Wyrok z 30 kwietnia 2025, sygn. II AKa 61/25

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 61/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Okręgowego w Gdańsku z 08.10.2024 r., IV K 1/24

1.Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.Granice zaskarżenia

0.1.Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.1.Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami
przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

1.Ustalenie faktów

0.1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

0.1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

1.Ocena dowodów

0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

1.  naruszenie przepisów postępowania (…):

a.  art. 7 k.p.k. polegające na dokonaniu dowolnej, a nie swobodnej oceny zebranego materiału dowodowego, z pominięciem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego poprzez:

uznanie wyjaśnień oskarżonego za niewiarygodne i wskazanie, iż są one jedynie przyjętą linią obrony, bez wszechstronnego rozważenia ich treści oraz bez przeprowadzenia wnikliwej analizy, czy są one sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym;

przyjęcie, że zebrane w sprawie poszlaki, tworzą spójny i nierozerwalny łańcuch prowadzący do uznania oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu, podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonych dowodów nie daje ku temu podstawy,

przyjęcie, że materiał biologiczny znajdujący się w próbkach, oznaczonych jako nr 1a, 1b oraz 1c stanowiących wymaz oraz wycinek ze znalezionej czapki jednoznacznie wskazuje na oskarżonego jako sprawcę, pomimo, iż w próbkach oznaczonych, jako nr 1a i nr 1b wyizolowano i oznaczono mieszaniny DNA - a więc jak wskazała biegła – materiał ten może pochodzić od co najmniej dwóch osób, a także pomimo braku dowodu wykluczającego, że ślady biologiczne oskarżonego znalazły się na czapce przez jej utratą;

pominięciu znaczenia braku rozpoznania oskarżonego przez pokrzywdzonego oraz wskazania przez niego na cechy fizyczne sprawcy, które nie odpowiadają cechom fizycznym oskarżonego;

b.  art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. poprzez uwzględnienie jedynie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego, przy jednoczesnym pominięciu niedających się usunąć wątpliwości i zaniechanie rozstrzygnięcia tych wątpliwości na korzyść oskarżonego;

2.  błąd w ustaleniach faktycznych (…) polegający na błędnym przyjęciu, że łańcuch poszlak prowadzi w sposób jednoznaczny do stwierdzenia, że oskarżony (…) popełnił czyn opisany w akcie oskarżenia i w konsekwencji uznanie go przez Sąd winnym jego dokonania, podczas gdy prawidłowa analiza zgromadzonego materiału dowodowego nie daje ku temu podstawy;

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Przed szczegółowym odniesieniem się do zarzutów Sąd odwoławczy wyraża ogólne stanowisko, iż postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonego wyroku przeprowadzono z poszanowaniem wszelkich zasad procesowych. Poczynione przez Sąd Okręgowy ustalenia faktyczne mają walor prawdziwych, a przez to zgodnych z wymogiem wynikającym z przepisu art. 2 § 2 k.p.k. Dokonano ich w sposób obiektywny, badając, zgodnie z art. 4 k.p.k., okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego. Materiał dowodowy, o który oparto rozstrzygnięcie, miał charakter kompletny, co odpowiada dyrektywie z art. 410 k.p.k., nadto poddano go wszechstronnej analizie. Oceny, na podstawie których sformułowano kluczowe dla rozstrzygnięcia sprawy wnioski, realizowane były w sposób swobodny, tj. zgodnie z art. 7 k.p.k., przy uwzględnieniu zasad prawidłowego rozumowania, a także wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Stanowisko sądu pierwszej instancji znalazło kompleksowe odzwierciedlenie w treści pisemnego uzasadnienia wyroku, które w pełnym zakresie poddaje się kontroli instancyjnej.

*

Podnosząc zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, apelująca nie wskazała na braki w materiale dowodowym, co nakazywało odrzucenie na wstępie możliwości, iż możemy mieć do czynienia z „błędem braku”. Ten rodzaj błędu nie wystąpił również dlatego, że Sąd Okręgowy dokonał oceny każdego istotnego dowodu, przez co żaden dowód lub ich grupa nie znalazły się poza optyką tego organu. Z kolei w zakresie „błędu dowolności”, apelująca nie wskazała na uchybienia w samym procesie wnioskowania Sądu Okręgowego, ograniczając się do przedstawienia własnej oceny dowodów, co stanowi wyłącznie polemikę z ustaleniami faktycznymi, które legły u podstaw zaskarżonego orzeczenia. Polemika taka nie daje podstaw do uchylenia lub zmiany wyroku Sądu pierwszej instancji wobec faktu, że organ ten podczas owej oceny nie naruszył żadnej z zasad procesu karnego, a zwłaszcza zasady swobodnej oceny dowodów.

*

Wbrew stanowisku apelującej nie doszło do obrazy art. 7 k.p.k. poprzez uznanie wyjaśnień oskarżonego za niewiarygodne i wskazanie, iż są one jedynie przyjętą linią obrony, bez wszechstronnego rozważenia ich treści oraz bez przeprowadzenia wnikliwej analizy, czy są one sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym.

Należy zgodzić się z Sądem Okręgowym, że wyjaśnienia P. O. nie zasługiwały na danie im wiary, ponieważ nie został przeprowadzony żaden obiektywny dowód mogący potwierdzić wersję oskarżonego, że od popołudnia do godzin nocnych 22.02.2022 r. jeździł rowerem po okolicy, w tym w pobliżu D.. Oskarżony wyjaśnił, że tego dnia wyjechał rowerem z domu około godziny 17.00., a wrócił do domu około godziny 24.00., czego nie potwierdził żaden dowód poza jego wyjaśnieniami, które są w oczywisty sposób nieobiektywne, gdyż oskarżony zmierza do uniknięcia odpowiedzialności karnej. Sąd odwoławczy, podobnie jak Sąd Okręgowy, nie wyklucza wprawdzie, że oskarżony we wskazanych wyżej godzinach przebywał poza domem, jednakże nie sposób uznać, że wyłącznie w celach rekreacyjnych, zważywszy na aż siedmiogodzinną nieobecność oskarżonego w miejscu zamieszkania. Z drugiej strony liczne obiektywne dowody, układające się w nierozerwalny łańcuch, które zostaną omówione w dalszych rozważaniach, jednoznacznie przekonują, że oskarżony, pozostając poza domem, dopuścił się rozboju na szkodę L. S..

Analogiczne do powyższego stanowisko Sąd Apelacyjny prezentuje, odpierając argument obrońcy, zgodnie z którym oskarżony nie zaprzeczył w wyjaśnieniach, iż przebywał 26.04.2022 r. do godzin wieczornych w D., w związku z czym nie można się zgodzić z Sądem pierwszej instancji w zakresie oceny, zgodnie z którą wyjaśnienia te pozostają w opozycji do analizy połączeń telefonicznych wykonywanych tego dnia przez oskarżonego. Należy podkreślić, że potwierdzenie przez oskarżonego, iż krytycznego dni przebywał w D. lub okolicach było brane pod uwagę rozważaniach Sądu Okręgowego, który trafnie ocenił jako nierealną koincydencję wydarzeń postaci zgubienia przez niego czapki w D. w okresie między styczniem a marcem 2022 r. (k. 337), a użyciem tej czapki przez rzekomego innego sprawcę rozboju 26.04.2022 r., a więc w dniu i w godzinach, w których oskarżony akurat rekreacyjnie podróżował rowerem po okolicach D..

Autorka apelacji podkreśliła, że w kwietniu 2022 r. oskarżony był w bardzo złej kondycji psychicznej, co potwierdził, między innymi, list pożegnalny napisany przez oskarżonego 24.04.2022 r., a także opinia sądowo-psychiatryczna. Stan ten, według obrońcy, uzasadniał wielogodzinne wyjścia oskarżonego z mieszkania i powroty w nocy, co potwierdziła analiza połączeń telefonicznych, z której wynika, że konkubina oskarżonego wielokrotnie próbowała się z nim skontaktować, martwiąc się o jego stan psychiczny. Sąd Apelacyjny nie wątpi ani w to, że oskarżony krytycznego dnia przebywał poza domem w godzinach od 17.00 do 24.00., ani w to, że oskarżony był w „złym stanie psychicznym”, jednakże żadna z tych okoliczności nie wyklucza dokonania przez oskarżonego przypisanego mu rozboju, na co wskazują liczne, obiektywne dowody.

*

Apelująca nie ma racji, że przejawem obrazy art. 7 k.p.k. jest przyjęcie przez Sąd Okręgowy, iż zebrane w sprawie poszlaki, tworzą spójny i nierozerwalny łańcuch prowadzący do uznania oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu w akcie oskarżenia czynu, podczas gdy prawidłowa ocena zgromadzonych dowodów nie daje ku temu podstawy.

Przed odniesieniem się do poszczególnych argumentów należy przypomnieć, że na łańcuch poszlak składały się następujące udowodnione okoliczności:

1.  pokrzywdzony, który nie widział twarzy oskarżonego, potwierdził w zeznaniach, że napastnik miał na głowie czarną czapkę z daszkiem,

2.  na terenie posesji pokrzywdzonego, około 20 metrów od miejsca rozboju, znaleziono czarną czapkę z daszkiem,

3.  do miejsca znalezienia czapki doprowadził pies tropiący, który nawęszył ślad na parapecie okna, przez które, według zeznań pokrzywdzonego oraz zgodnie z wynikami oględzin miejsca przestępstwa, wyszedł napastnik,

4.  na znalezionej czapce ujawniono ślady DNA zgodne z DNA oskarżonego,

5.  podobieństwo dowodowej czapki do czapki, którą w przeszłości posiadał P. O., potwierdzili sam oskarżony (k. 291) oraz świadek W. (k. 323),

6.  oskarżony w niedalekiej przeszłości wykonywał pracę w miejscowości D., a w czasie tożsamym z czasem dokonania rozboju na pokrzywdzonym, telefon oskarżonego łączył się ze stacją (...) w P. przy ul. (...), przy czym od tej stacji do miejsca zamieszkania pokrzywdzonego jest około 5,7 km. a zasięg stacji wynosi około 17 km.,

7.  oskarżony kilka dni po dacie rozboju zarzucanego mu aktem oskarżenia, został w dniu 02.05.2022 r. ujęty jako sprawca usiłowania rozboju realizowanego według tego samego modus operandi co w niniejszej sprawie, a w odrębnym postępowaniu, dotyczącym usiłowania rozboju, zabezpieczono nóż i pistolet pneumatyczny, co koresponduje z zeznaniami złożonymi przez świadka L. S., który wskazywał na posługiwanie się sprawcy nożem oraz przedmiotem podobnym do pistoletu (zob. odpis prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku w sprawie IV K 156/22 - k. 272-274 akt).

Sąd Apelacyjny zgadza się z Sądem Okręgowym, iż powyższe poszlaki stanowią nierozerwalny łańcuch, łączący osobę oskarżonego z czynem popełnionym na szkodę pokrzywdzonego. Jest tak, ponieważ czapka znaleziona na posesji pokrzywdzonego nosiła ślady DNA oskarżonego, co łączy ją z jego osobą, zaś fakt, że pies tropiący doprowadził do czapki z miejsca rozboju przekonuje, iż sprawca miał na głowie tę właśnie czapkę, tym bardziej, że była to czarna czapka z daszkiem, a tak właśnie opisał ją pokrzywdzony. Dla „rozerwania” powyższego łańcucha poszlak należałoby co najmniej uprawdopodobnić wersję, zgodnie z którą rozboju dopuścił się nieustalony sprawca, używający w czasie napadu przestępstwa czapki należącej do oskarżonego, przy czym oskarżony jedynie na zasadzie zbiegu okoliczności przebywał w chwili czynu blisko miejsca popełnienia przestępstwa. Taka hipoteza nie została uwiarygodniona, a przeczą jej wszelkie wiarygodne dowody, oceniane zgodnie z zasadami prawidłowego rozumowania, z uwzględnieniem wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego. Oceny odmiennej nie uzasadnia analiza poszczególnych argumentów wskazywanych przez obrońcę na poparcie zarzutów apelacyjnych.

Nie można się zgodzić z obrońcą, że wadliwym, naruszającym zasadę z art. 7 k.p.k., było przyjęcie przez Sąd Okręgowy, iż materiał biologiczny znajdujący się w próbkach oznaczonych jako nr 1a, 1b oraz 1c stanowiących wymaz oraz wycinek ze znalezionej czapki jednoznacznie wskazuje na oskarżonego jako sprawcę, pomimo, iż w próbkach oznaczonych, jako nr 1a i nr 1b wyizolowano i oznaczono mieszaniny DNA - a więc jak wskazała biegła - materiał ten może pochodzić od co najmniej dwóch osób.

Odpierając ten argument należy najpierw, dla przejrzystości wywodu, uporządkować ustalenia faktyczne, na które powołuje się apelująca. Zgodnie z nimi:

w próbce 1c, stanowiącej wycinek z wewnętrznej strony rantu czapki z okolicy prawej skroni znajduje DNA pochodzące od jednej osoby o profilu zgodnym z DNA oskarżonego,

w próbkach 1a i 1b (odpowiednio: wymaz z wewnętrznej strony rantu czapki z okolicy czoła i wycinek z wewnętrznej strony rantu czapki z okolicy lewej strony) znajdują się mieszaniny DNA, których głównym składnikiem jest DNA o profilu zgodnym z DNA oskarżonego,

w mieszaninach w próbkach 1a i 1b były bardzo małe domieszki innego DNA i nie można stwierdzić od osób jakiej płci pochodzi, lecz nie wpływają to na ocenę głównego składnika mieszaniny,

wartość dowodowa śladów powyższych biologicznych w zakresie obecności DNA oskarżonego jest ekstremalnie mocna.

W kontekście przytoczonych wyżej ustaleń faktycznych, argumentacja obrońcy ma charakter wybiórczy, oderwany od całokształtu dowodu z opinii biegłego z zakresu badań biologicznych. Kompleksowa ocena opinii prowadzi bowiem do wniosku, że na dowodowej czapce w trzech miejscach, w sposób „ekstremalnie mocny”, ujawniono DNA oskarżonego, raz jako samodzielny ślad biologiczny, a dwukrotnie jako dominujący składnik mieszaniny. Taki układ okoliczności nie podważa wniosku, że to oskarżony, a nie inna osoba, używał czapki, ponieważ gdyby było inaczej, DNA innej osoby w ramach mieszaniny nie stanowiłoby „małej domieszki” (nie pozwalającej nawet na określenie płci), lecz istotny składnik. Gdy taką kompleksową ocenę uzupełnić przypomnieniem, iż czapkę ujawniono blisko miejsca przestępstwa, a miała ona niewątpliwy związek z napadem rabunkowym (opis ubioru sprawcy przez pokrzywdzonego, czynności psa tropiącego), to nie przekracza granic oceny swobodnej stanowisko, zgodnie z którym to oskarżony jako sprawca rozboju porzucił lub zgubił czapkę podczas ucieczki z domu pokrzywdzonego.

Sąd Apelacyjny stwierdza ponadto, że sam fakt ujawnienia dwóch, spośród trzech, śladów DNA oskarżonego na czapce w formie mieszanin, absolutnie nie podważa rozumowania Sądu Okręgowego, ponieważ w pełni zgodnym z zasadami logiki i doświadczenia życiowego jest wniosek, że to oskarżony jako użytkownik czapki, zostawił na niej „główne” ślady biologiczne (jeden „samodzielny” oraz dwa w formie dominującego składnika mieszanin). To, że na czapce, w dwóch stwierdzonych mieszaninach, znajdowało się DNA innych osób (jako „małe domieszki”), jest zjawiskiem w pełni naturalnym. O ile bowiem DNA dominowało dlatego, że nosił on czapkę na głowie, przez co niewątpliwie pozostawił na niej ślady potu, naskórka itp., o tyle dla pozostawienia na czapce „małych domieszek” DNA innych osób wystarczyło, że oskarżony dotknął czapki ręką, którą uprzednio dotykał innej osoby (np. podając rękę podczas przywitania). Niezależnie od tego, jakie jest pochodzenie „małych domieszek” DNA, nie ma realnej możliwości, aby nieustalona osoba naniosła na wewnętrzy rant czapki „ekstremalnie mocne” ślady biologiczne oskarżonego bez jego wiedzy. Wymagałoby to bowiem koincydencji dwóch zdarzeń: naniesienia DNA oskarżonego na czapkę bez jego wiedzy oraz uczynienia tego w zamiarze fałszywego skierowania przeciwko niemu odpowiedzialności karnej za rozbój na pokrzywdzonym. Żadne z tych zdarzeń nie zostało w prawie chociażby w minimalnym stopniu uprawdopodobnione, przez co nie można ich traktować jako okoliczności podlegających rozstrzygnięciu na korzyść oskarżonego w rozumieniu art. 5 § 2 k.p.k.

Apelująca wskazała w zarzucie na „brak dowodu wykluczającego, że ślady biologiczne oskarżonego znalazły się na czapce przez jej utratą”. Argument ten nie jest trafny, gdyż niepodobieństwem jest, że to nie P. O., a nieustalony sprawca, użył podczas rozboju czapki należącej do oskarżonego. Takiej możliwości przeczą poniższe argumenty.

Przede wszystkim, na co już wskazywano wyżej, całkowicie nierealnym jest zbieg okoliczności, polegający na rzekomym zgubieniu przez P. O. czapki w D. w okresie między styczniem a marcem 2022 r. (k. 337), a użyciem tej czapki przez rzekomego innego sprawcę rozboju 26.04.2022 r., a więc w dniu i w godzinach, w których oskarżony akurat rekreacyjnie podróżował rowerem po okolicach D.. Jest to tym bardziej nierealne, że między rzekomym zagubieniem czapki, a rozbojem upłynął niemal miesiąc (przy założeniu, że P. O., jak wyjaśnił, miał ją utracić najpóźniej pod koniec marca 2022 r.), a na czapce zdecydowanie dominowały ślady DNA oskarżonego (okoliczności związane z tymi śladami zostaną poddane ocenie dalej), przy czym, nie posiada on żadnego alibi, obciążał go łańcuch dowodów, które prawidłowo wskazał Sąd Okręgowy, nadto napad rabunkowy nastąpił w miejscowości, którą oskarżony bardzo dobrze znał już od dzieciństwa.

Nie można się zgodzić z obrońcą, że wyjaśnieniom oskarżonego o zgubieniu czapki podczas prac w D. należało dać wiarę, a w konsekwencji przyjąć, że to nie on pozostawił ją na posesji pokrzywdzonego. Odrzucając taką możliwość Sąd Okręgowy nie przekroczył granic oceny swobodnej, ponieważ zeznania pokrzywdzonego w powiązaniu z dowodem z czynności z użyciem psa tropiącego przekonują, iż czapka należała do sprawcy, w związku z czym, dla dania wiary wyjaśnieniom P. O. należałoby przyjąć, że nieustalona osoba znalazła czapkę zgubioną przez oskarżonego co najmniej miesiąc wcześniej, po czym użyła jej podczas rozboju, a następnie natychmiast porzucił. Tak rozbudowana koincydencja okoliczności jest nie do przyjęcia na gruncie zasad prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego, zwłaszcza w zestawieniu z najprostszym, potwierdzonym całokształtem materiału dowodowego ustaleniem, zgodnie z którym to oskarżony był sprawcą przypisanego mu rozboju.

Autorka apelacji wskazała na pominięcie przez Sąd Okręgowy znaczenia braku rozpoznania P. O. przez pokrzywdzonego oraz wskazania przez niego na cechy fizyczne sprawcy, które nie odpowiadają cechom fizycznym oskarżonego. Prawdą jest, że podczas rozprawy L. S. twierdził, iż napastnikiem nie był oskarżony, jednakże należy przyznać rację Sądowi Okręgowemu w zakresie oceny, zgodnie z którą pokrzywdzony wprawdzie nie rozpoznał oskarżonego obecnego na sali rozpraw, jednakże należy wziąć pod uwagę fakt, że w trakcie zdarzenia oskarżony był zamaskowany, a pokrzywdzony dostrzegł go tylko w pierwszym momencie kiedy doszło między nimi do szarpaniny, przy czym spontanicznie opisał sprawcę, wskazując, że ten miał na sobie czapkę z daszkiem. Równie trafną jest ocena Sądu pierwszej instancji, że brak jest podstaw, by nie wierzyć pokrzywdzonemu co do pierwotnego opisu sprawcy, a pokrzywdzony nie ma żadnych powodów, aby fałszywie pomawiać oskarżonego. Uzupełniająco należy zaznaczyć, że pokrzywdzony jest starszym człowiekiem, a zaawansowany wiek na ogół osłabia percepcję, przy czym pokrzywdzony już w pierwszych zeznaniach sygnalizował, że z jego perspektywy – cyt.: „On był wysoki i szczupły ale dzisiaj wszyscy są wysocy i szczupli” (k. 29v-30).

Istotnym jest również, że świadek L. S., już na początku zeznań na rozprawie stwierdził, że „nie pamięta dużo” oraz „ma słabą głowę” (k. 281). W tych okolicznościach próba stanowczego przekonania Sądu przez L. S., że to nie oskarżony go napadł, dowodzi jedynie tego, że w zakresie identyfikacji sprawcy pokrzywdzony jest świadkiem całkowicie niewiarygodnym

Wbrew ocenie obrońcy, nie doszło do obrazy art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. poprzez uwzględnienie jedynie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego, przy jednoczesnym pominięciu niedających się usunąć wątpliwości i zaniechanie rozstrzygnięcia tych wątpliwości na korzyść oskarżonego. W ocenie Sądu Apelacyjnego w sprawie nie może być mowy o tego rodzaju wątpliwościach, o jakich mowa w art. 5 § 2 k.p.k., wa wszelkie dowody i okoliczności poddawały się ocenie swobodnej, a więc realizowanej zgodnie z art. 7 k.p.k., co wykazano wyżej.

Nie jest również trafnym zarzut błędu w ustaleniach faktycznych mającego polegać na błędnym przyjęciu, że łańcuch poszlak prowadzi w sposób jednoznaczny do stwierdzenia, że oskarżony popełnił czyn opisany w akcie oskarżenia i w konsekwencji uznanie go przez Sąd winnym jego dokonania, podczas gdy prawidłowa analiza zgromadzonego materiału dowodowego nie daje ku temu podstawy. Jak bowiem szczegółowo wykazano wyżej, dowody oceniane w sposób swobodny, ponad wszelką wątpliwość wskazywały na sprawstwo P. O..

Wniosek

O zmianę wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Niezasadność zarzutu apelacyjnego.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

1.Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

5.1.1

Przedmiot utrzymania w mocy

Całość rozstrzygnięcia.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Niezasadność zarzutów apelacyjnych.

1.Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

5.2.1

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

1.Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.1.Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

0.1.Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

1.Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II.

Zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz adw. K. B., Kancelaria Adwokacka w S., kwotę 1.476 złotych brutto, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu P. O..

Koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu zasądzono na rzecz obrońcy oskarżonego na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 1184) oraz § 2 pkt 1 i 2, § 4 ust. 1 i 3 oraz § 17 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo przez jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2024.763 z dnia 2024.05.21).

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III.

Wymierzono oskarżonemu tytułem opłaty za postępowanie odwoławcze kwotę 400 zł., a ponadto obciążono go wydatkami postępowania odwoławczego. Rozstrzygnięcie to zapadło w oparciu o art. 633 k.p.k., art. 634 k.p.k., art. 635 k.p.k. oraz art. 636 § 1 i 2 k.p.k. Wysokość opłat określono na podstawie przepisów art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z 26.06.1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz.U.2023.123)

7.  PODPIS

1.Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

całość rozstrzygnięcia

1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana