Wyrok z 16 maja 2025, sygn. II AKa 63/25

Przewodniczący

Halina Czaban (spr.)

Sędziowie

Brandeta Hryniewicka

Sławomir Wołosik

Protokolant

Marek Bychowski

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 63/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 11 grudnia 2024 roku w sprawie sygn. akt II K 5/23

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☐

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.  obraza przepisów postępowania mogąca mieć wpływ na treść orzeczenia polegającą na naruszeniu:

a)  art. 4 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k.. w zw. z art. 424 § 1 pkt. 1 i 2 k.p.k. poprzez nieoparcie orzeczenia na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego i pominięcie zeznań świadka R. S. (1) złożonych na rozprawie 27 lutego 2024r., nierozważenie w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia zeznań świadków w osobach D. S., D. S., K. Ł., J. J., J P., D. J., S. K. w taki sposób, aby można było zrozumieć, które dowody stały się podstawą do ustalenia faktów, a które nie zostały uwzględnione przy ustaleniu faktów, a nadto pominięcia oceny innych dowodów przeprowadzonych w sprawie, które zostały zawnioskowane w akcie oskarżenia do ujawnienia bez odczytywania, pominięcia okoliczności jednoznacznie korzystnych dla oskarżonego w postaci częściowych wyjaśnień K. Ł., R. S., J. P. i ocenę materiału dowodowego niezgodnie z zasadami doświadczenia życiowego i prawidłowego rozumowania w części dotyczącej faktycznej wiedzy oskarżonego w momencie podjęcia przez niego działań reklamowych na rzecz opisanych w zarzucie serwisów,

b)  art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 167 § 1 k.p.k. poprzez niezapewnienie przez Sąd pierwszej instancji prawidłowego przebiegu niniejszego postępowania i niebaczenie, aby zostały wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności sprawy wynikające z nieprzeprowadzenia dowodów mających istotne znaczenie dla ustalenia czy został popełniony czyn zabroniony przez oskarżonego i zaniechanie przesłuchania w charakterze świadków: P. K. (1), K. B., J. G., M. K. (1), K. K., G. S., A. P., P. W., M. B., P. M., K. S., A. K., M. S., P. O., Ł. G., R. M., Ł. T., B. M., A. M., A. N., D. P., P. K. (2), M. K. (2), B. B., T. O.,

2.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mogący mieć wpływ na jego treść, a polegający na przyjęciu, iż oskarżony M. P. podjął działania mając z góry powzięty zamiar doprowadzenia pokrzywdzonych do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, działał wspólnie w porozumieniu z innymi ustalonymi i nieustalonymi osobami, zakładał fałszywe linki, gdy w rzeczywistości prawidłowa ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym wyjaśnień oskarżonego prowadzi do odmiennego wniosku.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Podniesiony zarzut błędu w ustaleniach faktycznych jak w punkcie 2. jest „pochodną” postawionych zarzutów procesowych, które dotyczą oceny zebranego materiału dowodowego z uwzględnieniem regulacji z art. 7 k.p.k. i kwestii podstawy dowodowej rozstrzygnięcia, czyli regulacji z art. 410 k.p.k. W zakresie oceny dowodów Sąd nie dopuścił się obrazy przepisu z art. 7 k.p.k.

Z kwestią prawidłowości zastosowania art. 410 k.p.k. wiąże się zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 167 § 1 k.p.k. Brak aktywności przewodniczącego rozprawy w sferze dowodowej, zarówno w kierunku niekorzystnym, jak i korzystnym dla oskarżonego, może być przedmiotem zarzutu odwoławczego naruszenia art. 366 § 1kpk, ale zaistnienie tej sytuacji jako mającej wpływ na teść wyroku skarżący winien wykazać. Z całą pewnością wskazywanie, że świadkowie nie działali ze z góry powziętym zamiarem popełnienia przestępstwa im zarzucanego/przypisanego nie ma wpływu na ocenę strony podmiotowej działania oskarżonego w tej sprawie. Jak wynika z akt sprawy Sąd wezwał strony do wypowiedzenia się o zakresie wnioskowanego postepowania dowodowego w sprawie (k. 127 v akt). Prokurator wypowiedział się w tym względzie, a obrona pomimo wyrażenia zdania, że co do zakresu postępowania dowodowego do przeprowadzenia przed Sądem wypowie się po nadesłaniu stanowiska prokuratury (k.127 v akt) nie wykazała aktywności w tym zakresie, czego wyrazem jest stanowisko na poszczególnych terminach rozpraw 14.09.2023r. (k.246v), 19.12.2023r. (k. 264v), 27.02.2024r. ( (k. 270), 08.04.2024r. ( k. 275), 21.06.2024r. ( k. 297), 16.09.2024r. ( k. 313) i 03.12.2024r. (k. 315), w tym i na terminie rozprawy 27.02.2024r. (k.270). Nie może być skuteczny zarzut zaniechania inicjatywy dowodowej i zaniechanie przesłuchania świadków wymienionych w podpunkcie 1) b) z tezą dowodową jak w apelacji, czyli dla ceny strony podmiotowej zachowania oskarżonego.

Uzasadnienie sądu meriti zawiera tok rozumowania Sądu i pozwala Sądowi odwoławczemu dokonać jego kontroli instancyjnej i stwierdzić, że był on poprawny. Warunkiem prawidłowej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie jest wzięcie pod uwagę i dokonanie oceny wszystkich przeprowadzonych dowodów. Użyte tu określenie "wszystkie dowody" odnosi się tylko do dowodów istotnych w sprawie. Rolą sądu w ramach art. 366 § 1 k.p.k. jest wyjaśnienie "istotnych okoliczności sprawy", ocenianych przez pryzmat realizacji zasady prawdy materialnej, a więc poprzez ocenę dokonanych ustaleń faktycznych. Artykuł 167 k.p.k. musi być ujmowany jako statuujący uprawnienie do przeprowadzenia przez organy procesowe dowodu, ale z perspektywy zasady prawdy materialnej (art. 2 § 2), czyli gdy może mieć on znaczenie dla realizacji tej zasady. Tym samym nie oznacza obowiązku przesłuchania osób, które prezentują „własną” linię obrony w związku z zarzutami im postawionymi, co nie przekłada się na ustalenie strony podmiotowo - przedmiotowej zachowania oskarżonego. Linia obrony oskarżonego polegająca na twierdzeniu, że nie miał zamiaru dorowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem pokrzywdzonych została rozważona przez Sąd I instancji w odniesieniu do tego oskarżonego i nie ma znaczenia dla ustalenia o odpowiedzialności oskarżonego M. P. to czy też inni nie przyznali się do winy, czy wiedzieli o prawdziwości/nieprawdziwości ogłaszanych konkursów. Również nie ma znaczenia dla ustalenia o odpowiedzialności oskarżonego M. P. w tej sprawie to, czy wobec innych serwisów z którymi współpracował oskarżony w okresie objętym zarzutem toczyły się postępowania karne nawet w sytuacji „podobnego sposobu funkcjonowania innych serwisów”. Fakt niepodpisania umowy o świadczenie usług czy co do warunków współpracy nie wpływa na ocenę świadomości oskarżonego - zawinienia.

Całkowicie niezasadnie skarżący podważa zastosowanie przez Sąd regulacji z art. 391 § 2 k.p.k. w sytuacji, gdy przesłuchiwane osoby pouczone o treści art. 182 § 3 k.p.k. skorzystały z prawa do odmowy składnia zeznań. Linia orzecznicza na tle tej regulacji jest jednolita od lat i ma odbicie w stanowisku wyrażonym w postanowieniu Sądu Najwyższego z 20.04.2005r. w sprawie I KZP 8/5, które Sąd w tym składzie też podziela. W tej sprawie znalazło to praktyczne odbicie w toku przesłuchania świadków: D. S. (3), D. J. (2), R. S. (1). Wbrew stanowisku skarżącego protokoły rozpraw odzwierciedlają ustosunkowanie się przesłuchiwanych do treści odczytanych protokołów przesłuchań w stwierdzeniu świadków: R. S. (1), który na rozprawie 27.02.2024r. (k. 269v-270) podał po odczytaniu protokołów – „Tak wyjaśniałem”. Tożsama sytuacja dotyczy świadka D. S. (4) – rozprawa z 27.07.2023r. (k.242) czy D. J. (2) - rozprawa z 23.10.2023r. (k.257v-258). Niezrozumiałe jest twierdzenie skarżącego, że Sąd nie wskazał w jakiej części odczytał wyjaśnienia, skoro są powołane karty w protokole rozprawy. Twierdzenie skarżącego, że Sąd I instancji pominął zeznania R. S. (1) - przez pryzmat twierdzenia, że ww zeznał, że nie znał M. P. i że ww nie wiedział czy oskarżony orientował się, że organizowane promocje nie były prawdziwe to nie sytuacja „pominięcia zeznań” świadka, ale efekt rozważenia, zgodnie z zasadą z art. 7 k.p.k., które dowody mogą stać się podstawą do ustalenia faktów, a które nie zostają uwzględnione przy ustaleniu faktów, co nie oznacza, że Sąd błędnie wyrokował, gdyż „pominął” okoliczności korzystne dla oskarżonego. Ocena materiału dowodowego jest zgodna z zasadami doświadczenia życiowego i prawidłowego rozumowania co do wiedzy oskarżonego o mechanizmie działania serwisów w momencie podjęcia przez niego „działań reklamowych” na rzecz tychże, opisanych w zarzucie. Uzasadnienie Sądu I instancji zawiera opis faktów uznanych za udowodnione w szerszym spectrum, poczynając od ustaleń odnoszących się do „działalności” zapoczątkowanej przez S. K. (2) i D. S. (3) i na tym tle zostały przedstawione ustalenia faktyczne odnoszące się od oskarżonego M. P., o czym Sąd I instancji na stronie 12 i 13 uzasadnienia. Sąd rozważył szeroko wyjaśnienia oskarżonego M. P. dokonując oceny jego wyjaśnień pod kątem znamion strony podmiotowej ocenianego zachowania, o czym na stronie 15 i 16 uzasadnienia, co Sąd odwoławczy podziela, a tym samym rozważania skarżącego - w części teoretyczne poprzez odwołanie się do tez orzeczeń sadów co do znamion czynu z art. 286 § 1 k.k. – nie podważają toku rozumowania Sądu I instancji, w tym przez pryzmat dokonanej analizy zeznań świadków: - D. S. (5), D. S. (3), K. Ł. (2), J. J. (2), J. P., D. J. (2), S. K. (2).

Wniosek

- o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego II Wydziału Karnego w O. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadne

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

- powody nie podzielenia wniosków apelacyjnych wynikają z nie podzielania zarzutów apelacyjnych i braku podstaw do wzruszenia orzeczenia z przyczyn podlegających uwzględnieniu z urzędu;

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Wyrok Sądu I instancji utrzymany w mocy.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

- wynika powyższe z treści rozważań co do zarzutów apelacyjnych;

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

II

Sąd obciążył oskarżonego opłatą za II instancję w kwocie 2180 zł oraz pozostałymi kosztami postępowania, kierując się jego dobrą sytuacją majątkową. Oskarżony jest kawalerem, nie posiada osób na utrzymaniu, a jako prezes i współwłaściciel spółki osiągał stałe dochody. Nie ma podstaw do zastosowania zwolnienia od kosztów sądowych (art. 627 k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k.).

7.  PODPIS