności czynu, jak również właściwości i warunków osobistych oskarżonego, a nadto celów zapobiegawczych i wychowawczych, które kara ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a także potrzeb w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, Sąd Apelacyjny podzielił stanowisko skarżącego prokuratora, że rozmiar zastosowanej wobec B. B. (1) represji karnej jawił się jako niewspółmiernie łagodny, i to w stopniu rażącym.

Jakkolwiek obiektywnie rzecz ujmując prawidłowo Sąd Okręgowy ustalił, że stopień społecznej szkodliwości przypisanego oskarżonemu czynu i jego winy był umiarkowany to de facto nie dał temu wyrazu w sankcji karnej wymierzonej na zasadzie jej nadzwyczajnego złagodzenia i to na poziomie oscylującym w połowie wymiaru kary nadzwyczajnie załagodzonej (pomiędzy 2 lata i 8 miesięcy a 7 lat i 11 miesięcy). Jak słusznie podniósł bowiem skarżący prokurator, Sąd Okręgowy przecenił występujące w sprawie okoliczności łagodzące oraz możliwość osiągnięcia w stosunku do oskarżonego celów kary, w tym o charakterze indywidualnoprewencyjnym, w granicach dotychczas zastosowanej represji karnej.

W tym miejscu przypomnieć wypada, że przywołane powyżej ogólne dyrektywy wymiaru kary korygowane są przez przepis art. 54 § 1 k.k., który zawiera tzw. szczególną dyrektywę wymiary kary, kierowaną do sądu orzekającego w sprawach sprawców młodych wiekiem. Dyrektywa ta nakazuje sądowi kierować się w procesie wymierzania kary nieletniemu lub młodocianemu przede wszystkim aspektem wychowawczym, a nie retrybutywnym czy ogólnoprewencyjnym.

Sprowadza się on do ustanowienia prymatu wychowawczego celu kary w sytuacji ewentualnego konfliktu z pozostałymi dyrektywami wymiaru kary. Wynika to z aksjologicznego założenia przyjętego przez ustawodawcę, że w odniesieniu do tej kategorii sprawców popełnione przez nich przestępstwo zazwyczaj jest wynikiem niedojrzałości, braku doświadczenia czy dostatecznej umiejętności przewidywania skutków swoich zachowań, podatności na wpływy, impulsywności i braku umiejętności panowania nad emocjami, a ponadto nie w pełni ukształtowanej osobowości ( V. Konarska-Wrzosek [w:] Kodeks karny..., red. R.A. Stefański, 2023, art. 54).

Z powyższego nie można jednak skutecznie wywodzić, że w myśl zasady wyrażonej we wskazanym przepisie w procesie jednostkowego wymiaru sankcji kryminalnej nieletniemu albo młodocianemu sąd ma pominąć pozostałe dyrektywy kary określone w art. 53 k.k. (vide: postanowienie SN z 29.08.2012 r., II KK 181/12, LEX nr 1220789; postanowienie SN z 19.10.2010 r., II KK 224/10, Prok. i Pr.-wkł. (...), poz. 5; wyrok SA w Katowicach z 30.01.2014 r., II AKa 488/13, LEX nr 1430713; wyrok SA w Krakowie z 22.11.2012 r., II AKa 184/12, KZS 2013/2, poz. 45; wyrok SA w Gdańsku z 4.09.2012 r., II AKa 280/12, LEX nr 1239861). Wskazane unormowanie nie eliminuje wymagania wymierzenia takiej kary, która odpowiadałaby stopniowi winy sprawcy nieletniego albo młodocianego i stopniowi społecznej szkodliwości czynu mu przypisanego, a także zdolnej osiągnąć wobec niego odpowiednie cele w zakresie zarówno prewencji indywidualnej, jak i generalnej – kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa (vide: wyrok SA w Gdańsku z 14.05.2014 r., II AKa 112/14, LEX nr 1477030; wyrok SA w Krakowie z 4.09.2013 r., II AKa 136/13, KZS 2013/10, poz. 49; wyrok SA w Warszawie z 17.07.2013 r., II AKa 221/13, LEX nr 1356708). Obliguje natomiast sąd do szczególnej wnikliwości w ocenie takiego sprawcy oraz zebrania w tym celu wszelkich możliwych informacji, aby w zależności od stopnia jego demoralizacji wymierzyć mu karę niezbędną i właściwą do reedukacji oraz resocjalizacji (tak wyrok SA w Gdańsku z 14.05.2014 r., II AKa 112/14; wyrok SA w Katowicach z 29.05.2008 r., II AKa 120/08, LEX nr 466458; za I. Zgoliński [w:] Kodeks karny. Komentarz, wyd. IV, red. V. Konarska-Wrzosek, Warszawa 2023, art. 54.).

Mając na uwadze powyższe za tak łagodnym potraktowaniem oskarżonego nie mógł przemawiać wzgląd li tylko na jego młody wiek oraz zachowanie przed popełnionym czynem, a w tym pozytywna opinia środowiskowa oraz dotychczasowa niekaralność. Faktu dotychczasowej niekaralności oskarżonego nie sposób przeceniać jako, że notoryjność sądowa wskazuje, iż sprawcy najcięższych przestępstw, w tym zbrodni zabójstwa, odpowiadają przed sądami z reguły po raz pierwszy, co Sąd Okręgowy formalnie dostrzegł, podobnie jak fakt, że mimo pozytywnej opinii w miejscu pracy i nauki, oskarżony został wydalony z internatu za znajdowanie się w stanie nietrzeźwości, z czego jednak nie wyciągnął należytych wniosków.

Jakkolwiek oskarżony jest człowiekiem o nie w pełni ukształtowanej osobowości, to o jego miernej podatności na oddziaływania resocjalizacyjne świadczył fakt, że do końca postępowania pozostał on bezkrytyczny do nałogu, zaś podejmowane przezeń próby leczenia odwykowego na wolności pozostały bezowocne. Okoliczność ta znajdowała się wprawdzie w polu widzenia Sądu Okręgowego, który nie tylko orzekł terapeutyczny system odbywania kary pozbawienia wolności, ale nawet uznał, że uzależnienie oskarżonego od środków psychoaktywnych (alkoholu i narkotyków) determinowało sposób jego funkcjonowania przed popełnieniem czynu, a wręcz do niego prowadziło. Fakt ten jednak nie przełożył się w dostatecznym stopniu na wymiar orzeczonej kary.

Tego rodzaju niekonsekwencję albo ambiwalencję Sąd Okręgowy przejawiał także w zakresie innych okoliczności, które formalnie uwzględnił w procesie wymiaru kary oskarżonemu.

O ile na decyzję oskarżonego o zamiarze popełnienia przestępstwa miała wpływ postawa matki oskarżonego, która w jego obecności roztrząsała problemy swojego związku z pokrzywdzonym oraz rozhamowujący wpływ alkoholu, który oskarżony spożywał wraz z matką i babką, to jak słusznie zauważył skarżący prokurator, B. B. (1) nie był do tego przez nikogo nakłaniany, ani też nie było obiektywnie uzasadnionych podstaw do podjęcia aż tak drastycznych kroków względem pokrzywdzonego. Fakt ten nawet ustalił Sąd Okręgowy jako ten, który „w nieznaczny sposób wpływa na zmniejszenie negatywnej oceny indywidualnego stopnia szkodliwości społecznej zbrodni” (vide k. 61 formularza uzasadnienia) przypisanej oskarżonemu finalnie jednak został on przezeń potraktowany jako quasi prowokacja, mającą uzasadniać nadzwyczajnie złagodzony wymiar kary dla oskarżonego (vide k. 66 formularza uzasadnienia). Tymczasem, rozwijając zarzut prokuratora, stwierdzić należało, iż postawa oskarżonego była zwykłym odwetem za istotną krzywdę jaką w (notabene mylnym) mniemaniu oskarżonego wyrządził jego matce pokrzywdzony, co korespondowało z wynikami opinii sądowo - psychologicznej, w świetle której oskarżonego cechuje podwyższony i wysoki poziom agresji i zachowań odwetowych przy obniżonej umiejętności kontroli własnego zachowania przez procesy poznawcze (vide k.390-397, 657).

Bezspornym było, że zbrodnia popełniona przez oskarżonego rozegrała się w środowisku rodzinnym, bowiem pokrzywdzony jest konkubentem jego matki, z którym ta kontynuuje partnerski związek. Fakt, iż M. M. złożył odciążającą oskarżonego relację, nie chcąc , by poniósł on konsekwencje zamachu na jego życie i zdrowie – przez wzgląd na swoją relację z U. B. i pod jej wpływem – jakkolwiek powinien mieć wpływ na wymiar kary jako okoliczność łagodząca, aczkolwiek nie w stopniu nadanym jej przez sąd meriti. Wbrew stanowisku skarżącego okoliczność ta świadczyła o wybaczeniu oskarżonemu przez pokrzywdzonego wyrządzonej mu krzywdy, a tym samym o zniwelowaniu konfliktu wywołanego przestępstwem, co także jest poczytywane jako pojednanie się stron procesu (vide : np. Z. Ćwiąkalski [w:] Kodeks karny. Część ogólna. Tom I. Część II. Komentarz do art. 53-116, wyd. V, red. W. Wróbel, A. Zoll, Warszawa 2016, art. 60, tezy 21. 22). Nie sposób jednak było okoliczności tej przeceniać skoro nie świadczyła ona o ekspiacyjnej postawie oskarżonego i świadomości naganności swojego inkryminowanego zachowania. Wprawdzie B. B. (1) nie miał obowiązku przyznania się do czynu czy przeproszenia pokrzywdzonego, i z czego nie sposób było czynić mu zarzutu, zgodnie z przysługującym oskarżonemu prawem do składania wyjaśnień, jednakże taka jego postawa, choć neutralna przy wymiarze kary, pozbawiła go istotnej okoliczności łagodzącej.

Z tym zastrzeżeniem należało więc zgodzić się ze skarżącym prokuratorem, że w świetle takiej postawy procesowej oskarżonego nie sposób było uznać, że wymierzenie B. kary nadzwyczajnie zagłodzonej i to do wysokości 4 lat zapewniało realizację celów wychowawczych kary względem oskarżonego oraz czyniło zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości.

Przytoczyć w tym miejscu trzeba w ślad za apelującym prokuratorem tezę postanowienia Sądu Najwyższego, że: „ Art. 54 § 1 k.k., formułując szczególną dyrektywę wymiaru kary dotyczącą nieletnich i młodocianych, nie eliminuje zasad wymiaru kary określonych w art. 53 k.k., jedynie na pierwszym miejscu stawia względy wychowawcze. Nie mają one bytu samodzielnego, stanowią tylko punkt wyjściowy i winny być zestawione z pozostałymi okolicznościami znaczącymi przy wymiarze kary. Takimi są m.in. tryb życia sprawcy przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie po jego popełnieniu, motywy i sposoby działania. Z art. 54 k.k. nie wynika nakaz łagodzenia kar wymierzanych młodocianym ani też nakaz łagodnego bądź pobłażliwego traktowania takich sprawców wbrew zwykłym zasadom wymiaru kary” (postanowienie SN z 21.05.2021 r., III KK 116/21, LEX nr 3245410).

Te ostatnie, choć szeroko w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku zrelacjonowane, zostały de facto przez Sąd Okręgowy zmarginalizowane. Z jednej bowiem strony prawidłowo sąd meriti ustalił indywidualny stopień winy i społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu, będący wypadkową okoliczności łagodzących i obciążających, to nie docenił wagi tych ostatnich. Do ustalonych bowiem w sprawie okoliczności zwiększających stopień winy i społecznej szkodliwości czynu oskarżonego Sąd Okręgowy prawidłowo zaliczył zarówno działanie oskarżonego z zamiarem bezpośrednim, przemedytowanym i w odwecie za wyimaginowaną krzywdę matki, pod wpływem alkoholu, poprzez przypuszczenie brutalnego ataku na śpiącego pokrzywdzonego przy użyciu noża, jak i wyczerpanie kumulatywnej kwalifikacji prawnej oraz bezkrytycyzm oskarżonego do czynu i nałogu. Okolicznościom tym przeciwstawił - stadialną formę czynu (usiłowanie, które nie było zasługą oskarżonego a akcji obronnej pokrzywdzonego i jego matki), doznanie przez pokrzywdzonego zaledwie lekkiego uszczerbku na zdrowiu (co znów nie było zasługą oskarżonego a szczęśliwego zbiegu okoliczności polegającego na zatrzymaniu się ostrza noża na wysokości mostka pokrzywdzonego), pozytywną opinię środowiskową, dotychczasową, niekaralność i młody wiek oskarżonego oraz samą postawę pokrzywdzonego. Prawidłowe zestawienie tych okoliczności prowadziło do wniosku, że okoliczności obciążające przeważały swoją wagą nad łagodzącymi. Mało tego, ukazywały oskarżonego jako osobę zdemoralizowaną o cechach zaburzonej osobowości, zachowania i emocji, wskazujące na m.in. wysokie skłonności do uzależnień i zachowań nieakceptowalnych społecznie.

Bezspornym jest, że "Kara powinna realizować zarówno cel społecznego oddziaływania, jak i cele zapobiegawcze i wychowawcze wobec skazanego” (por. wyrok SN z dnia 4 grudnia 1980 r., II KR 381/80, OSPiKA 1982, z. 1, poz. 9; także wyrok SN z dnia 7 listopada 1969 r., II KR 128/69, OSNPG 1970 nr 2, poz. 16). Jednakże proporcja obu tych aspektów kary zależy od okoliczności konkretnej sprawy ( tak Lernell, Poprawcza..., s. 9-24; Buchała (w:) Buchała, Zoll, s. 42-44). Położenie większego nacisku na osiągnięcie zadań wychowawczych i zapobiegawczych jest możliwe zdaniem Sądu Najwyższego wtedy, gdy popełnienie tego przestępstwa nie wynika z demoralizacji sprawcy, lecz stanowi odstępstwo od dotychczasowej linii postępowania sprawcy (por. wyrok SN z dnia 21 lipca 1976 r., III KR 164/76, OSNPG 1977, nr 3, poz. 19). W realiach niniejszej sprawy stopień zdemoralizowania oskarżonego jest na tyle wysoki, że wymaga on dłuższego oddziaływania resocjalizacyjnego w warunkach pełnej izolacji penitencjarnej.

W świetle powyższego zgodzić należało się ze skarżącym prokuratorem, że orzeczona przez Sąd Okręgowy kara 4 lat pozbawienia wolności jawiła się jako niewspółmiernie łagodna i to w stopniu rażącym, a przez to nie zapewniała realizacji celów kary, zarówno względem oskarżonego jak i ogółu społeczeństwa, dlatego wymagała zaostrzenia – do dolnej granicy ustawowego zagrożenia.

Reasumując - Sąd Apelacyjny uznał karę 8 lat pozbawienia wolności – tj. minimalną w ramach tzw. zwykłego wymiaru kary za popełnioną przez oskarżonego zbrodnię usiłowania zabójstwa, za należycie wyważoną, prawidłowo uwzględniającą sądowe dyrektywy wymiaru kary - zarówno szczególną, jak i ogólne - oraz cele kary tak w zakresie prewencji indywidualnej, jak i generalnej – adekwatną do stopnia winy i społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu, a zatem sprawiedliwą.

Brak było natomiast podstaw do kwestionowania prawidłowości pozostałych orzeczeń – wykonanie kary w systemie terapeutycznym zapewni oskarżonemu odbycie terapii odwykowej, zaś przepadek narzędzia zbrodni nie tylko sensownie podnosi dolegliwość kary zasadniczej, ale też zapobiegnie jego bezprawnemu wykorzystaniu w przyszłości, a tym samym da pokrzywdzonemu większe poczucie bezpieczeństwa.

Wnioski

Prokuratora o:

- zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu za przypisany mu czyn kary 8 lat pozbawienia wolności.

☒ zasadny

☐ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Apelacja skarżącego prokuratora zasługiwała na podzielenie, co skutkowało zmianą wyroku w zaskarżonej części z powodów szczegółowo omówione powyżej. To zaś czyniło zbędnym powielanie w tym miejscu takiej samej argumentacji.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

*********************************************************************************************

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

*********************************************************************************************************

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

0.65.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

w punkcie I. zaskarżonego wyroku – wszystkie ustalenia w kwestii winy i sprawstwa oskarżonego oraz podstawy skazania odnośnie czynu przypisanego mu w wyroku;

rozstrzygnięcia zawarte w punktach II-VI. zaskarżonego wyroku.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Powody utrzymania w mocy tej części zaskarżonego wyroku wynikają z nieujawnienia się okoliczności podlegających uwzględnieniu z urzędu, a więc niezależnie od treści zarzutów i granic zaskarżenia.

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w punkcie 1. w ten sposób, że na podstawie art. 14 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i w zw. z art. 4 § 1 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 8 lat pozbawienia wolności.

Zwięźle o powodach zmiany

Przyczyny tej reformacji wynikają z uwzględnienia apelacji prokuratora z powodów, o których była mowa szczegółowo powyżej.

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

***********************************************************

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

***************************************************************

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III.

Orzekając o kosztach procesu za postępowanie odwoławcze, Sąd Apelacyjny uwzględnił wynik sprawy, a zatem to, że apelacja wniesiona przez prokuratora została uwzględniona. W tej sytuacji, w myśl przepisów art. 635 § 1 k.p.k. i art. 627 k.p.k., koszty procesu co do zasady obciążały oskarżonego.

Sąd Apelacyjny znalazł jednakże wynikające z przepisów art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 634 k.p.k., podstawy do tego, by zwolnić oskarżonego od obowiązku uiszczenia na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze.

Uwzględnić należało bowiem sytuację majątkową oskarżonego i jego możliwości zarobkowe, w tym perspektywę odbycia długoterminowej kary o charakterze izolacyjnym, które to okoliczności nakazywały przyjąć, że pokrycie wydatków byłoby dla oskarżonego zbyt uciążliwe. Z tych samych względów, na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o kosztach sądowych w sprawach karnych (Dz.U.2023.123 t.j.), zwolniono oskarżonego od opłaty za obie instancje.

7.  PODPIS

A. W. I. P. M. K.