Uzasadnienie z 28 maja 2025, sygn. II AKa 279/24

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II AKa 279/24

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

0.11.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy z 18 kwietnia 2024 r., sygn. akt III K 82/23

0.11.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

0.11.3. Granice zaskarżenia

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

0.12.1. Ustalenie faktów

0.12.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.1.1.

0.12.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2.1.

0.12.2. Ocena dowodów

0.12.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

0.12.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

3.1.

Obrońca oskarżonego zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

1. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k. w zw. z art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. i w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego i brak oparcia wyroku na wszystkich ujawnionych w sprawie okolicznościach, które miały znaczenie dla wyniku sprawy oraz rozstrzygnięcie powstałych istotnych wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, poprzez:

a) przyjęcie za wiarygodną wersję zdarzeń wynikającą z zeznań pokrzywdzonego K. W. (1) jako logiczną i korespondującą z innymi dowodami co do zachowania oskarżonego wyczerpującego znamiona przestępstwa opisanego w pkt I części dyspozytywnej wyroku w sytuacji, gdy pokrzywdzony podczas zeznań w postępowaniu przygotowawczym wskazywał na swój aktywny udział w zdarzeniu: „wstaliśmy i staliśmy się agresywni do siebie nawzajem", „ja pamiętam że godziłem się na solówkę i mieliśmy się bić", dopiero zaś w trakcie zeznań przed sądem przyjął postawę obronną przecząc swojemu czynnemu udziałowi w zajściu,

b) przyjęcie, że wyjaśnienia oskarżonego w zakresie zdarzenia z udziałem K. W. (1) przez pryzmat zeznań świadka nie pozwalają na ustalenie, że pokrzywdzony stwarzał zagrożenie dla oskarżonego i ten miał uzasadnione podstawy do atakowania pokrzywdzonego, w sytuacji, gdy K. W. (1) podczas zeznań; w postępowaniu przygotowawczym wskazywał na swój aktywny udział w zdarzeniu: „wstaliśmy i staliśmy się agresywni do siebie nawzajem" Ja pamiętam że godziłem się na solówkę i mieliśmy się bić" dopiero zaś w trakcie zeznań przed sądem przyjął postawę obronną przecząc swojemu czynnemu udziałowi w zajściu,

co powoduje, że ocena tych dowodów jako niespójnych i sprzecznych winna być rozstrzygnięta na korzyść oskarżonego,

2. obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, a to art. 7 k.p.k., w zw. z 201 k.p.k. poprzez przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego i brak oparcia wyroku na wszystkich ujawnionych w sprawie okolicznościach, które miały znaczenie dla wyniku sprawy oraz rozstrzygnięcie powstałych istotnych wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, poprzez dokonanie sprzecznych z opinią biegłego M. B. wniosków dotyczących narażenia na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub uszczerbku na zdrowiu skutkujące przyjęciem przez Sąd kwalifikacji prawnej znajdującej odzwierciedlenie w pkt I części dyspozytywnej wyroku, w sytuacji, gdy z ekspertyzy tej bezsprzecznie wynika, że w wyniku działania oskarżonego K. W. (1) doznał obrażeń ciała powodujących naruszenie czynności narządów ciała trwające dłużej niż 7 dni (art. 157 §1 k.k.), a narażenie na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub uszczerbku na zdrowiu winno realizować znamiona przestępstwa określonego w art. 157 §1 k.k. w zb. z art. 160 §1 k.k.,

3. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mający wpływ na jego treść w związku z niewłaściwą oceną materiału dowodowego i ukształtowaniem przekonania Sądu na podstawie wybranych, a nie wszystkich dowodów, ocenianych dowolnie, a nie swobodnie, z naruszeniem zasad prawidłowego rozumowania oraz wskazań wiedzy i doświadczenia poprzez uznanie, że D. G. działał z zamiarem ewentualnym spowodowania u K. W. (1) ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu, podczas gdy ujawnionych okoliczności przedmiotowych i podmiotowych, takich jak sposób i kierunek poziomy zadania ciosu świadczące o ruchu obronnym, dobrowolne zaprzestanie dalszego ataku, nieprzewidywalne zachowanie pokrzywdzonego pozostającego pod znacznym wpływem alkoholu, przebieg procesu leczenia pokrzywdzonego i powstałych komplikacji prowadzących do odmy opłucnowej lewostronnej dwa dni po zdarzeniu, do czego mógł przyczynić się K. W. (1) poprzez nie stosowanie się do zaleceń lekarskich wskutek czego doszło do rozszczelnienia zaopatrzonej rany, wynika, że oskarżony działał z zamiarem spowodowania co najwyżej lekkiego bądź średniego uszczerbku na zdrowiu i nie godził się na zaistnienie dalej idącego skutku ani go nie chciał, a zachowaniu oskarżonego można co najwyżej przypisać realizację znamion przestępstwa z art. 157 §1 k.k. w zb. z art. 160 § 1 k.k.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Wskazane powyżej zarzuty apelacyjne okazały się niezasadne, bowiem w ocenie Sądu Apelacyjnego, Sąd I instancji przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy nie dopuścił się sygnalizowanych uchybień.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, który został poddany prawidłowej i wszechstronnej analizie, w istocie dostarczył jednoznacznych podstaw do przypisania D. G. sprawstwa w zakresie czynu przypisanego mu w pkt I części rozstrzygającej zaskarżonego wyroku. Argumenty zawarte w apelacji obrońcy w żaden sposób nie podważyły ustaleń poczynionych przez Sąd Okręgowy w zakresie winy i sprawstwa tego oskarżonego.

Wbrew wywodowi zawartemu we wniesionym środku odwoławczym, nie sposób było zdeprecjonować oceny materiału dowodowego ze strony Sądu meriti, bowiem w zupełności respektowała ona reguły wynikające z brzmienia art. 7 k.p.k. i korzystała w związku z powyższym z ochrony tegoż przepisu. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia o winie D. G. przyjął zgodnie z przepisem art. 410 k.p.k. całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie, wywodząc z nich prawidłowe ustalenia w zakresie stanu faktycznego. Wywód skarżącej stanowi zaś polemikę ze stanowiskiem Sądu I instancji, która w najmniejszym stopniu nie wykazywała ażeby ocena materiału dowodowego nastąpiła z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów lub naruszała zasady logiki czy też doświadczenia życiowego. Sąd merytoryczny ocenił zgromadzony materiał dowodowy wszechstronnie i we wzajemnym powiązaniu, natomiast okoliczność, iż finalne wnioski są odmienne od oczekiwań apelującej nie może być utożsamiana z dowolnością prezentowanej oceny organu orzekającego.

W realiach rozpoznawanej sprawy, w odniesieniu do czynu przypisanego oskarżonemu w pkt I części dyspozytywnej, podstawę faktyczną wyroku stanowiły przede wszystkim zeznania samego pokrzywdzonego, jak i wyjaśnienia oskarżonego, które były co do zasady zgodne, czego nie dostrzega apelująca obrońca. Wskazać w tym miejscu należy, iż uczestnicy tego zdarzenia znajdowali się pod znacznym wpływem alkoholu, który zaburzał nie tylko ich zdolności percepcyjne ale i pamięć, czego sam oskarżony nie ukrywał. Jeśli uwzględni się przy tym dynamikę zdarzenia, to nie może dziwić, że oskarżony nie był w stanie precyzyjnie wskazać z jakiego powodu doszło do sprzeczki z pokrzywdzonym, która następnie przerodziła się szamotaninę, podczas której zadał K. W. (1) dwa ciosy nożem w klatkę piersiową, co jest bezsporne. Także i sam pokrzywdzony nie potrafił wskazać konkretnego powodu, który doprowadził do owego starcia, konsekwentnie twierdząc jednak, że była obopólna zgoda na tzw. solówkę (vide zeznania z rozprawy z 30 października 2023 r., karta 1493/2), co skarżąca skrzętnie pomija odwołując się do jego wyjaśnień z tego etapu postępowania. Sąd Okręgowy postąpił więc słusznie przyjmując za podstawę ustaleń faktycznych ich relacje, z których wynika, że znajdujący się pod wpływem alkoholu oskarżony i pokrzywdzony godzili się na starcie w ręcz, bez konkretnego ku temu powodu. Zapewne to alkohol był katalizatorem ich konfrontacyjnej i niewątpliwie nieracjonalnej postawy. Oczywiste jest, że w sytuacji, w której osoby wzajemnie się prowokują w sposób świadczący o istnieniu u nich zgody na podjęcie walki wręcz, każdy z uczestników takiego zajścia występuje w podwójnym charakterze: jako napastnik i jako napadnięty, a w konsekwencji brak jest podstaw do przyjęcia, że jedna z tych osób dokonuje bezpośredniego zamachu na życie lub zdrowie innego uczestnika walki, a druga działa w obronie koniecznej. Jednakże w czasie tego starcia to oskarżony zdecydował się na użycie niebezpiecznego narzędzia w postaci noża. Postąpił tak, jak trafnie ustala to Sąd Okręgowy, by zdobyć przewagę nad K. W. (1), obawiając się o posiadaną przy sobie gotówkę lub o to, że zostanie pokonany i za to właśnie zachowanie ponosi konsekwencje.

Wbrew zarzutom podniesionym przez obrońcę oskarżanego Sąd Okręgowy nie pominął w swych ocenach i rozważaniach żadnego istotnego dowodu czy okoliczności. Obraza art. 410 k.p.k. zachodzi wówczas, gdy przy wyrokowaniu Sąd opiera się na materiale nieujawnionym na rozprawie głównej oraz gdy opiera się na części materiału ujawnionego. Dokonanie natomiast oceny dowodów, w ramach art. 7 k.p.k., nie stanowi uchybienia dyspozycji art. 410 k.p.k. Sam fakt, że ustalenia faktyczne w danej sprawie mogą zostać poczynione jedynie w oparciu o dowody uznane za wiarygodne, a nie o te, które zostały uznane za niewiarygodne, co jest przecież rzeczą oczywistą, nie oznacza, że sąd orzekający dopuścił się obrazy przepisu art. 410 k.p.k. Powyższej normy nie można bowiem rozumieć w ten sposób, że każdy z przeprowadzonych dowodów ma stanowić podstawę ustaleń faktycznych. Nie stanowi więc naruszenia tego przepisu dokonanie oceny materiału dowodowego przeprowadzonego lub ujawnionego na rozprawie w sposób odmienny od subiektywnych oczekiwań stron procesowych (zob. np. postanowienie SN z dnia 19 lutego 2014 r., II KK 17/14, LEX nr 1425048). Orzekający w niniejszej sprawie Sąd merytoryczny swoje rozstrzygnięcie oparł na całokształcie okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej, a obrońca oskarżonego nie wykazała, aby oceniając zebrany w sprawie materiał pominięto jakikolwiek dowód przeprowadzony na rozprawie, albo też poczyniono ustalenia na dowodzie, który nie został przeprowadzony i ujawniony na rozprawie.

Za zupełnie chybiony uznać należy również zarzut naruszenia art. 5 § 1 i 2 k.p.k. Wyrażona w tym przepisie zasada „ in dubio pro reo” w żadnej mierze nie nakłada na organ procesowy obowiązku przyjęcia wersji najkorzystniejszej dla oskarżonego, lecz jedynie zakaz czynienia niekorzystnych domniemań w sytuacji, gdy stan dowodów nie pozwala na ustalenie faktów. Sama apelująca nie wskazuje by taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie.

Z całą stanowczością stwierdzić należy, że przebieg rozprawy przed Sądem I instancji oraz treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazują, że Sąd ten prawidłowo, nie naruszając zasady obiektywizmu wyrażonej w art. 4 k.p.k., swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 7 k.p.k. oraz zasady domniemania niewinności z art. 5 k.p.k., ocenił materiał dowodowy, przyjmując za podstawę orzeczenia całokształt okoliczności ujawnionych na rozprawie głównej odpowiadających treści zebranych dowodów (art. 410 k.p.k.), zaś uzasadnienie wyroku sporządził zgodnie z wymogami określonymi w art. 424 k.p.k.

Zrekonstruowany w oparciu o wyszczególniony w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku materiał dowodowy, stan faktyczny, stał się podstawą do wyczerpującej analizy prawnokarnej zachowania oskarżonego, która przywiodła Sąd I instancji do konstatacji, iż wyczerpał on ustawowe znamiona występków z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. i art. 157 § 1 k.k. przy zast. art. 11 § 2 k.k., w miejsce zarzucanego D. G. przestępstwa z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. Subsumcja poczynionych ustaleń względem norm prawa materialnego, przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, była jednocześnie prawidłowa i kompletna, w związku z czym nie nasuwa żadnych zastrzeżeń ze strony Sądu II instancji. W realiach sprawy wina i sprawstwo oskarżonego w zakresie przypisanego mu czynu nie budzi żadnych wątpliwości.

Finalnie nie zostało zakwestionowane to, że na skutek dwukrotnego ugodzenia nożem pokrzywdzonego przez D. G., K. W. (1) doznał obrażeń, które spowodowały naruszenie czynności narządów ciała inne niż określone w art. 156 § 1 k.k., trwające dłużej niż 7 dni, a więc obrażenia o jakich jest mowa w art. 157 § 1 k.k. Apelująca obrońca podważa ustalenie, iż D. G. usiłował spowodować obrażenia dalej idące, a mianowicie określone w art. 156 § 1 pkt 2 k.k.

W orzecznictwie przyjmuje się, że treścią strony intelektualnej zamiaru sprawcy czynu z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. jest świadomość, że podejmowane przez niego zachowania realizują znamiona strony przedmiotowej tego przestępstwa. Elementy przedmiotowe tego czynu muszą więc mieścić się w świadomości sprawcy i muszą być objęte jego wolą. Sprawca musi chcieć spowodować ciężki uszczerbek na zdrowiu pokrzywdzonego (zamiar bezpośredni) lub przewidując możliwość spowodowania takowego uszczerbku godzić się na to (zamiar ewentualny). Słusznie przyjął Sąd Okręgowy, że oskarżony dwukrotnie godząc pokrzywdzonego K. W. (1) w okolice klatki piersiowej nożem o długości ostrza 7,5 cm, przewidywał i godził się na to, że może to doprowadzić do ciężkiego uszkodzenia ciała. Zgodzić należało się zatem z Sądem meriti, że zachowanie oskarżonego należało zakwalifikować jako usiłowanie spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu. Niewątpliwie będący w sile wieku mężczyzna, uderzając dwukrotnie nożem w klatkę piersiową, gdzie znajdują się istotne dla życia człowieka narządy, musi liczyć się ze spowodowaniem u osoby atakowanej skutków zagrażających jej życiu. Każdy przeciętnie myślący człowiek musi zdawać sobie sprawę z tego, iż raniąc te narządy, a nóż o długości ostrza 7,5 cm bez problemu takie rany może zadać przebijając ścianę klatki piersiowej pomiędzy żebrami, może w konsekwencji doprowadzić do niewydolności oddechowej, a więc stanu zagrożenia życia. O przyjęciu po stronie oskarżonego wynikowego zamiaru nie zdecydowała tylko siła oraz ponawianie ciosów, ale i przedmiot (jego rodzaj i właściwości), którym te ciosy zadał oraz miejsce i sposób ich zadania, które łącznie jednoznacznie przemawiają za przyjęciem, że oskarżony godził się na spowodowanie ciężkich obrażeń ciała, to jest tych, jakie przyjął Sąd I instancji. Jednocześnie z uwagi na spowodowane u K. W. (1) skutki, czyn oskarżonego prawidłowo zakwalifikowany został jako zbrodnia z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. i art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

Nie dopuścił się Sąd I Instancji sygnalizowanej przez apelującą obrońcę obrazy przepisów art. 7 k.p.k. w zw. z 201 k.p.k. poprzez dokonanie – w ocenie apelującej – sprzecznych z opinią biegłego M. B. wniosków dotyczących narażenia na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub uszczerbku na zdrowiu skutkujące przyjęciem przez Sąd kwalifikacji prawnej znajdującej odzwierciedlenie w pkt I części dyspozytywnej wyroku, w sytuacji, gdy zdaniem skarżącego z ekspertyzy tej wynika, że w wyniku działania oskarżonego K. W. (1) doznał obrażeń ciała powodujących naruszenie czynności narządów ciała trwające dłużej niż 7 dni, a narażenie na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub uszczerbku na zdrowiu winno realizować znamiona przestępstwa określonego w art. 157 § 1 k.k. w zb. z art. 160 § 1 k.k. W ocenie Sądu Apelacyjnego skarżąca odwołując się do opinii biegłego M. B., czyni to wybiórczo. Zupełnie pomija ustną opinię uzupełniającą jaką biegły złożył na rozprawie 26 marca 2024 r. w obecności obrońcy oskarżonego. Biegły wskazał wówczas, iż odniesione przez pokrzywdzonego obrażenia „n ależy traktować jako narażenie na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia lub uszczerbku na zdrowiu”, jednak „ brak realnego zagrożenia życia” jest następstwem „udzielenia pomocy medycznej pokrzywdzonemu” (karta 1529/2). Na tych właśnie depozycjach ustalenia swe czynił Sąd Okręgowy przyjmując, że obrażenia jakie odniósł pokrzywdzony w skutek inkryminowanego zachowania oskarżonego wyczerpują dyspozycję art. 157 § 1 k.k., a nie jak przyjęto to w zarzucie aktu oskarżenia – opierając się o opinię biegłego P. P. – art. 156 § 1 pkt 2 k.k., przy czym oskarżony zadając ciosy nożem w okolice klatki piersiowej usiłował spowodować te ciężkie obrażenia, jednak „ ten skutek narażenia na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia ustał wskutek działań medycznych i był niezależny od oskarżonego” (pkt 3.1 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Wszystkie przesłanki konieczne do zakwalifikowania zachowania oskarżonego jako zbrodni z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. zostały spełnione. Wskazać w tym miejscu należy, iż z usiłowaniem mamy do czynienia wówczas, gdy dana osoba w zamiarze popełnienia czynu zabronionego swoim zachowaniem bezpośrednio zmierza do jego dokonania, które jednak nie następuje. Jak to już uprzednio wykazano, oskarżony dwukrotnie godząc pokrzywdzonego nożem w okolice klatki piersiowej, usiłował spowodować u niego tzw. ciężkie obrażenia ciała, a skutek ten, obiektywnie możliwy i w realiach rozpoznawanej sprawy przewidywalny dla dorosłego mężczyzny, nie wystąpił jedynie z uwagi na działania służb medycznych, co podkreślał biegły M. B..

Konkludując trzeba stwierdzić, iż apelacja wywiedziona przez obrońcę oskarżonego w swojej treści nie zawiera żadnych nowych argumentów i dowodów, które nie byłyby przedmiotem analizy i oceny sądu orzekającego w pierwszej instancji, lecz sprowadza się do polemiki z ustaleniami Sądu Okręgowego wyrażonymi w uzasadnieniu wyroku.

Wniosek

Stawiając powyższe zarzuty skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku w pkt I poprzez wyeliminowanie z kwalifikacji prawnej czynu art. 156 §1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11 §2 k.k. oraz z podstawy skazania art. 14 §1 k.k. w zw. z art. 156 §1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 11 §3 k.k. i przyjęcie, że czyn wyczerpuje znamiona występku z art. 157 §1 k.k. w zw. z art. 160 §1 k.k. w zw. z art. 11 §k.k. oraz wymierzenie za ten czyn kary w dolnych granicach ustawowego zagrożenia.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Sąd Apelacyjny, nie znajdując podstaw mogących skutecznie podważyć zaskarżony wyrok w opisanym powyżej zakresie - uznając podniesione w apelacji obrońcy zarzuty za niezasadne, o czym była mowa powyżej, utrzymał go w tym zakresie w mocy - na podstawie przepisu art. 437 § 1 k.p.k.

3.2.

Apelująca obrońca oskarżonego zarzuciła również rażącą niewspółmierność kary wyrażającą się w wymierzeniu oskarżonemu kary 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, w sytuacji, gdy uwzględnienie przez Sąd wszystkich istotnych okoliczności wynikających z dyrektyw sądowego wymiaru kary (art. 53 k.k.), w szczególności cele zapobiegawcze i wychowawcze, które należy osiągnąć w stosunku do oskarżonego, zachowanie D. G. po popełnieniu przestępstw, takie jak wyrażenie skruchy, przeproszenie pokrzywdzonego K. W. (1), zadośćuczynienie szkodzie doznanej przez pokrzywdzonego (...) s.c. z/s we W., podęcie działań zmierzających do naprawienia szkody pokrzywdzonemu K. W. (2), nadto podjęcie terapii w związku z uzależnieniem od alkoholu i ustabilizowanie dotychczasowego trybu życia, prowadzą do wniosku, że poszczególne kary (pkt I-III części dyspozytywnej wyroku) powinny być orzeczone w mniej surowym wymiarze, przy zastosowaniu instytucji nadzwyczajnego złagodzenia kary mającej odzwierciedlenie w orzeczeniu o karze łącznej.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Pozbawiony racji jest zarzut rażącej niewspółmierności kar wymierzonych oskarżonemu D. G.. Wskazać należy, że na gruncie art. 438 pkt 4 k.p.k., nie chodzi o każdą ewentualną różnicę w ocenach co do wymiaru kary, ale o różnicę zasadniczej natury. Chodzi tu o różnicę tak istotnej wagi, że wymierzonej kary nie można by w żadnym razie zaakceptować, o różnicę wprost „bijącą w oczy”. Określenie „rażącej niewspółmierności kary” należy odczytywać dosłownie i jednoznacznie jako cechę kary, która istotnie przez swą niewspółmierność razi. Gdyby zatem sąd odwoławczy uznał orzeczoną karę za niewspółmierną, zbyt surową lub łagodną nie wystarczałoby to, aby ją obniżyć lub podwyższyć, póki ta niewspółmierność nie będzie rażąca (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. II AKa 103/12, Krakowskie Zeszyty Sądowe 2012/ 7- 8/59, Prokuratura i Prawo – wkładka (...)). Nadto kara, zgodnie z dyrektywami zawartymi w art. 53 k.k., powinna realizować cele w zakresie społecznego jej oddziaływania oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze w stosunku do skazanego, uwzględniać stopień społecznej szkodliwości czynu, baczyć by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy. Kara, aby być słuszną i sprawiedliwą, powinna uwzględniać we właściwej proporcji wskazane wyżej aspekty. W zależności jednak od konkretnych okoliczności rozpatrywanego przypadku, przy wymiarze kary, wolno położyć większy nacisk na realizację jednego ze wskazanych celów kary, pamiętając o tym, że kara spełnia określoną funkcję społeczną.

Mając w polu widzenia okoliczności w jakich doszło do popełnienia przez oskarżonego D. G. przypisanego mu w pkt I części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku czynu oraz dyrektywy z art. 53 k.k. Sąd Apelacyjny uznał, iż wymierzona oskarżonemu kara 3 lat pozbawienia wolności, jest sankcją adekwatną do wagi popełnionego przestępstwa i nie nosi cech niewspółmierności. Jak trafnie zaakcentował Sąd Okręgowy, oskarżony podczas stosunkowo błahej sprzeczki użył niebezpiecznego narzędzia i tylko interwencja służb medycznych pozwoliła na uchronienie pokrzywdzonego od niezwykle poważnych następstw. Nie można przy tym pomijać obrażeń, które poszkodowany odniósł. Ponadto to nie oskarżony wezwał pomoc a postronne osoby. Jakkolwiek D. G. podjął próbę pojednania się z K. W. (1) na rozprawie lecz ten, świadom zagrożenia dla swojego zdrowia jakie oskarżony spowodował poprzez użycie noża, domagał się poniesienia przez niego adekwatnych konsekwencji. Zgodzić się więc należy z Sądem I instancji, iż w realiach rozpoznawanej sprawy brak jest uzasadnionych podstaw do nadzwyczajnego złagodzenia kary wobec oskarżonego. Racjonalnych powodów do takiego rozstrzygnięcia nie przedstawia także apelująca.

W ocenie Sądu Ablacyjnego Sąd Okręgowy przekonywująco i wyczerpująco uzasadnił swoje stanowisko, co do rodzaju oraz wymiaru pozostałych kar jednostkowych oraz kary łącznej i jego ocenę Sąd II instancji w pełni podziela. Zdaniem Sądu Apelacyjnego kary wymierzona oskarżonemu, realizują dyrektywy wymiaru kary oraz jej cele. Kary wolnościowe postulowane przez apelanta, nie spełniałaby tych celów i byłyby niewspółmiernie niskie. Sąd merytoryczny nie pominął przy tym akcentowanych w apelacji okoliczności łagodzących w postaci przyznania się przez oskarżonego od popełnionych przestępstw przeciwko mieniu i częściowego naprawienia szkody.

W przekonaniu Sądu Apelacyjnego tak ukształtowane sankcje spełniają swe cele wychowawcze i zapobiegawcze, zarówno w zakresie prewencji indywidualnej, jak i ogólnej. Nadto powinny także uczynić zadość społecznemu poczuciu sprawiedliwości. Należy mieć również na względzie, iż oskarżony był w przeszłości karany, co również nie może pozostawać bez znaczenia przy ferowaniu kary. Nie ma zatem racji skarżąca obrońca twierdząc, że wymierzone oskarżonemu kary za przypisane mu przestępstwa, tak jak i kara łączna, są niewspółmiernie surowe w rozumieniu przepisu art. 438 pkt 4 k.p.k.

Wniosek

W związku z powyższym zarzutem apelująca wnioskowała o:

- zmianę zaskarżonego wyroku w pkt II i III poprzez zastosowanie art. 60 §1 pkt 2 k.k. i wymierzenie kar grzywny lub ograniczenia wolności za poszczególne czyny według uznania Sądu,

- zmianę zaskarżonego wyroku w pkt VIII poprzez zwolnienie oskarżonego od ponoszenia kosztów postępowania,

z ostrożności procesowej

- zmianę zaskarżonego wyroku w pkt I poprzez zastosowanie art. 60 §2, §6 pkt 2 k.k. i wymierzenie kary poniżej dolnej granicy ustawowego zagrożenia,

- ewentualnie uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

☐ zasadny

☐ częściowo zasadny

☒ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Brak było podstaw do ingerencji Sądu Apelacyjnego w orzeczenie o karze. Sąd II instancji nie uwzględnił zarzutów apelacyjnych o czym była mowa powyżej. Zasądzenie od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa należnych kosztów sądowych za postępowanie w pierwszej instancji jest również przejawem odpowiedzialności za popełnienie przestępstw. Oskarżony winien liczyć się nie tylko z tym, iż poniesie konsekwencje prawnokarne swoich czynów, ale również i z tym, że tego typu zachowanie rodzi określone skutki natury finansowej, związane z pokrywaniem kosztów postępowania.

Apelująca nie wskazała na żadne argumenty, których potencjalne uwzględnienie uzasadniać mogło wydania orzeczenia kasatoryjnego.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

4.1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

0.15.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.1.1.

Przedmiot utrzymania w mocy

Całość wyroku.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

Zarzuty apelacyjne zostały uznane za bezzasadne. Sąd II instancji podzielił ustalenia faktyczne oraz ocenę prawną Sądu merytorycznego. Motywy zostały przedstawione w pkt 3 uzasadnienia. Sąd Okręgowy przekonująco uzasadnił także swoje stanowisko co do wymiaru orzeczonych kar i jego oceny w tym zakresie Sąd Apelacyjny w pełni podziela.

0.15.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

0.0.15.2.1.

Przedmiot i zakres zmiany

Zwięźle o powodach zmiany

0.15.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

0.15.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

5.3.1.1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.1.3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

5.3.1.4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

0.15.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

0.15.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Orzeczenie o kosztach postępowania odwoławczego zapadło w oparciu o art. 624 § 1 k.p.k. i o § 17.1 ustawy o opłatach w sprawach karnych z dnia 23 czerwca 1973 r. oraz przy uwzględnieniu sytuacji materialnej oskarżonego oraz perspektywy wykonania kary izolacyjnej i pokrycia kosztów sądowych orzeczonych w zaskarżonym wyroku.

7.  PODPIS

SSA Robert Zdych SSA Maciej Skórniak SO del. do SA Daniel Kliś

0.11.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Okręgowego w Świdnicy z 18 kwietnia 2024 r., sygn. akt III K 82/23

0.11.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

0.11.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

0.11.4. Wnioski

☒

uchylenie

☒

zmiana